Βλάσης Παπαδημητρίου: Ποδοσφαιρική συζήτηση με έναν συμμαθητή μου..

Η γενιά μου (84′ – 85′) φοίτησε στις τάξεις του Δημοτικού στις αρχές της δεκαετίας του 90′. Ήταν μια εποχή που μπορεί να φαντάζει μακρινή πλέον όμως δεν είναι. Ποδοσφαιρικά για να καταλάβετε λίγο που βρισκόμαστε, ο Ολυμπιακός περνούσε ακόμη τα λεγόμενα “πέτρινα χρόνια”, η ΑΕΚ του Ντούσκο έπαιζε διαστημικό ποδόσφαιρο, ο Παναθηναϊκός είχε τερματοφύλακα τον Γιόζεφ Βάντσικ, ο Μαραντόνα έπαιζε ακόμη μπάλα, ο Ρομπέρτο Μπάτζιο περίμενε μέχρι το 1994 για να χάσει εκείνο το θρυλικό πέναλτι στο μουντιαλ της Αμερικής, όντας ο καλύτερος παίκτης του τουρνουά και πολλά ακόμη. Στα σίγουρα άλλες εποχές με τεράστιες μορφές και με τα πράγματα να κρατούν ακόμη κάποιο ρομαντισμό που στην πορεία εξέλειψε.

Πίσω στο 1ο δημοτικό σχολείο Ξυλοκάστρου τώρα, με το μπασκετ να είναι το εθνικό μας σπορ και τα προαύλια να είναι τσιμεντένια, ένα μάτσο πιτσιρίκια δεν σταματούσαν να παίζουν ποδόσφαιρο ούτε με βροχές, ούτε με χιόνια, ούτε όταν τελείωναν τα διαλλείματα. Πηγαίναμε σχολείο για να παίξουμε και μόνο, και οι αγαπημένοι μας δάσκαλοι που έριχναν ακόμη καμια σφαλιαρίτσα, δεινοπαθούσαν. Τα τμήματα στην τάξη μας ήταν δύο, που διέθεταν επίσης δύο ομάδες. Εγώ έπαιζα πάντα τερματοφύλακας ή αμυντικός και όλοι έχουν να θυμούνται τα ρέφλεξ μου να πούμε. Αρχηγός του τμήματός μας ήταν δικαιωματικά ο Βλάσης Παπαδημητρίου (Μαραντόνα) ενώ του δεύτερου τμήματος ο Μιχάλης Καφαντάρης (Ρομάριο). Επικές μάχες με τους δύο αυτούς να ξεχωρίζουν και να θέλουν μια μπάλα μόνοι τους όπως είναι λογικό (γέλια). Μη με ρωτήσετε για το ποιος κέρδιζε τις περισσότερες φορές, ήταν μοιρασμένη η κατάσταση. Αλλά αν συνεχίσω να θυμάμαι θα χρειαστώ πολλές σελίδες για να γράφω οπότε θα ξεφύγουμε από το θέμα. Μια άλλη φορά..

Με τον Βλάση μεγαλώσαμε μαζί και στην ίδια γειτονιά, κοντά στον σταθμό των τραίνων του Ξυλοκάστρου. Εκεί συναντηθήκαμε πάλι πρόσφατα και κάναμε μια ωραία κουβέντα, όπως συνηθίζουμε πλέον για το Κορινθιακό ποδόσφαιρο. Είναι ένας έμπειρος αθλητής με τις κατακτήσεις του και τα λάθη του, που σίγουρα έχει να δώσει μερικές συμβουλές στους νεότερους. Πάμε να δούμε τι συζητήσαμε όμως..

 

Γράφει ο Στάθης Ντάγκας

_______

© revista.gr – Ιούνιος 2017

 

  • Βλάση την φετινή σεζόν αγωνίστηκες για πρώτη φορά στην Β’ Κορινθίας. Ποιες ήταν οι εντυπώσεις σου από την κατηγορία και το επίπεδό της;

Επειδή έχω αγωνιστεί αρκετά χρόνια και στο Αθηναϊκό ποδόσφαιρο και επειδή στο μυαλό μου υπήρχε ανέκαθεν η σύγκριση, νομίζω ότι το επίπεδο φέτος στην κατηγορία ήταν μέτριας δυναμικής. Είναι δύσκολα τα χρόνια έτσι κι αλλιώς και μιλάμε για ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο που σίγουρα έχεις πολλές περισσότερες δυσκολίες από ότι το επαγγελματικό. Σίγουρα οι ομάδες κάνουν την προσπάθειά τους να ανταπεξέλθουν και να υπάρχει μια συνέχεια, όμως πιστεύω ότι χρειάζεται περισσότερη δουλειά σε όλα τα επίπεδα. Και σε επίπεδο ανθρώπων αλλά και ποδοσφαιρικό.

