Άνθρωποι κι ένα κακό μου συνήθειο..

Είχα το κακό συνήθειο ή τέλος πάντων χαρακτήρισε το όπως θέλεις, να «τεστάρω» ανθρώπους. Ξέρεις η πρώτη εντύπωση ήταν πάντοτε σημαντική, μα τα επίπεδα ανθρωπιάς, αλήθειας, χαρακτήρα ή χημείας, βγαίνουν στην πορεία και είναι πράγματα αυταπόδεικτα, χρειάζονται δράσεις δηλαδή συγκεκριμένες, δεν στέκονται στα λόγια ούτε στις εντυπώσεις.

Μαζί με τους άλλους τεστάριζα κι εμένα, μέσα από διάφορες καταστάσεις που είτε βίωνα, είτε επεδίωκα να βιώνω. Χρειάστηκαν αρκετά χρόνια για να με καταλάβω και ήταν επίπονη διαδικασία. Μου είχε καρφωθεί  στο μυαλό εκείνο το «αν είναι να προσπαθήσεις πήγαινε μέχρι τέλους..» που έγραφε ο Μπουκόβσκι  στο “factotum” ή «ο άνθρωπος για όλες τις δουλειές». Έγινα ο ίδιος άνθρωπος για όλες τις δουλειές. Υπήρξαν στιγμές που αισθανόμουν βασιλιάς κι έλεγα μέσα μου “life is good”, είχα καλή απασχόληση, σπουδαίες γυναίκες, καλό φαγητό, αυτοκίνητο και προοπτικές. Υπήρξαν και άλλες όμως, τις οποίες αλήθεια, αρκετές τις  επεδίωξα κάπως σαν ψυχολογικό πείραμα ας πούμε, που ήμουν άνεργος, χωρίς δεκάρα στην τσέπη, που χρωστούσα, που δυσκολευόμουν γενικότερα. Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από το να δυσκολεύεσαι μερικές φορές. Μέσα σε τέτοιες συνθήκες μαθαίνεις το εγώ σου και ξεχειλώνεις όλα τα επίπεδα γνώσης του. Σε τέτοιες συνθήκες επίσης είναι που μαθαίνεις και τους άλλους, καθώς στα ωραία και τα χαρούμενα όλοι είναι εκεί χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια. Στη δυσκολία κρύβεται μεγάλη δόση ελευθερίας.

Έτσι λοιπόν με τα χρόνια ήρθε η στιγμή να βαθμολογήσω τα γραπτά τεστ  που είχα πραγματοποιήσει. Ο βαθμός δεν βγήκε καλός. Κομμένοι και μάλλον όχι μεταξεταστέοι μου εμφανίστηκαν αρκετοί και για να είμαι ειλικρινής, ήταν κάτι που δεν μου προξένησε εντύπωση αλλά και ούτε κάποιο αρνητικό συναίσθημα. Έπρεπε να «κοπούν» στο τεστ!

Εκείνοι που πέτυχαν στις εξετάσεις τους ήταν ελάχιστοι. Οι περισσότεροι δεν ήταν αυτοί που θα περίμενε κάποιος να είναι αρχικά. Δεν σου το γέμιζαν το μάτι στην πρώτη εντύπωση. Δεν στάθηκαν μάλιστα στην επιτυχία τους και συνέχισαν στην καθημερινότητα σαν να επρόκειτο για ένα αέναο τεστ που δεν έχει τέλος. Βρέθηκαν δίπλα για να σε κεράσουν ένα τσιγάρο και να πείτε δύο κουβέντες  μια κρύα νύχτα του χειμώνα, κάπου έξω στο δρόμο. Έλεγαν καλημέρα πρώτοι και καληνύχτα τελευταίοι, κάθε ημέρα. Ρωτούσαν πως τα είχες πάει στη δουλειά, την όποια δουλειά κι αν ήσουν κουρασμένος. Ακόμη κι αν δεν εργαζόσουν βέβαια, σου έλεγαν «πιστεύω σε εσένα, θα τα καταφέρεις..». Σε έκαναν να νιώθεις σαν θεός ενώ ήξερες πως ήσουν ένα τίποτα και όλα μαζί. Ήταν οι πρώτοι που σου έστελναν χρόνια πολλά την πρωτοχρονιά, που τους ένοιαζε η ιστορία σου, που δεν κοιμόντουσαν τις νύχτες για να σου κρατήσουν συντροφιά. Κι όταν τελικά τα κατάφερες δεν έφυγαν! Ακόμη κι όταν είχαν κάθε λόγο να φύγουν. Ακόμη κι όταν ήταν ανέφικτο να μείνουν, είχαν βρει το τρόπο να μείνουν για πάντα εκεί. Όσο κι αν πονούσε ή αν πονάει είχαν βρει ένα τρόπο να μη φεύγουν. Ποτέ.

Είχα το κακό συνήθειο να «τεστάρω» ανθρώπους και μαζί τους κι εμένα. Μέσα από αυτό το κακό συνήθειο πήρα την μεγάλη χαρά. Υπάρχουν ακόμη! Βρίσκονται εκεί έξω. Σπάνε τα μούτρα τους όμως παλεύουν και βρίσκονται εκεί έξω. Δεν τους πιάνει το μάτι σου, λες “δεν μπορεί”. Κι όμως υπάρχουν και θα έρθει μια ημέρα που θα τα έχουν καταφέρει οριστικά. Είμαι ήδη υπερήφανος για εκείνους..

  • Θα τα ξαναπούμε καθώς θα είναι ώρα..

Γράφει ο Σ. Ν. “Chinaski”