Να ξέρω μόνο ότι ήμουνα εκεί..

Ακόμη ήμουν παιδί όταν ξεκίνησε να με καταδιώκει αυτή η ανεξήγητη υπόθεση της ευθύνης. Ευθύνη για τα πάντα, για τους ανθρώπους και για τα πράγματα. Κυρίως για τους ανθρώπους. Τι είδους ψυχαναγκασμός ήταν αυτός ποτέ μου δεν κατάλαβα και για να είμαι ειλικρινής δεν το έψαξα παραμέσα, απλά έζησα έτσι. Άλλωστε κάθε ένας μας έχει το δικό του δρομολόγιο σε ετούτη τη ζωή, μακρινό ή σύντομο, που είναι ολότελα δικό του. Ένα κομμάτι του μπορεί να το φτιάξει ή να το καταστρέψει, ένα άλλο όμως, εξίσου σημαντικό, δεν είναι επίκτητο, το λαμβάνει μαζί με το DNA κατά την ώρα της γέννησής του, άπαξ που λέμε.

Έξω είναι ημέρες γιορτινές που ήρθαν έπειτα από μεγάλο διάστημα “ξηρασίας”. Δυσκολευτήκαμε όλοι έτσι δεν είναι; Ωστόσο, κάθομαι μέσα απόψε, μπροστά από τον υπολογιστή με μια ακατανίκητη ανάγκη να γράψω, χωρίς να ξέρω ίσως τι είναι αυτό που θέλω να πω. Είναι η πληροφορία τόσο πυκνή και παχύρευστη, όλη αυτή η πληροφορία που έχουμε πάρει μαζεμένη εδώ και ένα χρόνο, ίσως και παραπάνω, που μερικές στιγμές, νιώθω το μυαλό μου σαν μαρμελάδα μέσα σε ένα μικρό βαζάκι να ασφυκτιά.

Το ξέρω πως δεν σας κράτησα παρέα στο μεγάλο χειμώνα, όταν το είχατε περισσότερο ανάγκη. Μαζί με ετούτο το περιοδικό έχουμε διανύσει εκατοντάδες χιλιόμετρα από το 2012 και πέρα, κι εγώ, σας άφησα πάνω στην πιο κρίσιμη στιγμή. Εδώ κολλάει και αυτό που έγραψα στην αρχή περί ευθύνης. Ήταν συνειδητή η απουσία μου όμως. Δεν είχα τι να σας πω, δεν είχα τι να σας γράψω, είχα καταχωνιάσει την πένα μου, η φωτογραφική μου μηχανή σάπιζε σε μια γωνία. Δεν είχα τι να σημειώσω, ούτε τώρα έχω. Τι να γράψει κανείς για όλα εκείνα που συμβαίνουν γύρω του σήμερα; Αν νομίζετε πως είναι εύκολο – το γνωρίζετε ότι δεν είναι- πείτε το.

Ο γεροσάτιρος Μπουκόβσκι έλεγε πως κανείς σώζει τον κόσμο, όταν καταφέρνει να σώσει έναν άνθρωπο τη φορά. Όλα τα υπόλοιπα, έλεγε, πως είναι ρομαντισμός ή πολιτική. Ρομαντικός ανέκαθεν ήμουν, πληρώνοντάς το πανάκριβα. Πολιτικός δεν ήμουν και δεν θα μπορέσω να γίνω ποτέ. Το αίσθημα περί ευθύνης λοιπόν, ας περιοριστεί πια για έναν άνθρωπο τη φορά. Μέχρι να “σώσεις” όσους περισσότερους μπορείς, μέχρι που κανείς στο τέλος δεν θα μπορεί να σώσει εσένα τον ίδιο. Μέχρι να έχεις αδειάσει τόσο που δεν θα γεμίσει ποτέ πάλι καμία μπαταρία από κουράγιο, μέχρι όλο εκείνο το χαμόγελο που έκρυβες από παιδί μέσα σε εκείνη την ψυχή, να έχει φθάσει στα χείλη όσων περισσότερων γίνεται. Μέχρι να μη σου έχει μείνει στάλα.