 

  • Η σεζόν που τελείωσε σε βρήκε πρωταθλητή με τον ΠΑΣ Άγιο Γεώργιο Κορίνθου; Ποια τα συναισθήματά σου γι’αυτό;

Στην ομάδα της Κορίνθου πήγα μεσούσης της φετινής περιόδου. Εκεί συνάντησα ανθρώπους με μεγάλη όρεξη για ποδόσφαιρο. Συγκεκριμένα για σωστό ποδόσφαιρο. Ο Πάτερ Παύλος με τον Γιάννη Χόντια κάνουν έναν μεγάλο αγώνα για να φτιάξουν κάτι σωστό. Τα καταφέρνουν μια χαρά, με πολλά παιδιά στις ακαδημίες, με σωστή νοοτροπία και προσπαθώντας να αξιοποιήσουν το ταλέντο που διαθέτει ο σύλλογος, με την εμπειρία μερικών αθλητών. Αυτός ο συνδυασμός έδωσε το πρωτάθλημα για πρώτη φορά στην ιστορία του Αγίου Γεωργίου. Ένα πρωτάθλημα που η ομάδα άξιζε πέρα για πέρα. Δεν είναι λόγια που λέω για να τα πω. Θεωρώ ότι γίνεται κάτι πολύ καλό σε αυτή την ομάδα.

 

 

  • Σκοπεύεις να συνεχίσεις στα Κορινθιακά γήπεδα;

Κοίταξε Στάθη, ακόμη δεν έχω πάρει απόφαση για το τι θα κάνω την ερχόμενη σεζόν. Είναι το θέμα της δουλειάς μου που έρχεται σε πρώτο πλάνο και δεν μου έχει επιτρέψει ακόμη να σκεφτώ για το ποδοσφαιρικό μου μέλλον. Σίγουρα θα συνεχίσω να αγωνίζομαι στα ποδοσφαιρικά γήπεδα, υπάρχουν συζητήσεις με συλλόγους και από την Κορινθία και την Αθήνα αλλά θα δούμε στο προσεχές μέλλον τι θα κάνω.

 

  • Ποιες είναι οι διαφορές που διακρίνεις στο σημερινό ποδόσφαιρο, σε σχέση με όταν εσύ ξεκινούσες;

Το κακό στην δική μας εποχή που δεν είναι βέβαια τόσο μακρινή, όμως μπορείς να διακρίνεις πολλές διαφορές, ήταν πως δεν υπήρχαν ακαδημίες. Ουσιαστικά. Ξεκινούσαμε και πέφταμε κατευθείαν στα βαθιά, δεν περνούσαμε από όλα τα στάδια που είναι απαραίτητα για την διαπαιδαγώγηση των νεαρών αθλητών μέσα στα γήπεδα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να πρέπει να φτάσουμε να γίνουμε αρκετά μεγάλοι για να φανούμε, κι αν κάποιος άξιζε για το κάτι παραπάνω, έπρεπε να περιμένει πολύ. Μέσα σε αυτή την αναμονή πολλά ταλέντα χάθηκαν άδοξα, πολλά ταλέντα έπεσαν θύματα επιτήδιων που τα εκμεταλλέυτηκαν για δικό τους όφελος. Υπήρχε μια γενικότερη ασάφεια. Σήμερα έχουμε καταλάβει ότι οι ακαδημίες είναι ο σωστός δρόμος. Το ιντερνετ έχει βοηθήσει ώστε η δουλειά των ομάδων να γίνεται γνωστή πιο ψηλά κι έτσι ένα παιδί καταφέρνει και να διαπαιδαγωγείται σωστά αλλά και να έχει τις ευκαιρίες που του αναλογούν όταν έρθει η ώρα. Οι ερασιτεχνικές ομάδες συνεργάζονται στενά με τους μεγάλους συλλόγους της χώρας κι έτσι, θεωρώ, ότι παρότι ακόμη υπάρχουν δυσκολίες, οι πιθανότητες για όσους έχουν ταλέντο είναι καλύτερες.

