Η αγωνιστική σεζόν που τελειώσε πριν λίγο καιρό στα ποδοσφαιρικά γήπεδα της Κορινθίας είχε αρκετές ιδιαιτερότητες. Στα αξιοσημείωτα πάντως βρίσκεται η κοινή παραδοχή, πως φέτος στις ομάδες μας αγωνίστηκαν εξαιρετικά ταλέντα σε νεαρή ηλικία που πρέπει να αξιοποιηθούν, αλλά και πιο έμπειροι (όχι απαραίτητα ηλικιακά) αθλητές που είχαν να δώσουν και προσέφεραν όντως αρκετά. Αναδείχθηκε το Κορινθιακό στοιχείο σε μεγάλο βαθμό και αυτό είναι θετικό, αλλά υπήρξαν και αθλητές που δεν είναι κορίνθιοι και έδειξαν εξίσου σπουδαία πράγματα.

Ο Γιάννης Κούσης ήρθε το καλοκαίρι στην Μπάρτσα με στόχο να βοηθήσει την ιστορική ομάδα του Ισθμού για την επιστροφή της στις εθνικές κατηγορίες. Ένας επιθετικός με παραστάσεις και εμπειρία που ένιωσε το βάρος της φανέλας και σημείωσε 20 τέρματα σε πρωτάθλημα και κύπελλο για τον ΠΑΣ Κόρινθος. Αν επιδιώξεις να συζητήσεις μαζί του θα καταλάβεις ότι πρόκειται για έναν ξεχωριστό και αξιόλογο άνθρωπο, που αντιλαμβάνεται το ποδόσφαιρο κάπως πιο “μπασκετικά”. Και αυτό όπως θα δείτε παρακάτω έχει την εξήγησή του.

Το revista.gr και η στήλη μας έκανε μια ωραία κουβέντα λοιπόν με τον Γιάννη Κούση και τον ευχαριστούμε θερμά για τον χρόνο που μας διέθεσε. Του ευχόμαστε υγεία και επιτυχίες.

Γράφει ο Στάθης Ντάγκας

__________

© revista.gr – Ιούνιος 2017

• Τη σεζον που πέρασε αγωνίστηκες με τα χρώματα της Κορίνθου. Ποια τα συναισθήματα που αποκόμισες και πως ήταν να αγωνίζεσαι σε μια από τις ιστορικές ομάδες της ελληνικής επαρχίας;

Ήταν τρομερή εμπειρία, ειλικρινά. Ο κόσμος αγαπάει την ομάδα, μας ακολουθούσε εντός και εκτός έδρας, σε κάθε γήπεδο και κάτω από όλες τις καιρικές συνθήκες. Ο κόσμος είναι ουσιαστική βοήθεια για κάθε αθλητή, έστω κι αν καμιά φορά δημιουργεί πίεση και άγχος. Πρωταθλητισμός χωρίς αυτά όμως δεν μπορεί να υπάρξει.

• Πέτυχες πολλά τέρματα σε πρωτάθλημα και κύπελλο όμως στο τέλος δεν κατάφερατε την άνοδο για ελάχιστους βαθμούς. Πως ήταν η χρονιά για εσένα προσωπικά, είσαι ικανοποιημένος από την προσπάθεια;

Κάναμε μια τεράστια ομαδική προσπάθεια, ειδικά στον 2ο γύρο που είχαμε 12 σερί νίκες. Μια ισοπαλία όμως στο Ξυλόκαστρο με τον Πανκαμαριακό ήταν εκείνη που ουσιαστικά μας στέρησε τον τίτλο και παρότι μέχρι τέλους βρισκόμασταν κοντά. Οι συμπαίκτες μου ήταν εκείνοι που με βοήθησαν να έχω μια παραγωγική χρονιά αφού πέτυχα 20 τέρματα.

• Είσαι αθλητής με εμπειρία. Ποιοι ήταν οι σταθμοί της μέχρι τώρα πορεία σου; Τα όνειρά σου για το μέλλον;

Οι προηγούμενες ομάδες μου ήταν κυρίως στα πλαίσια του Πειραϊκού ποδοσφαίρου (Αναγέννηση Μοσχάτου, ΑΕ Νέου Φαλήρου, Αργοναύτης, Ικαρος Καλλιθέας, ΑΕ Περάματος, ΑΕ Μαύρος Αετός/Ολυμπιάδα, Νέοι Δραπετσώνας) και έχω αγωνιστεί και 2 χρονιές στον Άρη Ρεθύμνου παράλληλα με τις σπουδές μου στην Κρήτη. Όταν σταματήσω το ποδόσφαιρο, θα ήθελα να ασχοληθώ με την προπονητική. Είναι μια προοπτική που μου αρέσει σίγουρα.

• Πως βρήκες το επίπεδο στην Α’ κατηγορία Κορινθίας; Ήταν δύσκολο πρωτάθλημα σε σχέση με ότι έχεις συναντήσει πριν από αυτό; Διέκρινες ταλέντα που μπορούν να ανταπεξέλθουν σε εθνικό επίπεδο;

Το επίπεδο φέτος ήταν αρκετά καλό και έγινε ανταγωνιστικό πρωτάθλημα. Δεν το περίμενα να σου πω την αλήθεια. Είχε 3 διεκδικητές με αρκετά καλούς και γνωστούς ποδοσφαιριστές, τόσο σε ερασιτεχνικό επίπεδο όσο και σε επίπεδο Γ’ και Β’ Εθνικής. Η αλήθεια είναι ότι μου έκαναν εντύπωση 2 – 3 νεαροί αλλά θέλουν πολλή δουλειά κατά την άποψή μου, τακτικά και σωματικά για να σταθούν πιο ψηλά. Βέβαια ποτέ δεν ξέρεις, ούτως ή άλλως όλοι από χαμηλά ξεκινούν και φθάνουν στην καταξίωση. Το σημαντικό είναι πιστεύω για έναν νέο, να βρεθεί όσο το δυνατόν πιο μικρός σε επαγγελματικά αποδυτήρια.

