Θα μάθω να τρέχω ξανά..

Και τώρα για πες μου, σου έχει τύχει καμία φορά να διαλυθείς από ή για άνθρωπο; Κάπου διάβασα ένα απόφθεγμα του Φρόϋντ στο διαδίκτυο που έλεγε ότι ποτέ άλλοτε ο άνθρωπος δεν είναι πιο ανυπεράσπιστος απέναντι στον πόνο, όσο όταν πρόκειται για τον πόνο της αγάπης . Ξέρεις το σκεφτόμουν για αρκετή ώρα έπειτα. Έλεγα μέσα μου πως δεν μπορεί ολόκληρος επιστήμονας να είχε δηλώσει κάτι τέτοιο. Υπάρχουν αρρώστιες, φτώχεια,  πείνα, σωματικοί και ψυχικοί άλλοι πόνοι δυσθεώρητοι. Πως γίνεται η αγάπη να προκαλεί κάτι τόσο πιο δριμύ; Κατόπιν κατέληξα πως γίνεται..

Ήθελα τόσο πολύ να σε εντυπωσιάσω. Ήθελα να φέρω τον κόσμο στα πόδια σου, να απλώνεται μπροστά σαν χαλάκι κι εσύ, αφού θα τον είχες τόσο κοντά, θα πρόσεχες κάθε βήμα, θα έβλεπες όλες τις παγίδες στο σχέδιο, θα απέφευγες τις κακοτοπιές για να μη σκοντάψεις. Ήθελα τόσο πολύ να σε εντυπωσιάσω και ακόμη πιστεύω πως μπορούσα να το κάνω. Αν με άφηνες..

Η ζωή είναι ένα ποδήλατο. Ανεβαίνεις πάνω και μέχρι να μάθεις ισορροπία τρως τα μούτρα σου κάθε τόσο. Σαν καμία φορά νομίζεις πως τα πηγαίνεις καλύτερα, ακόμη και σούζες δηλαδή μπορείς να κάνεις, απολαμβάνεις την βασιλική αίσθηση της νίκης, «εγώ είμαι», «δείτε με πως τα καταφέρνω», «ζωή, αυτή ήσουν;», «σε έχω για πλάκα», μερικές σκέψεις περνάνε από το μυαλό σου καθώς τρέχεις γρήγορα προς το τίποτα. Σβήνουν αμέσως με την πρώτη τούμπα που θα έρθει σίγουρα παρακάτω, καθώς οι σούζες είναι επικίνδυνα πράγματα και κακώς έκανε η μητέρα σου αν δεν στο είχε πει όταν ήσουν παιδί. Εμένα πάντως μου το είχε πει, “μην κάνεις σούζες”, “θα χτυπήσεις”. Δεν την είχα ακούσει..

Δεν κατάφερα ποτέ να σε εντυπωσιάσω. Το πάλεψα με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο. Είχα σχεδιάσει η ψυχή σου να μείνει πεντακάθαρη στο πέρασμά μου, είχα στόχο μόνο το χαμόγελό σου. Δεν ξέρω αν αυτό στο είχα πει. Όταν εσύ χαμογελούσες, ακόμη δηλαδή και στη σκέψη πως χαμογελούσες, εγώ δεν πονούσα από αγάπη. Δεν πονούσα σε καμία πτώση από το ποδήλατό μου. Ήθελα η ψυχή σου να μείνει πεντακάθαρη μα δεν κατάφερα ποτέ να σε εντυπωσιάσω, δεν έτυχε ποτέ να σου το πω..

Χθες το πρωί που σηκώθηκα από το κρεβάτι κάθισα απέναντι από τον καθρέπτη μου και κοιταζόμουν για αρκετή ώρα. Ξέρεις πόσο καιρό είχα να το κάνω αυτό; Είχα ξεχάσει πότε ήταν η τελευταία φορά. Καθώς λοιπόν κοιτούσα τη μάπα μου στο γυαλί, δεν ένιωσα τίποτα. Ματαίως προσπαθούσα να βρω ομοιότητες με ότι πίστευα για εμένα ότι είμαι. Μάταια έψαχνα να βρω στο πρόσωπό μου τις σκέψεις και την ποιότητα που θεωρούσα μέχρι εκείνη τη στιγμή ότι υπήρχε στο μυαλό μου. Μου έκανε τρομερή αίσθηση αυτό που έβλεπα. Μερικές άσπρες τρίχες άρχισαν να φαίνονται στα γένια μου, όχι πολλές αλλά μερικές. Κάποιες  ρυτίδες αμυδρές στο μέτωπό μου. Ευτυχώς ακόμη τα μάτια μου ήταν μεγάλα, μα αλήθεια, τι γίνεται με εκείνο το υπέροχο μυαλό; Άραγε υπάρχει ακόμη;..

Ακόμη κι αν δεν κατάφερνα να σε εντυπωσιάσω, ήθελα να με θυμάσαι σαν κάτι ξεχωριστό. Πίστευα το πρόσωπό μου θα το συνέδεες με κάτι που δεν συναντά κανείς εύκολα σε ετούτο τον κόσμο. Έστω κι αν δεν είχες μάθει ακόμη τι σημαίνει κόσμος, ήθελα να είμαι το παράδειγμα, ο μέγας ανατολικός, ο τελευταίος μπιτ καλλιτέχνης που είχες κάποτε την τύχη να γνωρίσεις εσύ, μόνο εσύ και κανένας άλλος. Ήθελα να είμαι κεκτημένο, σαν ένα κερδισμένο δελτίο τζοκερ που συμπλήρωσες και κέρδισες εσύ. Μόνο εσύ..

Το καλοκαίρι ήρθε με υποσχέσεις και όπως πάντα εγώ το περίμενα. Σε λίγο θα έχει τελειώσει και αυτό, σε λίγο, θα είναι ένα πανομοιότυπο καλοκαίρι με το περασμένο. Δεν ξέρω, αυτός ο πόνος που έλεγε ο Φρόϋντ δεν λέει να με εγκαταλείψει. Είναι μάλλον που δεν έχω ακόμη καταφέρει να σε εντυπωσιάσω. Είναι που η ζωή ξέρει και πως ακόμη και να την εμπιστευτείς όπως έλεγε ο Ρένος στα «Φθηνά Τσιγάρα», εκεί κάπου κοντά στα τέλη των 90’s, όταν είναι να σε ρίξει από το ποδήλατο, σε ρίχνει. Δεν πάει να είσαι άσσος στην ορθοπεταλιά.

Αυτό που ήθελα ήταν να σε εντυπωσιάσω. Δεν ξέρω γιατί δεν τα κατάφερα. Το μόνο που ξέρω είναι πως αγαπούσα την ψυχή σου, τον τρόπο που μιλούσες με γρηγοράδα, τη βιασύνη σου για ζωή, τις επιστροφές σου και τις αμφιβολίες σου. Ξέρω ότι ήσουν ένα τζόκερ που δύσκολα θα μπορούσα να κερδίσω, ακόμη κι αν το άξιζα..

Όλα γυρίζουν, μου ψιθυρίζουν πως η ζωή `ναι κάπου αλλού.

Γράφει ο Χένρι Τσινάσκι