 

 

  • Πες μας δύο λόγια για την ποδοσφαιρική σου πορεία μέχρι σήμερα.

Ξεκίνησα σε πολύ μικρή ηλικία, 14 χρόνων, από τον Ερμή Γελληνιατίκων. Μια ομάδα που δεν υπάρχει πια μα που σίγουρα θυμόμαστε όλοι οι Ξυλοκαστρινοί. Εκεί έκανα τα πρώτα μου βήματα και υπήρξαν άνθρωποι που με στήριξαν το δίχως άλλο. Αμέσως μετά, στα 16 μου, με πήρε κοντά του στον Παμβοχαϊκό ένας σπουδαίος προπονητής και άνθρωπος που δεν ξεχνάω ποτέ, ο Παναγιώτης Τζαναβάρας. Από εκεί και ύστερα η εξέλιξή μου ήταν αστραπιαία. Την αμέσως επόμενη σεζόν βρέθηκα στον ΠΑΣ Κόρινθος και την Δ’ Εθνική. Μιλάμε για εποχές που στην Δ’ Εθνική υπήρχαν ομαδάρες και εξαιρετικοί ποδοσφαιριστές. Από τα αλώνια βρέθηκα δίπλα σε αθλητές που τους κοιτούσα με το στόμα ανοιχτό. Χρονιά σχολείο κυριολεκτικά. Στη συνέχεια και παρότι επέστρεψα για ένα εξάμηνο όταν η Κόρινθος ήταν πια στην Γ’ Εθνική, η πορεία μου συνδέθηκε με την Αθήνα καθώς εκεί είχα μετακομίσει. Κυρίως σε ομάδες Α’ κατηγορίας. Ύστερα από κάποια χρόνια λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων αλλά και γιατί μου είχαν λείψει οι μυρωδίες της Κορινθίας και του τόπου μου, επέστρεψα στα δικά μας. Στον Ηρακλή Ξυλοκάστρου την εποχή που η ομάδα έφτασε στην Δ’ Εθνική, στον Αστέρα Δερβενίου σε μια εξαιρετική σεζόν για τον σύλλογο που πάντα θα θυμάμαι, στην Θύελλα Πετρίου αργότερα κι ενώ πάλι είχαν μεσολαβήσει δύο σεζόν στην Αθήνα, στον Πέλοπα Κιάτου και φέτος στην Β’ Κορινθίας με την Πρόοδο Αγίου Βασιείου και τον Άγιο Γεώργιο. Γενικότερα αγωνιστεί σε αρκετές ομάδες και αυτό μου έκανε σίγουρα και καλό αλλά και κακό.

 

 

  • Βλάση ποια ήταν τα ποδοσφαιρικά σου λάθη και τι έχεις να συμβουλέψεις τα νέα παιδά;

Στάθη η εμπειρία που έχω αποκομίσει μου λέει ότι δεν χρειάζεται να έχεις το τεράστιο ταλέντο σε κάτι για να είσαι καλός. Αυτό που σε καταξιώνει σαν άνθρωπο και ύστερα σαν αθλητή, είναι η δουλειά. Έχοντας μπει πια στην 3η δεκαετία της ζωής μου, το μοτο μου είναι ένα: “Δουλειά, δουλειά, δουλειά“, σε όλα τα επίπεδα. Το λάθος μου ήταν πως όταν ήμουν νεότερος και βλέποντας γύρω τα παιδιά της ηλικίας μου ποδοσφαιρικά, υπήρξαν άνθρωποι που μου “φούσκωσαν” τα μυαλά. Αυτό που θέλω να πω στους πιο μικρούς αθλητές λοιπόν που έχουν όνειρα, είναι να προσπαθούν και να μην τα παρατούν ποτέ, να είναι σωστοί μαθητές και να κοιτάζουν την μόρφωσή τους πρώτα από όλα και ύστερα να παλεύουν για τα όνειρά τους. Να κλείνουν τα αυτιά τους στις συγκρίσεις και να πατούν στη γη. Με δουλειά και σωστό χαρακτήρα όλοι οι άνθρωποι έχουν καλές πιθανότητες να κερδίσουν τα όνειρά του έπειτα. Η σύγχρονη εποχή, τουλάχιστον στον τομέα του ποδοσφαίρου και παρότι ακόμη είμαστε πολύ πίσω σε σχέση με το ευρωπαϊκό πρότυπο, προσφέρει διαπαιδαγώγηση. Κάτι που από την δικές μας γενιές απουσιάζε.

