Σ.Ν. "Chinaski"

Ο Σ.Ν. "Chinaski" επιθυμεί να διατηρήσει το τετράδιο του γεμάτο με διάφορες ιστορίες. Λογοτεχνία, προσπάθεια έκφρασης, φωτογραφίες, μουσική και διάφορα άλλα που κάνουν τη ζωή να κυλάει πιο ανάλαφρα. Στείλτε κι εσείς τις δικές σας ιδέες, με χαρά του να τις φιλοξενήσει.

Ο πολύς Ντένις Μπέργκαμπ

Like Today, Μηχανή του χρόνου

Ο “iceman” λόγω της ψυχρότητας με την οποία εκτελούσε τους αντίπαλους κιπερς ή ο “Non flying Dutchman”, εξαιτίας της γνωστής αεροφοβίας του που τον έκανε να ταξιδεύει μόνο με αυτοκίνητο και να φεύγει νωρίτερα από την αποστολή των ομάδων του για αγώνες και τουρνουά, υπήρξε κάτι παραπάνω από “ιπτάμενος Ολλανδός”. Το μεγάλο αστέρι της τελευταίας γενιάς παιχταράδων που έβγαλαν οι τουλίπες, άφησε πίσω του όταν σταμάτησε το ποδόσφαιρο αρκετά έργα τέχνης, που ευτυχώς το βίντεο είχε μπει για τα καλά στις ζωές μας ώστε και οι μικρότεροι να μπορούν να μάθουν για τα κατορθώματά του εντός των γηπέδων.
Ο πολύς Ντένις Μπέργκαμπ έχει σήμερα γενέθλια και κλείνει τα 48.
Χρόνια πολλά ξανθέ!

Όταν ο Ντιέγκο έφερε τη Νάπολι στη γη της επαγγελίας

Like Today, Μηχανή του χρόνου
Γράφει: Χρήστος Σωτηρακόπουλος

Το πρωινό της 18ης Μαΐου του 1987 η Νάπολι είχε μία περίεργη όψη. Οι συνήθως μποτιλιαρισμένοι δρόμοι, έμοιαζαν αδειανοί. Το μεγαλύτερο πάρτι που είχε ζήσει η πόλη που βρίσκεται στη σκιά του Βεζούβιου, είχε διαρκέσει όλη νύχτα και ο κόσμος είχε αποσυρθεί στα σπίτια εξουθενωμένος. Τα σχολεία δεν έπαιρναν απουσίες, οι δημόσιες υπηρεσίες υπολειτουργούσαν, στα μαγαζιά έβλεπες ελάχιστους πελάτες και ακόμη λιγότερους υπαλλήλους! Ο λόγος ήταν απλός. Η Νάπολι είχε μόλις κατακτήσει το πρώτο σκουντέτο της ιστορίας της και ο Ντιέγκο Μαραντόνα, ως νέος Μωυσής, είχε οδηγήσει στη γη της επαγγελίας το φανατικότερο ποδοσφαιρικό κοινό του πλανήτη!

Η άφιξη του Ντιέγκο  στη  Νάπολι, με μεταγραφή από την Μπαρτσελόνα,   έγινε με τιμές Μεσσία, το 1984. Μία ολόκληρη πόλη, που πολλές φορές στο παρελθόν είχε φτάσει μία ανάσα από τον τίτλο, εναπόθετε στον Αργεντινό τις ελπίδες της για κάτι καλό. Μέχρι που θα έφταναν οι προσδοκίες; Ο Μαραντόνα , που δεν ήταν φειδωλός σε λόγια, είπε εκείνη την μέρα «Μέχρι τον ουρανό». Μία πόλη που λατρεύει το ποδόσφαιρο , ήθελε να δει  την ομάδα της πρωταθλήτρια για πρώτη φορά, αλλά κάτι τέτοιο δεν είχε συμβεί έως τότε. Το 1987 θα ήταν η χρονιά της ποδοσφαιρικής έκρηξης του Βεζούβιου!  Η Νάπολι ξεκίνησε το πρωτάθλημα με νίκη στη Μπρέσια με γκολ του Μαραντόνα και από την έβδομη αγωνιστιική που πέρασε στην κορυφή μετά από ακόμη ένα γκολ του Μαραντόνα (1-0 την Ρόμα στο Ολίμπικο), δεν έπεσε από εκεί. Μάλιστα, τον Μάρτιο οι «παρτενοπέι» είχαν ανοίξει διαφορά επτά πόντων από τις ομάδες που ακολουθούσαν. Στις 10 Μαίου του 1987, η Νάπολι πανηγύριζε την ιστορική επιτυχία της με την ισοπαλία 1-1 κόντρα στη Φιορεντίνα (που είχε για σκόρερ τον νεαρό Ρομπερτο Μπάτζιο) και συνδυαζόμενη με την ήττα 1-0 της Ιντερ στο Ασκολι. Στις 17 Μαίου, στο τελευταίο παιχνίδι της, έγινε η απονομή του πρωταθλήματος. Και ακολούθησε το μεγαλύτερο πάρτι που έχει γνωρίσει η πόλη.

