Ενας χρόνος από την επανέκδοση του revista.gr

Είχα κατεβάσει την πρώτη ηλεκτρονική έκδοση του revista που με πολύ κόπο και αγώνα προσωπικό είχε βγει στην κυκλοφορία το 2012. Ηταν μια διαφορετική προσπάθεια από την σημερινή, πιο καλλιτεχνική με περισσότερα κοινωνικά θέματα και άρθρα λόγου – έκφρασης. Τα είχε πάει περίφημα καθώς την είχατε στηρίξει με πολλούς τρόπους και δεν το ξεχνάω. Όμως δεν θα κατάφερνα να ανταπεξέλθω με τόση δουλειά παράλληλα με αυτό και είπα μέσα μου “οκ, σημείωσε τον κύκλο του το περιοδικό, μέχρι εδώ ήταν”.

Όσες προσπάθειες έκανα άλλωστε από μικρός για να κυκλοφορήσω διαδικτυακά ένα περιοδικό ή μια εφημερίδα, στηρίχτηκαν στο μεράκι και την αγάπη μου για τον γραπτό λόγο. Δεν ζούσα από αυτές. Ηταν κάτι σαν επαγγελματικό χόμπι που δεν μου απέφερε παρά μόνο ηθική ικανοποίηση. Το αν είναι σωστό αυτό δεν το γνωρίζω πάντως έτσι ήταν και έτσι παραμένει μέχρι στιγμής. Η ειδήσεις, η δημοσιογραφία, η ανάδειξη θεμάτων είναι κοινωνικό αγαθό. Με γνώμονα αυτό πορεύτηκα χωρίς να λογαριάσω προσωπικό κόστος, κούραση ή το οτιδήποτε.

Το νέο revista ήρθε σε μια φάση που δεν περίμενα ότι σύντομα θα έφτιαχνα κάτι τέτοιο. Ήρθε ύστερα από μια έντονη χρονιά αθλητική, που συμμετείχα αφιλοκερδώς (το τονίζω αυτό γιατί πρέπει) σε μια κοινή προσπάθεια στον τόπο μου, το Ξυλόκαστρο και που είχε φθάσει στο τέλος της. Είχα αποφασίσει λοιπόν να ηρεμήσω. Εκεί όμως εμφανίστηκε ο εξαιρετικός φίλος, Κώστας Κασκαράς, με την τεράστια όρεξη που τον διακρίνει για δημιουργία να μου βάλει φιτιλιές. Λίγοι είναι οι επαγγελματίες του διαδικτύου και της πληροφορικής που έχουν τις δικές του γνώσεις και την δική του φρέσκια οπτική. Ετσι λοιπόν έφτιαξε το νέο revista που όλοι βλέπετε μπροστά σας. Απλό, χρηστικό, όμορφο στο μάτι, φιλόξενο για τον καθένα. Δεν είχα παρά να ξεκινήσω να το γεμίζω. Οπερ και εγένετο.

Για έναν χρόνο τώρα και παρότι περιοδικό τα λέμε σε καθημερινή βάση. Αυτή τη φορά η θεματολογία μας είναι πιο τοπική, Κορινθιακή. Ο κορινθιακός ερασιτεχνικός αθλητισμός κατέχει σημαντικό κομμάτι της. Αλλά και η έκφραση με κάθε τρόπο έχει την τιμητική της. Δεν είναι λίγα τα θέματα αναγνωστών που έχουν δημοσιευθεί όπως θα έχετε παρατηρήσει. Μπορείς να το πεις και επιτυχία ή μάλλον ευτυχία κάτι τέτοιο. Σημαίνει ότι κάτι σας αρέσει εδώ, κάτι γίνεται καλά και το αντιλαμβάνεστε.

Το νέο revista έχει καταφέρει να κλέψει τις εντυπώσεις. Δεν το γράφω αυτό επειδή έχει καταγράψει θεαματικά νούμερα επισκεψιμότητας για τοπικό περιοδικό, αλλά γιατί η συμμετοχή του κόσμου όλη αυτή τη χρονιά που κύλησε ήταν αναπάντεχη. Ειλικρινά δεν περίμενα τέτοια ανταπόκριση.

Δεν ξέρω για πόσο θα έχω την ίδια όρεξη να γράφω και να τρέχω για την ενημέρωση. Ειλικρινά ποτέ δεν έβαλα όρια στον εαυτό μου για οτιδήποτε. Ελπίζω πως θα κρατήσει και θα τα λέμε από εδώ για χρόνια. Σε καθε περίπτωση όμως θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για την εμπιστοσύνη που δείχνετε στο μέσο που εκπροσωπώ. Το έχω διατυπώσει πάλι πως αυτή η ηθική ικανοποίηση δεν πληρώνεται με χρήματα, σημαίνει πολλά παραπάνω.

Χρόνια πολλά revista.gr γιατί δεν είσαι κάτι άψυχο. Χαρούμενα γενέθλια και σου υπενθυμίζω πως μπορεί να μεγαλώνεις, όμως ποτέ δεν θα σε αφήσω να μπλέξεις με σκοπιμότητες, πολιτικά παιχνίδια, προπαγάνδες και όλα όσα απεχθάνομαι. Αν θέλεις να τα πάμε καλά δηλαδή. Χρόνια πολλά.

