Η αγάπη σου είναι..

Η αγάπη σου είναι νύχτα χωρίς αστέρια

Η αγάπη σου είναι ένας πολύχρωμος παπαγάλος μακριά απ’ το μεγάλο κλουβί του

Η αγάπη σου είναι ένα τρακάρισμα με ιλιγγιώδη ταχύτητα πάνω σε μια σαπουνόφουσκα

Η αγάπη σου είναι κεφτέδες ζυμωμένοι χωρίς κιμά και μυρωδικά

Η αγάπη σου είναι μπύρα χωρίς αλκοολ

είναι ένα ξύπνημα το χάραμα για τη δουλειά

ένα χαστούκι στα μούτρα ενώ έξω έχει 5 βαθμούς υπό το μηδέν

είναι ποδοσφαιρικός αγώνας χωρίς θεατές

κι ένα άχαρο τραγούδι του νέου κύματος

Η αγάπη σου είναι κάτι που δεν είναι

Η αγάπη σου σκοτώνει και συνθέτει

δυστυχία και αιώνια ερωτηματικά

Η αγάπη σου είναι αρρώστια που σαρώνει τον κόσμο

Η αγάπη σου ήταν ότι είχα

Τώρα δεν έχω τίποτα.

Σ. Ν. “Chinaski”

Μικρή περιπλάνηση και φως

Κρατώ τον εαυτό μου να μη γράψει. Βγάζω φωτογραφίες, πήγα διακοπές μετά από πολλά πολλά χρόνια, εννοώ διακοπές σχεδόν καλοκαιρινές κι ας είναι Σεπτέμβρης, ακούω μουσική, διαβάζω, κι έτσι κρατώ τον εαυτό μου μακριά από το πληκτρολόγιο. Γιατί; Γιατί πολύ απλά με ξέρω. Αν ξεκινήσω να γράφω θα γίνω πάλι δυσάρεστος, θα αραδιάζεται η αλήθεια με τις λέξεις και οι λέξεις μερικές φορές είναι βέλη που σκάνε και πληγώνουν βαθιά. Καλά, σε μερικές περιπτώσεις δεν πληγώνουν. Εξαρτάται από τον αναγνώστη δηλαδή.

Δεν θέλω λοιπόν πλέον να γράψω για εκείνα που έλεγα κάποτε. Πάνε τόσα χρόνια άλλωστε μου τα σημειώνουμε και άντε πάλι από την αρχή. Τι είναι αυτό που δεν αναπτύξαμε επαρκώς; Τι είναι εκείνο που να είναι άγνωστο ακόμη; Νομίζω πως τίποτα. Όλα ξεκάθαρα στα μάτια των ανθρώπων που έχουν την ικανότητα να βλέπουν. Όλα ξεκάθαρα στα μάτια των ανθρώπων που δεν τους τυφλώνει το φως. Κι έτσι πήγα μερικές διακοπές, με ησυχία, σε μέρη όχι πολυσύχναστα αλλά μαγικά.

Κι αν με ρωτάς τι μου έμεινε από αυτή μου την σύντομη περιπλάνηση, τότε θα σου πω μόνο πως η αλήθεια, σαν το φως, κάνει τους κύκλους της και είναι μια πολύτιμη και δύσκολη ερωμένη. Αυτό το είχε πει πρώτος με κάποια παραλλαγή ο Καμύ βέβαια, όμως θα συμπληρώσω, πως… δεν γίνεται παρά στο τέλος πάντα να λάμπουν. Η αλήθεια, το φως και οι σπουδαίες γυναίκες.

Σ.Ν. “Chinaski”

Το θέμα είναι τώρα τις λες..

Εδώ είμαστε λοιπόν! Το καλοκαίρι για ακόμη μια φορά έχει πάρει την άγουσα για τα αποδυτήρια κι εμείς είμαστε εδώ. Ακόμη. Οι εποχές να περνούν γύρω μας, πάνω από τα κεφάλια, να τις βλέπουμε μπροστά στα μάτια μας και να τις νιώθουμε στο πετσί μας. Όμως είμαστε εδώ, ακόμη!