Η ζωή είναι ένα ταξίδι. Δεν έχει σημασία για που, δεν έχει σημασία για πόσο. Κι εγώ που έχω διανύσει αρκετά χιλιόμετρα, επειδή έτσι μου άρεσε, επειδή δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς, θέλω να πιστεύω ότι ήμουν εκεί, τις ώρες που ένας άνθρωπος με είχε ανάγκη…

Για όσο ακόμη υπάρχει απόθεμα, για όσο ακόμη πιστεύω στην επόμενη ημέρα, για όσο….. το ταξίδι συνεχίζεται.

Γράφει ο Σ. Ν. “Chinaksi”.

  • Από το ηχείο ένα υπέροχο τραγούδι από τα Διάφανα Κρίνα, με την εξαίσια φωνή του Θάνου, που τα λέγαμε κάποτε για όλα όταν κατέβαινε στην Κορινθία…

Απαγορεύεται η θλίψη.. Θάνος Ανεστόπουλος

Απαγορεύεται η θλίψη

απαγορεύονται οι αυριανές μέρες

απαγορεύεται η νοσταλγία

απαγορεύεται η ηλικία κάτω των 18

απαγορεύονται οι απροσχεδίαστοι έρωτες

απαγορεύεται η διαιώνιση του είδους

απαγορεύονται τα μακρόσυρτα τραγούδια

απαγορεύονται τα όνειρα δίχως τέλος

απαγορεύονται τα ανοιχτά παράθυρα

απαγορεύονται τα τελεια δειλινά

απαγορεύονται τα καλαίσθητα εξώφυλλα

απαγορεύονται τα πεσμένα κίτρινα φύλλα

απαγορεύονται οι αγαπημένες σκέψεις

απαγορεύονται ηοι βαθιές ανάσες

απαγορεύονται τα γόνιμα πηγάδια

τα γόνιμα αγόρια

τα γόνιμα κορίτσια

απαγορεύεται η γέννα της λέξης

απαγορεύεται ο ύπνος κάτω απ τον ίσκιο των κυπαρισσιων

απαγορεύεται η βδομάδα να τελειώνει Κυριακή

απαγορεύονται τα μαντήλια να κουνιούνται στα λιμάνια

κι η καλή αντάμωση ως ευχή

απαγορεύονται οι ασυγκράτητες βροχές

απαγορεύονται οι ευγενικές λεπτομερειες

απαγορεύεται το ανώφελο

το χάος

η αταξία

και

επιτρέπεται να παρελαύνει η Μαλακία…
————————————————————
• Θάνος Ανεστόπουλος

Αυτά τα πράγματα.. Τσαρλς Μπουκόβσκι

Αυτά που υποστηρίζουμε με τόσο πάθος

δεν έχουν σχέση με εμάς,

Κι εμείς δεν έχουμε καμία σχέση μ’ αυτά-

πέρα από πλήξη, φόβο χρήμα

και ξεφτισμένη ευφυϊα.

Ο κύκλος μας, το φως των κεριών μας

μικραίνει.

Εμείς βγήκαμε έξω κυνηγώντας την ιδέα

και χάσαμε το κέντρο:

όλοι κεριά δίχως φιτίλι,

βλέπουμε ονόματα που κάποτε σήμαιναν

σοφία

σαν σήματα σε πόλεις φαντάσματα,

όπου μόνον οι τάφοι είναι πραγματικοί.