 

 

Για το revista.gr γράφει ο Στάθης Ντάγκας.

“Το Αμαξάκι” 1957 ~ Διαχρονικό ελληνικό σινεμά..

Η άνθιση του κινηματογράφου τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια αλλά και σε όλη την διάρκεια της δεκεατίας του 50′, προσέφερε στην ελληνική τέχνη σπουδαίες παραστάσεις, καλλιτέχνες, κείμενα και παρακαταθήκη. Μια κληρονομία που δεν έμεινε αναξιοποίητη τις επόμενες δεκαετίες μέχρι πρόσφατα. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που οι κορυφαίες ταινίες του ελληνικού σινεμά καταγράφονται σε εκείνη την εποχή. Υπήρχε δίψα για δημιουργία, δίψα για να σβήσουν οι μνήμες του πολέμου και του εμφυλίου μέσα από την τέχνη. Με νέες τεχνολογίες που κάνουν την εμφάνιση τους στην χώρα μας και μερικά σκηνοθετικά διαμάντια που έλαβαν διθυραμβικές κριτικές στο εξωτερικό.

Πρόσφατα παρακολούθησα πάλι το έξοχο φιλμ από τον Φίνο σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου (1957), “Το Αμαξάκι”. Δυνατό καστ με τους Ορέστη Μακρή, Βασίλη Αυλωνίτη, Στέφανο Στρατηγό, Αντιγόνη Βαλάκου, Γεωργία Βασιλειάδου, Παντελή Ζερβό και σε ένα ρόλο έκπληξη, τον θρύλο του ελληνικού θεάτρου Χριστίνα Καλογερίκου.

Η ταινία πραγματεύεται την μετάβαση από την παλιά Αθήνα στον σύγχρονο τρόπο ζωής που εισέβαλε στις ζωές των ανθρώπων εκείνη την εποχή. Δύο αμαξάδες σε μια Πλακιώτικη συνοικία, ο κυρ – Ανέστης (Ορέστης Μακρής) και ο Θόδωρος (Αυλωνίτης), παλεύουν να κρατήσουν την ταυτότητά τους απέναντι στα νέα ήθη, όντας οι μοναδικοί που επιμένουν να μην αγοράζουν Ταξί και να παραμένουν αμαξάδες με τα αλογάκια τους. Ο γιος του κυρ -Ανέστη που πληγώνει τον πατέρα του και φεύγει μετανάστης για την Νότιο Αφρική, η Αννούλα που επίσης πληγωμένη από τον γιο του κυρ- Ανέστη γίνεται η ψυχοκόρη του και μαζί αντιμετωπίζουν όλες τις δυσκολίες, και ο Θόδωρος, που παρότι δεν θέλει, αναγκάζεται να υποκύψει στις επιταγές της εποχής και την γκρίνια της γυναίκας του, για να γίνει κι αυτός με τη σειρά του μια “σωφεράντζα”.

Αριστοτέχνης στην εικόνα – φωτογραφία και στο μοντάζ ο μετέπειτα σπουδαίος σκηνοθέτης Ντίνος Κατσουρίδης, αποτυπώνει μια εικόνα μελαγχολική όσο και αισιόδοξη. Άλλωστε το σενάριο του τεράστιου Ιάκωβου Καμπανέλλη, θέλει να τονίσει πως η τεχνολογία είχε ανέκαθεν τα καλά και κακά της. Μπορεί ο κόσμος δηλαδή να κάνει βήματα μπροστά, όμως αυτό ποτέ δεν έγινε χωρίς κόστος. Κόστος ηθικό, πνευματικό και κάθε είδους.

Αυτή η ταινία βρίσκεται από όταν ήμουν μικρότερος στο Top – 5 των ελληνικών φιλμ. Μπορεί κάθε φορά που την παρακολουθώ να με κάνει να κλάψω με έναν εντελώς δημιουργικό τρόπο. Μερικές φορές συγκινούμαι όταν σκέφτομαι το μέγεθος του ταλέντου όλων των συντελεστών της. Άλλοτε για τα μηνύματα που βγαίνουν από μέσα της.

Ο κυρ – Ανέστης είναι ένας κορυφαίος ήρωας που αδυνατεί να αφήσει τον εαυτό του έρμαιο της εξέλιξης. Της εξέλιξης που είπαμε παραπάνω με κάθε κόστος. Αδυνατεί να αφήσει στην τύχη του το γέρικο αλογάκι του, τον “Δανδή”, που μαζί έζησαν δόξες στο παρελθόν. Δεν τον ενδιαφέρουν τα νέα ήθη που μεταξύ μας, δεν είναι και τόσο ηθικά. Αντιστέκεται στην λαίλαπα της εξέλιξης και κρατάει έναν βαθύ ρομαντισμό, μια βαθιά ηθική απέναντι στον συνάνθρωπο και τα πράγματα. Ο κυρ- Ανέστης δεν το βάζει στα πόδια ούτε όταν όλα μοιάζουν χαμένα. Αγωνίζεται και πεθαίνει τελικά γέρος και πικραμένος από την απουσία του γιου του. Πεθαίνει αλλά δεν λησμονείται και αυτό είναι κάτι που έχει κερδίσει με το σπαθί του.