• Το ελληνικό ποδόσφαιρο περνάει μια βαθιά κρίση τα τελευταία χρόνια. Υπάρχει σύγκριση με το παρελθόν; Μπορεί να ξεφύγει από το τέλμα από το οποίο έχει περιέλθει;

Το ποδόσφαιρο είναι καθρέπτης της κοινωνίας μας. Αυτό και μόνο λέει πολλά. Η αλήθεια είναι ότι έχει απαξιωθεί αρκετά και δύσκολα βλέπω να ξαναγεμίζουν τα γήπεδα. Ήταν πιο αγνός ο φίλαθλος κόσμος παλαιότερα και περίμενε την Κυριακή να πάει γηπεδο. Όποιος δεν πήγαινε, ήταν με ένα ραδιοφωνο στο χέρι να ακούει τα ματς Α’, Β’, Γ’ Εθνικής, έχοντας μαζί του μόνο ένα δελτιάκι ΠΡΟΠΟ, μπας και πιάσει το 13αρι. Δεν υπάρχουν τώρα αυτά, ο ρομαντισμός έχει χαθεί στις ημέρες μας.

• Παρότι ποδοσφαιριστής δηλώνεις μπασκετικός. Αλήθεια πως μπορεί να συμβαίνει αυτό;

Η εξήγηση βρίσκεται στο ότι ξεκίνησα να παίζω μπάσκετ στην Ελευθερία Μοσχάτου, από τα οκτώ μου χρόνια μέχρι τα δεκαοκτώ. Ήταν στις αρχές ης δεκαετίας του 90′, όταν έβλεπες στις γειτονιές όλα τα μικρά παιδιά να κυκλοφορούν με μια πορτοκαλί μπάλα στο χέρι. Πολλοί μου λένε ότι είμαι καλύτερος στο μπάσκετ, όμως για διάφορους λόγους συνέχισα με το ποδόσφαιρο. Ξεκίνησα μπάλα για αστείο στην αρχή, αλλά μετέπειτα δεν το μετάνιωσα, κυρίως γιατί έκανα 3 – 4 φίλους “αδέρφια” από τον χώρο αυτό, ξέχωρα απ’ τις υπόλοιπες ωραίες στιγμές.

• Είσαι σε μια ικανή ηλικία που έχεις την δυνατότητα να θυμάσαι διαφορετικές εποχές στον αθλητισμό. Ποια πιστεύεις πως ήταν η καλύτερη εποχή συνολικά που θυμάσαι;

Η καλύτερη 10ετία στον αθλητισμό (μπάσκετ – ποδόσφαιρο) ήταν αυτή του 1990-2000. Φανταστικές ομάδες ποσοτικά και ποιοτικά συγκριτικά με τώρα. Σπουδαίες προσωπικότητες αθλητών συγκριτικά με τώρα που είναι λιγάκι μονοπώλιο .Θα σου δώσω ένα σύντομο παράδειγμα, έβλεπες ας πούμε μικρές εθνικές ομάδες, να διαθέτουν τεράστια ονόματα. Όπως η  Ρουμανία με τον Χάτζι, η Βουλγαρία με τον Στόϊτσκοφ, ονόματα που καταλαβαίνετε πόσα έχουν καταγράψει στην πορεία τους και πόσο μεγάλα υπήρξαν. Αν αναφερθώ δε στις μεγάλες ομάδες, τότε σίγουρα δεν θα μας φθάσει η στήλη.

• Πως είναι η ζωή ενός αθλητή που δεν αγωνίζεται σε Α’ ή Β’ Εθνική στην Ελλάδα του σήμερα; Πως μπορεί να συνδυαστεί ο αθλητισμός με την καθημερινότητα;

Με καλή διάθεση και αγάπη όλα συνδυάζονται και δουλειά και ποδόσφαιρο. Η εργασία είναι το νούμερο ένα για έναν ερασιτέχνη ποδοσφαιριστή, παίζει μεγάλο ρόλο στην ψυχολογία. Άλλο το χαρτζιλίκι από την μπάλα και άλλο η εργασία. Αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να έχει αποσαφηνίσει κάθε ερασιτέχνης αθλητής.

• Πες μου τους 5 πρώτους αστέρες που σου έρχονται στο μυαλό σε ποδόσφαιρο και μπασκετ μέσα από τις δικές σου μνήμες, από την δεκαετία του 90′ που ήσουν παιδί μέχρι σήμερα.

Αστέρες του ποδοσφαίρου (Ρονάλντο “φαίνομενο”, Ρομπέρτο Μπάτζιο, Κλίνσμαν, Σεβτσένκο, Σαραβάκος (να πω και έναν έλληνα). Αστέρες Μπάσκετ (Μποντιρόγκα, Σαμπόνις, Τζόρνταν, Ρέτζι Μίλερ, Φάνης Χριστοδούλου (να πω και έναν ελληνα).

• Άνθρωποι που θυμάσαι από την ποδοσφαιρική σου πορεία. Αλήθεια, είναι εύκολο να κάνεις φιλίες στο ποδόσφαιρο;

Στον αθλητισμό συνήθως θα κάνεις έναν μεγάλο αριθμό από γνωστούς. Ήμουν από τους τυχερούς που έκακαν 3 – 4 αληθινούς και δυνατούς φίλους.

• Θα συνεχίσουμε να σε βλέπουμε στα Κορινθιακά γήπεδα και του χρόνου;

Θα είναι δύσκολο να μείνω και του χρόνου στην Κόρινθο, λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων κυρίως, γιατί όπως και να’χει, είναι πολλές οι ώρες που πρέπει να αφιερώνεις. Όπως και να έχει όμως, θα παρακολουθώ τις εξελίξεις ανελλιπώς, μια και έχω κρατήσει επαφή με όλα τα μέλη της ομάδας.

