Στην ουσία αυτά που σήμερα είναι ανεπαρκή: διανθρώπινες σχέσεις-σχεσιακά αγαθά- εργασία όσο γίνεται πιο δημιουργική και ευχάριστη -με ουσιαστική σχέση με το προϊόν της εργασίας του-και τη φύση γύρω του-όσο το δυνατόν πιο αναζωογονητική για τον ίδιο.

Του Γιώργου Κολέμπα

Τα παραπάνω είναι τόσο αυτονόητα! Όμως και τόσο παραμελημένα! Παραβλέπονται τόσο συστηματικά από τον σημερινό κυρίαρχο ανθρωπολογικό τύπο και το καπιταλιστικό σύστημα που τον έχει διαμορφώσει.
Ας κάνουμε μια ερευνητική διαδρομή προς τη ρίζα των αναγκών του ανθρώπου, την ανάγκη για ουσιαστική σχέση με την «πρωταρχική του μάνα», τη φύση. Η αποκατάσταση αυτής της σχέσης εκτός των άλλων θετικών που φέρνει μαζί της, είναι και θεραπευτική για τον σημερινό στρεσαρισμένο και αγχωτικό άνθρωπο, ιδίως των πόλεων. Μπορεί να τον αλλάξει και εσωτερικά και να ξεπεράσει τη σημερινή νοοτροπία του και τα νοήματα ζωής που τον καθορίζουν.

Συχνά ακούμε από μεγαλύτερης ηλικίας ανθρώπους: «Όταν βρίσκομαι εκεί, είμαι ευτυχής». Και με το «εκεί» εννοούν ένα μέρος, στο οποίο αναφέρονται με μια ευτυχισμένη έκφραση στο πρόσωπο. Και αυτό το μέρος, σχεδόν πάντα, είναι είτε ένα δάσος, είτε μια κορυφή βουνού, είτε μια εξαίσια ακρογιαλιά. Για πολλούς είναι ακόμα πιο συγκεκριμένο αυτό το μέρος και αναπολούν τις στιγμές που περνούν για παράδειγμα στη σκιά ενός συγκεκριμένου αιωνόβιου δένδρου, ή στη σκιά ενός βράχου που υψώνεται πάνω από την αμμουδιά μιας συγκεκριμένης παραλίας το καλοκαίρι. Άλλοι βρίσκουν την ευτυχία τους περιδιαβαίνοντας το παλιό αγρόκτημα του παππού τους με τα εναπομείναντα φρουτόδεντρα και δοκιμάζοντας την απαράμιλλη γεύση των λιγοστών φρούτων τους, ή όταν με παρέα, καβάλα για παράδειγμα σε άλογα, ακολουθούν ένα ωραίο μονοπάτι περνώντας από ρυάκια ή βαλτότοπους, γεμάτα από αποδημητικά πουλιά και πράσινο χρώμα.

Ειδικά η ανάγκη για πράσινο, οδήγησε φέτος το Ινστιτούτο Pantone Color1 να επιλέξει σαν το «χρώμα της χρονιάς» του 2017 το Greenery, την Πρασινάδα,  ένα έντονο φωτεινό πράσινο του μήλου. Είναι τυχαίο ή είναι ανθρώπινη ανάγκη το πράσινο;

Οι ρομαντικοί ποιητές και συγγραφείς πάντα έγραφαν-με τον τρόπο του ο καθένας-ότι ο άνθρωπος γίνεται άνθρωπος μόνο όταν συνδέεται οργανικά με τη φύση. «Μόνο κάτω από έναν ουρανό φύλλων ο άνθρωπος γίνεται άνθρωπος», έγραψε ο ρομαντικός Ludwig Tieck.  Όπως το έκφρασε ο Henry David Thoreau-για πολλούς ο πιονέρος της οικολογίας- στο βιβλίο του Walden2: «πήγα στο δάσος, γιατί ήθελα να ζήσω συνειδητά, γιατί ήθελα να ζήσω έντονα, ώστε όταν φθάσει η ώρα του θανάτου να μη αισθανθώ  ότι δεν έχω ζήσει».

Μέχρι τώρα, οι επιστήμονες έβλεπαν το θέμα «φύση», από τη σκοπιά του «τι κακό κάνει ο άνθρωπος στη φύση». Αλλά πλέον αντιστρέφουν το ζήτημα: γιατροί, ερευνητές του περιβάλλοντος, ψυχολόγοι, κοινωνιολόγοι, όλοι πια, ενδιαφέρονται για το «τι κάνει πραγματικά η φύση με τον άνθρωπο». Είναι προφανές ότι μια μέρα στη λίμνη, ή μια ώρα στον κήπο, είναι αρκετό για να αισθανθούμε καλά και να απαλλαγούμε από το αίσθημα κούρασης που τυχόν μας έχει κυριεύσει πριν. Αλλά γιατί; Τι σήματα μας εκπέμπονται από τη φύση; Και τι μας κάνει δεκτικούς σε αυτά; Που βρίσκονται οι δέκτες μας οι οποίοι συντονίζονται με τις συχνότητες εκπομπής της φύσης, στο σώμα, στον εγκέφαλο, σε αυτό που αποκαλούμε ψυχή; Είναι δυνατό, πίσω από την αφήγηση ότι «το πράσινο μας κάνει καλό», να κρύβεται στην πραγματικότητα η  θεραπευτικότητα της φύσης;

Ο άνθρωπος σαν είδος-homo sapiens-ενηλικιώθηκε σε έναν κόσμο πολύ πιο άγριο από τον σημερινό. Εδώ και πολύ λίγες γενεές ζει, αισθάνεται και σκέφτεται ενταγμένος σε τεχνητά αστικά περιβάλλοντα. Καθοριζόμαστε όμως ακόμα από εξοχές και υπαίθρια περιβάλλοντα, όπου οι πρόγονοί μας έβρισκαν προστασία, τροφή, νερό κ.λπ. Και όταν βρίσκουν την ευκαιρία τα αναζητούν και οι σημερινοί αστοί των πόλεων, για να τους επανέλθει η ηρεμία που προσφέρει το πράσινο φως-το φύλλωμα π.χ. των δέντρων φιλτράρει το υπέρυθρο και το υπεριώδες του ηλιακού φωτός, προστατεύει επομένως από το ζημιογόνο μέρος της ακτινοβολίας, κάνει πιο ήπια τη ζέστη. Λιγοστεύει επίσης το κρύο και τη βροχή. Και αυτό το κάνει και σήμερα, όπως παλιά με τους προγόνους μας που ζούσαν στα δάση.

Αλλά όχι μόνο το δάσος και το φύλλωμα από πάνω, είναι θεραπευτικό. Το έδαφος κάτω από τα πόδια μας; Τα πόδια μας είναι καμωμένα για ανώμαλα και μαλακά εδάφη και όχι για ίσιους τσιμεντένιους δρόμους και άσφαλτο.

Τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει πολλές επιστημονικές έρευνες για την επίδραση του πράσινου περιβάλλοντος στην ανθρώπινη υγεία. Μια τέτοια που γίνεται στη Γερμανία για αρκετά-δώδεκα- χρόνια και συγκεντρώνει στοιχεία από κατοίκους 32 μεγάλων γερμανικών πόλεων, καταλήγει στο συμπέρασμα: ο κίνδυνος για διαβήτη, αϋπνίες ή ασθένειες των αρθρώσεων είναι ανάλογος της απόστασης της κατοικίας από εγκαταστάσεις του πράσινου, δηλαδή τόσο μεγαλύτερος ο κίνδυνος όσο μεγαλύτερη είναι η απόσταση, ενώ η ικανοποίηση της ζωής τόσο μεγαλύτερη όσο μικρότερη είναι η απόσταση των πάρκων. Όλες οι σχετικές έρευνες δείχνουν ότι η εγγύτητα με τη φύση οδηγεί σε μεγαλύτερη ικανοποίηση, ενώ οι κάτοικοι περιοχών με βλάστηση αντιμετωπίζουν πολύ μειωμένο κίνδυνο για άγχος, κατάθλιψη, υπερβάρος, καρδιακά ή αναπνευστικά προβλήματα. Ακόμα και η «θέα του πράσινου από το παράθυρο» είναι θεραπευτική για ασθενείς των κλινικών, έδειξαν κάποιες άλλες έρευνες.