Δεν χρειάζεται να είσαι φαν των ρετρο φιλμ για να αναγνωρίσεις μια έξοχη δουλειά. Ότι αξίζει άλλωστε είναι διαχρονικό και το συγκεκριμένο φιλμ  θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία. Σεένα παράλληλο σύμπαν, αν αυτή η χώρα διέθετε σχολεία της προκοπής, θα φρόντιζε με κάθε τρόπο την μόρφωση των παιδιών της. Απέναντι στην λαίλαπα της εξέλιξης και του “ότι να’ναι”, λίγο καλό παρελθόν δεν θα μας έκανε καθόλου κακό.

Υ.Γ.: Το ότι τις μουσικές εκείνης της εποχής υπέγραφε συνήθως ο Μάνος Χατζιδάκις, καταλαβαίνετε τι σημαίνει για την ποιότητα τους φαντάζομαι έτσι;

Γράφει ο Στάθης Ντάγκας

 

Σκηνοθεσία Ντίνος Δημόπουλος
Παραγωγή Φίνος Φιλμς
Σενάριο Ιάκωβος Καμπανέλλης, Νίκος Κιούσης
Πρωταγωνιστές Ορέστης Μακρής
Αντιγόνη Βαλάκου
Βασίλης Αυλωνίτης
Χριστίνα Καλογερίκου
Γεωργία Βασιλειάδου
Στέφανος Στρατηγός
Παντελής Ζερβός

Βασίλης Διαμαντόπουλος

Μουσική Μάνος Χατζιδάκις
Φωτογραφία Ντίνος Κατσουρίδης
Μοντάζ Ντίνος Κατσουρίδης
Σκηνογραφία Μάρκος Ζέρβας
Πρώτη προβολή 4 Φεβρουαρίου 1957
Κυκλοφορία 4 Μαΐου 2010 (DVD)
Διάρκεια 106
Προέλευση Ελλάδα
Γλώσσα ελληνική

 

Οι 10 μεγάλες προκλήσεις που θα αντιμετωπίσει η ανθρωπότητα το 2050! (pics)

Η αλήθεια είναι ότι πολλά προβλήματα αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα και σήμερα. Άλλα μικρότερα, άλλα μεγαλύτερα, όμως πώς μπορεί να είναι η ζωή μας σε 33 χρόνια από τώρα και για τι είδους καινούργια θέματα θα πρέπει να βρούμε λύσεις; Δείτε ποια πιστεύει το BBC ότι θα είναι τα δέκα σημαντικότερα προβλήματα για την ανθρωπότητα το 2050:

1. Γενετική τροποποίηση των ανθρώπων
Από πέρυσι έχουν ξεκινήσει έντονες συζητήσεις ανάμεσα στους επιστήμονες για μια νέα τεχνολογία, που μας επιτρέπει να… μοντάρουμε το ανθρώπινο DNA. Ονομάζεται Crispr και με αυτό τον τρόπο θα μπορούμε στο μέλλον να αφαιρούμε από το DNA μας όλα τα γονίδια που προκαλούν σοβαρές ασθένειες, όπως ο καρκίνος.

Αν και ακούγεται σπουδαίο, δυστυχώς κι εδώ υπάρχουν προβλήματα, καθώς πολύ εύκολα θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί η συγκεκριμένη τεχνολογία για να δημιουργήσουμε τους «τέλειους ανθρώπους», επιλέγοντας έμβρυα που θα παράγουν παιδιά με συγκεκριμένες… προδιαγραφές!

2. Ένας πιο γερασμένες πληθυσμός
Δεν φτάνει που ο ανθρώπινος πληθυσμός αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο όσο περνούν τα χρόνια, πλέον ζούμε και περισσότερο απ’ ό,τι στο παρελθόν. Αυτό από μόνο του είναι καλό, όμως όλοι αυτοί οι υπέργηροι πολίτες χρειάζονται συνεχή φροντίδα. Μάλιστα, ο αριθμός των υπεραιωνόβιων αναμένεται να αυξηθεί το 2100 σε 26 εκατομμύρια από τους 500.000 που υπάρχουν σήμερα. Ήδη η Ιαπωνία σχεδιάζει την χρησιμοποίηση ρομπότ για τη φροντίδα των ηλικιωμένων ανθρώπων.

3. Χαμένες πόλεις
Ήδη πόλεις, όπως το Μαϊάμι στις ΗΠΑ, έχουν αλλάξει άρδην τον αρχιτεκτονικό τους χαρακτήρα, αναγκάζοντας όλα τα καινούργια κτίρια να χτίζουν πιο ψηλά τον πρώτο τους όροφο. Ο λόγος απλός κι έχει να κάνει με τα επίπεδα του νερού που όλο κι αυξάνονται και αναμένεται να εξαφανίσουν τις ερχόμενες δεκαετίες παραθαλάσσιες πόλεις, νησιά, ακόμα και ολόκληρες περιοχές, όπως το Μπανγκλαντές. Οι οικονομικές επιπτώσεις σε όλες αυτές τις περιοχές θα είναι προφανώς τεράστιες, ενώ αναμένεται να υπάρχουν εκατομμύρια κλιματικοί μετανάστες.

