«..και ποιος ξεκινάει πάλι απ’ την αρχή;»

“… και φρόντισε σύντομα να με ξεχάσεις. Δεν αξίζω τη ζωή σου”.

“Σήμερα ανακάλυψα, ύστερα από τόσα χρόνια εμπειρίας πως ο ρομαντισμός δεν κερδίζει σχεδόν ποτέ την πραγματικότητα. Ότι η ψυχή είναι για εκείνους που έχουν μάθει να έρχονται πάντα τελευταίοι και καταϊδρωμένοι. Ότι ο σύγχρονος κόσμος δεν θέλει αγάπη, δεν θέλει νοιάξιμο, προτιμά τα σκωτσέζικα ντους της ύπουλης αδιαφορίας. Σήμερα ανακάλυψα ότι έχω πεθάνει σε κάποιους άλλους καιρούς και απλά δεν μου το έχουν ανακοινώσει ακόμη. Τι θλιβερό;”. Στάθηκε για λίγο πάνω από την οθόνη του κινητού, αμίλητος, ούτε τα μάτια του δεν κινούνταν παρά μόνο ήσαν υγρά και έντονα κόκκινα. Σε μια στιγμή σήκωσε το κεφάλι προς τον τοίχο, πέταξε το κινητό και το έκανε χίλια κομμάτια.

Η ιστορία τελείωσε όπως τελειώνουν τόσες άλλες ιστορίες καθημερινά. Έτσι όπως τελειώνει το γεμάτο πιάτο με φακή από το μεσημεριανό τραπέζι. Και έτσι θα γίνεται πάντα με τις ιστορίες, όποιες κι αν είναι αυτές. Όμορφες, στενάχωρες, ψεύτικες, μονόπλευρες, ασήμαντες, μοναδικές, φανταστικές, ανύπαρκτες. Θα τελειώνουν. Εκείνο που ποτέ δεν τελειώνει για μερικούς ανθρώπους, είναι ο τρόπος να αντιλαμβάνονται τα πράγματα. Θα υπάρχουν λοιπόν εκεί έξω, ακόμη και μελλοντικά, εκείνοι οι ελάχιστοι που θα συνεχίζουν να βάζουν ψυχή ακόμη και στον τρόπο που ανάβουν το τσιγάρο τους. Για ‘κείνους λυπάμαι περισσότερο, γιατί είναι καταδικασμένοι να κομματιάζονται σε ετούτο τον κόσμο της εικόνας. (Σύντομο σχόλιο αφηγητή).

“Ούτε που πρόλαβα να αρχίσω διάολε..” μονολόγησε, “και ποιος ξεκινάει πάλι από την αρχή;”. Ποιος ξεκινάει πάλι…