Τα αποτελέσματα φαίνονται προφανή και «τα ξέρει και η γιαγιά μας», όπως λέμε, όμως οι ερευνητές ενδιαφέρονται για τη θεωρία που μπορεί να τα εξηγήσει. Και μέχρι τώρα δεν είναι σε θέση να τη διατυπώσουν. Αυτό είναι το πρόβλημα που έχουμε σαν σημερινός πολιτισμός: πρέπει να διατυπωθεί με επιστημονικό τρόπο για να γίνει αποδεκτό κάτι, που είναι φως φανάρι και το ξέρανε και οι «άγριοι» προγονοί μας. Όμως τώρα δεν γίνεται αποδεκτό, γιατί η παγκόσμια τάση που έχει δημιουργηθεί συστηματικά την τελευταία χρονική περίοδο οδηγεί τον παγκόσμιο πληθυσμό να εγκαθίσταται σε μεγα-πόλεις με ελάχιστο ή καθόλου πράσινο.

Η ψυχολογία μιλάει πάντα για την σπουδαιότητα των σχέσεων με τους συνανθρώπους μας και ιδιαίτερα με τους γονείς μας στη διαμόρφωση της προσωπικότητάς μας και την ανάλυση των προβλημάτων μας, αλλά ξεχνά την εξίσου σημαντική σχέση μας με τον χώρο και τον τόπο. Τόποι και χώροι που μας καθορίζουν και έχουμε αναπτύξει σχέσεις, είναι εξίσου σημαντικοί με τους κοντινούς μας ανθρώπους. Αυτή η αλληλεπίδραση γίνεται περισσότερο φανερή, όταν συνδέουμε τον τόπο με κάποιες σημαντικές σημασίες και νοήματα για μας. Και αυτό γίνεται καλύτερα όταν ο τόπος έχει να κάνει με τις διεργασίες της φύσης στο φυσικό περιβάλλον. Η άμπωτις π.χ. σε μια παραλία προκαλεί μέσα μας μια ελαφριά μελαγχολία, το ράπισμα του ανέμου στο πρόσωπο μας κάνει να θέλουμε να κραυγάσουμε απελευθερωτικά, η ματιά μας σε ένα απέραντο λιβάδι μας φέρνει τη σκέψη της «ελεύθερης φύσης» και μας κάνει να αισθανόμαστε και οι ίδιοι ελεύθεροι, η θέα ενός εύρωστου δένδρου μας δίνει δύναμη και μας φέρνει αισιοδοξία να αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες.

Ο νέος κλάδος της ψυχολογίας, η «περιβαλλοντική ψυχολογία», αποκαλεί «θεραπευτικές εξοχές» τους τόπους στους οποίους οι άνθρωποι βιώνουν τέτοιες εσωτερικές καταστάσεις. Ανάλογα σε τι φάση της ζωής τους βρίσκονται οι άνθρωποι, και σε ποια ηλικία, τα μέρη αυτά μπορούν έχουν διαφορετικές σημασίες. Σε ένα παιδί νηπιαγωγείου π.χ. το παιχνίδι έξω στη φύση προκαλεί τη φαντασία του και του αναπτύσσει τη δημιουργικότητα. Κοντά σε φυτά και ζώα εκτυλίσσονται οι δυνατότητές του να συνδεθεί συναισθηματικά μαζί τους. Αντίθετα, για τους νέους η φύση αποτελεί πρόκληση για επιβεβαίωση των δεξιοτήτων τους, για να αναγνωρίσουν τις δυνατότητες και τα όριά τους στην αντιμετώπιση δυσκολιών, πράγμα που είναι απαραίτητο για τη δημιουργία σταθερών ταυτοτήτων-προσωπικοτήτων. Συνήθως, η ακτίνα του κύκλου στον οποίο βρίσκονται τα αγαπημένα μέρη μας-και αυτά είναι σε μεγάλο βαθμό προσωπική υπόθεση- είναι μικρή σαν παιδιά, μεγαλώνει με την ηλικία μας, για να ξαναγίνει μικρός ο κύκλος όταν γεράσουμε. Ζούμε μια αξιοβίωτη ζωή, όταν φροντίζουμε να διατηρούμε τη σχέση μας με τα αγαπημένα μας μέρη.

Ένα πείραμα που κάνουν συνήθως οι περιβαλλοντικοί ψυχολόγοι για να μελετήσουν το στρες από το οποίο κυριαρχείται ο άνθρωπος της πόλης, είναι το εξής: Οι συμμετέχοντες του πειράματος κάνουν περιπάτους. Μια ομάδα περπατά κατά μήκος μιας αστικής οδού, μια άλλη περπατά στη φύση σε ένα ωραίο τοπίο. Μετρούν την πίεση του αίματος και τις τιμές της κορτιζόλης τους, παρατηρούν την δυνατότητα συγκέντρωσης και τη δημιουργικότητά τους. Πριν τον περίπατο και μετά. Το αποτέλεσμα: τίποτα δεν κατεβάζει περισσότερο το επίπεδο του στρες μας, από ότι η παραμονή μας στο ελεύθερο τοπίο! Γιατί;

Οι ερευνητές καταλήγουν, όσον αφορά π.χ. την δυνατότητα συγκέντρωσης, στο εξής: περιοχές του εγκεφάλου που είναι υπεύθυνες για τη συγκέντρωση, ανανεώνονται και αναγεννούνται κατά τη διάρκεια ενός περιπάτου στη φύση. Αυτό οφείλεται στη «μαλακιά γοητεία»(soft fascination) με την οποία επιδρά η φύση πάνω μας. Το πώς επιδρά ακριβώς δεν μπορούν να το εξηγήσουν οι σχετικοί ερευνητές, αλλά όποιος κάθε φορά αφήνει τη ματιά του να περιπλανηθεί, χωρίς κανένα ιδιαίτερο σκοπό, σε ένα δάσος, σε ένα βουνό με τρεχούμενα νερά-σαν το Πήλιο-ή σε μια άγρια –αλλά και ομαλή αμουδερή-παραλία, το καταλαβαίνει ενδόμυχα, χωρίς να χρειάζεται να το αναλύσει πιο πέρα. Στη θάλασσα: η άμμος είναι όμοια στη δομή της, όμως παίρνει τόσο διαφορετικές μορφές από παραλία σε παραλία. Στο δάσος, τα φύλλα έχουν την ίδια μορφή: κοτσάνι, μεσαία ράβδωση, πλευρικές ραβδώσεις, όμως είναι τόσο διαφορετικά από δένδρο σε δέντρο και δε θα βρεις ένα φύλλο ίδιο με κάποιο άλλο.

Δάσος, έρημος, λιβάδι, τυρφώνας, βάλτος ή βιότοπος, βουνό: αποτελούν αυτά που οι επιστήμονες ονομάζουν «αυτο-παρόμοια τοπία». Και υποστηρίζουν ότι ο εγκέφαλός μας επεξεργάζεται ιδιαιτέρως εύκολα τις αυτο-παρόμοιες δομές. Κάποιοι λοιπόν ισχυρίζονται ότι αυτός είναι ο σύνδεσμος που έλειπε για να εξηγήσουν πως το οπτικό σήμα που εκπέμπει η φύση είναι σε θέση να εξαλείψει την κούραση του σώματός μας, η οποία προέρχεται από τη συνεχή προσοχή μας(είμαστε δηλαδή συνέχεια στην «τσίτα») στα πλαίσια του τεχνητού μας περιβάλλοντος.