• Ποιές/ποιους ομάδες ή αθλητές ξεχώρισες φέτος στον Νομό μας όπου και αγωνίστηκες; Συναθλητές;

Σαφώς οι 3 διεκδικητές, ΠΑΣ Κόρινθος, Κόρινθος 2006, Πέλοπας Κιάτου, ήταν ένα κλικ παραπάνω σε ποιότητα οι καλύτερες ομάδες. Αρκετά ποιοτικοί ο Πανκαμαριακός και ο Αστέρας Δερβενίου, ομάδες με καλή οργάνωση. Για να μην αδικήσω κανέναν από τα παιδιά που αγωνίζονται στο πρωτάθλημα, θα σου πω για έναν συμπαίκτη μου που τον έζησα κιόλας από κοντά. Ο Γρηγόρης Ράπτης διαθέτει και τα τεχνικά χαρακτηριστικά αλλά και τον χαρακτήρα για να πάει σε πολύ υψηλό επίπεδο. Του το εύχομαι κιόλας, πάντα με υγεία και σύντομα.

• Πες μας μια ατάκα, ένα γνωμικό ή μια σύντομη φράση που σε χαρακτηρίζει σαν άνθρωπο.

Οι φίλοι μου με αποκαλουν “δημοσιογράφο”..τυχαίο;;

Αυτός ήταν ο Γιάννης Κούσης φίλες και φίλοι αναγνώστες και τον ευχαριστούμε ακόμη μια φορά για τον χρόνο του. 

Είναι ένας από τους πιο διάσημους ποδοσφαιριστές στην ιστορία του αθλήματος. Και όμως ο λαμπερός κόσμος του Κριστιάνο Ρονάλντο, του διασημότερου και πιο επιτυχημένου Πορτογάλου ποδοσφαιριστή στον κόσμο, δεν ήταν στρωμένη με ροδοπέταλα.

Από τους πιο ακριβούς ποδοσφαιριστές στην Ιστορία, με χρήμα, λάμψη, εξώφυλλα, διαφημίσεις και γυναίκες, ήταν το τέταρτο παιδί μίας φτωχικής και προβληματικής -κυρίως λόγω του πατέρα του – οικογένειας.

Η αληθινή ζωή του Ρονάλντο

Είναι το απόλυτο είδωλο της εποχής, γιατί της ταιριάζει περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον. Είναι ο πιο γρήγορος, ο πιο εντυπωσιακός αλλά και ο πιο ακριβός ποδοσφαιριστής στον κόσμο. Είναι αυτό που θέλουν οι οπαδοί, οι προπονητές, οι διαφημιστές, οι γυναίκες ακόμη κι οι γκέι. Είναι μια κινηματογραφική φιγούρα, ένα υπέρλαμπρο προϊόν αλλά, πάνω απ’ όλα, ένας καταπληκτικός παίκτης.

Eίναι ο διασημότερος Πορτογάλος στον κόσμο. Διόλου τυχαία, αφού είναι κι ο πιο επιτυχημένος. Όλοι πια στον πλανήτη γνωρίζουν ότι είναι ο πιο ακριβός ποδοσφαιριστής στην Ιστορία. Εκατομμύρια παιδιά έχουν αγοράσει τη φανέλα του. Λίγοι, όμως, ξέρουν πως τα μεγαλεία, τα πρωτοσέλιδα, τα χρήματα και τη λάμψη, ο Ρονάλντο τα έχει «πληρώσει» με πόνο και ιδρώτα. Τα έχει ανταλλάξει με μια σκληρή ζωή, σε μια δύσκολη οικογένεια, με ένα φτωχικό παρελθόν.

Τα πιο συνηθισμένα «παραμύθια» του ποδοσφαίρου έχουν λατινοαμερικανικό διαβατήριο. Από τον Ριβάλντο, που είχε χάσει τα δόντια του από την ασιτία όταν ήταν παιδί στις φαβέλες, μέχρι τον Ροναλντίνιο, που πρωτοέπαιξε με κάλτσες αντί για μπάλα, οι αγαπημένες ιστορίες φτωχόπαιδων που νίκησαν τις κακουχίες και μάγεψαν τον κόσμο με το ταλέντο τους μεγαλώνοντας έρχονται από τις παραγκουπόλεις της Λατινικής Αμερικής και τα χωριά της Αφρικής.

Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί πως στην ευημερούσα Ευρώπη μπορεί να γεννηθεί ένα τέτοιο παιδί. Ακόμη κι ο Ζιντάν, που έμαθε μπάλα στις συμμορίες της Μασαλίας, ήταν γιος ποδοσφαιριστή. Μέχρι που ήρθε ο Κριστιάνο Ρονάλντο;

Ο γιος της καθαρίστριας

o τέταρτος γιος του Χοσέ Ντίνις Αβέιρο και της Μαρία Ντολόρες ντο Σάντος γεννήθηκε στο Σάντο Αντόνιο, μια φτωχή γειτονιά του Φουντσάλ, στη μακρινή Μαδέιρα, ένα νησάκι 800 χλμ. μακριά από τις δυτικότερες ακτές της Ευρώπης, στις 5 Φεβρουαρίου του 1985. Μόνον που η γέννησή του δεν ήταν ακριβώς «γιορτή» για την οικογένεια. Ο πατέρας του, κηπουρός στον δήμο, περνούσε περισσότερες ώρες στα καπηλειά μεθυσμένος, κι η μάνα του δούλευε δυο και τρεις δουλειές ως καθαρίστρια για να συντηρήσει την οικογένειά της.

Ο μεγάλος του αδερφός Χιούγκο είχε αρχίσει να μπλέκει με «κακές παρέες» από μικρό παιδί, και οι δυο αδερφές του, η Ελμα κι η Λιλιάνα, ήταν ακόμα πολύ μικρές για να βοηθήσουν τη μάνα τους. Ο μικρός Ρονάλντο, όνομα που του έδωσε ο πατέρας του προς τιμήν του Ρόναλντ Ρίγκαν, τον οποίο θαύμαζε ως ηθοποιό (!), δεν ήταν καλός μαθητής ούτε ιδιαίτερα όμορφο παιδί. Ηταν, όμως, πολύ γρήγορος και τρελαινόταν για το ποδόσφαιρο.