Ξέρεις, τελικά, το να βρίσκεσαι γενικώς έχει τη δική του χάρη. Δεν θα σου πω για εκείνα να ρομαντικά για τη ζωή και την ύπαρξη, γιατί είναι στιγμές που φαντάζουν εντελώς περιττά. Απλά, μερικές φορές, το να βρίσκεσαι, το να στέκεσαι σαν ένας παρατηρητής εικόνων ή ερεθισμάτων, είναι ωραίο πράγμα. Άλλοτε κοπιαστικό και άλλοτε ανάλαφρο. Αλλά ωραίο.

Το τι έχουμε περάσει για να φθάσουμε ως εδώ δεν έχει πια και τόση σημασία. Έτσι κι αλλιώς η ιστορία σπαταλήθηκε όπως ο χρόνος κάποιων ανδρών που παίζουν ζάρια στις πίσω τουαλέτες ενός βρωμερού και άθλιου μπαρ. Έτσι λοιπόν δεν ωφελεί να μιλήσουμε για το παρελθόν, άφησε το εκείνο, τη δουλειά του την έκανε.

Τώρα τι κάνουμε; Αυτό είναι που έχει σημασία. Όπως έγραφε και ο Μανόλης κάποτε πολύ εύστοχα: “Το θέμα είναι τώρα τις λες; Καλά φάγαμε, καλά ήπιαμε, μικροζημιές και μικροκέρδη συμψηφίζοντας. Το θέμα είναι τώρα τι λες..”

Την καλημέρα μου και καλή εβδομάδα. Θα δούμε..

Τακτοποιημένος κόσμος..

Όλα καλά κι όλα ωραία που έλεγε κι εκείνο το παλιό τραγούδι. Πες μου όμως τι γίνεται με εκείνες τις ημέρες που στ’ αληθινά σιχαίνεσαι -κυριολεκτικά- τον κόσμο; Πες μου, σου έχει τύχει κι εσένα έτσι δεν είναι; Να σιχαίνεσαι του πάντες και τα πάντα, να λες ναι στη φαιδρότητα που σου προκαλούν, να το σκας. Υπάρχει εκεί έξω τόση τοξικότητα, σε τέτοιο βαθμό και με τέτοια ένταση, που σου είναι εξαιρετικά δύσκολο να την αντιπαρέλθεις. Δεν πάει να είσαι και ο πιο δυνατός μασίστας, εκείνη σε γονατίζει. Καυτό σίδερο μερικές ημέρες η τοξικότητα που πηγάζει από ετούτο τον καλά τακτοποιημένο κόσμο.

Οι ημέρες έγιναν για να κυλούν και τα χρόνια για να σβήνονται. Βέβαια αν με ρωτήσεις απόψε θα σου πω ότι μου μοιάζει σαν να σβήνονται με γραμμές, στους τοίχους μιας φυλακής κάπου στον μεσαίωνα. Με κάρβουνο. Αν με ρωτούσες χθες θα σου έλεγα για μαγικά ταξίδια και πως η ζωή ξέρει και πως εγώ την εμπιστεύομαι, όπως έλεγε η ατάκα στα “φθηνά τσιγάρα”. Είπαμε όμως, χθες…

Κι όλα αυτά ίσως γιατί όσο ραγδαία κι αν αλλάζει η περιρρέουσα ατμόσφαιρα, σε ένα κόσμο που συνεχίζει να γυρίζει όταν όλοι κυνηγάνε την ουρά τους, η μεγάλη αλήθεια της ζωής, ήταν, είναι και θα είναι, ότι οι καλύτεροι δεν πιστεύουν πια σε τίποτα και οι χειρότεροι είναι διψασμένοι για νίκες.

Μια στιγμή ή και παραπάνω..

Κάποτε έρχεται μια στιγμή ή μπορεί να είναι και παραπάνω στιγμές… γάμησε το. Πάμε από την αρχή.

Κάποτε, μια ημέρα ή μπορεί να είναι και πολλές ημέρες, έρχονται στιγμές που ενώ θα περίμενες να γράψω ότι αντιλαμβάνεσαι κάποια πράγματα, εγώ θα σημειώσω ότι συνεχίζεις να μην αντιλαμβάνεσαι πολλά από όσα συμβαίνουν σε εσένα εκεί έξω. Όταν γράφω σε εσένα, εννοώ σε εμένα.