4. Η εξέλιξη των social media
Καλώς ή κακώς, τα social media έχουν περιπλέξει για τα καλά τη ζωή μας. Και προφανώς, δεν πρόκειται να εξαφανιστούν τα επόμενα χρόνια, ειδικά από τη στιγμή που πλέον αποτελούν την κύρια πηγή ειδήσεων για την πλειοψηφία του κόσμου. Τα προβλήματα, όμως, που δημιουργούν είναι πάρα πολλά, από τις ψεύτικες ειδήσεις που παίρνουν την μορφή χιονοστιβάδας σε ελάχιστα λεπτά, μέχρι το cyberbullying και την online παρενόχληση.

Μέχρι στιγμής, η νομοθεσία στις περισσότερες χώρες έχει αποτύχει πλήρως να ακολουθήσει τις τεχνολογικές εξελίξεις στον συγκεκριμένο τομέα και η αλήθεια είναι ότι δύσκολα μπορεί να προβλέψει κανείς πώς θα είναι το σκηνικό σε 30 χρόνια από τώρα. Το πιθανότερο πάντως είναι ότι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, θα έχει μειωθεί στο ελάχιστο το δικαίωμα του καθενός στην ιδιωτικότητά του.

5. Νέες γεωπολιτικές εντάσεις
Η Β. Κορέα εκτοξεύει πυραύλους. Εκατομμύρια πρόσφυγες περνούν σύνορα. Χάκερς απειλούν την αξιοπιστία εκλογών. Εθνικιστικά κινήματα φυτρώνουν παντού. Όλα αυτά συμβαίνουν μόνο τους τελευταίους μήνες, με αποτέλεσμα ο κόσμος να έχει μετατραπεί πλέον σε ένα τεράστιο γεωπολιτικό ναρκοπέδιο. Αν σε όλα αυτά, προσθέσουμε και την ύπαρξη διάσπαρτων πυρηνικών κεφαλών ανά τον κόσμο, τα πράγματα φαντα΄ζουν ακόμα πιο δύσκολα…

6. Ασφαλής οδήγηση αυτοκινήτων
Παρά την αυξανόμενη αστικοποίηση, που σημαίνει τη χρησιμοποίηση ΜΜΜ από περισσότερο κόσμο και όλες τις καινούργιες τεχνολογίες που αναπτύσσονται για την ανθρώπινη μεταφορά, τα αυτοκίνητα δεν πρόκειται να πάνε πουθενά. Ίσα ίσα που αναμένεται τα επόμενα χρόνια να αυξηθούν κατακόρυφα οι άνθρωποι που τα χρησιμοποιούν λόγω της εμφάνισης όλων και περισσότερων μεσοαστών σε χώρες όπως η Κίνα και η Ινδία.

Αυτό φυσικά θα σημάνει περισσότερους ρύπους και μόλυνση, ενώ είναι πολύ πιθανό μέχρι το 2050 να έχουν μπει για τα καλά στο παιχνίδι και τα αυτοκίνητα που θα μετακινούνται χωρίς την ανάγκη οδηγού, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ασφάλεια στους δρόμους.

7. Φθίνουσες πηγές
Όλες οι νέες τεχνολογίες που αναπτύσσονται τον 21ο αιώνα απαιτούν την χρησιμοποίηση σπάνιων μετάλλων – ένα απλά smartphone  έχει πάνω από 60 τέτοια υλικά. Αυτό προφανώς πιέζει πολύ τα φυσικά αποθέματα της Γης. Στην Κίνα, όπου υπάρχει το 90% αυτών των σπάνιων μετάλλων, τα ορυχεία αναμένεται να αδειάσουν τις επόμενες δύο δεκαετίες.

8. Κατάκτηση άλλων κόσμων
Μπορεί να φαντάζει μακρινό ενδεχόμενο, όμως το ταξίδι στο διάστημα για… τουριστικούς και όχι μόνο λόγους, πλησιάζει όλο και περισσότερο. Και μαζί με αυτό, πλησιάζουν και πάρα πολλά προβλήματα, που πρέπει να λυθούν. Και κυρίως… διπλωματικά, καθώς ήδη αρκετές χώρες έχουν τη δυνατότητα να στείλουν επανδρωμένες αποστολές στο διάστημα κι αν σε λίγες δεκαετίες μπορούμε να στείλουμε ανθρώπους π.χ. στον Άρη, αυτό θα προκαλέσει κάποιες καινούργιες εντάσεις.

9. Ενισχυμένοι εγκέφαλοι
Η χρησιμοποίηση ουσιών για να ενισχύσουμε την λειτουργία του εγκεφάλου μας είναι πλέον κοινή πρακτική. Από τον καφέ, μέχρι… άλλα πράγματα! Σκεφτείτε, όμως, τί μπορούμε να έχουμε στη διάθεσή μας σε λίγες δεκαετίες από τώρα. Από νέα ναρκωτικά, μέχρι εμφυτεύματα που θα μας βοηθούν να συγκεντρωνόμαστε πέρα από το φυσιολογικό. Τέτοιου είδους τεχνολογίες αναπτύσσονται ήδη σε εργαστήρια ανά τον κόσμο.