Ο πιτσιρίκος έγινε γρήγορα η ποδοσφαιρική ατραξιόν του νησιού. Eπαιζε πάντα με μεγαλύτερα σε ηλικία παιδιά και ήταν πάντα ο καλύτερος. Στα οκτώ του, πήγε στην Αντορίνια, μια μικρή ερασιτεχνική ομάδα. Δυο χρόνια μετά, πήγε στη Νασιονάλ, τη μεγάλη ομάδα του νησιού και άρχισε να γίνεται γνωστός. Δεκαπέντε ετών μόλις, τον πήρε η Σπόρτινγκ Λισαβόνας.

Δεν ζήτησε άδεια από τον πατέρα του, είχε ήδη αντιληφθεί πως ήταν ένας μέθυσος που δεν νοιαζόταν και πολύ για τα παιδιά του. Η μητέρα του, που δεν είχε τίποτα εκτός από όνειρα για τα παιδιά της, τον έστειλε με βαριά καρδιά, ελπίζοντας πως θα τα καταφέρει ο μικρός της. Και το αγριεμένο «πουλάρι» της βάλθηκε από την πρώτη στιγμή να δείξει πως αξίζει περισσότερο από όσο πίστευαν ο αδερφός του, που τον κορόιδευε συνέχεια, κι ο πατέρας του.

Μέσα σε λιγότερο από δύο χρόνια, είχε κάνει το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα της Σπόρτινγκ, είχε πετύχει το πρώτο του γκολ κι είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον των μεγάλων αγγλικών ομάδων.

Ο Ζεράρ Ουγιέ είχε ζητήσει να τον αγοράσει η Λίβερπουλ, αλλά οι «κόκκινοι» αρνήθηκαν γιατί πίστευαν πως δεν άξιζε να αγοράσουν έναν 16άχρονο πριν τον δουν να ωριμάζει. Ο Αρσέν Βενγκέρ τον είχε δοκιμάσει στην Αρσεναλ, το καλοκαίρι του 2003, αλλά δεν τον αγόρασε γιατί πίστευε πως, παρ’ ότι καλός παίκτης, δεν ήταν γκολτζής.

Αυτοί που πείστηκαν από το ταλέντο του ήταν οι παίκτες της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ όταν τον αντιμετώπισαν σε ένα φιλικό για τα εγκαίνια του σταδίου «Χοσέ Αλβαλάντ» κι έχασαν 3-1. Ο Γκιγκς, ο Σκόουλς κι οι υπόλοιποι «γερόλυκοι» της Γιουνάιτεντ έμειναν άναυδοι από το ταλέντο του κοκαλιάρη Ρονάλντο, που ζητούσαν καθημερινά για μια εβδομάδα από τον σερ Αλεξ Φέργκιουσον να τον αποκτήσει. Ο σερ Αλεξ τον αγόρασε για 12,24 εκ. λίρες και δεν το μετάνιωσε ποτέ.

Στην πρώτη του ημέρα στο Ολντ Τράφορντ, ο Κριστιάνο ρωτήθηκε από τον προπονητή του ποιο νούμερο ήθελε. Ζήτησε το 28, το ίδιο που φορούσε και στη Σπόρτινγκ. Ο σερ Αλεξ τού το αρνήθηκε. «Θα πάρεις το 7. Αυτό σου ταιριάζει», του είπε και τον γέμισε από την πρώτη μέρα με ευθύνες, χρίζοντάς τον αντικαταστάτη του Μπέκαμ, που μόλις είχε φύγει για τη Ρεάλ, και συνεχιστή του Μπεστ, του Λόου, του Καντονά των μεγαλύτερων θρύλων της Γιουνάιτεντ.

Η συνέχεια είναι λίγο πολύ γνωστή. Ο Ρονάλντο άρχισε να βελτιώνεται συνεχώς, να κερδίζει βραβεία καλύτερου νέου παίκτη στην Αγγλία και στην Ευρώπη και να παίζει και στην Εθνική Πορτογαλίας. Γρήγορα έφτασε να γίνει ο ηγέτης της Γιουνάιτεντ. Το καλοκαίρι του 2007, άρχισαν οι φήμες πως είχε αρχίσει να βαριέται στη βόρεια Αγγλία και πως είχε συμφωνήσει με τη Ρεάλ.

Τελικά, υπέγραψε νέο συμβόλαιο και έκανε την καλύτερη χρονιά της καριέρας του με τη Γιουνάιτεντ. Πέτυχε 42 γκολ, πήρε το πρωτάθλημα και το Champions League. Στο Euro του 2008 δεν κατάφερε τίποτα σπουδαίο, αλλά είχε ήδη κατοχυρώσει όλα τα βραβεία της χρονιάς. Η Χρυσή Μπάλα, που πήρε στο τέλος του 2008, ήταν η πρώτη που κέρδισε παίκτης της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Ωστόσο οι τραυματισμοί δεν τον άφησαν να ξανακάνει τόσα σπουδαία πράγματα. Παρ’ όλα αυτά, ξαναπήρε το πρωτάθλημα και ξαναέφτασε με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στον τελικό του Champions League.

O Mίδας της μπάλας

Ο Φλορεντίνο Πέρεθ εκπληρώνοντας τις υποσχέσεις του στους οπαδούς της Ρεάλ Μαδρίτης, που τον ξαναψήφισαν πρόεδρο της «βασίλισσας», πλήρωσε €94 εκατ. από τα περίπου €250 εκατ. που είχε δανειστεί από τράπεζες, για να τον πάρει από τη Γιουνάιτεντ, κι άλλα €12,5 εκατ. ετησίως στον ίδιο, για το συμβόλαιό του. Για τα επόμενα πέντε χρόνια του συμβολαίου του, ο Κριστιάνο θα παίρνει 25% αύξηση ετησίως, φτάνοντας τον έκτο χρόνο να πάρει €37 εκατ.! Εκτός από αυτά, εκμεταλλεύεται το 60% των δικαιωμάτων της εικόνας του. Προσθέτοντας σε αυτά και τα περίπου €20 εκατ. που κερδίζει από τις διαφημίσεις ετησίως, έχετε έναν σύγχρονο Μίδα.

