Χόρχε Μπουρουτσάγα: Ο άνθρωπος που βοήθησε τον Ντιέγκο να κατακτήσει τον κόσμο

Όλοι θα θυμούνται το παγκόσμιο κύπελλο του Μεξικό το 1986 για την κατάκτηση του τροπαίου από την Αργεντινή του Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα. Το “χερι του θεού”, ο τελικός με την Δ. Γερμανία, το μυθικό σλάλομ του Ντιέγκο στο 2ο γκολ απέναντι στους Άγγλους. Ακόμη και για τις νεότερες γενιές αυτές οι αφηγήσεις αποτελούν εισαγωγή στον κόσμο του ποδοσφαίρου.

Το ποδόσφαιρο μπορεί να είναι συνήθως το πιο δίκαιο άθλημα, είναι όμως αρκετές φορές και άδικο. Όπως όταν οι μεγάλοι και διαφημισμένοι αστέρες επισκιάζουν (όχι ηθελημένα) άλλους εξίσου εξαιρετικούς αθλητές. Το βλέπουμε να συμβαίνει και στις ημέρες μας άλλωστε. Η Αργεντινή που είχε στήσει ο Κάρλος Μπιλάδρο το 1986 και έφτασε να κατακτήσει το Παγκόσμιο Κύπελλο, μπορεί να διέθετε στις τάξεις της τον κορυφαίο ποδοσφαιριστή όλων των εποχών, αλλά μοιάζει μάλλον απίθανο ο “θεός” Μαραντόνα να είχε σηκώσει τον τίτλο στον ουρανό του Stadio Azteca αν δεν είχε δίπλα του παίκτες όπως ο Χόρχε Μπουρουτσάγα ή ο Χόρχε Βαλντάνο.

Ο Μπουρουτσάγα ήταν μάλιστα ο σκορερ του 3ου τέρματος των Αργεντίνων απέναντι στον Σουμάχερ (χασάπης της Σεβίλλης), ενός γκολ που μπήκε στο 84ο λεπτό της αναμέτρησης κι όλα από εκεί και ύστερα είναι ιστορία. Ο El Pajaro είχε δηλώσει κάποτε για το 1986 και τον Ντιέγκο: “Ο Ντιέγκο ήταν ο Θεός της Αργεντινής. Όλοι εμείς οι υπόλοιποι έπρεπε να βρούμε τον τρόπο ώστε να τον βοηθήσουμε, να τον ελευθερώσουμε για να μπορέσει να μας δώσει ότι μας έδωσε.” Έτσι ακριβώς λοιπόν είχε οργανώσει τους “Αλμπισελέστε” ο Μπιλάρδο. Κι αν δει κανείς σε επανάληψη το 2ο γκολ του El Pibe απέναντι στους Άγγλους θα καταλάβει απόλυτα πόσο σημαντικός υπήρξε εξίσου ο Μπουρουτσάγα για εκείνη την ομάδα με την κίνηση που κάνει παράλληλα με το σλάλομ του αρχηγού του.

jorge_burruchaga_foto

Όλοι θυμούνται τον Κλαούντιο Κανίγια ως παρτενερ του Μαραντόνα στα χρόνια που ακολούθησαν. Λίγοι όμως θυμούνται, σε Παγκόσμιο επίπεδο, πόσο σπουδαίος οργανωτής υπήρξε ο Χόρχε Μπουρουτσάγα, αλλά και πως αυτός ήταν μάλλον ο καταλληλότερος παρτενερ στην επίθεση της “Αλμπισελέστε” για τον Ντιέγκο. Οξυδερκής, με ανοιχτό μυαλό εντός γηπέδου και απίθανο πόδι, εξαιρετικός σκόρερ και πασέρ. Ένας άνθρωπος με χαμηλό προφιλ, κάτι που τον ακολούθησε και στην μετέπειτα προπονητική του καριέρα.

Τα ομαδικά αθλήματα έχουν ανάγκη από τέτοιους “αφανείς” ήρωες. Είναι τύποι που ενώ γνωρίζουν την αξία τους, συνηθίζουν να βάζουν το εγώ τους κάτω από εκείνο της ομάδας τους. Και να φαναταστεί κανείς ότι ο Χόρχε στο παράδειγμά μας δεν ήταν ούτε καν φίλος με τον Ντιέγο. Μόνο συνεργάτες, συναθλητές. Δεν είναι αυτό μεγαλείο; Δεν είναι αυτή η αξία του αθλητισμού; Ο Σεβασμός..

Ένας από τους αγαπημένους μου ποδοσφαιριστές που δεν πρόλαβα να ζήσω καθότι στο μουντιαλ του ’86 ήμουν μόλις 2 χρόνων. Μέσα από τα βίντεο όμως αλλά και την μανία μου για την Αργεντινή και τον τύπο της, έμαθα πως ο “θεός” για να είναι μεγάλος χρειάζεται στο πλάι του “αγίους”.

Leave a Comment