Ο Μαραντόνα οδήγησε και τρία χρόνια μετά τη Νάπολι στον  τίτλο, αλλά πλέον  πλαισιωνόταν από σπουδαίους άσους όπως οι Βραζιλιάνοι  Καρέκα και  Αλεμάο και ο  πιτσιρικάς Τζιανφράνκο Τζόλα. Το 1987 ήταν πολύ  μόνος. Είχε βοήθειες από τον Φεράρα, τον Μπάνι και τον Τζιορντάνο, αλλά η αλήθεια είναι πως χωρίς τον χαρισματικό Ντιέγκο η Νάπολι θα ήταν μία ομάδα καλή , απλά και μόνο για  να βγει στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Και άλλες φορές, άλλωστε, στο παρελθόν είχε πλησιάσει στο θαύμα  αλλά κάτι πάντα την σταματούσε. Σπουδαίους άσους είχε κατά καιρούς πολλούς, από τον Ομάρ Σίβορι και τον Ζοσέ Αλταφίνι μέχρι τον Κλέριτσι και τον Γιουλιάνο, αλλά την κρίσιμη στιγμή κάτι στράβωνε. Το 1981 με την καθοδήγηση του τεράστιου Ρούντι Κρολ, που πλέον έπαιζε λίμπερο και όχι ακραίος, όπως με τον Αγιαξ, είχε φτάσει στην πηγή. Ισόβαθμη με Ρόμα και Γιουβέντους τέσσερα ματς πριν το τέλος, έχασε δύο φορές στο Σάν Πάολο με 1-0 από αυτογκόλ! Την πρώτη από την καταδικασμένη Περούτζια με αυτογκόλ στο πρώτο λεπτό του Φεράριο και αμέσως μετά από την Γιουβέντους με τον  Γκουιντέτι να στέλνει την μπάλα στα δίχτυα της ομάδας, οδηγώντας μία πόλη στον γκρεμό. Για μέρες δεν κυκλοφορούσε κανείς, οι μαύρες σημαίες έκαναν την εμφάνιση τους στα μπαλκόνια και δύο άτομα αυτοκτόνησαν μην μπορώντας να αντέξουν την απώλεια του τίτλου! Το 1987 ο κόσμος γέμισε το γήπεδο και είχε την κρυφή ελπίδα πως όλα θα πάνε καλά. Ο Μαραντόνα  φωτογραφήθηκε αγκαλιά με το «σκουντέτο», από τον Μάρτιο  για τις ανάγκες του ιταλικού περιοδικού Guerin Sportivo, όμως κάποιοι το θεώρησαν γρουσουζιά. Ο ίδιος ο Ντιέγκο φρόντισε να ξορκίσει τα φαντάσματα με την απόδοση του. Στο κρίσιμο προτελευταίο ματς , πήρε  το μικρόφωνο πριν αρχίσει ο αγώνας, και  οι θεατές τον αποθέωσαν! Ο Ντιέγκο φώναξε ένα μεγάλο ευχαριστώ και τρείς φορες την λέξη Campioni που επανέλαβαν οι τρελλαμένοι οπαδοί στην εξέδρα.