Δεν αντιλαμβάνεσαι, γιατί αν ήσουν τυχερός και ανεξάρτητα από την ηλικία σου είχες καταφέρει να αντιληφθείς, θα είχες γλιτώσει από κάμποσο πόνο, από κάμποση τρέλα και μοναδικές τραυματικές στιγμές.

Διάβασα πρόσφατα ένα υπέροχο βιβλίο ενός διάσημου ψυχολόγου – συγγραφέα, με τίτλο: “Ο δρόμος ο λιγότερο ταξιδεμένος”. Ομολογώ ότι μερικά μόνο -ελάχιστα- πράγματα είναι τυχερά στη ζωή και πως θα ήθελα να έχω διαβάσει αυτό το βιβλίο νωρίτερα.

Κεντρικό θέμα δεν είναι άλλο από την ανάληψη της ευθύνης. Σύντομη έκφραση που αναλύεται σε κάτι παραπάνω από 450 σελίδες. Ανάληψη της ευθύνης για τον εαυτό μας. Για τις πράξεις, τα λόγια, τη συμπεριφορά, τα θέλω, τις σχέσεις, την αγάπη, τους ανθρώπους… τις σχέσεις με τους ανθρώπους και με τον εαυτό μας.

Ε λοιπόν έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή που φανερώνονται αλήθειες με διάφορους τρόπους. Μπορεί να γίνει διαβάζοντας ένα βιβλίο ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο. Πάντως έρχεται κάποια στιγμή, αλήθεια. Αναλαμβάνοντας την ευθύνη για εκείνη την στιγμή λοιπόν, αποδέχεσαι πως εσύ, συνετέλεσες, θέλησες, εσύ, να έρθει εκείνη η στιγμή.

Δεν υπάρχει τίποτε πιο βαθύ και πιο δαιδαλώδες από τον ανθρώπινο νου. Είναι το όργανο στο οποίο οφείλονται όλα τα καλά και κακά αυτού του κόσμου. Είναι μια απίθανη παγίδα και ένα υπέροχο δώρο. Είμαστε 100% υπεύθυνοι σε ποια μεριά θα τοποθετήσουμε το δικό μας μυαλό. Είμαστε υπεύθυνοι σχεδόν για κάθε στιγμή μας. Είμαστε υπεύθυνοι και μπορούμε το καλύτερο και το χειρότερο. Όχι εσύ, αλλά εγώ. Όχι εσύ και εγώ, αλλά εμείς.

Είμαστε υπεύθυνοι για την εικόνα ετούτου του κόσμου με τον τρόπο που αποτυπώνεται στο πρόσωπό μας.

Είμαι υπεύθυνος..

ΥΓ.: Η καλύτερη συγνώμη είναι πάντα το μάθημα να το λαμβάνεις.

Του Σ.Ν. “Chinaski”

Ελευθερία..

Ελευθερία έκφρασης, ελευθερία γνώμης και άποψης, ελευθερία χρόνου, ελευθερία κινήσεων ,ελευθερία του νού, του λόγου, ελευθερία του πνεύματος, ελευθερία του συναισθήματος, ελευθερία του σώματος και του χώρου, ατομική ελευθερία, συλλογική ελευθερία, οικονομική ελευθερία, ελευθερία επιλογής, ελευθερία της ζωής…Πως ορίζεται σήμερα η ελευθερία ;Είμαστε πραγματικά ελεύθεροι ή μήπως έχουμε προσαρμοστεί σε μια ψευδαίσθηση ελευθερίας μόνο και μόνο για να νιώθουμε ασφαλείς; Έχω την αίσθηση ότι η ελευθερία, απο υπέρτατο αγαθό της ανθρώπινης ύπαρξης έχει μετατραπεί σε κάτι μετρήσιμο , σε κάτι που εξαρτάται μόνο απο αριθμούς. Από αριθμούς εμβολιασμενων ή μη εμβολιασμενων, απο αριθμούς κρουσμάτων, μεταλλάξεων, selt-test, μασκών, αποστάσεων, προνομιούχων ή μη προνομιούχων και σε λίγο καιρό απο αριθμούς Αθλίων. Ποιο είναι τελικά το μέγεθος αυτής της ελευθερίας; Αυτή είναι μια εξίσωση που ο καθένας μας καλείται να την λύσει μόνος του. Χωρίς λυσαρι, χωρίς κρυφοκοιταγμα στον διπλανό του. Αυτή τη στιγμή μόνο μετράμε…Μέτρα λοιπόν, μέτρα μέχρι να μην υπάρχουν αριθμοί. Μέτρα απλά….1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8…Φτου ξελευθερια μην περιμένεις ν’ ακουσεις!