10. Η κυριαρχία της τεχνητής νοημοσύνης στη ζωή μας
Υπάρχει ένας δεδομένος φόβος σε όλες τις ταινίες και τα βιβλία που ασχολούνται με την επιστημονική φαντασία: ότι η τεχνητή νοημοσύνη μια μέρα θα είναι πιο ισχυρή από τον ανθρώπινο εγκέφαλο και θα… ανεξαρτητοποιηθεί πλήρως! Αυτό το σενάριο μπορεί να μοιάζει εξαιρετικά μακρινό, όμως πολύ λίγοι επιστήμονες δεν παραδέχονται ότι όσο περνούν τα χρόνια, η AI θα αυξάνει όλο και περισσότερο τις δυνατότητές της, σε σημείο που ίσως να είναι σε θέση να παίρνει σημαντικές αποφάσεις, σε λογαριασμό των ανθρώπων.

 

Πηγή: reader.gr

Ε, όχι, Όλοι Μαζί, δεν Μπορούμε!

Μεγάλη, λοιπόν, η συναυλία του ΣΚΑΙ και του «Όλοι Μαζί Μπορούμε» στο Καλλιμάρμαρο!
Σύμφωνα με όσα μεταδίδει ο ΣΚΑΙ, “τουλάχιστον 60.000 θεατές έδωσαν το παρών προσφέροντας στην είσοδο του σταδίου τουλάχιστον 20 τόνους τροφίμων για τους συνανθρώπους μας που έχουν ανάγκη, αποδεικνύοντας έτσι τη δύναμη της προσφοράς προς το συνάνθρωπο”.
Αχ! Πόσο εύκολα “παίρνουν την αλήθεια μας και μας την κάνουν λιώμα”! 
Πόσο εύκολα είναι παίρνουν τα τραγούδια που κάποτε ακούγονταν στις πλατείες του αγώνα, που μας κυνηγούσαν όταν τα ακούγαμε, που ήταν παράνομα ή “ακάλεστα” στις σχολικές γιορτές και τα οποία κάποτε συνοδεύανε τις μάχες για μια καλύτερη ζωή, τώρα να γίνονται τραγούδια των πρωθιερέων του συμβιβασμού και της υποταγής;


“Όλοι μαζί μπορούμε” από το κανάλι που όλη μέρα προπαγανδίζει την ευλογία των μνημονίων ώστε να μην έχει κανείς σταθερή δουλειά, δικαιώματα, παιδεία, υγεία.
Και τι ωραία σκηνή όταν αυτοί που έβλεπαν έγκλημα για το ποδόσφαιρο στην δολοφονία του Φύσσα, αυτοί που ξεπλένουν όλη μέρα την Χρυσή Αυγή, αυτοί που εκθιάζουν την χούντα, ναραγουδούν αγκαλιασμένοι “δεν θα περάσει ο φασισμός…”
Ένα μπράβο στο Σαββόπουλο και τους άλλους καλλιτέχνες που ανακάλυψαν το 2017 την αλληλεγγύη (του ΣΚΑΪ). Θα έλειπαν μάλλον τα προηγούμενα χρόνια ή θα είχαν πέσει σε κώμα.
Αυτοί που τόσα χρόνια δεν έχουν μάτια να δουν κι αυτιά ν’ ακούσουν τον πόνο και την οργή των ανθρώπων του μόχθου, που είναι κραυγαλέα απόντες από τους αγώνες του λαού για επιβίωση και αξιοπρέπεια, που δεν έχουν καμία συμμετοχή στις δραστηριότητες και δομές αλληλεγγύης των ταπεινών και καταφρονεμένων, προσέτρεξαν, ως πάντα πρόθυμοι, στο πανηγύρι φιλανθρωπίας που οργάνωσε τ’ αφεντικό! Τ’ αφεντικό που είναι σάρκα από τη σάρκα των πιο επιθετικών δυνάμεων που πολεμούν τον εργαζόμενο λαό!
Ανταποκρίθηκαν πρόθυμα στο κάλεσμα του αφεντικού γιατί από καιρό είναι με τ’ αφεντικά κι όχι με το λαό!
Όπως εύστοχα σημειώνει ο καλός φίλος Περικλής Παυλίδης, η ομορφιά της τέχνης είναι ψεύτικη, χυδαία και πρόστυχη, όταν λούζει με την λάμψη της τις δυνάμεις του κοινωνικού ολέθρου!
Ε, όχι, δεν είμαστε όλοι μαζί με αυτούς που με τέτοιες “πρωτοβουλίες αλληλεγγύης” και συναυλίες μας λένε να αποδεχτούμε τη πραγματικότητα της υποταγής και της εξαθλίωσης, με αυτούς που κραυγάζουν “βάστα ΔΝΤ” και λυσάνε όταν κλείνουν οι δρόμοι με τις διαδηλώσεις, και να λέμε δόξα το θεό που μας πετάνε και κανένα ψίχουλο αυτοί που μας παίρνουν το καρβέλι και τη ζωή.
Γράφει ο Χρήστος Κάτσικας
Πηγή: farmakoglwssa-kirki.blogspot.gr

Μπάτιγκολ: “Τώρα πλέον έχω πρόβλημα, περπατάω με δυσκολία και με πόνους..”

«Όταν κάποτε είχα πει ότι δεν μου άρεσε το ποδόσφαιρο, το είχα κάνει για να προστατεύσω τον εαυτό μου από τον Τύπο και την πίεση από τον κόσμο…

Το είπα για να σταματήσουν να με ρωτούν συνεχώς για πράγματα. Οι προπονήσεις ήταν υπερβολικές και σκληρές. Έπαιζα στην Ιταλία στις πολύ καλές μέρες του ποδοσφαίρου της χώρας…

Υπήρχε πολλή πίεση απ’ όλους και όλοι μιλούσαν για το ποδόσφαιρο, πράγμα που το έβρισκα πλέον βαρετό.