Ο Μαραντόνα λατρεύτηκε σαν Θεός και το 1990 στον ημιτελικό του Μουντιάλ  με την Ιταλία κατάφερε να διχάσει τους τιφόζι. «Η υπόλοιπη Ιταλία σας θεωρεί παρακατιανούς όλο τον χρόνο και τώρα που σας  χρειάζεται, λέει να είστε δίπλα της. Εγώ σας αγαπώ πάντα και ξέρω πως εσείς θα το δείξετε υποστηρίζοντας την Αργεντινή!» ήταν το απίστευτο μήνυμα του. Πολλοί το έκαναν πράξη και η Ιταλία έπαιξε σε ένα εχθρικό γήπεδο στον ημιτελικό του δικού της Παγκοσμίου Κυπέλλου! Εκείνη τη νύχτα του Ιουλίου του 1990 ο Μαραντόνα εισέπραξε πίσω ό,τι έδωσε στην ομάδα και στην πόλη. Ο κόσμος  δεν ξέχασε πως αυτός  έβγαλε τη Νάπολι από την ποδοσφαιρική αφάνεια και με  το μαγικό του άγγιγμα, τους πρόσφερε κάτι  για να είναι υπερήφανοι!

Πηγή: aixmi.gr

Αρχαίοι ιοί και βακτήρια ξυπνούν με το λιώσιμο των πάγων

Επιστήμες, Περιβάλλον, Σώμα και Υγεία

Mαζί με τους ανθρώπους, οι ιοί και τα βακτήρια εξελίσσονται. Από τη βουβωνική πανώλη μέχρι την ευλογιά, έχουμε μάθει να αμυνόμαστε και αυτοί έχουν ανακαλύψει νέες οδούς για να μας μολύνουν. Ανακαλύψαμε τα αντιβιοτικά, και τότε τα βακτήρια άρχισαν να σχηματίζουν αντιστάσεις σε αυτά. Η μάχη είναι αέναη. Τι θα μπορούσε να συμβεί όμως εάν βρισκόμασταν εκτεθειμένοι σε θανατηφόρα βακτήρια και ιούς που έχουν εξαφανιστεί για χιλιάδες χρόνια και δεν τα έχουμε ξανασυναντήσει;

Η κλιματική αλλαγή, την οποία αγνοούμε, προκαλεί σταδιακά το λιώσιμο των παγωμένων όγκων που είναι για χιλιάδες χρόνια σε αυτή την κατάσταση. Με το λιώσιμο, όμως, απελευθερώνονται ξανά αρχαίοι ιοί και βακτήρια που βρίσκονταν σε ύπνωση στις πολικές θερμοκρασίες, σημειώνει το BBC σε αφιέρωμά του.

Τον Αύγουστο του 2016 σε μια απομακρυσμένη περιοχή της Σιβηρίας στην Χερσόνησσο Γιαμάλ, ένα 12χρονο αγόρι πέθανε και άλλοι είκοσι άνθρωποι νοσηλεύτηκαν αφού προσβλήθηκαν από άνθρακα. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των γιατρών, ένας τάρανδος πριν από 75 χρόνια ή και περισσότερα, προσβλήθηκε από άνθρακα και πέθανε. Το σαρκίο του παγιδεύτηκε μέσα στους πάγους οι οποίοι έλιωσαν με ένα κύμα καύσωνα εκείνο τον χρόνο. Το κουφάρι του ζώου ήρθε ξανά στην επιφάνεια απελευθερώνοντας στο έδαφος και στο νερό τον άνθρακα. Περισσότεροι από 2000 τάρανδοι στην περιοχή μολύνθηκαν και αυτό κατόπιν πέρασε σε περιορισμένο αριθμό ανθρώπων.

Ο φόβος όμως των επιστημόνων είναι ότι δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό.