Γράφει η Αλεξία

Τότε που κυνηγούσα τους ανέμους..

Όταν φθάνει το πράγμα στο «ανθρώπινο ενδιαφέρον» να φεύγετε μακριά. Το “ανθρώπινο ενδιαφέρον’ έχει σκοτώσει περισσότερους μέσα στους αιώνες από όλους τους πολέμους. Το «ανθρώπινο ενδιαφέρον» είναι η υποκρισία που γεννάται μέσα από τις τύψεις για όλα όσα δεν κάναμε για τους ανθρώπους τη στιγμή που έπρεπε. Γιατί τις στιγμές που πρέπει να κάνουμε το σωστό τις αναγνωρίζουμε, όμως δεν το κάνουμε. Μένουν μετά τα δακρύβρεχτα και υποκριτικά της συνείδησης μας να μιλάνε για «ανθρώπινο ενδιαφέρον».

Κάθε ημέρα εκεί έξω είναι μια μάχη, μια μάχη για να βγει κανείς ζωντανός από το πολύ «ενδιαφέρον». Αν τα καταφέρνεις κάπου κάπου, μοιάζει σαν να έχεις βγει ζωντανός από μια χούφτα πολέμους. Μόνο που όλο και σπανιότερα πια η κοινωνία μας τα καταφέρνει, όλο και σπανιότερα πια εμείς ως μονάδες της τα καταφέρνουμε.. Ποιος ξέρει, ίσως κάποτε να αλλάξει αυτό και όλα να τεθούν υπό νέες βάσεις, ουσιαστικά ανθρώπινες. Ως τότε, μου έρχεται στο νου ένα βιβλίο του Λουντέμη που είχε τίτλο : «Τότε που κυνηγούσα τους ανέμους».

Σ.Ν. “Chinaski”

Μην αφήσεις ποτέ για την επόμενη ημέρα..

«Είχαμε μόλις νικήσει στον τελικό του κυπέλλου κόντρα στην Παλέρμο και επιστρέφαμε από τη Ρώμη στο Μιλάνο για να γιορτάσουμε με τους οπαδούς μας. Ελαβα ένα μήνυμα από τη μαμά μου: “Γιε μου, συγχαρητήρια! Είμαι ευτυχισμένη για σένα. Σε αγαπάω!”. Η γιορτή για το κύπελλο έληξε αργά, οπότε σκέφτηκα να ευχαριστήσω τη μαμά μου το επόμενο πρωί. Δεν είχα ποτέ τη δυνατότητα να το κάνω, τελικά. Πέθανε στον ύπνο της…».

Οπως θα έλεγε και ο Χαβιέρ Ζανέτι, μην αφήσεις ποτέ για την επόμενη μέρα αυτό που θες να πεις σε κάποιον που αγαπάς…

Αναδημοσίευση από “Εργοστάσιο Ποδοσφαίρου”

Για τον “φασισμό” της καλής διάθεσης..

Είναι καλά όλα αυτά τα βιβλία αυτοβελτίωσης, των διάσημων ψυχολόγων ή ακόμη και κάποια πιο εμπειρικά. Είναι όντως καλά και στις ημέρες μας, είναι καλό επίσης να μην το αφήνουμε με τον ψυχισμό μας, να το ψάχνουμε, να το βελτιώνουμε. Οι σκέψεις μας είμαστε εμείς και οι σκέψεις μας αυτές, είναι ικανές να μας κάνουν το καλύτερο αλλά και το χειρότερο. Όλα οκ μέχρι εδώ.

Από εκεί και ύστερα όμως είναι επίσης καλό να μη φθάνουμε σε αυτό που αποκαλώ “φασισμό της καλής διάθεσης”. Μη λειτουργούμε δηλαδή βάση προτύπων του σήμερα, καθώς είναι δεδομένο ότι θα αποτύχουμε. Τον εαυτό μας θα πρέπει να τον ακούμε και να του επιτρέπουμε χωρίς να τον κριτικάρουμε να νιώθει, να σκέφτεται, ακόμη και πράγματα που δεν είναι ευχάριστα. Δεν είναι δυνατό κανένας να φθάσει στην ευτυχία, που σίγουρα είναι κάποιες μικρές στιγμές, αν δεν έχει πρώτα καταφέρει να περάσει από αρκετά επίπεδα διάθεσης και ψυχοσύνθεσης.