Όταν ήμουν νεότερος, δεν ήμουν τόσο ενθουσιασμένος με το ποδόσφαιρο, όμως το άθλημα αυτό έγινε ο τρόπος ζωής μου. Ζούσα κι ανέπνεα για το ποδόσφαιρο.

Τώρα πλέον έχω πρόβλημα, περπατάω με δυσκολία και με πόνους γιατί έδινα πολλά περισσότερα από αυτά που έπρεπε κάθε φορά.

Η αλήθεια είναι κάπου στη μέση. Αγαπούσα να παίζω ποδόσφαιρο, αλλά δεν μου άρεσαν ποτέ οι συνεντεύξεις, οι διαμάχες και τα υπόλοιπα που συνδέονταν με το ποδόσφαιρο…» ήταν τα λόγια του «Μπατιγκόλ».

 

Πρόσφατα ο “αγγελομάτης” του παγκοσμίου ποδοσφαίρου, αναφέρθηκε ξανά για τα προβλήματα που επέφερε στον οργανισμό του η τεράστια πίεση του πρωταθλητισμού. Μερικές αλήθειες που όταν ακούγονται από τέτοιους ανθρώπους, οφείλουν να μας βάζουν σε σκέψεις για το πως θα πρέπει να αντιλαμβανόμαστε τον αθλητισμό. Ποια η σχέση του ανελέητου μάρκετινγκ με την εξάντληση των αθλητών ας πούμε;

 

Για την καρέκλα πολλοί, για την ουσία ελάχιστοι..

Θα περίμενε κανείς ύστερα από όλο αυτό το φιάσκο της οικονομικής κρίσης στη χώρα μας με τα παρελκόμενά του, με όλα αυτά δηλαδή τα τραγελαφικά που βιώνουμε εδώ κι 10 σχεδόν χρόνια, οι πολιτικοί, οι αυτοδιοικητικοί, να είχαν λάβει το μήνυμά τους. Να είχαν αλλάξει νοοτροπία όπως έχουν πράξει αρκετά εκατομμύρια συμπολίτες. Να είχαν κάνει την αυτοκριτική τους, να σταματούσαν το πελατειακό του πολιτικού συστήματος, το φαίνεσθαι, να έψαχναν την ουσία.

Καμία πρόοδο όμως δεν παρατηρούμε. Οι πολιτικοί, αυτοδιοικητικοί και λοιποί της δημόσιας ζωής, δεν έχουν διάθεση για ουσιαστική προσφορά στις περισσότερες των περιπτώσεων. Έχουν όμως διάθεση για την παραμονή τους στα δημόσια αξιώματα και για το προσωπικό τους μικροσυμφέρον. Την καρέκλα που λέει ο λαός μας. Την καρέκλα με κάθε κόστος.

Ετσι λοιπόν καλό θα είναι όλοι μας πλέον να σταματήσουμε να χαϊδεύουμε αυτάκια. Καλό θα είναι να έχουμε αυστηρά κριτήρια στο εξής απέναντι στην ασυδοσία και την δηθενιά. Καλό θα είναι να σταματήσουμε να τοποθετούμε όποιον να’ναι σε σημαντικές θέσεις τις οποίες πληρώνουμε εμείς.

Τα ψέμματα έχουν τελειώσει και δεν μπορούν να πείσουν σε μερικές περιπτώσεις ούτε παιδάκια, είναι πολλά τα εκατομμύρια των πολιτών ετούτης της χώρας που δεν μασάνε πια. Θα γίνουν περισσότεροι όσο ο κατήφορος συνεχίζεται. Ας το κατανοήσουν κάποια στιγμή οι έχοντες την εξουσία σε κάθε της μορφή.

Ένα άλογο με βαθυπράσινα μάτια ~ Τσαρλς Μπουκόβσκι

Βλέπετε ό,τι βλέπετε, αυτό είναι όλο,

Σπάνια τα τρελάδικα

βγαίνουν στην φόρα.

 

Αν υπάρχει κάποιο θαύμα

 

είναι, απλώς, πως ξυνόμαστε

κι ανάβουμε τσιγάρο.

 

όχι οι λουόμενες καλλονές,

τα τριαντάφυλλα και ο σκώρος.

 

Να κάθεσαι σ’ένα καμαράκι,

να πίνεις μπύρα

και να στρίβεις τσιγάρο

ακούγοντας Μπράμς

απ’ένα κόκκινο τρατζιστοράκι,

 

είναι σαν να έχεις βγει

ζωντανός

από μια χούφτα πολέμους,

 

καθώς οι λουόμενες καλλονές σαπίζουν

και τα μήλα, τα πορτοκάλια

κατρακυλούν και πάνε.

 

*Από την ποιητική συλλογή ” Η αγάπη είναι ένας σκύλος από την κόλαση” – Ποίηση 1960 – 1980

Εκδόσεις ΑΠΟΠΕΙΡΑ.