Υπό φυσιολογικές συνθήκες, κάθε καλοκαίρι από οι παγωμένοι όγκοι χάνουν σε ύψος περίπου μισό μέτρο. Όμως η υπερθέρμανση του πλανήτη προκάλεσε μεγαλύτερες απώλειες και πλέον έχουν έρθει στην επιφάνεια παλαιότερες στρώσεις πάγου. Ο συμπαγής αυτός πάγος είναι το ιδανικότερο σημείο για να μπορέσουν να διατηρηθούν ζωντανά βακτήρια και ιοί για πολύ μεγάλες περιόδους – ακόμη και εκατομμύρια χρόνια! Αυτό σημαίνει ότι καθώς στον Αρκτικό Κύκλο η θερμοκρασία αυξάνεται τρεις φορές ταχύτερα από τον υπόλοιπο πλανήτη, το λιώσιμο των πάγων μπορεί να ανοίξει ένα υγειονομικό κουτί της Πανδώρας.

Το μεγάλο ερώτημα πλέον είναι: Τι κρύβεται στα χαμηλότερα στρώμματα των πάγων;

Ξυπνώντας τους δαίμονες

Τόσο οι άνθρωποι όσο και τα ζώα θάβονταν για αιώνες στους παγετώνες, σε σχετικά πολύ μικρό βάθος. Ο κίνδυνος για την υγεία σε περιοχές που βρίσκονται κοντά σε παλιά νεκροταφεία είναι πολύ υψηλότερος. Για παράδειγμα, επιστήμονες βρήκαν ίχνη γενετικού υλικού της ισπανικής γρίπης του 1918 σε πτώματα στην Αλάσκα. Αυτό σημαίνει ότι είναι πιθανό να υπάρχει η βουβωνική πανώλη και η ευλογιά θαμένες στη Σιβηρία.

Το 1890 στη Σιβηρία είχε εκδηλωθεί μια μαζική επιδημία ευλογιάς. Ένα χωριό, σύμφωνα με τα ιστορικά στοιχεία, έχασε περισσότερο του 40% του πληθυσμού του. Αυτοί οι άνθρωποι θάφτηκαν στα ανώτερα στρώμματα πάγου στις όχθες του ποταμού Κολύμα. Όμως, 120 χρόνια αργότερα, ο ποταμός υπερχείλισε και κάλυψε τις όχθες του προκαλώντας το λιώσιμο των πάγων. Η αφύπνηση της ευλογιάς που διατηρείται στα πτώματα με αυτό τον τρόπο επιταχύνεται.

Επίσης, στη δεκαετία του 1990, επιστήμονες από το Κρατικό Ερευνητικό Κέντρο Ιολογίας και Βιοτεχνολογίας του Νοβοσιμπίρσκ εξέτασαν τα οστά προϊστορικών ανθρώπων που βρέθηκαν στη Σιβηρία. Τότε παρατήρησαν πως τα πτώματα έφεραν χαρακτηριστικά που αφήνει πίσω της η ευλογιά. Αν και δεν βρήκαν τον ίδιο τον ιό, βρήκαν ίχνη του DNA του.

Όμως έχει πραγματοποιηθεί και ηθελημένη «αφύπνηση» των βακτηρίων από επιστήμονες. Για παράδειγμα το 2005, η NASA επανέφερε επιτυχώς ένα βακτήριο που είχε μείνει στους πάγους της Αλάσκα για 32.000 χρόνια – τότε ακόμη που τα μαμούθ περπατούσαν στην Γη. Δυο χρόνια αργότερα, επιστήμονες κατάφεραν να επαναφέρουν ένα βακτήριο ηλικίας 8 εκατομμυρίων ετών που βρέθηκε κάτω από την επιφάνεια των παγετώνων της Ανταρκτικής. Δεν μπορούν όλα τα βακτήρια, βέβαια, να διατηρηθούν ή να «αφυπνηστούν». Ο άνθρακας το πετυχαίνει καθώς σχηματίζει σπόρια, που είναι εξαιρετικά ανθεκτικά και μπορούν να διατηρηθούν παγωμένα για πάνω από έναν αιώνα. Τέτοια βακτήρια είναι του τετάνου ή το Clostridium Botulinum που προκαλεί παράλυση και ύστερα θάνατο. Κάποιοι μήκυτες επίσης μπορούν να επιβιώσουν στους πάγους για μεγάλες περιόδους, όπως και οι ιοί.