  • Από τη συλλογή ποιημάτων “Η αγάπη είναι ένας σκύλος απ’ την κόλαση”

Leaving Las Vegas (1995)

Είναι το φιλμ που χάρισε το μοναδικό όσκαρ στην καριέρα του Νίκολας Κέιτζ. Του καλού Κέιτζ, πολύ πριν ακολουθήσει τις κακές καλλιτεχνικά επιλογές. Η μεταφορά του πρώτου μυθιστορήματος του Τζο Ο’ Μπράιεν στη μεγάλη οθόνη, έγινε από τον σκηνοθέτη Μαικ Φιγκις και άφησε πίσω για πολλούς ένα αριστούργημα του «σκοτεινού – περιθωριακού» κινηματογράφου. Ένας αλκοολικός, ο Μπεν (πρώην Γκόλντεν μπόι), που έχει αποφασίσει να θέσει τέρμα στη ζωή του καταναλώνοντας τεράστιες ποσότητες αλκοόλ επισκέπτεται το Λας Βέγκας. Εκεί θα γνωρίσει μια ιερόδουλη, την Σέρα και ένας τελευταίος για τους δυο μεγάλος έρωτας θα προκύψει. Δυο απόκληρες και χαμένες ψυχές που παραπαίουν, πραγματοποιούν ένα απόλυτα δυνατό ταξίδι στα άδυτα της ανθρώπινης ύπαρξης, ξεγυμνώνουν την μοναξιά των σύγχρονων κοινωνιών και «φωνάζουν», τόσα χρόνια πριν, γι’αυτό που έρχονταν…
————————————————————
• Το revista ανέκαθεν αγαπούσε τον κινηματογράφο. Θα μιλάμε πλέον πιο συχνά για τα φιλμ που γουστάρουμε και μας έμαθαν κάτι. 

Ιούδας: η έμπνευση για όλους εμάς..

Δεν θα σε κατηγορήσω. Ούτε θα σε βρίσω. 

Απορώ και με αυτούς που σε καίνε την Κυριακή του Πάσχα. 

Δεν νιώθουν τις φλόγες στο κορμί τους; 

Σού γράφω αυτό το γράμμα για να σε συγχαρώ. 

Αποτελείς έμπνευση για όλους εμάς. 

Πώς να σού το πω αλλιώς; 

Δεν αντέχεται τόση αγάπη! 

Σαλεύει το μικρόκοσμο και τα διανοητικά κουτάκια μας.

Τέτοια φαινόμενα πρέπει να πατάσσονται αμέσως.


Μόνο μία απορία έχω: Πώς είναι να ξέρεις ότι ξέρει; 

Πώς είναι να μην σε εμποδίζει, ενώ μπορεί;


Φαντάζομαι ότι όταν είπε «ένας από εσάς θα με προδώσει»,


μιλούσες χαλαρά με το διπλανό σου.


Φαντάζομαι ότι όταν σού έδωσε το ψωμί από το πιάτο,

το πήρες αδιάφορα και με φαινομενική άνεση.


Φαντάζομαι ότι όταν Τον φίλησες στον κήπο,

δεν Τον κοίταξες στα μάτια.


Μόνο αυτό το πρόβλημα έχουμε ακόμη όλοι οι Ιούδες. Δεν αντέχουμε τα μάτια.

Μάς καίνε.


Αυτά τα μάτια που μάς αγαπούν.

Αυτά τα μάτια που κλαίνε για μάς. 

Αυτά τα μάτια που μάς υπενθυμίζουν


για ποιο μοναδικό λόγο υπάρχει το φιλί…

*Το γραπτό “αλιεύθηκε” στον αχανή κόσμο του ιντερνετ και ανήκει στον Παναγιώτη Ασημακόπουλο.

Για να γίνεις επιτυχημένος.. Ρομπέρτο Μπάτζιο

«Για να γίνεις επιτυχημένος, πρέπει πάντα να είσαι ταπεινός. Δεν ξέρω αν υπήρξα έξυπνος. Ξέρω ότι ήμουν ταπεινός. Είναι ο μόνος τρόπος για να μη φοβάσαι τις ήττες ή τις «πτώσεις» που σε περιμένουν στη ζωή.»

