Να εκφράζεσαι για να ζεις..

Να εκφράζεσαι σημαίνει να ζεις. Η έκφραση είναι πολύ σπουδαίο πράγμα και ίσως το σπουδαιότερο πράγμα στον κόσμο. Δεν θέτει κριτήρια διαβίωσης, δεν διαχωρίζει τους ανθρώπους, δεν διαχωρίζει ούτε καν οτιδήποτε ζωντανό που με τη σειρά του εκφράζεται. Και με τον τρόπο του πάντα.

Η ευκολία της πληροφορίας υποτίθεται πως θα μας έλυνε τα χέρια και πως οι ψυχολόγοι θα έχαναν τις δουλείες τους. Όμως η πληροφορία παραμένει άχρηστη, ο κόσμος έχει γνωρίσει τον κόσμο, αλλά η έκφραση δεν έρχεται. Και όχι απλά δεν έρχεται, αλλά σε σύγκριση με το παρελθόν ίσως να μην υφίσταται κιόλας σαν έννοια με την ορθή σημασία της.

Πολλές αρρώστιες θα είχαν αποφευχθεί αν γνωρίζαμε τον τρόπο του να μετουσιώνουμε σε λέξεις ή σε πράξεις, όλα εκείνα που σκεπτόμαστε. Καλές ιδέες ή κακές, συναισθήματα, απόψεις… πολλές αποτυχίες και δράματα.

Παραφράζοντας τον αγαπημένο μου Μπουκόβσκι θα έλεγα πως αν κάποιος στις ημέρες μας μπορεί να εκφραστεί, αν δεν του καίγεται καρφάκι με το να βγάζει όλα εκείνα που αισθάνεται και σκέπτεται προς τα έξω, είναι κάποιος που “έχει βγει ζωντανός από μια χούφτα πολέμους..”. Το να μιλάς για όλα εκείνα που σε απασχολούν είναι η πιο επαναστατική πράξη της εποχής, ίσως η μόνη που έχει απομείνει.

Να εκφραζόμαστε λοιπόν, να μιλάμε, να μη βαριόμαστε με τις λέξεις, να τους δίνουμε νόημα και ουσία. Η εικόνα είναι η εικόνα. Τίποτα μεγαλειώδες σε αυτό. Όμως πίσω της, πίσω από τις γρίλιες βρίσκεται το βάθος, η ψυχή, και η ψυχή έχει ανάγκη από κατανόηση, από στοργή.

Σκέψου πόσο καλύτερα θα ήταν τα πράγματα σε μια κοινωνία κατανόησης; Ουτοπικό μοιάζει, ίσως να είναι, όμως σκέψου το λιγάκι..

 

Leave a Comment