Το 2014 βρέθηκαν σε μια παραλιακή παγωμένη τούνδρα της Σιβηρίας σε βάθος 50 μέτρων δυο γιγάντιοι ιοί, o Pithovirus Sibericum και ο Molilvirus Sibericum. Μόλις οι επιστήμονες τους επανέφεραν σε φυσική κατάσταση έγιναν αμέσως επιθετικοί. Στην προκειμένη περίπτωση οι δυο ιοί μπορούν να μολύνουν μόνο μονοκυτταρικούς οργανισμούς σαν την αμοιβάδα. Σε κάθε περίπτωση, υπάρχουν παγωμένοι επικίνδυνοι ιοί που μπορούν να αφυπνηστούν και να μολύνουν ανθρώπους.

Προκαλώντας την φύση

Την καταστροφή δεν μπορεί να προκαλέσει μόνο η κλιματική αλλαγή. Το ταχύ λιώσιμο των πάγων στον Αρκτικό Ωκεανό έχει κάνει τις βόρειες ακτές της Σιβηρίας εύκολα προσβάσιμες. Ο άνθρωπος ήδη, λοιπόν, έχει αρχίσει να εκμεταλλεύεται και αυτή την περιοχή. Εξορύξεις χρυσού, μεταλλευματών, πετρελαίου και φυσικού αερίου έχουν συγκεντρώσει το ενδαφέρον εκεί. Όμως στα βαθιά αυτά στρώμματα όπου γίνονται οι εξορύξεις μπορεί να βρίσκονται αντίστοιχοι γιγάντιοι ιοί. Εάν έρθουν στην επιφάνεια με την μεταλλευτική δραστηριότητα, τότε η κατάσταση μπορεί να βγει εκτός ελέγχου.

Σύμφωνα με τους επιστήμονες, στην επιφάνεια θα μπορούσαν να έρθουν ιοί και βακτήρια από την εποχή των Νεάντερνταλ, που αποδεδειγμένα κατοικούσαν και πέθαιναν στη Σιβηρία για χιλιάδες χρόνια.

Δεν είναι μόνο στους πάγους

Η NASA ανακοίνωσε τον περασμένο Φεβρουάριο ότι βρήκε σε ένα μεξικανικό ορυχείο, την Σπηλιά των Κρυστάλλων, μικρόβια 50.000 ετών, που είχαν διατηρηθεί μέσα σε κρυστάλλους. Μόλις τα αφύπνησαν άρχισαν να πολλαπλασιάζονται. Τα μικρόβια αυτά ήταν γενετικά μοναδικά και ίσως κριθούν ως νέο είδος. Επίσης, στην σπηλιά Λεχουτζούγια στο Νέο Μεξικό, περίπου 600 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της Γης, βρέθηκαν μικρόβια ηλικίας μεγαλύτερης των 4 εκατομμυρίων ετών.

Η σπηλιά ποτέ δεν βλέπει το φως του ήλιου, το νερό χρειάζεται 10.000 χρόνια για να φτάσει από την επιφάνεια της Γης, και όμως τα βακτήρια ανέπτυξαν αντιστάσεις σε 18 τύπους φυσικών αντιβιοτικών, συμπεριλαμβανομένων και των πιο «σκληρών». Το γεγονός ότι για 4 εκατομμύρια χρόνια, τα βακτήρια δεν είχαν έρθει σε επαφή με ανθρώπους ή φάρμακα σημαίνει ότι ανέπτυξαν τις αντιστάσεις με διαφορετικό τρόπο. Βέβαια, οι επιστήμονες επισημαίνουν ότι μήκυτες και βακτήρια αναπτύσσους εδώ και εκατομμύρια χρόνια μια δικιά τους αντιβίωση προκειμένου να αμυνθούν απέναντι σε άλλους μικροοργανισμούς.