Ρομπέρτο Μπάτζιο – “Μικρός Βούδας”

Η απουσία – Αργύρης Χιόνης

Τη λέξη απουσία την άκουσα, για πρώτη φορά, στο σχολείο. Ο δάσκαλος έπαιρνε απουσίες, ο απουσιολόγος έπαιρνε απουσίες…

Γιατί τις παίρνανε, που τις πηγαίνανε και τι τις κάνανε, ποτέ δεν κατάλαβα. Και επειδή, μικρός, ήμουν πολύ φιλάσθενος, παίρνανε συχνά και τις δικές μου απουσίες, χωρίς ωστόσο να νιώσω ποτέ ότι κάτι μου αφαιρούσαν, κάτι μου έλειπε.

Το ίδιο γινότανε και με τον πυρετό μου. Κάθε φορά που αρρώσταινα, μου ‘λεγε η μάνα μου:

“Έλα, να σου βάλω το θερμόμετρο, να σου πάρω το πυρετό”.

Και μου ‘βαζε το θερμόμετρο στη μασχάλη, αλλά τον πυρετό δεν μου τον έπαιρνε, γιατί ο πυρετός έμενε εκεί και μ’ έψηνε, μέχρι που αποφάσιζε να φύγει από μόνος του και κά­ποιον άλλονε να βρει για να παιδέψει.

Είχα, όπως καταλαβαίνετε, ένα πρόβλημα με τις λέξεις που δεν χρησιμοποιούνταν κυριολεκτικά, που άλλα έλεγαν και άλλα εννοούσαν. Δεν είχα ακόμη μάθει τη μεταφορική χρήση τους· δεν ήμουν ακόμη ποιητής.

Αυτό συνέβη λίγο αργότερα. Θέλω να πω, άρχισα να γίνομαι ποιητής, όταν, με τη βοήθεια του νονού μου, έμαθα ότι η απουσία είναι πουλί. Ο νονός μου, ένας γλυκός, διαβασμένος και ευφάνταστος άνθρωπος, ζούσε, με τη γυναίκα του, σε μια μεγάλη μονοκατοικία με εξίσου μεγάλο κήπο.

[…]

Σε μια γωνιά του μεγάλου σαλονιού (υπήρχε και μικρότερο για τις σύντομες ή αδιάφορες επισκέψεις) στεκόταν, πάνω σε βάθρο ξύλινο με τέχνη σκαλισμένο, έν’αδειανό κλουβί τόσο όμορφα φτιαγμένο, που επιθυμούσες να μικρύνεις, σαν καναρίνι ελάχιστος να γίνεις, μόνο και μόνο για να κατοικήσεις μέσα του.

Τότε, ωστόσο, το μόνο που παίδευε την παιδική μου σκέψη ήταν γιατί ένα τόσο όμορφο κλουβί έμενε άδειο.
Ρώτησα λοιπόν, μια μέρα, τον νονό μου:

«Γιατί δεν έχει το κλουβί μέσα πουλί;».

«Έχει και παραέχει, μόνο που δεν το βλέ­πεις», μου αποκρίθηκε.

«Και πώς το λένε;» επέμεινα εγώ.

«Το λένε Απουσία», μου είπε.

«Και γιατί δεν κελαηδά;»

«Γιατί η απουσία εκτός από αόρατη είναι και βουβή·
φωνή δεν έχει».

[…]

Λίγο μετά τη συμπλήρωση των δεκατεσσάρων μου χρόνων και πριν προλάβω να του δείξω τα ποιήματα που είχα αρχίσει να γράφω, ο νονός μου πέθανε. Ήταν ο πρώτος μου νεκρός, κι ήταν η πρώτη φορά που ένιωθα την καρδιά μου σαν συρμάτινο Τάτζ Μαχάλ, κατοικημένη απ’ το αόρατο βουβό πουλί, την Απουσία.
Πέρασαν χρόνια πολλά από τότε, μεγάλωσα, ωρίμασα, σίτεψα· πλήθος πλέον τα σβησμένα κεριά, πλήθος οι αγαπημένοι μου νεκροί…

Και μια μέρα, περιπλανώμενος μέσα στον ζωολογικό κήπο της Αμβέρσας, βρέθηκα, κάποια στιγμή, μπροστά σ’ ένα τεράστιο, σιδερόφρακτο, άδειο κλουβί με μια πινακίδα στη βάση του, που έγραφε στα γαλλικά και στα φλαμανδικά: ABSENCE-AFWEZIGHEID.