Η φύση φαίνεται ότι επιδρά πάνω μας όπως η μουσική. Μας συνοδεύει από το «πίσω μέρος του μυαλού μας», αποτελεί την υπόκρουση και το φόντο μέσα στο οποίο ζούμε, δράμε και αντιδράμε. Ταυτόχρονα μας ανεβάζει την καλή διάθεση-μέχρι και να χορεύουμε έχουμε διάθεση κοντά της, ακολουθώντας τους ρυθμούς της, όπως με τη μουσική- και μας απαλλάσσει από τις κακές σκέψεις. Αυτή την επίδραση έχουν αρχίσει να την χρησιμοποιούν και κάποιοι ψυχοθεραπευτές για να απαλλάξουν τους ασθενείς τους από άγχη, κατάθλιψη και σύνδρομο υπερκόπωσης(burn out). Εκδράμουν μαζί με τους ασθενείς τους σε πράσινα τοπία στοχεύοντας όχι απλά στη μείωση του στρες και την αναψυχή, αλλά στην προσωπική εσωτερική αλλαγή, με άνοιγμα και διαδρομή προς τα ενδόμυχα πάθη τους, σαν αποτέλεσμα του ανοίγματος στην ομορφιά της φύσης, στην απεραντοσύνη της, στη σιωπή της, στη δύναμή της για ανανέωση και την ικανότητά της για ισορροπία.

Και αυτό δεν συμβαίνει με μακρινά άγνωστα τοπία, αλλά με κοντινά μας γνώριμα τοπία, που μπορούμε να προσεγγίζουμε με τα πόδια και μόνοι μας ή με παρέα, όταν έχουμε ανάγκη για ησυχία και ξεκούραση. Η εγγύτητα στις αποστάσεις είναι σημαντική, γιατί έχει να κάνει με τον μη προγραμματισμένο χρόνο μας, με τον αυθορμητισμό των στιγμών μας και όχι με τυχόν διακοπές μας και τον τουρισμό. Βέβαια αν έχουμε διακοπές μπορούμε να τις περάσουμε όσο γίνεται πιο ανανεωτικά, αν κάνουμε αυτό που λέμε ήπιο τουρισμό, δηλαδή γνωρίζουμε τις ομορφιές ενός τόπου ακολουθώντας διαδρομές με ποδήλατο ή πεζοπορίες και μένοντας σε τοπικούς ξενώνες, γνωρίζοντας από κοντά μη στρεσαρισμένους «αποκεντρωμένους» ανθρώπους και γευόμενοι τοπικά ποιοτικά προϊόντα που έχουν παραχθεί με αγάπη από τους ντόπιους. Τέτοιες διακοπές δεν είναι μόνο ανανεωτικές, αλλά και θεραπευτικές σε σχέση με τις εμμονές των κατοίκων των πόλεων.

ΠΗΓΗ: http://www.topikopoiisi.eu/
1 Από το 2000 το Ινστιτούτο Pantone Color δηλώνει ένα ιδιαίτερο χρώμα σαν “Χρώμα της Χρονιάς. Το χρώμα υποτίθεται ότι συνδέεται με το πνεύμα της εποχής (zeitgeist) . Για παράδειγμα, το δελτίο τύπου που δηλώνει το Honeysuckle το χρώμα του 2011 είπε: “Σε περιόδους άγχους, χρειαζόμαστε κάτι για να ανασηκώσουμε τα πνεύματάμας.”(https://translate.google.de/translate?hl=el&sl=en&tl=el&u=https%3A%2F%2Fen.wikipedia.org%2Fwiki%2FPantone )
2 Το Walden είναι πια ένα νέο περιοδικό που εκδίδεται από το 2015 και ασχολείται και παρουσιάζει τοπία στην ύπαιθρο, ωραίες διαδρομές με ποδήλατο, πεζοδρομίες και πρόχειρες κατασκευές για ολιγοήμερη παραμονή στην ύπαιθρο κ.λπ., στη Γερμανία.

Εκεί που δίνεις όλο σου το είναι και την ψυχή σου και εκεί που βοηθάς χωρίς δεύτερη σκέψη, συνήθως, εκεί είναι που όταν σταματήσεις να το πράττεις, θα λάβεις πίσω την μεγαλύτερη αχαριστία και την χυδαιότερη αντιμετώπιση. Αυτός είναι ένας ανθρώπινος νόμος που δεν ανακαλύφθηκε σήμερα, είναι γνωστός από καταβολής κόσμου.

Είναι κρίμα, όμως υπάρχουν άνθρωποι για λύπηση και δεν εμφανίζεται συχνά χειρότερο συναίσθημα από αυτό. Υπήρξαν ψέμματα, για να παραφράσουμε τον Λουντέμη, που ντράπηκαν τα ίδια για εκείνους που δεν ντράπηκαν καθώς τα ξεστόμισαν.

Και η ζωή συνεχίζεται, πάντα η ίδια και με το βέλος προς το χειρότερο, σε όσα έχουν να κάνουν με τις κοινωνικές σχέσεις και την ποιότητα των μυαλών τριγύρω.

Να κι ένα τραγουδάκι..

Ο Ολυμπιακός Άσσου την αγωνιστική περίοδο που πέρασε στην Α’ Κορινθίας, ήταν μια ομάδα με εξαιρετικά νεανικό μέσο όρο ηλικίας. Με το Θανάση Παπασημάκη στον πάγκο του, κατάφερε μέσα από δυσκολίες αλλά και αγώνα να παραμείνει στην κατηγορία, στηριζόμενος σε νεαρά παιδιά και σε λίγους έμπειρους και αξιόλογους αθλητές που έδεσαν το σύνολο. Ο Κώστας Παπαδόπουλος ήταν ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα σε νειάτα και εμπειρία, καθώς όλοι γνωρίζουμε ποιες είναι οι παραστάσεις του και η αξία του, ενώ και ο αρχηγός Δημήτρης Πανούσης έδωσε ότι καλύτερο είχε προς αυτό τον στόχο.  Σήμερα από την στήλη μας θα φιλοξενήσουμε τον αρχηγό του Ολυμπιακού Άσσου λοιπόν, τον τερματοφύλακα Δημήτρη Πανούση.

Τον ευχαριστούμε θερμά για τον χρόνο που μας διέθεσε και για την όμορφη συζήτηση που είχαμε.

Γράφει ο Στάθης Ντάγκας

___________

© revista.gr – Ιούνιος 2017

• Μια χρονιά ιδιαίτερα αγχωτική τελείωσε για εσένα και τον Ολυμπιακό Άσσου. Η παραμονή στην Α’ Κορινθίας επετεύχθει. Ποια είναι τα συναισθήματά σου γι’αυτό;

Είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος γιατί μετά από μια πολύ δύσκολη χρονιά, επετεύχθει ο στόχος που είχαμε θέσει στην αρχή. Τα συναισθήματά του μου στο τέλος ήταν και παραμένουν ίδια με το να είχα κατακτήσει πρωτάθλημα.

• Ίσως η πιο νεανική ομάδα στην κατηγορία φέτος, με νεαρά ταλέντα και λίγους αλλά πολύ έμπειρους συναθλητές. Πως λειτούργησε αυτή η χημεία και ποιος ο ρόλος του κύριου Παπασημάκη σε αυτό;

Ο κύριος Παπασημάκης είναι ένας καταξιωμένος προπονητής αλλά και ένας άνθρωπος ηθικός. Έδεσε αριστοτεχνικά την εμπειρία των λίγων μεγάλων ηλικιακά αθλητών, με το ταλέντο και την ορμή των νέων. Έτσι βγήκε το ποδοσφαιρικό αποτέλεσμα που είδαμε και που σίγουρα δεν ήταν εύκολο εγχείρημα. Ο ρόλος του υπήρξε καταλυτικός.