Κι όλα τα παραπάνω κι εγώ τα γράφω εντελώς εμπειρικά και χωρίς να αγγίζω κανένα επιστημονικό μονοπάτι. Άρα θα τα διαβάσετε με το απαραίτητο “φίλτρο” καθώς αποτελούν ένα ακόμη διαφορετικό πρότυπο, όπως εκείνα που καθημερινά σας πλασάρονται στα κοινωνικά δίκτυα.

Το μόνο που λέω λοιπόν με μια κάποια σιγουριά, είναι ότι δεν είναι απαραίτητο να είμαστε πάντα χαρούμενοι. Ότι είναι απαραίτητο να ακολουθούμε τη φύση και τα μονοπάτια της και ίσως, ίσως, να μαθαίνουμε κάτι από εκείνη. Κάτι μέσα μου λέει πως όσο μακρύτερα βρισκόμαστε από εκείνη, τόσο ευκολότερα πέφτουμε ψυχολογικά. Τόσο δυσκολότερα μπορούμε να κατανοήσουμε πράγματα και καταστάσεις. Δεν είναι έγκλημα να αισθάνεσαι άσχημα, ούτε χαρούμενα, ούτε μέτρια. Ας αφήσουμε το χρόνο να κυλήσει και να κάνει τη δουλειά του χωρίς να κριτικάρουμε τόσο αυστηρά τους εαυτούς μας. Ας αφήσουμε το χρόνο να ρέει…

Γράφει ο Σ. Ν. “Chinaski”

Η φωτογραφία είναι του πολύ Στηβ Μακουην από την ταινιάρα “Η μεγάλη απόδραση”.

Ζiria Festival 2021

Αγαπητοί Zirius, ακούσατε, ακούσατε! Με συγκίνηση ανακοινώνουμε πως ένα, διαφορετικό, αλλά μεγάλο όνειρό μας θα πραγματοποιηθεί φέτος. Στις 31 Ιουλίου ο Σειληνός και οι σάτυροι επιστρέφουν στη Ζήρεια αναζητώντας και πάλι τα ίχνη των βοδιών του Απόλλωνα! Εκεί, θα συναντήσουν το νεογέννητο Ερμή με τη λύρα του και θα ακούσουν για πρώτη φορά μουσική, τη μουσική που θα «αλλάξει με τη γέννηση και το άγγιγμά της τις ψυχές, τις ζωές των ανθρώπων». Μαζί και εμείς, σύγχρονοι ιχνευτές, θα ανακαλύψουμε ίχνη της πανάρχαιας πολιτισμικής μας μνήμης. Το Ziria Festival με το Δήμος Ξυλοκάστρου – Ευρωστίνης σας περιμένουν στις 31 Ιουλίου στο οροπέδιο της Ζήρειας για μια μαγευτική και ανεπανάληπτη εμπειρία:========================================Μιχαήλ Μαρμαρινός ΙΧΝΕΥΤΑΙ του Σοφοκλή ΟΡΟΠΕΔΙΟ ΖΗΡΕΙΑΣ Η προσαρμογή της μεγάλης φετινής παραγωγής του Φεστιβάλ Αθηνών-Επιδαύρου στον ίδιο ακριβώς τόπο που διαδραματίζεται κατά το μύθο!========================================Και μετά το μύθο, μια ιστορική, ιαματική συνεύρεση «THE SOUL OF EPIRUS»Πετρολούκας Χαλκιάς – Βασίλης Κώστας========================================Την 1η Αυγούστου η γιορτή θα συνεχιστεί με ξενάγηση στο σπήλαιο του Ερμή, έκθεση με αρχαία αλλά και παραδοσιακά όργανα και γνωριμία με τους οργανοποιούς τους, καθώς και συναυλίες με αρχαία και όχι μόνο, όργανα, στα Τρίκαλα. Λεπτομέρειες θα ανακοινωθούν τις επόμενες ημέρες.