Ίσως να ήταν κάποιο βελγικό αστείο ή, πάλι, μπορεί ο επιγραφοποιός να ‘θελε να δηλώσει απλώς, με τρόπο βέβαια κάπως παράδοξο, ότι το ζώο, που όφειλε να είν’ εκεί, απουσίαζε.

Εγώ ωστόσο ταράχτηκα. Είδα, ξαφνικά, να επαληθεύεται αυτό που από καιρό υποπτευόμουν ότι η Απουσία δεν είναι πουλί άλλα Θηρίο ανήμερο που, σιωπηλό και άφαντο, τρώει τα σωθικά μας, ώσπου να γίνουμε κενά τεμένη, μαυσωλεία θαμπών αναμνήσεων.

Επιμύθιο: Η Απουσία είναι το μοναδικό Θηρίο που ο άνθρωπος όχι μονάχα δεν κατάφερε ποτέ να εξημερώσει, αλλ’ ούτε να συλλάβει καν. Βέβαια, πάντα ελπίζει ότι θα τα καταφέρει, γι’ αυτό και σ’ όλους τους ζωολογικούς κήπους υπάρχει έν’ αδειανό κλουβί γι’ αυτήν.

Πηγή:

Το οριζόντιο ύψος και άλλες αφύσικες ιστορίες, Αργύρης Χιόνης, εκδόσεις Κίχλη

Πολύ αργά.. An analog guy in a digital world

Κάθε μέρα εκτός,

ο κύκλος στο μεταξύ

να γεμίζει,

να κλείνει

κι εσύ

κάθε ημέρα να μένεις εκτός,

αφού αγνόησες το σήμερα

το μέλλον

και τα αύριο.

Όταν δεν βάζεις τις τέλειες

εκεί που πρέπει,

όταν πρέπει,

έρχεται η στιγμή να το πληρώσεις

και είσαι εκτός,

όλο και πιο εκτός,

σε ένα κόσμο που είναι πια πολύ αργά

και δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο

από το πολύ αργά.

Ένα ποίημα του Σ. Ν. “Chinaski”

Η επιστροφή…

Η σχέση μου με ετούτο το περιοδικό έχει περάσει μέσα στο χρόνο από χίλια κύματα. Ακολουθεί δηλαδή τη διαδρομή τη δική μου από καταβολής του. Κάποτε, όταν η όρεξη και ο χρόνος μας ευνοούσε, καταφέραμε να είμαστε περιοδικό και σχεδόν σε αρκετές περιπτώσεις ενημερωτικό site. Πλέον και μόνο ότι διαβάζετε από εδώ αυτές τις γραμμούλες, μας χαροποιεί και ίσως μας δίνει δύναμη για κάτι παραπάνω από την ησυχία που επικράτησε για τόσο καιρό. Ενημερωτικά δεν θα καταφέρουμε (ούτε θα επιδιώξουμε) να μοιραστούμε κάτι μαζί σας, όμως την έκφρασή μας θα την δείτε, τις φωτογραφίες, την ποίηση μεγάλων γραφιάδων, τις προτάσεις μας για ταινίες και βόλτες ή για μουσικές εξαίσιες, καθώς και μερικά άρθρα έκφρασης για το σήμερα.. κάτι δηλαδή σαν προσωπικό ιστολόγιο, σαν χώρος έκφρασης.

Εύχομαι να σας βρίσκω καλά, να είσαστε δυνατοί, να αντέχετε.. και θα δούμε. Φυσικά, για να κλείσω τα από πάνω, θα ήταν υπέροχο να δεχθώ στο μειλ μου κείμενα σας για το οτιδήποτε προς δημοσίευση σε σχέση με τη θεματολογία που σας ανέπτυξα παραπάνω, όπως πχ πριν λίγο με χαροποίησε ιδιαίτερα ένα κείμενο από τη φίλη Αλέξια.