 

______

©revista.gr – Ιούλιος 2017

Ντίνος Σιώτης – Τίποτα

Οι τελευταίες ώρες του τίποτα πλησιάζουν από ένα καφενείο που έχει ν ανοίξει τις πόρτες του εδώ και 15 χρόνια. Μόνο τα παράθυρα είναι ανοιχτά από τις 7 το πρωί μέχρι τις 11 το βράδυ και οι πελάτες του — καφενόβιοι κατά το πλείστον, χαρίζοντας τσιγάρα και διαβάζοντας στις απογευματινές εφημερίδες τις πρωινές ειδήσεις.

Παράπλευρα από την μεγάλη και κυρία είσοδο υπάρχει ένα μεγάλο παράθυρο που ανοίγει μόνο τις Κυριακές το απόγευμα για τον πρόεδρο της δημοκρατίας που έρχεται να βγάλει κήρυγμα. Ο κ. πρόεδρος είναι κουφός (δεν ακούει τίποτα) και δεν βλέπει καλά μακρυά η κοντά, αλλά αυτό δεν έχει καμιά σημασία για τις ικανότητες του σαν άξιου ηγέτη της χώρας του, γιατί με περισσή ευκολία έχει καταφέρει το λαό να πιστέψει πως οι τελευταίες ώρες του τίποτα που πλησιάζουν θα φέρουν μια κάποια λύση στα ολοένα διογκούμενα και στοιβαζόμενα προβλήματα τους.

Όλοι λοιπόν οι κάτοικοι, άντρες και γυναίκες, τίποτα άλλο δεν χάνουν παρά να κουβεντιάζουν για τις τελευταίες ώρες του τίποτα, ή, τελευταία, και γι’ αυτό το ίδιο το τίποτα. Κουβεντιάζουν γιά το πως θα τους φανή, πως θα το υποδεχτούν, τι αλλαγές πιθανόν να συμβούν στις ζωές τους και όλοι παρακολουθούν ειδικά προγράμματα στην τηλεόραση με το γενικό τίτλο ΕΙΣΑΙ ΣΤΟ ΤΙΠΟΤΑ, ΜΑΘΕ ΓΙΑ ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ

Ένα πρωινό μιας άτυχης Δευτέρας που τίποτα δεν προμηνούσε τίποτα, οι τελευταίες ώρες του τίποτα άρχισαν να βγαίνουν στριμωγμένες από τις ορθάνοιχτες πόρτες του καφενείου. Πήραν την κεντρική λεωφόρο που βγάζει στο προεδρικό μέγαρο κι από κει άλλες τράβηξαν δεξιά για το χρηματιστήριο και τις εκκλησίες και άλλες αριστερά για τα βιβλιοπωλεία και τις πινακοθήκες. Μέχρι τις 12 το μεσημέρι η πόλη όλη είχε γεμίσει με τίποτα, η συγκοινωνία λόγω συνωστισμού είχε διακοπεί, τα μαγαζιά είχαν κλείσει και ο κόσμος είχε βγει στους δρόμους να χαζέψει με τα τίποτα που τίποτα δεν τα εμπόδιζε να πηγαίνουν όπου θέλουν και να κάνουν ότι τους καπνίσει.

Το θέαμα, αλλά και το θέμα, ήταν άκρως διασκεδαστικό. Όπου περνούσαν τα τίποτα δεν άφηναν τίποτα πίσω τους. Για παράδειγμα, όταν ο διευθυντής μιας τράπεζας είπε στην γραμματέα του αν ήθελε να πάνε πουθενά να φάνε τίποτα, κυριολεκτούσε. Γιατί μόλις μπήκανε σε παραπλήσιο εστιατόριο για το μεσημεριανό τους το γκαρσόν τους είπε ότι δεν υπήρχε τίποτα να φάνε. Αλλά ούτε και κανένας άλλος από τους φιλήσυχους και ξαφνικά αναστατωμένους κατοίκους ήταν ικανός να βάλει μια μπουκιά στο στόμα του. Άνοιγαν τα ψυγεία τους και δεν βρίσκαν τίποτα, άνοιγαν το ραδιόφωνο και δεν άκουγαν τίποτα, άνοιγαν την τηλεόραση και δεν έβλεπαν τίποτα, σήκωναν το τηλέφωνο που χτυπούσε και δεν άκουγαν τίποτα.

Σιγά-σιγά τα πάντα άρχισαν να υποχωρούν μπροστά στο τίποτα. Πρώτα τα εργοστάσια, μετά τα σφαγεία, οι βιβλιοθήκες, τα γηροκομεία, τα μαγαζιά και τελευταίες οι αλογοουρές των γυναικών. Μέσα σε δυο μέρες τίποτα δεν υπήρχε, μονάχα πεινασμένοι άνθρωποι που έσερναν τα πεινασμένα τους κορμιά ζητώντας έλεος από τα τίποτα, αλλά εκείνα τίποτα δεν έκαναν παρά μονάχα γέμιζαν ότι έβρισκαν μπροστά τους με τίποτα. Γέμισαν τους δρόμους, τα σπίτια, τις πολυκατοικίες, τα γκαράζ, τα δημόσια κτίρια. Καβάλησαν τοίχους, πέταξαν στον αέρα και τον γέμισαν κι αυτόν με τίποτα, κατέβηκαν στα λιμάνια και την ξεχείλισαν με τίποτα τόσο που το νερό (τιποτένιο) ανέβηκε δυο μέτρα.

