Η τελευταία εβδομάδα του Αυγούστου..

Σήμερα ξύπνησα και ήταν η τελευταία εβδομάδα του Αυγούστου. Ακόμη και αυτή τη στιγμή που σας γράφω δεν έχει αλλάξει κάτι. Παραμένει η τελευταία εβδομάδα του Αυγούστου. Ανέκαθεν κάτι σηματοδοτούσε το ξεκίνημα αυτής της εβδομάδας. Ήταν μάλλον η ψευδαίσθηση για ένα σωρό νέα σχέδια ή η στενοχώρια που για ακόμη ένα καλοκαίρι, ουσιαστικά, δεν έγιναν πράξεις! Τι κρίμα!

Τώρα όμως δεν ξέρω πως να συνεχίσω ετούτο το κείμενο. Δεν θυμάμαι γιατί άνοιξα τον υπολογιστή, αλήθεια. Μια ακατανίκητη επιθυμία έκφρασης που είχα από το πρωί καταπνίγηκε μέσα σε λίγα μόλις δευτερόλεπτα. Και αποφασίζω να σας το αναφέρω καθώς νιώθω, το νιώθω, πως κάπως έτσι είμαστε όλοι τους τελευταίους μήνες. Επιθυμίες που έρχονται και καταπνίγονται θεαματικά, σαν το κύμα που σκάει στο βράχο και γίνεται χίλια κομμάτια, γυρίζει πίσω και με ορμή πάλι σπάζει τα μούτρα του.

Οι μάσκες φαίνεται τελικά να έχουν κάνει τη δουλειά τους. Δεν είναι μόνο η προστασία που προσφέρουν καθώς λένε οι επιστήμονες, είναι και κάτι ακόμη πιο θλιβερό. Αποξενώνουν ένα κόσμο από πριν ξένο. Είμαστε ξένοι! Μέσα στο σπίτι, στη δουλειά, απέναντι από ανθρώπους γνωστούς ή κάποτε δικούς μας. Άγνωστοι, ακόμη και σε σχέση με τις σκέψεις ή τα σχέδια μας, που έρχονται και φεύγουν σαν να τα είχε κάνει κάποιος άλλος και όχι εμείς.

Έχω μια τεράστια περιέργεια για το πως θα είναι τότε που θα πέσουν οι μάσκες. Τι θα έχει απομείνει; Τι κουσούρια θα αφήσει πίσω του το λάστιχο που πιέζει τα αυτιά, πέρα από το προφανές; Μερικές φορές με τρόμαζε αυτός ο κόσμος.

Τώρα με τρομάζει περισσότερο..