• Ήσουν ο αρχηγός του Ολυμπιακού φέτος. Πως λειτούργησε για εσένα το περιβραχιόνιο και πως είναι γενικότερα να είσαι ο αρχηγός μια ομάδας;

Ήταν τίμη και μεγάλη ευθύνη για εμένα να φοράω το περιβραχιόνιο του Ολυμπιακού Άσσου. Ένας αρχηγός πρέπει να εμπνέει αλλά και να εμπνέεται από την ομάδα του. Αυτός είναι ο απαραίτητος συνδυασμός για να λειτουργήσει ο θεσμός του σε ένα ομαδικό άθλημα.

• Δεν είσαι χθεσινός στο Κορινθιακό ποδόσφαιρο αλλά και γενικότερα. Πες μας δύο λόγια για την ως τώρα ποδοσφαιρική σου πορεία; Ποια τα όνειρά σου για το μέλλον;

Ξεκίνησα απο τον Ολυμπιακό Άσσου. Συνέχισα στον Ατρόμητο Χιλιομοδίου στη Δ’ Εθνική. Οι σπουδές μου έπειτα στο ΤΕΙ λογιστικής της Πρέβεζας, με οδήγησαν να αγωνιστώ για 4.5 χρονια στον ΠΑΣ Πρέβεζα, στην Δ’ και Γ’ Εθνική κατηγορία. Ακολούθησε ο ΠΑΣ Κόρινθος για έναν χρόνο και μετά ο Ολυμπιακός Άσσου και πάλι. Στο μέλλον θέλω να επιστρέψω στις εθνικές κατηγορίες, όμως θέλω πάνω από όλα να είμαι υγιής.

• Πως είναι η πραγματική ζωή Δημήτρη έξω από τον αθλητισμό; Πως μπορείς να τα συνδυάζεις και να έχεις ένα καλό αποτέλεσμα;

Αν και οι σπουδές μου ήταν πάνω στη λογιστική και το οικονομικό κομμάτι, ασχολούμαι με τον πρωτογενή τομέα. Μου αρέσει η ελευθερία που μου παρέχει η ενασχόλησή μου με τον συγκεκριμένο εργασιακό τομέα και έτσι μπορώ και συνδυάζω δουλειά και αθλητισμό.

• Ποιές ομάδες σου έκαναν εντύπωση φέτος στα πραταθλήματα του Νομού μας; Αθλητές;

Ασφαλώς ο Πέλοπας Κιάτου, η Κόρινθος ’06 που ήταν από τα φαβορί, αλλά μου άρεσαν επίσης ο Ηρακλής Ξυλοκάστρου, ο Πανκαμαριακός και ο Αστέρας Δερβενίου. Χωρίς να θέλω να υποτιμήσω τις υπόλοιπες ομάδες, αυτές μου έκαναν εντύπωση. Από αθλητές θα μιλήσω για έναν συμπαίκτη μου, τον Κώστα Παπαδόπουλο. Ήταν πραγματικά τιμή για εμένα που ήταν συμπαίκτης μου, αλλά και για το Κορινθιακό ποδόσφαιρο η παρουσία του στον νομό μας.

• Πως βλέπεις την προοπτική των 3 ομάδων στην Γ’ Εθνική για την Κορινθία φέτος; Πόσο δύσκολο είναι να σταθεί ένας σύλλογος εκεί με αξιώσεις;

Νομίζω πως είναι ευτυχής συγκυρία να αγωνίζονται 3 Κορινθιακές ομάδες στην Γ ‘Εθνική. Είναι πολύ μεγάλο κίνητρο για πολλά νέα παιδιά και τους δίνει τη δυνατότητα να κάνουν όνειρα. Θεωρώ οτι υπάρχουν πολλοί αθλητές με ταλέντο στην Κορινθία, που μπορούν να ενταχθούν στα ρόστερ και των 3 ομάδων αλλά και ομάδων μεγαλύτερων κατηγοριών. Εάν γίνει σωστός προγραμματισμός και σοβαρή δουλειά, νομίζω ότι και οι 3 ομάδες μας, θα μας εκπροσωπήσουν επάξια στην νέα Γ’ Εθνική. Στο σήμειο αυτό θα ήθελα να τους ευχηθώ καλή επιτυχία στην κάθε μια ξεχωριστά.

• Είσαι τερματοφύλακας. Μιλησέ μας για την θέση αυτή. Είναι όντως τόσο μοναχική όπως έχουμε μάθει μέσα από τα αφιερώματα στο πέρασμα του χρόνου; Πιστεύεις ότι θα μπορούσες να έχεις αγωνιστεί σε οποιαδήποτε άλλη θέση στην πορεία σου;

Αυτά είναι τα χαρακτηριστικά της συγκεκριμένης θέσης. Είναι μοναχική κατά κάποιο τρόπο όμως και ιδιαίτερη. Για να πω την αλήθεια αυτές οι ιδιαιτερότητες όμως την κάνουν γοητευτική. Νομίζω πως δεν θα ήθελα να αγωνιστώ σε κάποια άλλη θέση μέσα στο γήπεδο και δεν πέρασε ποτέ από το μυαλό μου.

• Παρακολουθείς άλλα αθλήματα ή είσαι φανατικός της μπάλας; Πως τα βλέπεις τα πράματα στην Ελλάδα στο κομμάτι αθλητισμός;

Εγώ τον αθλητισμό δεν τον βλεπω με παρωπίδες. Τον βλεπω σαν τρόπο ζωής. Πιστεύω οτι υπάρχουν πολλά συναρπαστικά αθλήματα, αρκεί κανεις να ασχοληθεί και να τα ανακαλύψει. Αυτό φαίνεται και απο τις διακρίσεις που εχει η χώρα μας και είναι πολλές, από αθλήματα που δεν είναι τόσο προβεβλημόνα όσο το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ. Παρακολουθώ μπάσκετ και πολύ θα ήθελα να είχα χρόνο και για άλλα αθλήματα.

• Τι έχεις να συμβουλέψεις τα νέα παιδιά που ξεκινούν τώρα τα πρώτα τους βήματα στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο; Τι πρέπει να προσέχουν;

Στα παιδιά που κάνουν τα πρώτα τους βήματα στο ποδόσφαιρο, θέλω να τους πω να δουλεύουν,να ονειρεύονται και να επενδύουν στις ανθρώπινες σχέσεις. Τέλος θέλω να συγχαρώ και να ευχαριστήσω για την συνεργασία όλα τα παιδιά του Ολυμπιακού Άσσου. Είναι παιδιά με άφθονο ταλέντο, με εξαιρετικό χαρακτήρα, βγαλμένα απο τις ακαδημίες της ομάδας. Μπήκαν στα βαθιά και κολύμπησαν. Όμως θέλω να συγχαρώ και να ευχαριστήσω και τους έμπειρους συμπαίκτες μου, γιατί όλη τη χρονιά, καθε Σάββατο, κατέθεταν την ψυχή τους.

Μπορεί το καλοκαίρι να είναι εξ ορισμού μια καλή περίοδος του χρόνου για την ψυχολογία μας, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως τα πάντα γύρω από το καλοκαίρι θυμίζουν… στίχους από χαρούμενο τραγούδι.

Οι ειδικοί επισημαίνουν ότι οι περιπτώσεις ατόμων με αυξημένα συμπτώματα κατάθλιψης κατά την καλοκαιρινή περίοδο έχουν αυξηθεί κατακόρυφα τα τελευταία χρόνια.

Γι’ αυτό είναι σημαντικό να γνωρίζετε τους κύριους λόγους που συμβαίνει αυτό, ώστε τους αντιμετωπίσετε και ως εκ τούτου να βοηθήσετε τόσο στον εαυτό σας, όσο και τους δικούς σας ανθρώπους.

