Κοιτώντας Ψηλά

Η ανάγκη του ανθρώπου να κοιτά ψηλά και να προσπαθεί να ανακαλύψει, να εξηγήσει και να κατανοήσει τα όσα θαυμαστά έβλεπε, ήταν από καταβολής κόσμου ένα έμφυτο χαρακτηριστικό.

Η πείνα αυτή, όσο περνούν τα χρόνια και νέα δεδομένα, απίστευτες λήψεις και ανακαλύψεις κάνουν την εμφάνισή τους, όλο και θεριεύει καθώς φαίνεται πως κορεσμός δεν υπάρχει. Και όσο αντιλαμβανόμαστε περισσότερα πράγματα, τόσο ανοίγονται μπροστά μας πλείστοι νέοι ορίζοντες έτοιμοι να κατακτηθούν αργά ή γρήγορα από την επιστημονική εξέλιξη.

Εδώ έχουμε να κάνουμε ίσως με το πιο όμορφο φεγγάρι του ηλιακού μας συστήματος, την Ευρώπη. Δεσπόζει με τη στιγματισμένη, παγωμένη της επιφάνεια, φυλακισμένη στη βαρυτική έλξη του Δία εδώ και εκατομμύρια χρόνια. Πέραν της απαράμιλλης ομορφιάς της, ο κόσμος αυτός, σχετικά στο μέγεθος της Σελήνης, έχει να μας επιδείξει κάποια πολύ ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που τον κάνουν έναν από τους πιο ελπιδοφόρους προορισμούς για επίσκεψη.

Η επιφάνειά της καλύπτεται από ένα παχύ στρώμα φρέσκου πάγου, ενώ οι κρατήρες είναι ελάχιστοι καθώς μιλάμε για το ουράνιο σώμα με το πιο ομαλό έδαφος σε όλο το ηλιακό μας σύστημα. Επίσης, η αραιή ατμόσφαιρά της αποτελείται κυρίως από Οξυγόνο. Το πιο σημαντικό της χαρακτηριστικό δε βρίσκεται όμως ούτε στην επιφάνεια, ούτε στην ατμόσφαιρα. Κάτω από το στρώμα πάγου, βρίσκεται ένας τεράστιος υπόγειος ωκεανός ο οποίος θεωρείται ίσως ο πιο πιθανός τόπος για την ανακάλυψη, εξωγήινης, μικροβιακής ζωής. Φυσικά, δεν υπάρχει κάποια ισχυρή απόδειξη για αυτό, καθώς θα πρέπει να περιμένουμε έως ότου μια αποστολή καταφθάσει εκεί.

Όπως και να’ χει, είμαστε σίγουρα πολύ τυχεροί που οι πρόγονοί μας έφτιαχναν μύθους και θρύλους για αυτά που έβλεπαν στους αρχαίους ουρανούς ενώ εμείς μπορούμε και έχουμε τα αντίστοιχα αποδεικτικά στοιχεία για τους ισχυρισμούς μας.

Κοιτάμε ψηλά, διψώντας για καινούργια γνώση και δε θα χάσουμε.

Leave a Comment