Σε κάθε περίπτωση, όμως, κάτα τους επιστήμονες, την ανθρώπινη κοινότητα δεν θα έπρεπε να την απασχολεί πρωτίστως τι μπορεί να «βγει» από τους πάγους. Σίγουρα μια παθογένεια που δεν έχει έρθει σε επαφή με τους ανθρώπους για εκατομμύρια χρόνια, θα βρει τον οργανισμό τους εντελώς απροετοίμαστο. Όμως, η πρώτη της προτεραιότητα θα έπρεπε να είναι η αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, καθώς όσο αυξάνεται η θερμοκρασία θα βλέπουμε να αυξάνονται τα κρούσματα ασθενειών, που δεν χρειάζεται να «ξεθαφτούν».

Πηγή: tvxs.gr

Η φωτογραφία..

Culture, Photographies

Αυτό που η φωτογραφία αναπαράγει επ’ άπειρον δεν συμβαίνει παρά μόνο μια φορά.

Roland Barthes, 1915-1980, Γάλλος σημειολόγος

Αν οι φωτογραφίες σου δεν είναι αρκετά καλές, δεν είσαι αρκετά κοντά.

Robert Capa, 1913-1954, Ούγγρος πολεμικός ανταποκριτής-φωτογράφος

Μια καλή φωτογραφία σημαίνει να ξέρεις πού να σταθείς.

Ansel Adams, 1902-1984, Αμερικανός φωτογράφος

Από όλα τα μέσα έκφρασης, η φωτογραφία είναι το μόνο που ακινητοποιεί μια συγκεκριμένη στιγμή στο χρόνο.

Henri Cartier-Bresson, 1908-2004, Γάλλος φωτογράφος

Bone Tomahawk (2015) @ Κριτική ταινίας από τον Δημήτρη Αδαλάκη

Cinema, Culture

Έτος: 2015

Σκηνοθεσία: S. Craig Zahler

Πρωταγωνιστούν: Kurt Russell, Patrick Wilson, Matthew Fox, Richard Jenkins, Lili Simmons

Διάρκεια: 2ω 12λ

Πρόκειται για ένα γουέστερν το οποίο, αν και έχει υπόθεση παρόμοια με αρκετά άλλα, κάνει τη διαφορά με το ταλαντούχο του καστ και την εξαιρετική του σκηνοθεσία και φωτογραφία (cinematography). Δύο ληστές, περνώντας μέσα από ένα ινδιάνικο νεκροταφείο, έρχονται αντιμέτωποι μαζί τους και ο ένας γλιτώνει καταφεύγοντας σε μια μικρή και ήσυχη πόλη. Ο σερίφης τον τραυματίζει και φωνάζουν μια ιατρό να τον περιθάλψει στη φυλακή. Οι ινδιάνοι πηγαίνουν στην πόλη και απαγάγουν την ιατρό, τον ληστή και τον νεαρό βοηθό του σερίφη.Το επόμενο πρωί ο σύζυγος της ιατρού, ο οποίος έχει σπάσει το πόδι του, ο σερίφης, ο δεύτερος βοηθός του σερίφη και ο κύριος Μπρούντερ θα ξεκινήσουν την αναζήτηση των απαχθέντων σε μια αφιλόξενη περιοχή όπου κατοικούν οι βάρβαροι ινδιάνοι. Το σενάριο της ταινίας είναι κοινότυπο, αλλά οι λεπτομέρειες στον τρόπο της αφήγησης του δίνει ένα αξιοπρόσεχτο ενδιαφέρον.

Η σκηνοθεσία και η φωτογραφία μεγαλουργούν, δίνοντας μια εντελώς ωμή προσέγγιση ρεαλισμού που σου σφίγγει το στομάχι, αλλά ταυτόχρονα όμως δεν θες να πάρεις τα μάτια σου από την οθόνη. Τα σταθερά και τα μακρινά πλάνα, καθώς και η τοποθέτηση της κάμερας, καταφέρνουν να αποδώσουν ακριβώς αυτό που θέλει να δείξει η ταινία, ρεαλισμό και ωμότητα. Οι ερμηνείες ξεχωρίζουν με την απλότητά τους και το βάθος τους. Οι ηθοποιοί με επαγγελματική μαεστρία βγάζουν συναίσθημα και με την παραμικρή κίνηση του προσώπου τους, δίνοντας ακόμα περισσότερο βάθος στον χαρακτήρα τους.