Διατάραξη της ρουτίνας σας

Εάν είχατε κατάθλιψη στο παρελθόν, ίσως γνωρίζετε ότι η σταθερή καθημερινή ρουτίνα είναι συχνά το κλειδί για την αντιμετώπιση των συμπτωμάτων. Αλλά κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, η ρουτίνα σας διαταράσσεται και η συνεπακόλουθη αναστάτωση μπορεί να είναι πολύ αγχωτική. Οι διακοπές μπορεί να διαταράξουν τον τρόπο που κινείστε καθημερινά, τον ύπνο και τις διατροφικές σας συνήθειες, τα οποία μπορούν να συμβάλουν στην κατάθλιψη του καλοκαιριού.

Ανασφάλεια για την εικόνα του σώματος

Καθώς ανεβαίνει η θερμοκρασία και συνηθίζετε να φοράτε πιο “αποκαλυπτικά” ρούχα ή ξεκινάτε τις επισκέψεις στην παραλία, ίσως αισθανθείτε αμήχανα για την εικόνα του σώματός σας. Αυτή η αμηχανία μπορεί να κάνει τη ζωή σας δύσκολη. Δεδομένου ότι τόσες πολλές δραστηριότητες το καλοκαίρι περιστρέφονται γύρω από παραλίες και βραδινές εξόδους, πολλοί άνθρωποι αρχίζουν να αποφεύγουν κοινωνικές καταστάσεις επειδή φοβούνται ότι θα έρθουν σε αμηχανία.

Οικονομικές δυσκολίες

Μπορεί αυτό να ισχύει ουσιαστικά καθ΄όλη τη διάρκεια τους έτους, αλλά η περίοδο του καλοκαιριού επιδεινώνει αυτά τα προβλήματα. Ο λόγος είναι οι καλοκαιρινές διακοπές. Από την μία πλευρά ο οργανισμός και ο ψυχισμός σας τις έχει ανάγκη για να “φορτώσει μπαταρίες” ενόψει του χειμώνα, αλλά από την άλλη τα οικονομικά έξοδα που συνοδεύουν τις διακοπές, τις καθιστούν απαγορευτικές για πολλούς ανθρώπους. Αυτές οι καταστάσεις μπορούν να προσθέσουν άγχος και στρες και να αυξήσουν τα συμπτώματα κατάθλιψης.

_______________________

http://www.webmd.com

     Πηγή:  iatropedia.gr

Ο Ιούνιος για το τοπικό ποδόσφαιρο αλλά και γενικότερα είναι μήνας ξεκούρασης και ανασύνταξης δυνάμεων. Έτσι λοιπόν έχουμε επιλέξει από το περιοδικό να μιλήσουμε με αθλητές που άφησαν το στίγμα τους τη σεζόν που πέρασε, αλλά και που έχουν μια εμπειρία μέσα στον χρόνο για να μας μιλήσουν για την επόμενη ημέρα. Ένας από αυτούς είναι ο αρχηγός του Πέλοπα Κιάτου, Τάκης Παπαβασιλείου. Σε μια συνέντευξη που μας πήρε τον διπλό χρόνο από ότι θα χρειάζονταν συνήθως, και αυτό γιατί τον άλλο μισό γελούσαμε, ο έμπειρος αμυντικός των Πελοπίδων είπε ωραία πράγματα για το ποδόσφαιρο, την Κορινθία, το Κιάτο και για την ζωή.

Θέλουμε να ευχαριστήσουμε θερμά τον Τάκη για τον χρόνο που μας διέθεσε αλλά και για την ωραία συζήτηση που κάναμε.

Γράφει ο Στάθης Ντάγκας

__________

© revista.gr – Ιούνιος 2017

• Αν σου έλεγα πέρυσι την ίδια ακριβώς εποχή με τώρα, πως ο Πέλοπας Κιάτου θα ήταν πρωταθλητής τι θα σκεφτόσουν;

Είναι γεγονός ότι και λεφτά να μου έδινες και να μου έλεγες να παραδεχτώ ότι ο Πέλοπας θα βγει πρωταθλητής την σεζόν που ακολούθησε δεν θα το πίστευα. Δεν το περίμενα γιατί δεν είχαμε αυτούς τους στόχους στην αρχή. Απλά στην πορεία άλλαξαν κάποια πράγματα και τότε το πιστέψαμε. Ήταν κάτι ανεπανάληπτο το φετινό, κάτι μοναδικό, δεν το περιμέναμε, πέρασε η σεζόν, είδαμε πως ήμασταν κοντά και τότε το πιστέψαμε πολύ παθιασμένα.

• Μιλησέ μας λίγο για την πορεία της ομάδας κυρίως στον 2ο γύρο που απέδωσε και εξαιρετικό ποδόσφαιρο. Πόσο βοήθησαν ο ερχομός κάποιων αθλητών και τι έδωσαν σε όσους ήσασταν ήδη εκεί;

Για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή και μέχρι τα Χριστούγεννα και παρότι αποδίδαμε καλό ποδόσφαιρο μέσα στο γήπεδο, δυσκολευόμασταν να φτιάξουμε εύκολα γκολ. Ερχόντουσαν ομάδες στο Κιάτο και έβλεπες το σκορ να είναι 1 – 0, ή και ακόμη να κάνουμε κάποιες γκέλες. Μόνος στην κορυφή ο Άρης Πράττος που ήταν αυτός που τραβούσε το κουπί στο σκοράρισμα. Από την άλλη, μπορεί εμείς να κάναμε γκέλες, αλλά ούτε η Κόρινθος ’06 και ο ΠΑΣ Κόρινθος μπόρεσαν να ξεφύγουν δραματικά. Είχαμε μείνει κοντά. Έτσι τον Γενάρη με την έλευση του Βελέντζα που κλειδώσαμε την άμυνά μας, του Αναγνωστόπουλου που στάθηκε πολύτιμος και πήρε σημαντικά παιχνίδια και του Μυργιώτη που έβαλε ένα τσουβάλι γκολ, τότε απελευθερωθήκαμε και αποδώσαμε το ποδόσφαιρο που μπορούσε εξαρχής να βγάλει η ομάδα μέσα στο γήπεδο. Τρεις σωστές κινήσεις που μας βοήθησαν να δέσουμε περισσότερο και να διεκδικήσουμε ότι μας άνηκε.

• Ο Πέλοπας έκανε μια χρονιά πρωταθλητισμού με τον Τάσο Πέρρα να έχει στην διάθεσή του ένα στενό και μικρό ρόστερ. Πόσο δύσκολο ήταν αυτό για εσάς τους αθλητές σωματικά;

Κοίταξε να δεις, το έχω ξαναπεί στο παρελθόν πως θεωρώ ότι για να κάνεις πρωταθλητισμό σε τέτοιες κατηγορίες, είναι καλύτερα να διαθέτεις ένα μικρό ρόστερ, έναν καλό και ικανό προπονητή και μια καλά γυμνασμένη ομάδα. Είναι το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο έτσι,  όπου συναντάς μερικές ομάδες που κάνουν σκληρή προπόνηση με διάρκεια και άλλες που δεν δίνουν τόση βάση. Αυτό που έγινε με εμάς είναι ότι ήρθε ένα ικανός προπονητής και καλός άνθρωπος όπως ο Τάσος, μας κράτησε μαζί, δεν υπήρχαν ζήλειες μεταξύ μας και επαναλαμβάνω ότι ήμασταν πολύ καλά γυμνασμένοι όλη τη χρονιά. Στην αρχή ξεκινήσαμε 12, ήρθαν άλλοι 3 και γίναμε 15. Στο τέλος κατακτήσαμε την κορυφή. Για να πω την αλήθεια για εμας τους μεγαλύτερους ήταν οπωσδήποτε κουραστικό. Είναι δύσκολο να δουλεύεις και κάθε ημέρα με το που τελειώνεις από την εργασία σου να πηγαίνεις γήπεδο. Όμως αυτή η συνέχεια μας κράτησε, δεν βγάλαμε τραυματισμούς και καταφέραμε όσα καταφέραμε.