Ο πρόεδρος της δημοκρατίας δεν είχε ακούσει ούτε δει τίποτα και την τελευταία στιγμή, τότε που οι άνθρωποι πεθαίνανε κατά εκατοντάδες, ο υπουργός ασφαλείας τον ενημέρωσε για τα καθέκαστα. Παίρνει τηλέφωνο λοιπόν τον πρόεδρο μιας άλλης πιο μεγάλης δημοκρατίας για να ζητήσει τη συμβουλή του αλλά δεν ακούει τίποτα και μάταια ψάχνει με το υπουργικό του συμβούλιο να βρει μιαν άλλη λύση. Στο μεταξύ τα τίποτα κατέλαβαν και το πεντάγωνο κι ελέγχουν πλήρως την κατάσταση στη χώρα. Σε ένα μήνα τίποτα δεν είχε μείνει που να θυμίζει πως κάποτε η χώρα αυτή κατοικούνταν από όντα ανθρώπινα. Τα τίποτα έχουν εγκαταστήσει μια δικιά τους πολιτεία που δεν περιγράφεται με τίποτα.

***

Ντίνος Σιώτης – Περιοδικό “Η λέξη” – 1981

Ο Ντίνος Σιώτης (γεν. Τήνος, 19 Δεκεμβρίου 1944) είναι Έλληνας ποιητής, δημοσιογράφος και εκδότης λογοτεχνικών περιοδικών.

Φωτό: GREECE. Attica. Near Sounion. 1937. “Taverna by the sea”.

Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Φωτογραφίες Αναγνωστών @ Κορινθία

Είναι η δεύτερη φορά που “απαιτούμε” μια φωτογραφία για να κοσμήσει τις στήλες του περιοδικού. Στον instagram άλλωστε πέρα από τα φαγητά, τις μουσικές με μαύρο φόντο και τα αλκοολίκια, τα φλαμίνγκο και τα μαγιώ χωρίς ίχνος μαγιώ, δημοσιεύονται κατά καιρούς από χρήστες του δικτύου μερικές εξαιρετικές λήψεις.

Από την φίλη του περιοδικού Φάλια Βαλιμήτη η φωτογραφία που δημοσιεύουμε σήμερα. Την ευχαριστούμε.

*Ξυλόκαστρο το ξημέρωμα, κοντά στην Μαρίνα, με φόντο τα χρώματα του Κορινθιακού.

Ότι “σκοτώνεις” δεν είναι δικό σου για πάντα..

“Ότι σκοτώνεις είναι δικό σου για πάντα..” τραγουδούσαν πριν αρκετά χρόνια οι τρύπες στο τραγούδι που έφερε τον ίδιο ακριβώς τίτλο.

Παρότι λοιπόν είμαι από του δυνατούς φαν του συγκροτήματος που καθόρισε την ελληνική ροκ σκηνή με την επαναστατική του ποίηση, θα διαφωνήσω με τον συγκεκριμένο στίχο. Κουβαλά μεγάλη ηττοπάθεια μέσα του, δεν μου ταιριάζει ακόμη και που τον διαβάζω.

Ότι σκοτώνεις δεν είναι δικό σου για πάντα. Ίσως τελικά να μην ήταν ποτέ δηλαδή, γιατί αν ήταν δεν θα το σκότωνες. Αλληγορικές οι έννοιες για να μην μπερδευτούμε.

Το πιο εκνευριστικό είναι στην περίπτωση που συζητάμε, όταν ότι “σκότωσες” εντελώς αψυχολόγητα, έχεις την απαίτηση να σε ακολουθήσει, να σε στηρίξει, να σου χαϊδέψει τα αυτιά.

Είναι στην ευχέρεια του “σκοτωμένου” όμως να διαφοροποιήσει την θέση του και να κρατήσει την αξιοπρέπεια που του επιβάλλει η ανθρώπινη υπόσταση. Γιατί ότι “σκοτώνεται” το παθαίνει συνειδητά. Ότι “σκοτώνεται” ήθελαν να “σκοτωθεί” και δεν έγινε τυχαία. Ήταν μια προμελετημένη πράξη.

Όλοι έχουμε στο παρελθόν και στην διάρκεια του βίου μας αισθανθεί τέτοιου είδους αδικίες που ενδεχομένως δεν τις αξίζαμε. Εγώ προσωπικά που γράφω αυτές τις γραμμές δεν ξεχνώ και δεν κάνω συμβιβασμούς. Θυμάμαι πάντα τα βρώμικα χέρια που έδειξαν προς το μέρος μου ως άλλοι καταδότες. Θυμάμαι πάντα πως αισθάνεται κανείς την προδοσία από εκεί που δεν την περίμενε. Θυμάμαι πάντα πως είναι το ψέμα να προσπαθεί να λερώσει μια καθαρότατη συνείδηση. Θυμάμαι πάντα τους ανάξιους, τους χείριστους.

Γι’αυτό, κρατήστε όση αξιοπρέπεια σας απέμεινε και μείνετε μακριά από το καθαρό οπτικό μου πεδίο. Δεν επιθυμώ ούτε να σας βλέπω, ούτε να μιλάω πια για εσάς. Ευτυχώς δεν με διακατέχει κάποιο σύνδρομο σαν εκείνο της Στοκχόλμης. Μπορεί να συνηθίσατε να ζείτε με αυτό, όμως εγώ όχι.