Ο σεβασμός..

Ο σεβασμός δεν είναι κάτι που αγοράζεται, κληροδοτείται, επιβάλλεται. Έχουμε μάθει να συγχέουμε την έννοια του με εκείνη του φόβου και της επιρροής. Ο σεβασμός των άλλων προς το πρόσωπό μας, αλλά και ο αυτοσεβασμός, όπως και η έκφρασή του προς τους άλλους από μέρους μας, είναι σπουδαία υπόθεση και κερδίζεται μέρα με την ημέρα. Read more

Μερικές φορές..

Μερικές φορές φοβάμαι τον κόσμο. Φοβάμαι να περπατήσω ανάμεσα σε άλλους ανθρώπους. Φοβάμαι, δεν θέλω να μιλήσω σε κανέναν. Έχω μια αρρωστημένη αίσθηση πως ακόμη και με την ομιλία μπορούν να μου κάνουν κακό. Δεν ξέρω, μήπως πρέπει να το κοιτάξω; Μήπως είναι μια προσπάθεια έκφρασης ότι έχω μπουχτίσει; Μερικές φορές δεν έχω έμπνευση και Read more

Για τα παιδιά..

Το Σάββατο που μας πέρασε δεν παρακολουθήσα ούτε λεπτό από τον τελικό κυπέλλου Ελλάδος. Δεν μετάνιωσα μάλιστα για αυτήν μου την στάση ούτε δευτερόλεπτο. Ότι δηλαδή έχασα κάποιο μεγάλο θέαμα ή μια γιορτή του ποδοσφαίρου και άλλα τέτοια. Το μόνο σίγουρο είναι ότι έχασα τα μαχαιρώματα στις κερκίδες του Πανθεσσαλικού ανάμεσα στα μονοκύτταρα που συμμετείχαν Read more

Μια αθλητική σεζόν για το νεαρό revista.gr και μερικές μικρές σημειώσεις..

Το revista.gr δεν έχει ακόμη κλείσει χρόνο από την “επανακυκλοφορία” του όπως συνηθίζω να γράφω για την δεύτερη έκδοσή του στο διαδίκτυο. Η πρώτη φορά που εμφανιστήκαμε μέσα από αυτό το μέσο, το 2012 και μέχρι το 2015, καταφέραμε να καταγράψουμε μια σημαντική παρουσία στο Κορινθιακό διαδίκτυο ως ηλεκτρονικό περιοδικό σκέψης και τέχνης κυρίως. Είχαμε Read more

Αν μας ένοιαζε η γνώμη των άλλων..

Τις βλέπω τις μπηχτές τελευταία από κάποιους που δεν μπορούν να κατανοήσουν την διαφορά μας. Την διαφορά από το να μην είσαι ή ήσουνα τσουτσέκι κανενός από το να είσαι ή ήσουνα. Δεν συνηθίζω βέβαια να σχολιάζω τέτοια πράγματα, ούτε σε πραγματικό χρόνο ούτε αργότερα. Την νιώθω την πικρή χολή που γεννάει ο φθόνος απέναντι Read more

Παίζαμε κι εμείς παιχνίδια τότε..

Της Μάρας Χατζηαποστόλου Παίζαμε κι εμείς παιχνίδια τότε…εκεί στα 14 όμως, όχι νωρίτερα…φλιπεράκια, τέτρις και πακμαν βέβαια…Εγώ μόνο πακμαν…είχα ρεκόρ…κοντράριζα άνετα κάτι αγοράκια που έκλειναν οκτάωρο…όμως τότε…εγώ προσωπικά δεν πήγαινα μόνο για το παιχνίδι…πήγαινα γιατι ήθελα να βγω έξω και να συναντήσω κυριως αγοράκια….Και γιατί δεν υπηρχαν καφετέριες όπως τις ξερουμε σήμερα…μόνο κάτι άθλια καφέ-ζαχαροπλαστεία Read more

Για το Πάσχα και το μήνυμα της Ανάστασης.. Του Στάθη Ντάγκα

Κάθε που έρχεται Πάσχα και ιδιαίτερα από όταν εμφανίστηκε το ιντερνετ στις ζωές μας, ο καθένας έχει την ευχέρεια να εκφράσει την άποψή του για τον Χριστό, τις θρησκείες, την επιστήμη και τι αποδέχεται εκείνη, την ιστορία και τι εκείνη έχει ή δεν έχει καταγράψει. Έχω την αίσθηση και σε αυτή την περίπτωση πως λίγη Read more

Στην χώρα που ότι δηλώσεις είσαι..

Στην Ελλάδα που ότι δηλώσεις είσαι, ανεξάρτητα από το αν μπορείς να είσαι αυτό που δηλώνεις και τις περισσότερες φορές δεν μπορείς, συνηθίζεις την δική σου ανυπαρξία να την διοχετεύεις σε ότι καταπιάνεσαι. Τα κομπλεξ που σε κυνηγούν, τα όνειρα που δεν πραγματοποίησες, γιατί δεν άξιζες σαν άνθρωπος να τα κάνεις πραγματικότητα, τις δυσκολίες της Read more

Πάσχα στο χωριό και λοιπές τέτοιες εκφράσεις..

Μια από τις πλέον σιχαμένες εκφράσεις έτσι όπως έχουμε μάθει να τα γελοιοποιούμε όλα. Πάσχα στο χωριό λοιπόν, λες και η Αθήνα ή οι μεγάλες πόλεις της χώρας μπορούν να συγκριθούν με τις αντίστοιχες άλλων χωρών. Λες και θα έρθει η “Μαίρη Κλέρ” με τα ταγιέρ της (τυχαίο παράδειγμα κάποιας που χρησιμοποιεί την έκφραση) για Read more

Οι επιζήσαντες της καθημερινότητας.. Του Στάθη Ντάγκα

Κανένα πρόβλημα με το γνωστό παιχνίδι στην τηλεόραση. Άλλωστε στη ζωή ισχύει ο κοινωνικός νόμος που λέει: “Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα”. Μπορεί να μην γουστάρω τέτοιου είδους σκηνοθετημένες αηδίες, αλλά δεν έχω και κανένα θέμα με τον κόσμο που ψυχαγωγείται μέσω αυτού. Ειλικρινά. Ο τίτλος του μόνο με παραπέμπει στην καθημερινότητα. Για να είμαι ακριβής, αφορμή Read more