• Έχεις μια μακρά πορεία μαζί με την ομάδα της πόλης σου. Πως είναι αλήθεια να φοράει κάποιος το περιβραχιόνιο του αρχηγού σε έναν ιστορικό σύλλογο όπως ο Πέλοπας Κιάτου;

Ο Πέλοπας είναι μια ομάδα με ιστορία σχεδόν 100 χρόνων. Ιστορία με χρυσές σελίδες. Είναι προφανώς τιμή μου να φοράω τη φανέλα του, όπως μεγάλη τιμή είναι για εμένα το περιβραχιόνιο του αρχηγού. Το έχω φορέσει μάλιστα από τα μικράτα μου, στις ακαδημίες του συλλόγου. Θεωρώ πως έχω ένα καλό που μάλλον έχουν δει οι συμπαίκτες μου και τους ευχαριστώ γι’αυτό. Καταλαβαίνουν ότι τους αγαπάω, τους σέβομαι και προσπαθώ πάντα να τους τραβήξω. Δεν θεωρώ ότι είναι μόνο η όποια πορεία μου στο ποδόσφαιρο, η παρουσία μου δηλαδή στις ομάδες που έχω αγωνιστεί στις εθνικές κατηγορίες ή το εξωτερικό. Με σεβάστηκαν και αυτό για εμένα μετράει και είναι μεγάλη τιμή. Αλλά για να κλείσω την ερώτησή σου, θα σου απαντήσω με ερώτηση. Πιστεύεις πως υπάρχουν πολλοί που δεν θα ήθελαν να φορέσουν το περιβραχιόνιο σε μια τέτοια ομάδα; Σε όλη την Κορινθία να ρωτήσεις δεν θα βρεις κανέναν.

• Μιλησέ μας λίγο για την παράλληλη πορεία σου με το ποδόσφαιρο; Οι σπουδές σου και πως κατάφερνες να κρατιέσαι πάντα ενεργός σε υψηλό επίπεδο;

Η ζωή μου είναι λίγο παράξενη. Κάθε 3 χρόνια άλλαζα πόλη. Παρότι είχα πολλές υποχρεώσεις με το ποδόσφαιρο, έπαιζα από τα 14 στις μεγάλες ομάδες του Πέλοπα σε Α’ Κορινθίας και Δ’ Εθνική, ήμουν στις Μικτές ομάδες αλλά και τις εθνικές παίδων. Όταν πέρασα στο ΤΕΙ της Πάτρας ηλεκτρολόγος μηχανικός, πηγαινοερχόμουν με λεωφορεία και τρένα για να κάνω προπονήσεις με τον Πέλοπα δύο και τρεις φορές την εβδομάδα. Στην Πάτρα όπου έβλεπα γήπεδο, είτε της Θύελλας Πατρών, είτε της Παναχαϊκής, έμπαινα μέσα να κάνω προπόνηση για να είμαι έτοιμος κάθε Κυριακή που ερχόμουν στο Κιάτο. Έπειτα ήρθε η μεταγραφή μου στην Μαρκό (Γ’ Εθνική). Έτσι μετακόμισα στην Αθήνα και άλλαξα μαζί και πορεία στις σπουδές μου αλλά και την ζωή μου. Ασχολήθηκα με κάτι που πιστεύω μου άρεσε περισσότερο, είχε να κάνει με τα οικονομικά και σπούδασα σε ένα οικονομικό κολλέγιο. Ήταν κάτι πιο κοντά σε εμένα και τις δραστηριότητες της οικογένειάς μου που ανέκαθεν ασχολούνταν με τις επιχειρήσεις και τα οικονομικά. Όλα αυτά όμως σε ένα μόνιμο συνδυασμό με το ποδόσφαιρο. Ακόμη και όταν έφυγα για το Λονδίνο ώστε να ολοκληρώσω τις σπουδές μου στο Metropolitan, δεν σταμάτησα με τη μπάλα, σε πιο ερασιτεχνικό επίπεδο βέβαια εκεί. Η αλήθεια είναι Στάθη ότι δεν έχω παράπονο, έχω παίξει πολύ, έχω διαβάσει πολύ, και έχω επίσης κλέψει πολύ με σκονάκια και αντιγραφές (γέλια).

• Ακόμη δεν γνωρίζουμε πως θα διαμορφωθούν οι όμιλοι στην Γ’ Εθνική και που θα βρεθούν οι Κορινθιακές ομάδες. Πως βλέπεις την ερχόμενη σεζόν; Η παραμονή και η πορεία σε αυτή θα είναι εύκολη υπόθεση;

Έχουμε ένα πλεονέκτημα σαν ομάδα. Είμαστε συμπαγείς και δεμένοι και ερχόμαστε με φόρα από την κατάκτηση του πρωταθλήματος. Μπορεί να γίνουν προσθήκες όμως η φιλοσοφία θα παραμείνει ίδια. Θεωρώ πως έχουμε αρκετά καλές πιθανότητες να τα πάμε εξίσου καλά. Σίγουρα είναι πιο δύσκολη η νέα Γ’ Εθνική με τόσες πολλές ομάδες να πέφτουν από κάθε όμιλο. Κερδίζεις την μια Κυριακή πας για πρωτάθλημα, χάνεις υποβιβάζεσαι. Θα το διαχειριστούμε όμως. Αν μάλιστα ισχύουν όσα ακούγονται για Πελοποννησιακό όμιλο των 16 ομάδων που θα πέφτουν οι 6, τότε νομίζω έχουμε εξαιρετικές πιθανότητες για μια καλή πορεία.

• Διέκρινες νεαρά ταλέντα την φετινή σεζόν στα Κορινθιακά γήπεδα; Πως βλέπεις την προσπάθεια των συλλόγων με τις ακαδημίες τους; Τι θα συμβούλευες όσα παιδιά ξεκινούν τώρα με το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο;

Έχουμε πρόβλημα και είναι γενικότερο στην Ελλάδα και είναι κοινωνικό. Όπως και σε άλλους τομείς έτσι και στον αθλητισμό. Βλέπεις τα παιδιά να φτάνουν 15 χρόνων και να εγκαταλείπουν τον αθλητισμό είτε λόγω υπερ – αυξημένων σχολικών υποχρεώσων είτε επειδή οι γονείς αδυνατούν για διάφορους λόγους.  Υπάρχουν πολλά ταλέντα στην Κορινθία. Στην μεγάλη ομάδα φέτος εμείς είχαμε 3 νέους που αν δουλέψουν θα σταθούν ψηλά. Ο Ριζάϊ, ο Σελλάς, ο Παλογιαννίδης. Πρέπει στον νομό μας να εισαγάγουμε ακόμη περισσότερες τεχνικές για την δημιουργία σωστών ποδοσφαιρικών προτύπων για τους νεαρούς αθλητές. Να γίνεται εντατικότερη δουλειά στις ακαδημίες των ομάδων και με ανθρώπους που θα έρθουν από άλλες περιοχές και κυρίως από την Αθήνα που είναι το κέντρο του αθλητισμού, όπως είναι λογικό. Να φτάνουν τα παιδιά μας ως ένα σημείο κι έπειτα να ανοίγουν τα φτερά τους ή να επανδρώνουν τις μεγάλες ομάδες των συλλόγων τους. Στον Πέλοπα για να μιλήσω ειδικότερα, του χρόνου θα έχουμε 200 παιδιά και γνωρίζουμε όλοι πως πάντα η ομάδα έβγαζε ταλέντα. Με σωστή νοοτροπία από όλους και από τους γονείς, μπορούμε να κάνουμε πολλά για εκείνα, για να υπάρχει συνέχεια.