Την καλησπέρα μου, καλώς σας βρήκα, το revista ξανά εδώ. Το revista ήταν πάντα ιδέα, και οι ιδέες δεν σβήνουν τόσο εύκολα. Τα λέμε!

Στάθης Ντάγκας

Αν μπορείς.. Του Ράντγιαρντ Κίπλινγκ

Αν μπορείς να κρατας το κεφάλι ψηλά όταν γύρω σου όλοι τον εαυτό τους εχασαν δειλά και για τούτο μαζί σου τα βάζουν,
στον εαυτό σου αν μπορείς να ‘χεις πίστη όταν όλοι για σένα αμφιβάλλουν μα κι αδιάφορος να ‘σαι κι ορθός στις δικές τους μπροστά αμφιβολίες,
αν μπορείς να υπομενεις χωρίς ν’αποστασεις ποτέ καρτερωντας, ή μπλεγμένος με ψεύτες μακριά να σταθεις αν μπορείς απ’ το ψέμα
κι αν γενεις μισητός, να μη δείξεις στρατι στο δικό σου το μίσοςκι ούτε τόσο καλός να φανεις κι ούτε τόσο σοφά να μιλησεις,
αν μπορείς να ονειρευεσαι δίχως να γίνεις του ονείρου σου σκλάβος,αν μπορείς να στοχαζεσαι δίχως τη σκέψη να κάνεις σκοπό σου,
αν μπορείς τη λαμπρή ανταμωνοντας  νίκη ή τη μαύρη φουρτούνα, να φερθεις με τον ίδιο τον τρόπο στους δυο κατεργαρηδες τούτους
αν μπορείς να υποφερεις ν’ ακούς την αλήθεια που ο ίδιος σου ειπες στρεβλωμενη απο αχρειους, να γενει μιά παγίδα για ηλιθιους ανθρώπους,
ή αν τα όσα η ζωή σου έχει δώσει αντικρισεις συντρίμμια μπροστά σου κι αφού σκυψεις , ν’αρχισεις ξανά να τα χτιζεις με σκάρτα εργαλεία,
αν μπορείς να σωριασεις μαζί τ’αγαθα και τα κέρδη σου όλα κι αν τολμησεις με μιά σου ζαριά όλα για όλα να παίξεις
και να χάσεις τα πάντα και πάλι απ’ την πρώτη σου αρχή να κινήσεις και να μην ψιθυρισεις ποτες ούτε λέξη για τα όσα έχεις χάσει,
κι αν μπορείς ν’αναγκασεις με βία την καρδιά σου, τα νεύρα, το νού σου να δουλέψουν για σένα ακόμα κι αφού τσακιστουνε στο μόχθο
και ν’αντεξεις σ’αυτο σταθερά όταν τίποτε εντός σου δεν θα ‘χεις, άλλον εξόν απ’ τη θέληση που όρθια θα κραζει σε τούτα “Κρατατε”,
αν μπορείς να μιλάς με τα πλήθη κι ακεριος στο ήθος να μένεις, ή αν βρεθείς με ρηγάδες χωρίς τα μυαλά σου να πάρουν αέρα,
κι αν ποτέ, ούτε οι φίλοι ούτε οι εχθροί να σε κάνουν μπορούν να πονεσεις,τον καθένα αν ζυγιαζεις σωστά και κανέναν πιο προσβαρα απ’ άλλον
αν μπορείς να γεμιζεις το αμείλικτο ένα λεπτό της κάθε ώρας στην αξία των εξήντα μοιραίων δευτερολέπτων της διαδρομής του,
τότε θα ‘ναι όλη η Γη σα δικιά σου, ως και κάθε που υπάρχει σε τουτη και- περισσότερο ακόμα – θε να ‘σαι ένας άνθρωπος πλεριος.


Ραντυαρντ Κίπλινγκ

  • Έλαβα το παραπάνω κείμενο από τη φίλη της σελίδας Αλέξιας και το δημοσιεύω αυτούσιο..