Εχει αποδειχθεί πως τα προϊόντα που φοράει αυτός πρώτος πάνε καλύτερα εμπορικά από οποιαδήποτε φοράει άλλος αστέρας. Ενα ακόμα σημαντικό έσοδο για τον Ρονάλντο είναι φυσικά και τα χρήματα από το συμβόλαιο με το Ultrex, το οποίο ήταν και το πρώτο προϊόν που διαφήμισε ως παίκτης της Ρεάλ.

Παρ’ ότι, όμως, ο ίδιος δίνει αρκετά χρήματα σε φιλανθρωπίες και δωρεές, φροντίζει να μη βγαίνουν στη δημοσιότητα, πιστεύοντας πως αυτό είναι μια ιδιωτική του υπόθεση, η οποία δεν αφορά τη δημόσια εικόνα του.

Παρ’ όλα αυτά, έχει γίνει γνωστό πως δώρισε €100.000 στο νοσοκομείο όπου η μητέρα του ξεπέρασε τον καρκίνο του μαστού και πως συντηρεί ουσιαστικά το κέντρο αποτοξίνωσης από το οποίο βγήκε ο μεγάλος του αδερφός. Ενώ όλο το Φουντσάλ λέει εδώ και χρόνια πως χρωστάει πολλά στο διασημότερο παιδί του, όχι μόνο για τη διαφήμιση που του προσφέρει, αλλά και για την υλική βοήθεια που προσφέρει σε όλους όσοι του τη ζητήσουν.

Οσο για τις επενδύσεις του, πέρα από τις δύο μπουτίκ CR7 που άνοιξε με την αδερφή του και ένα ξενοδοχείο που αγόρασε σε θέρετρο της Πορτογαλίας, όπου έχει βάλει επιβλέπουσα τη μητέρα του, δεν έχει γίνει γνωστό τίποτε άλλο.

football-academies.gr

Οι εφημερίδες είναι το μπουρδέλο της σκέψης.

Honoré de Balzac, 1799-1850, Γάλλος συγγραφέας

Οι δημοσιογράφοι δεν λένε ποτέ την αλήθεια, ακόμα κι όταν τη λένε.

Wolinski, 1934-2015, Γάλλος σκιτσογράφος

Για να είσαι πειστικός πρέπει να είσαι πιστευτός. Για να είσαι πιστευτός πρέπει να είσαι αξιόπιστος. Για να είσαι αξιόπιστος πρέπει να είσαι αληθινός.

Edward R. Murrow, 1908-1965, Αμερικανός δημοσιογράφος

Αν είχα γράψει την αλήθεια που ξέρω τα τελευταία 10 χρόνια, γύρω στα 600 άτομα -μαζί με μένα- θα σάπιζαν στη φυλακή σήμερα, από το Ρίο μέχρι το Σηάτλ. Η απόλυτη αλήθεια είναι πολύ σπάνιο και επικίνδυνο αγαθό στην επαγγελματική δημοσιογραφία.

Hunter S. Thompson, 1937-2005, Αμερικανός συγγραφέας

Δημοσιογράφος είναι αυτός που, εκ των υστέρων, ξέρει τα πάντα εκ των προτέρων.

Karl Kraus, 1874-1936, Αυστριακός συγγραφέας

Οι γλάροι ακολουθούν τις τράτες επειδή πιστεύουν ότι θα ρίξουν σαρδέλες στη θάλασσα.

Eric Cantona, 1966-, Γάλλος ποδοσφαιριστής

(αναφερόμενος σε δημοσιογράφους που είχαν γίνει ενοχλητικοί)

__________

© revista.gr – Ιούνιος 2017

Λοιπόν για να εξηγούμαστε, είμαι από πιτσιρίκι Ιταλός – Αργεντίνος μέχρι κόκκαλο, ύστερα από την εθνική μας βέβαια, αλλά “μισώ” Γιούβε και Μίλαν. Έλα που όμως στην κυρία υπάρχει αυτός. Κι όσο κι αν δεν μοιάζει με “Ιταλίδα” πια, αφού έχει αυτόν θα είναι η Γιούβε που γνωρίσαμε. Ποια χρυσά παπούτσια και μπάλες; Εδώ μιλάμε για ατόφιο διαμάντι..

Φόρτσα γέρο μου, από έναν παλιό Παρμέντσι – Λατσιάλι⚽️

Η χρονιά που τελείωσε στην Β’ κατηγορία Κορινθίας ήταν και πάλι εντυπωσιακή και δύσκολη έτσι όπως εξελίχθηκε, καθώς η άνοδος κρίθηκε στις λεπτομέρειες όπως και η παραμονή σε αυτήν. Εκτός του Αγίου Γεωργίου που καθάρισε το πρωτάθλημα σχετικά νωρίς, ο ΑΟ Σπαθοβουνίου και η Δάφνη Εξαμιλίων χρειάστηκε να περιμένουν με τις τελευταίες αγωνιστικές για να την εξασφαλίσουν. Η Δάφνη επέστρεψε έτσι ύστερα από έναν χρόνο στην Α’ κατηγορία της επόμενης σεζόν. Πρόκειται σίγουρα για μια ιδιαίτερη επιτυχία για τον σύλλογο των Εξαμιλίων, που φαίνεται πως βρήκε τα ψυχικά αποθέματα έπειτα από τον περσινό υποβιβασμό, για να επιστρέψει και πάλι τόσο σύντομα. Η Δάφνη έχει επίσης τον πρώτο σκόρερ της κατηγορίας. Αυτός δεν είναι άλλος από τον νεαρό Γιάννη Μπούζα που με τα 25 τέρματα που σημείωσε, βοήθησε τα μέγιστα την ομάδα του ώστε να πραγματοποιηθούν οι στόχοι της. Ένα παιδί 21 ετών, που πέρα από την παρουσία του πριν κάποια χρόνια στις ακαδημίες της Κορίνθου ’06, δεν έχει φορέσει άλλη φανέλα πέρα από εκείνης της Δάφνης. Συμβαίνει μάλιστα να είναι αθλητής που έχει κατά το παρελθόν αγωνισθεί σχεδόν σε όλες τις θέσεις μέσα στο γήπεδο, ένα πολυεργαλείο για τους προπονητές του και σίγουρα ένας εξαίρετος χαρακτήρας όπως κατανοήσαμε από την κουβέντα μας.

