Τι μου έμαθε το τηλεπαιχνίδι “επιβίωσης” που μόλις τελείωσε..

Πέρασαν τόσοι μήνες από την πρώτη μετάδοση του survivor πριν αυτό τελειώσει πρόσφατα κι αισθάνομαι περίεργα που δεν είδα ούτε ένα επεισόδιο. Ότι κάτι έχω δηλαδή, σαν την μύγα μέσα στο γάλα ή σαν το χρυσόψαρο έξω απ’την γυάλα. Σίγουρα θα υπάρχουν κι άλλοι να αισθάνονται έτσι, όμως πρέπει αν είμαστε εξαιρετικά λίγοι στον αριθμό.

Δεν άνοιξα ούτε ένα άρθρο από τα αναρίθμητα που κατέκλυζαν το διαδίκτυο όλο το χειμώνα. Ρε ούτε ένα. Δεν τα πήγαινω καλά με τα ριάλιτι σόου, μόνο το πρώτο μπιγκ μπράδερ είχα δει όταν ήμουν πιτσιρικάς. Δεν είναι του στυλ μου.

Σε καμία περίπτωση δεν διαφωνώ με όσους γουστάρουν να βλέπουν τηλεοπτικές εκπομπές τέτοιου είδους. Ελεύθεροι άνθρωποι είμαστε σε γενικές γραμμές οπότε δικαίωμά τους. Με χαλάει όμως που όλο αυτό το ιστοριάκι έγινε το πρώτο θέμα συζήτησης του νεοέλληνα για πάααρα πολύ καιρό τώρα.

Έστω κι αν δεν είδα ούτε λεπτό λοιπόν από τον Άγιο Δομίνικο, πάμε να καταγράψουμε μια λίστα με όσα πράγματα μου έμαθε αυτή η εκπομπή.

 

  • Εξέλιξε τους επαγγελματικούς μου ορίζοντες. Μάναντζερ Ράγκμπυ, μισθοφόρος και άλλα τέτοια νέα επαγγέλματα που ούτε στην Αμερική δεν έχουν ανακαλύψει ακόμη. Μισθοφόρος; Κάτι σαν τους πληρωμένους πιστολάδες των σπαγγέτι γουέστερν από τον Σέρτζιο Λεόνε; Τι, οχι;
  • Ο Έλληνας είναι μια μοναδική περίπτωση ανθρώπου που δεν μπορεί να συγκριθεί εύκολα. Αδυνατεί να εντοπίσει τα δικά του λάθη στην καθημερινότητα, όμως θα κάτσει να συζητήσει με τις ώρες αν υπάρχει κλίκα στους μαχητές ή αν οι διάσημοι είναι κομπλέ.
  • Διάσημοι. Τι είναι πάλι ετούτο; Τι σημαίνει στην πραγματικότητα; Η κοινωνία μας δηλαδή οφείλει να χωρίζεται σε διάσημους ή μαχητές; Μέση οδός να υποθέσω δεν υπάρχει. Και πως γίνεται κάποιος διάσημος; Πρέπει να έχει συνευρεθεί με πάνω από 4000 γυναίκες ερωτικά στη ζωή του για να αποκτήσει αναγνώριση ή μπορεί και κάποιος επιστήμων ή καλλιτέχνης να κερδίσει παρόμοιο τίτλο;
  • Η αναλέητη μάχη για την απόκτηση μερικών δεκάδων χιλιάδων ευρώ είναι αθλητισμός; Γιατί άκουσα πως με το παιχνίδι αυτό τα νέα παιδιά ξαναέρχονται στον αθλητισμό. Όπως όταν η Εθνική του 87′ κέρδιζε το ευρωπαϊκό στο μπάσκετ, που χιλιάδες ελληνόπουλα αγάπησαν την πορτοκαλί σπυριάρα. Τώρα δηλαδή θα αγαπήσουν την επιβίωση με φόντο μια χούφτα δολλάρια;
  • Γιατί σε ένα απλό τηλεπαιχνίδι ο κόσμος έδωσε τόσο μεγάλη βάση; Μήπως να το κοιτάξουμε αυτό βρε παιδιά. Μήπως φανερώνει κάτι για το επίπεδο της σκέψης σε ετούτη τη χώρα δηλαδή; Περισσότερα ποστ έβλεπε κανείς για το survivor στην καθημερινότητα του facebook παρά για πραγματικές ειδήσεις. Ειδήσεις κάθε είδους και κυρίως εκείνες που επηρεάζουν τις ζωές μας κανονικά. Πολιτικές, κοινωνικές, οικονομικές κλπ.
  • Γιατί στην χώρα μας να κάνουμε διάσημους κάθε είδους παπάρα που κυκλοφορεί τριγύρω; Κοντεύει να καταντήσει τραγική επανάληψη. Ύστερα ακούς σε καφενειακές συζητήσεις περί κρίσης και “πως μας κατάντησαν έτσι”. Όμως θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι κανείς δεν μας κατάντησε τίποτα. Λαμβάνουμε πίσω σαν λαός ότι αξίζει στο επίπεδό μας, στην σκέψη, την κοινωνική μόρφωση και παιδεία μας.

Συγνώμη που θα σας την σπάσω με το κειμενάκι με τα όσα μου έμαθε το τηλεπαιχνίδι με τους πυρσούς και τα μεσαιωνικά σκηνικά της στρογγυλής τραπέζης. Συγνώμη που πιστεύω ότι αξίζουμε πολλά περισσότερα σαν λαός από φτηνιάρικο άρτο και θέαμα. Συγνώμη.

 

Γράφει ο Στάθης Ντάγκας.