• Έχεις συνεργαστεί με πολλούς προπονητές στην ως τώρα πορεία σου. Πως ήταν να συνεργάζεσαι φέτος με τον Τάσο Πέρρα;

Ο Τάσσος Πέρρας έχει παίξει στον Πέλοπα 8 χρόνια. Έχει μείνει εδώ, γνωρίζει τον κόσμο και τις ιδιαιτερότητες που έχει αυτός σύλλογος. Είναι λογικό να αισθάνεται Πελοπίδας. Ήρθε το καλοκαίρι και την 3η ή 4η ημέρα μου λέει “πάμε για πρωτάθλημα”! Είπα μέσα μου εκείνη την στιγμή ότι ο άνθρωπος ήταν τρελός, όμως τελικά δεν ήταν καθόλου (γέλια). Του απάντησα κι εγώ “εντάξει κόουτς, κάνε μας προπόνηση και βλέπουμε..”. Όσο περνούσε ο καιρός είδαμε τι άνθρωπος είναι. Αυτό που δείχνει προς τα έξω, αυτό είναι ακριβώς. Δεν θα πει ποτέ λόγια από πισω σου, θα σου μιλήσει όσο περισσότερο χρειαστεί, θα περάσει πολλή ώρα με τον ποδοσφαιριστή. Πηγαίναμε για καφέ όλοι μαζί και αισθανόμασταν ότι πηγαίναμε για καφέ με τον συμμαθητή μας από το σχολείο. Τίμιος και καθαρός, άνθρωπος που ενδιαφέρεται όχι για την εικόνα αλλά για την ουσία. Ήταν σίγουρα όσα θέλαμε, έναν 12ο παίκτη μέσα στο γήπεδο. Πρόκειται σίγουρα για τον καλύτερο προπονητή που έχω συναντήσει στην πορεία μου. Έχει τον τρόπο να είναι το απόλυτο αφεντικό και να είναι μαζί με τους αθλητές του, όχι χώρια τους.

• Θέλω να μου πεις την άποψη που σχημάτισες για την φετινή παρουσία των ομάδων της Κορίνθου στο πρωτάθλημα, τον ΠΑΣ Κόρινθος και την Κόρινθος 2006.

Κοίταξε να δεις, με τις προσθήκες που έκανε το καλοκαίρι η ’06 θεωρήσαμε όλοι ότι θα είναι η ομάδα που θα έπαιρνε την κατηγορία. Μέσα στο γήπεδο και μέχρι τον Δεκέμβρη έδειχνε ακριβώς αυτό το πράγμα. Ύστερα έφυγαν κάποιοι παίκτες που ήταν και Κορίνθιοι αλλά είχαν και την πείρα από τα Κορινθιακά γήπεδα. Εκεί είδαμε να αλλάζει η εικόνα της ομάδας και παρότι ήρθαν άλλοι επίσης καλοί παίκτες αυτό δεν βγήκε στο γήπεδο. Θεωρώ ότι χάλασε η χημεία. Αν ήμουν εγώ στην θέση τους δεν θα άφηνα να φύγουν τα παιδιά που έφυγαν. Ούτε η σπατάλη χρημάτων είναι χρήσιμη. Τα χρήματα δεν μπορούν από μόνα τους να φέρουν ένα πρωτάθλημα. Ο ΠΑΣ Κόρινθος από την άλλη δεν περιμέναμε να μας ακολουθήσει μέχρι τέλους στην φετινή κούρσα. Όλοι γνωρίζουμε ποια είναι η Μπάρτσα, ο κόσμος της και η φανέλα της. Μπορεί να μην ήταν η ομάδα που ήταν παλιά και έμπαινε στο γήπεδο να βάλει 5 γκολ, τότε που όλοι την φοβόντουσαν, όμως το πάλεψε, με μικρό ρόστερ, νέα παιδιά κυρίως και μπράβο τους που στάθηκαν μέχρι τέλους να διεκδικούν ξανά το πρωτάθλημα.

• Ειδικά στα 2 ντέρμπι που έγιναν στην Κόρινθο, η μετακίνηση των φιλάθλων του Πέλοπα μας παρέπεμψε σε άλλες εποχές. Μπορούμε να πούμε ότι θύμισε μεγάλες κατηγορίες. Ποια η αντίληψη του κόσμου του Κιάτου για τον Πέλοπα διαχρονικά;

Ο κόσμος στις ημέρες μας έχει προβλήματα και χρειάζεται τον αθλητισμό για να ξεσκάει λιγάκι. Ανέκαθεν όμως το Κιάτο είχε πάρα πολύ κόσμο δίπλα στην ομάδα. Ιδιαίτερα όταν πήγαινε να χτίσει κάτι σημαντικό, είτε αυτό ήταν η άνοδος στην Δ’, Γ’ , Β’ Εθνική, είτε ένα Κύπελλο Κορινθίας ή ένα πρωτάθλημα. Ο σύνδεσμος από τα παλιά χρόνια, το ταμπούρλο, οι οργανωμένες εκδρομές και τα πούλμαν που έφευγαν. Έχουμε ένα σωρό φωτογραφίες από το παρελθόν, ακόμη και από όταν δεν είχαμε γεννηθεί εμείς, με τους φίλους του Πέλοπα να καταφθάνουν 1000 και 2000 άτομα ως φιλοξενούμενοι σε γήπεδα στην Ελλάδα. Είναι φοβερή υπόθεση για ένα ποδοσφαιριστή. Ψυχολογική υποστήριξη που δεν συγκρίνεται. Πήγαμε στην Κόρινθο και είδαμε τα πούλμαν να έρχονται και πήγαμε σε άλλες εποχές. Είναι γνωστό ότι ο Κιατανιώτης πρώτα θα σου πει Πέλοπας και ύστερα Παναθηναϊκός, Ολυμπιακός, ΑΕΚ. Τον ευχαριστούμε πάρα πολύ γι’αυτό.

• Τάκη, είσαι ευχαριστημένος από όσα έχεις καταφέρει στο ποδόσφαιρο μέχρι σήμερα;

Είμαι απόλυτα ικανοποιημένος. Έφτασα μέχρι εκεί που μπορούσα και που μου επέτρεπαν οι δυνάμεις μου, αλλά και οι παράλληλες δραστηριότητές μου. Τώρα που κοιτάζω πίσω στα 33 χρόνια μου, με πιο καθαρό μυαλό και ήρεμη σκέψη, νομίζω ότι δεν μπορούσα για κάτι παραπάνω. Άλλωστε ποτέ δεν είχα φουσκωμένο μυαλό, να παίξω στην Α’ Εθνική και λοιπά. Δόξα το Θεό, αγωνίστηκα και σε Εθνικό επίπεδο Δ’ και Γ’ Εθνική, στο Κιάτο ή την Αθήνα, ταξίδεψα σε πόλεις της Ελλάδας, γνώρισα κόσμο, έκανα ωραίες φιλίες. Δεν μου έλειψε τίποτα. Ευχαριστήθηκα το παιχνίδι, την φιλία, την διασκέδαση. Αυτό ήταν το άστρο μου θεωρώ, έφτασα μέχρι εκεί που μπορούσα.

• Η άποψή σου για την διοίκηση του Πέλοπα και κατά πόσο αυτή η προσπάθεια που έγινε, βοήθησε ώστε να στεφθεί ξανά η ομάδα πρωταθλήτρια, σε τόσο δύσκολους καιρούς;

Είναι μια πολύ σωστή δουλειά και με πρόγραμμα αυτή που γίνεται. Ενα μείγμα παλαιών και νέων ανθρώπων του ποδοσφαίρου, μερικοί ήταν και πριν 4 χρόνια όταν πρόεδρος ήταν ο πατέρας μου σε εκείνη την κατάκτηση, που έχει διάθεση και αγαπάει την ομάδα. Γίνεται όπως είπα μια σωστή δουλεία. Είναι ο κύριος Παπανικολάου ο πρόεδρος και από γύρω του αρκετοί άνθρωποι που τους αρέσει το ποδόσφαιρο και θέλουν να βλέπουν τον Πέλοπα ψηλά. Τρέχουν όλοι τους κάθε ημέρα, δεν θέλω να πω ονόματα για να μην αδικήσω κανέναν, αφήνουν την εργασία τους, αφήνουν τον οβολό τους για τον σύλλογο. Μας αγαπάνε πάρα πολύ. Είναι αυτό που συζητήσαμε και πριν, το μείγμα του Πέλοπα. Η διοίκηση είναι κοντά στον προπονητή και με την σειρά τους κοντά στους αθλητές. Αν δεν ήταν έτσι δεν θα είχαμε επιτύχει τίποτα. Διαθέτει επίσης την νοοτροπία που βρίσκει σύμφωνους και εμάς τους αθλητές, να ενισχυέται το ντόπιο ταλέντο από το Κιάτο, να δίνεται αξία στην ακαδημία και οι αθλητές του συλλόγου, μικροί ή μεγάλοι να νιώθουν την φανέλα βαριά.