Το μοντάζ, σε ελάχιστα σημεία, έχει ατέλειες, ενώ η μουσική λάμπει δια της απουσίας της. Συναντάμε πολλά στοιχεία του είδους, όπως την νοοτροπία της εποχής και το στυλ, ενώ έχουμε μια διαφορετική απεικόνιση των ιθαγενών σε μια συναισθηματικά φορτισμένη ατμόσφαιρα καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας. Συνολικά το Bone Tomahawk είναι ένα ρεαλιστικό γουέστερν τόσο ίδιο αλλά συγχρόνως τόσο διαφορετικό και ανώτερο από πολλά του είδους, όπου, μαζί με άλλα, κρατάνε ψηλά τη σημαία της αξιοπρέπειας και της ποιότητας αυτής της σπουδαίας κινηματογραφικής γενιάς, που έγραψε και συνεχίζει να γράφει ιστορία.

Κριτική: 8/10

 

Για το revista.gr γράφει ο Δημήτρης Αδαλάκης.

Μια αθλητική σεζόν για το νεαρό revista.gr και μερικές μικρές σημειώσεις..

Αρθρογραφίες μας, Τρίτη Ματιά

Το revista.gr δεν έχει ακόμη κλείσει χρόνο από την “επανακυκλοφορία” του όπως συνηθίζω να γράφω για την δεύτερη έκδοσή του στο διαδίκτυο. Η πρώτη φορά που εμφανιστήκαμε μέσα από αυτό το μέσο, το 2012 και μέχρι το 2015, καταφέραμε να καταγράψουμε μια σημαντική παρουσία στο Κορινθιακό διαδίκτυο ως ηλεκτρονικό περιοδικό σκέψης και τέχνης κυρίως. Είχαμε καταγράψει όμορφες θεματολογίες, μεγάλες συνεντεύξεις με ανθρώπους της τέχνης αλλά και διάφορα ακόμη πραγματάκια που έκαναν την διαφορά κυρίως στη νεολαία. Κι επειδή είμαστε νέοι κι εμείς, αυτοχαρακτηριζόμαστε ως νεανικό περιοδικό. Ουδέποτε μπλέξαμε με την πολιτική (σε οποιονδήποτε τομέα της δημόσιας ζωής) παρότι βαθύτατα πολιτικοποιημένοι σαν χαρακτήρες, ουδέποτε “κιτρινίσαμε”, ουδέποτε επιδιώξαμε κάτι που δεν θα προσέφερε στο κοινό συμφέρον. Στην πρώτη έκδοση είχαμε αφήσει σε δεύτερη μοίρα το αθλητικό κομμάτι του τόπου. Αυτό άλλαξε στην παρούσα έκδοση του περιοδικού. Την φετινή σεζόν καταπιαστήκαμε σε μεγάλο βαθμό με τον ερασιτεχνικό αθλητισμό και κυρίως με το ποδόσφαιρο. Δεν το μετανιώνουμε ούτε στιγμή γιατί θεωρούμε ότι προσφέραμε. Μια προσφορά μάλιστα που έρχεται εντελώς ανιδιοτελώς, και οφείλουμε να το σημειώσουμε όχι αυτάρεσκα αλλά ως πραγματικότητα, τότε σίγουρα μπορεί να μας ακολουθήσει ως παράσημο για το μέλλον. Μπορεί για τους περισσότερους ανθρώπους σήμερα η ανιδιοτέλεια να μη σημαίνει τίποτα, όμως για εμάς αποτελεί μια πρακτική που κάνει την γη να γυρίζει ακόμη. Δεν επιθυμούμε λοιπόν κανείς να μας αποκαλέσει επαγγελματίες του είδους γιατί δεν είμαστε. Μας αρέσει να μας αποκαλούν ρομαντικούς. Ρομαντισμός. Μια ξεχασμένη λέξη τόσο υπέροχη μέσα στην ασχήμια του κόσμου που μας έμαθαν.