Όπως καταλάβατε, το revista.gr μίλησε με τον νεαρό πρώτο σκόρερ της Β’ Κορινθίας και του έθεσε μερικές ερωτήσεις για την χρονιά που μόλις τελείωσε. Τον ευχαριστούμε θερμά και του ευχόμαστε πάντα υγεία και επιτυχίες. Πάμε να δούμε τι είπαμε λοιπόν.

Γράφει ο Στάθης Ντάγκας 

____________

© revista.gr – Ιούνιος 2017

• Μια σεζόν με μεγάλο ανταγωνισμό τελείωσε για την ομάδα σου, ποια είναι τα συναισθήματα που έχεις γι’αυτήν έτσι όπως εξελίχθηκε;

Είμαι φυσικά πολύ χαρούμενος για την άνοδο της ομάδας μας. Δύσκολη σεζόν που στο τέλος μας έφερε πραγματοποιημένους τους στόχους που από την αρχή είχαμε θέσει. Είναι λογικό να είμαι χαρούμενος γι’αυτό, για τους συναθλητές μου, τους προπονητές και τον σύλλογο.

• Βγήκες πρώτος σκόρερ στην Β’ Κορινθίας με 25 γκολ. Είσαι μόλις 21 ετών και ένας από τους νεότερους που το καταφέρνει αυτό. Ήταν εύκολο;

Η αλήθεια είναι πως σε δεν το περίμενα καθόλου να συμβεί. Εξελίχθηκε η χρονιά και στο τέλος απλά είδα ότι είχα σημειώσει τα περισσότερα τέρματα στην κατηγορία. Δεν ήταν καθόλου εύκολο, καθώς όλα είναι ομαδική δουλειά, από μόνος μου δεν θα είχα καταφέρει τίποτα. Οι συμπαίκτες μου με βοήθησαν και ήρθε συνάμα μια προσωπική επιτυχία για την οποία ναι είμαι χαρούμενος.

• Πως ήταν η χρονιά ύστερα από τον περσινό υποβιβασμό και όλα αυτά που έπρεπε να κάνετε μέσα στο γήπεδο για να ξαναπάρετε την άνοδο; Υπήρχε άγχος και πίεση;

Δυστυχώς η περσινή σεζόν έκλεισε με τον χειρότερο τρόπο για εμάς. Παλέψαμε όμως για να αφήσουμε πίσω μας αυτή την αποτυχία και να βρούμε τα ψυχικά αποθέματα να επιστρέψουμε πιο δυνατοί. Δεν ξεκινήσαμε καλά στην Β’ κατηγορία, όμως μέσα μας είχαμε εμπιστοσύνη στις δυνάμεις μας και γνωρίζαμε ότι είναι στα πόδια μας η άνοδος και ότι θα βρισκόμασταν τελικά μέσα στην 3άδα.

• Βγήκες πρώτος σκορερ αγωνιζόμενος ως σέντερ φορ για πρώτη φορά φέτος. Έχεις στο παρελθόν καλύψει σχεδόν όλες τις θέσεις εντός του γηπέδου. Πως το εξηγείς;

Ναι είναι αλήθεια αυτό. Έχω αγωνισθεί σχεδόν σε όλους τις θέσεις μέσα στις γραμμές του γηπέδου. Φέτος ο κόουτς με χρειάστηκε ως σέντερ φορ. Δεν είχα παρά να παλέψω για να τον δικαιώσω. Πάλεψα κι εγώ λοιπόν από την μεριά μου και πιστεύω ότι κάτι έγινε.

• Τι σημαίνει η Δάφνη για εσένα μια και είναι ο σύλλογος στον οποίο έχεις αγωνιστεί σε ανδρικό επίπεδο μέχρι στιγμής; Η επόμενη χρονιά και η πρόκληση της Α’ κατηγορίας;

Η Δάφνη είναι όπως είπες η μόνη ομάδα όπου έχω αγωνιστεί σε ανδρικό επίπεδο και για αυτόν το λόγο, έχω δεθεί παρά πολύ και φυσικά με τους ανθρώπους όπου ασχολούνται για να υπάρχει αυτή η ομάδα.. Όσο για του χρόνου και την Α’ κατηγορία δεν είναι πρόκληση για εμάς. Έχουμε ξανά βρεθεί εκεί, απλά πιστεύω πως αυτήν τη φορά θα τα πάει καλύτερα η ομάδα.

• Ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο και πραγματική ζωή. Πως είναι αλήθεια η ζωή ενός 21χρονου που θέλει να κάνει αθλητισμό στις ημέρες μας, πως τα καταφέρνει;

Η πραγματική ζωή για έναν ερασιτέχνη ποδοσφαιριστή δεν είναι μόνο το ποδόσφαιρο. Θα πρέπει να κάνει και άλλα πράγματα για να ζήσει, οπότε σε πρώτη μοίρα έρχεται η δουλειά του και οι βιοποριστικές ανάγκες όπως για όλο τον κόσμο. Όμως όταν υπάρχει θέληση και αγαπάς τον αθλητισμό όλα μπορείς να τα καταφέρεις και να τα συνδυάσεις.