• Είσαι από τους παλιούς του Κορινθιακού ποδοσφαίρου. Η άποψή σου για την φετινή χρονιά στα γήπεδά μας, για το κλίμα και όσα συνέβησαν φέτος, ομάδες που ξεχώρισες;

Το ελληνικό ποδόσφαιρο διέρχεται κρίση γενικότερα. Όμως ειδικότερα για τα δικά μας, θεωρώ ότι υπάρχουν δυσκολίες. Αυτό φαίνεται και από το γεγονός πως ελάχιστοι αθλητές φτάνουν στο ανώτερο επίπεδο. Μετρημένοι στα δάχτυλα όσοι Κορίνθιοι αγωνίζονται στην Α’ Εθνική. Αυτό μαρτυρά σίγουρα ένα πρόβλημα. Νομίζω ότι πλέον είναι λιγότεροι όσοι ασχολούνται με το ποδόσφαιρο και κυρίως λιγότεροι όσοι έχουν τη δυνατότητα να βάλουν χρήματα σε αυτό. Σαν Νομός ας πούμε δεν νοείται να να μην έχουμε ομάδα στην Β’ Εθνική. Δεν μπορείς να βλέπεις την Κόρινθο να αγωνίζεται στο Α’ τοπικό. Όση κόντρα κι αν παραδοσιακά είχαμε πάντα με τους Κορίνθιους, όλοι γνωρίζουμε ότι το μεγαλύτερο ντέρμπι του νομού ήταν το Πέλοπας – Κόρινθος, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε την αλήθεια. Στην ερώτηση για το κλίμα εμείς δεν είχαμε το παραμικρό πρόβλημα. Το θέμα νομίζω ήταν στην Κόρινθο και στις συμπολίτισσες ομάδες. Είναι κρίμα πραγματικά. Πρέπει να γίνει μια ομάδα και να φτάσει με την δυναμική της στην Β’ κατηγορία τουλάχιστον. Δεν ξέρω ποια είναι τα προβλήματα, διοικητικά και πάσης φύσεως στους συλλόγους εκεί, όμως σαν εξωτερικός παρατηρητής, νομίζω πως αν γίνουν μια ομάδα το Κορινθιακό ποδόσφαιρο θα ξαναφτάσει εκεί που του αξίζει. Από εκεί και ύστερα με εντυπωσίασε ο Πανκαμαριακός. Είναι η ομάδα που μας έδωσε ουσιαστικά το πρωτάθλημα με την νίκη του μέσα στο στάδιο αλλά και το Χ με τον ΠΑΣ. Δίκαια η 4η δύναμη του πρωταθλήματος και υπήρξαν στιγμές που απέδωσε εξαιρετικό ποδόσφαιρο. Μου άρεσε και ο Ηρακλής, ο κυπελλούχος. Δεν είναι και λίγο πράγμα να κατακτάς το κύπελλο ε. Μια ομάδα με μικρό μπατζετ, δικά της παιδιά και μικρό ρόστερ. Με παιδιά που δουλεύουν παράλληλα όπως ο Ανδρέας Πιλιαφάς και ο Ηλίας Κουρούμαλης και πρέπει να βρίσκονται και στις υποχρεώσεις τους συλλόγου. Από εκεί και ύστερα μπορεί να υπάρχουν κι άλλες ομάδες για να μην αδικήσω κανένα, όμως έχει πέσει το επίπεδο.Παλαιότερα πηγαίναμε να παίξουμε στα χωριά και δεινοπαθούσαμε.

• Για τους γονείς των μικρών αθλητών και πως νομίζεις ότι πρέπει αν συμπεριφέρονται, ώστε να βοηθούν πραγματικα τα παιδιά τους στον αθλητισμό;

Έχουμε ένα θέμα με αυτό στην Ελλάδα. Υπάρχει η αντίληψη από πολλούς ότι όλοι κάνουν για όλα. Πως επειδή οι περισσότεροι βλέπουν ποδόσφαιρο, το γνωρίζουν και τεχνικά. Δεν είναι έτσι όμως τα πράγματα. Όταν πάει κάποιος στον γιατρό για εγχείρηση ας πούμε, μπαίνει μέσα να κάνει ο ίδιος την εγχείρηση; Κάπως έτσι θα πρέπει να το σκεφτούμε. Οι γονείς πρέπει να πάψουν να πιέζουν τα παιδιά τους και να νομίζουν ότι είναι ο Ρονάλντο ή ο Μέσι. Τα παιδιά δεν θέλουν πίεση, υποστήριξη θέλουν και να δουλεύουν μόνο με τους ειδικούς. Δεν είναι σωστή η γκρίνια (γιατί δεν έπαιξε το παιδί μου; Δεν είναι αυτή η θέση του; Γιατί έπαιξε εκείνο το παιδάκι και όχι το δικό μου; κλπ..), κάνει κακό. Ιδιαίτερα στενάχωρο είναι να βλέπεις τέτοιες συμπεριφορές από γονείς που οι ίδιοι έχουν παίξει μπάλα. Τι θέλω να πω λοιπόν. Αφήστε τα παιδιά ήσυχα και μην τα πιέζετε. Αφήστε τα στα χέρια των προπονητών να γαλουχηθούν μέσα από τον αθλητισμό και σίγουρα τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα.

• Τάκη τι ομάδα είσαι; (γέλια)

Ε, εντάξει, είναι γνωστό ότι είμαι Παναθηναϊκός, από μικρό παιδί αγαπάω αυτή την ομάδα. Δεν είμαι οπαδός με την έννοια που έχει αποκτήσει η λέξη σήμερα στην Ελλάδα, αλλά μερικές φορές τρελαίνομαι γιατί έχουμε περάσει τόσα πολλά εμείς οι Παναθηναϊκοί (γέλια). Φαντάσου όταν πήγα στην Αθήνα να παίξω στη Μαρκό, όταν τα ρούχα της προπόνησης θέλανε πλύσιμο, φορούσαμε του Παναθηναϊκού και έβγαζα μόνος μου φωτογραφίες να καμαρώνω. Δεν μου αρέσουν τα κόκκινα καθόλου (γέλια). Μόνο πράσινο χρώμα.

• Για να κλείσουμε, δώσε μας τα χαρακτηριστικά που έχει η φιλοσοφία σου για τη ζωή.

Όλοι μας έχουμε κάποιες αρχές που ακολουθούμε στη ζωή. Μπορεί να αργούμε να το κατανοήσουμε όμως αυτές υπάρχουν και έρχεται η ώρα που τις διαπιστώνεις. Νομίζω ότι ο σεβασμός είναι η σημαντικότερη όλων. Να σέβεσαι τους συνανθρώπους, τους γονείς. Να προσπαθείς να βοηθήσεις όπου μπορείς. Να μην είσαι αλαζόνας και να έχεις κατανόηση. Όλα τα παραπάνω δεν χρειάζονται μόνο για να παίξεις ποδόσφαιρο ή να σπουδάσεις, αλλά σε όλες τις διαδικασίες της ζωής. Καλό είναι λοιπόν να προσπαθούμε προς αυτή την κατεύθυνση.

_______

© revista.gr – Ιούνιος 2017