 

  • Έχεις φορέσει την φανέλα του Πέλοπα Κιάτου. Πως σου φάνηκε η φετινή κατάκτηση; Ποια η εικόνα σου για την Α’ Κορινθίας;

Ο Πέλοπας πήρε αυτό που άξιζε φέτος μέσα στο γήπεδο. Έπαιξε το καλύτερο ποδόσφαιρο, με παίκτες που πονάνε τον σύλλογο, με εξαιρετικό προπονητή, έκανε έναν άθλο που μάλλον περισσότερο ως φυσική εξέλιξη των πραγμάτων μοιάζει τελικά. Ο κόσμος στήριξε την ομάδα χωρίς να την πιέσει και αυτό ήταν εξίσου σημαντικό. Επιθετικό ποδόσφαιρο και ποδόσφαιρο κατοχής σε κάθε παιχνίδι, με έναν επιθετικό σαν τον Μάκη Μυργιώτη, τι να πούμε γι’αυτόν, είναι και φίλος μου, απλά συγχαρητήρια. Από την άλλη η Κόρινθος 2006 έχει φτάσει στην πηγή τις τελευταίες φορές και δεν έχει καταφέρει να πιεί νερό. Αυτό έχει να κάνει και με το άγχος παρότι γίνεται μια καλή προσπάθεια. Σε όσα αφορούν τον ΠΑΣ Κόρινθος κι επειδή έχω φορέσει αυτή την ιστορική φανέλα, πιστεύω πως και εκεί γίνεται δουλειά και χρειάζεται υπομονή. Σχετικά με το ποδόσφαιρο στην Κόρινθο, νομίζω πως θα κάνει καλό στις ομάδες αλλά και στον Νομό να σταματήσει αυτή η κόντρα που υπάρχει. Κάτι τέτοιο θα δώσει ώθηση στο ποδόσφαιρό μας σαν σύνολο. Και για να απαντήσω για τις υπόλοιπες ομάδες, σίγουρα το επίπεδο δεν είναι όπως ήταν παλαιότερα, όμως γίνεται μεγάλη προσπάθεια κι εκεί πρέπει να σταθούμε. Δουλειά όπως είπα και στην άλλη ερώτηση.

 

 

  • Η ζωή εκτός ποδοσφαίρου και ο ελεύθερος χρόνος;

Το ποδόσφαιρο είναι πια μια ευχαρίστηση κυρίως. Σε πρώτη βάση έρχεται η δουλειά μου που έχει να κάνει με τον οικονομικό – ασφαλιστικό τομέα και που απαιτεί πολύ χρόνο και αφοσίωση. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως δεν δίνω βάση στο ποδόσφαιρο ή δεν προπονούμαι. Ίσα – ίσα που όσο περνούν τα χρόνια πρέπει να προπονείσαι και πιο σκληρά για να μπορείς να στέκεσαι μέσα στο γήπεδο σε ικανοποιητικό επίπεδο. Αλλά αυτή την εποχή προσπαθώ να αποφορτιστώ από την λεγόμενη “μπάλα”. Έρχομαι στο Ξυλοκάστρο να απολαύσω τις ομορφιές του που από παιδάκι αγάπησα, βλέπω τους φίλους μου και φροντίζω να αξιοποιήσω όσο ελεύθερο χρόνο διαθέτω γεμίζοντας την ψυχή μου. Είπαμε όσο περνούν τα χρόνια, βλέπουμε τα πράγματα με άλλο μάτι και καταλαβαίνουμε  τι έχει αξία τελικά.

 

 

 

 

 

 

 

 

Leave a Comment