• Ποδόσφαιρο στην Κορινθία, ομάδες και ποδοσφαιριστές που ξεχώρισες φέτος από όλες τις κατηγορίες. Ποδόσφαιρο στην Ελλάδα, υπάρχει μέλλον;

Πάντα θα υπάρχει μέλλον όσο κι αν το ποδόσφαιρο στην χώρα μας έχει τα προβλήματά του. Διαθέτουμε μέγάλους συλλόγους και ταλέντο. Από εκεί και ύστερα η ομάδα που ξεχώρισα από το Κορινθιακό ποδόσφαιρο είναι ο κυπελλούχος Ηρακλής Ξυλοκάστρου. Μου φάνηκε πολύ δουλεμένη και δεμένη σαν σύνολο.

• Αγαπημένος σύλλογος στην ευρώπη και αγαπημένος/οι αθλητές;

Η αγαπημένη μου ομάδα στην Ευρώπη είναι αυτή της Ατλέτικο Μαδρίτης. Αγαπημένος αθλητής ο Φερνάντο Τόρες.

• Πως βλέπεις το ποδοσφαιρικό σου μέλλον;

Σίγουρα κάποια στιγμή κάθε αθλητής ονειρεύεται να κάνει το βήμα παραπάνω. Είμαι σε μια καλή ηλικία για κάτι τέτοιο και σίγουρα θα παλέψω για να το καταφέρω.

• Μουσικές, ταινίες, σειρές που γουστάρεις. Ποια είναι τα πράγματα που σου αρέσει να κάνεις εκτός ποδοσφαίρου.

Από μουσικές ακούω τα πάντα. Μου αρέσει όμως η ελληνική μουσική και τα ακούσματά μου είναι κυρίως τέτοια. Μου αρέσει η δράση και κυρίως οι πολεμικές τέχνες. Στον πραγματικό ελεύθερο χρόνο μου, τις ώρες που δεν θα δουλεύω, συνηθίζω να κάνω πράγματα με την παρέα μου και τα φιλαράκια μου.

• Που θα ήθελες να αφιερώσεις την επιτυχία σου να χριστείς πρώτος σκορερ στο πρωτάθλημα;

Είναι εύκολη η απάντηση σε αυτό. Στην οικογένεια μου εννοείται που με στηρίζει πάντα. Στους συναθλητές μου και τον προπονητή μου επίσης γιατί χωρίς αυτούς δεν θα είχα καταφέρει απολύτως τίποτα.

• Πως είναι να πετυχαίνεις γκολ; Τι το ξεχωριστό κουβαλάει πάνω της όλη αυτή η διαδικασία για κάποιον που πετυχαίνει γκολ και δίνει χαρά σε συμπαίκτες και φιλάθλους;

Το να πετυχαίνεις γκολ και να κάνεις χαρούμενους συμπαίκτες και φιλάθλους, μέσα από την δική σου χαρά, είναι σαν ανταμοιβή για έναν ερασιτέχνη ποδοσφαιριστή. Βλέπει ότι η προσπάθεια που κάνει μέσα στον αγώνα και στην προπόνηση έπιασε τόπο. Ακόμη πιστεύω ακράδαντα ότι είτε βάλεις γκολ σε έναν αγώνα τοπικού, είτε βάλεις σε έναν τελικό Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος, την ίδια χαρά και τα ίδια μοναδικά συναισθήματα θα βιώσεις. Το ποδόσφαιρο άλλωστε είναι ένα. Από την κορυφή του κόσμου μέχρι την άκρη του.

Με τα τελευταία λόγια του μικρού θα κλείσουμε την όμορφη κουβέντα μας και τον ευχαριστούμε ακόμη μια φορά για τον χρόνο που αφιέρωσε στο περιοδικό.

Το ποδόσφαιρο άλλωστε είναι ένα. Από την κορυφή του κόσμου μέχρι την άκρη του.

Από παιδί με γοήτευε πολύ το τραγούδι αυτό, ξέροντας ότι δεν καταλάβαινα το νοημά του. Είχα επίγνωση ότι ήμουν ακόμα μικρή, ήταν απο αυτά που μου έλεγαν «θα μεγαλώσεις και θα καταλάβεις» και τότε θύμωνα που δεν καταλάβαινα. Τώρα όμως θυμώνω που κατάλαβα.

Κατάλαβα ότι στην πορεία της ζωής σου τυχαίνει να κάνεις παρέα με άτομα με τα οποία είχες την απόλυτη ταύτιση (wow, νόμιζα ότι ήμουν ο μόνος που το πίστευε αυτό!), ανθρώπους που απο την πρώτη στιγμή ένιωσες ότι τους ξέρεις χρόνια, φιλαράκια που μαζί τους ξημερώνε, όσο νόμιζες ότι ήταν μόλις δωδεκάμιση. Μπορεί να κάνατε και σχέδια μαζί, να μαζεύατε χρήματα για να πάτε Ισπανία, να περνούσατε όλο το καλοκαίρι στην θάλασσα και να παίζατε πολλές παρτίδες τάβλι.

Εντυπωσιακή είναι η απόλυτη βεβαιότητα απο την μεριά σου, υποτίθεται ότι ήξερες τον εαυτό σου πλέον, ότι τα λόγια που έλεγες δεν υπήρχε περίπτωση να μην γίνουν πραγματικότητα. -Μην χαθούμε ρε συ! -Ναι ρε, εννοείται. Και μέσα σε λίγο καιρό τα αναιρείς, ή οι συνθήκες στα αναιρούν. Και όχι μόνο να μην μείνετε καιρό μαζί, αλλά οι άνθρωποι αυτοί να φύγουν τόσο άξαφνα, σαν ποτέ να μην υπήρξαν.

Είμαι σίγουρη ότι, στις αληθινές σχέσεις, φιλικές και όχι μόνο, κανένας δεν κοροιδεύει τον άλλον όταν μιλάει και στο τέλος, δεν φταίει κανένας για αυτή την ασυνενοησία. Οι συνθήκες και οι αποστάσεις φταίνε. Χιλιομετρικές και αποστάσεις καρδιάς. Και περνάνε οι μήνες και παρατηρείς ανούσια και αστεία περιστατικά στην καθημερινότητά σου και νιώθεις την παρόρμηση να τους τα μεταφέρεις, γιατί τους ξέρεις, ξέρεις ότι αυτό ακριβώς το είδος χιούμορ ήταν μόνο το δικό τους, αυτοί θα χαμογέλαγαν ή ακόμα θα είχαν μια στιγμή ευτυχίας με την εικόνα ενός κουταβιού που κοιμάται ατάραχο στην μέση του δρόμου, ή με ένα κοριτσάκι που χορεύει μόνο στο σαλόνι.

Όμως δεν έχετε πια την επαφή για να τους το πεις και δεν έχεις κανέναν για να το μοιραστείς. Το παρόν ποτέ δεν είναι αρκετό: Γιατί γεμίζεις τη ζωή σου με ανούσιες σκοτούρες και δεν έχεις χώρο για τους άλλους, προβλήματα που αν τα σκεφτείς χαλαρός, σπάνιο λόγω εποχής, τις διώχνεις μέσα σε μια στιγμή, και μετά απο καιρό μπορεί και να μην θυμάσαι ότι σε απασχόλησαν κάποτε.

Ξεχνάς τα σημαντικά, να δώσεις σημασία στους γύρω σου, ξεχνάς ότι είναι περαστικοί, όπως και εσύ, τους θεωρείς δεδομένους, ενίοτε και ενοχλητικούς. Έτσι ο χρόνος που μένει για να τον περάσετε μαζί είναι ελάχιστος, και μόνο εκ των υστέρων, δύο ή πέντε χρόνια μετά, εξηγείς τις μικρές ή μεγάλες κινήσεις νοιαξίματος που έκαναν για σένα αθόρυβα, και τότε χαμογελάς πικρά.

Ο μεγάλος Νίκος Καζαντζάκης θα διαφωνούσε. Ο χρόνος, είπε, δεν είναι ποσότητα αλλά ποιότητα. Σωστά, τίποτα δεν φεύγει, τα πάντα, και τα καλά και τα άσχημα τα κουβαλάς μέσα σου, είναι η ιστορία σου και ο μοναδικός πραγματικός πλούτος που μπορείς να αποκτήσεις. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να τους στέλνεις την αγάπη σου απο μακριά, να εύχεσαι στο Σύμπαν να είναι χαρούμενοι, και να χαμογελάς στο ενδεχόμενο του να βγείτε για μια μπύρα όπως άλλοτε, στο πάντα απρόβλεπτο μέλλον.

Το παρόν κειμενάκι είναι γραμμένο με την ευγενική υποβοήθηση μπυρίτσας (συσκευασία δώρου λόγω Champions League). Κοιτάξτε να απολαύσετε τους φετινούς αγώνες με τους παντοτινούς σας φίλους, ή τους φίλους της στιγμής και να δημιουργήσετε στιγμές, που, ποιός ξέρει;, μπορεί να κρατήσουν για πάντα.

Της Ζανέτ Κασκούτα

_________

© revista.gr – Ιούλιος 2017

Θυμάμαι ένα τραγούδι που μιλούσε για τις παλιές αγάπες, των ΠΥΞ ΛΑΞ ήτανε, στην εφηβεία το είχαμε λιώσει αυτό το κομμάτι σε αφιερώσεις και ακούσματα. Οι παλιές αγάπες. Τι ιστορία και αυτή.

Γυρνούσα με τη μηχανή από το γυμναστήριο και καθώς ο καιρός σήμερα είναι εξαίσιος, πήγαινα αργά – αργά για να απολαμβάνω τις μυρωδιές καθώς έπεφτε το βράδυ. Ξαφνικά πέρασαν από το μυαλό μου κάτι καλοκαίρια από το παρελθόν και παρόμοιες ωραίες βόλτες με κάτι κορίτσια που έχω να δω από τότε. Ή έστω λίγο αργότερα..

Σε εσας δεν συμβαίνει ποτέ να θυμόσαστε ξαφνικά πρόσωπα από το παρελθόν σας, πρόσωπα που έχετε χρόνια να δείτε και ίσως να σας λείπουν κιόλας υποσυνείδητα; Σε εμένα πάντως συμβαίνει κατα καιρούς. Θυμάμαι πρόσωπα, χαμόγελα, βόλτες, πλάκες και αγκαλιές και φιλιά. Έρχονται στο νου μου για λίγα δευτερόλεπτα και ξαναφεύγουν. Δεν θυμάμαι άσχημες καταστάσεις, είναι περίεργο, μόνο όμορφα πράγματα.

Οι παλιές αγάπες δεν ξέρω που πηγαίνουν καθώς σβήνουν. Σίγουρα μέσα στον χωροχρόνο διαθέτουν τον δικό τους παράδεισο. Παράδεισο γιατί μιλάμε για αγάπες οπότε αποκλείεται η κόλαση.

Κάτι τέτοια βράδια όμως, σπάνια και συλλεκτικά, νιώθω μια ωραία νοσταλγία για εκείνες. Θα ήθελα αν γίνεται να βρίσκονταν εδώ, να κάτσουμε να κάνουμε ένα τσιγαράκι και να πούμε δύο μαλακίες να γελάσουμε. Να κάνουμε μια μικρή βόλτα με τη μηχανή, μια αγκαλία δυνατή και ύστερα να χαθούμε πάλι.

Είμαστε η πορεία μας στον χρόνο και όλα τα ωραία ή άσχημα που προκαλέσαμε ηθελημένα ή αθέλητα στους ανθρώπους που ήρθαμε κοντά. Είμαστε οι αναμνήσεις όσο και το παρόν μας.

*Αφιερωμένο το τραγούδι σε κάποια που της άρεσε και το ακούγαμε παρέα κάποτε μακριά από εδώ.

Γράφει ο Στάθης Ντάγκας

______________

© revista.gr – Ιούνιος 2017