Ο λόγος που σταμάτησε να εκπέμπει για περίπου ένα χρόνο το πρώτο revista ήταν και πάλι για τον αθλητισμό. Ο ελάχιστος ελεύθερος χρόνος από την ενασχόλησή μας ενεργά με την προσπάθεια σωτηρίας και ανάδειξης του ντόπιου Ξυλοκαστρίτικου αθλητισμού, δεν μας άφηνε το περιθώριο για κάτι που χρειάζονταν περισσότερη εξωστρέφεια. Καθώς όμως ο σκοπός την ύπαρξής μας σε αυτό το κομμάτι έλαβε τέλος, επιτυχημένα αφού συμμετείχαμε σε έναν κοινό σκοπό που στέφθηκε με επιτυχία για όλους, επιστρέψαμε πιο δυνατοί και γεμάτοι για έκφραση σε ολόκληρη την Κορινθία πλέον. Σε λίγες ημέρες φθάνει στο τέλος της μια χρονιά, αναφερόμαστε στην ποδοσφαιρική, στην οποία αποτελέσαμε ένα μικρό κομμάτι ενημέρωσης και ανάδειξης. Προσπαθήσαμε να αναδείξουμε τον υγιή ανταγωνισμό, μέσα σε μια φορτισμένη ατμόσφαιρα με αρκετά παρελκόμενα, προσπαθήσαμε να απαθανατίσουμε τους αληθινούς πρωταγωνιστές των γηπέδων, προσπαθήσαμε να μην μπούμε σε μονοπάτια που δεν μας αφορούν. Τα καταφέραμε και σε αυτό το κομμάτι. Η αγάπη σας που είναι καθολική μαρτυρά ότι κάτι καλό έγινε εδώ. Θέλουμε να σας ευχαριστήσουμε για αυτό το γεγονός και που μας αποδεχτήκατε με τέτοιο τρόπο. Όλη την ποδοσφαιρική Κορινθία που είναι μια μεγάλη κοινότητα. Υποσχόμαστε πως με το καλό κάθε χρόνο θα γινόμαστε και καλύτεροι. Πάντα ρομαντικοί αλλά καλύτεροι. Οχι μόνο στο ποδόσφαιρο αλλά και στα υπόλοιπα αθλήματα, για τον ερασιτεχνικό αθλητισμό κυρίως. Η ενημέρωσή σας δεν θα σταματήσει να έχει ποιότητα. Το καλοκαίρι που έρχεται σιγά – σιγά, θα αναδείξουμε και λίγο τον εαυτό του περιοδικού που είναι κυρίως έκφρασης και τέχνης. Θα έχουμε τη δυνατότητα να δράσουμε και σε αυτό το κομμάτι περισσότερο. Είμαστε σίγουροι πως θα σας αρέσει.

Προσωπικά θα ήθελα να αφιερώσω αυτή την επιτυχημένη αθλητική σεζόν του revista.gr που αποτελεί το πνευματικό παιδί μου, σε δύο – τρεις ανθρώπους που γνώρισα τα προηγούμενα χρόνια και που μου έμαθαν αρκετά πράγματα για την ζωή. Η ματαιοδοξία τους λειτούργησε τόσο θετικά στην σκέψη μου και έδειξε τον δρόμο ώστε να μην γίνω ποτέ σαν εκείνους. Θα στέκουν πάντοτε το παράδειγμα προς αποφυγή. Θα στέκουν πάντοτε το παράδειγμα της κενής φιλοδοξίας που δεν γνωρίζει κάνενα όριο στον δρόνο για την προσωπική καταξίωση. Τους ευχαριστώ και δεν τους ξεχνώ.

Για να κλείσουμε και γενικότερα την αναφορά μας, η εκτίμηση σε μερικούς ανθρώπους του διαδικτύου παραμένει σταθερή. Ξέρουν ποιοι εκείνοι που εκτιμώ για το έργο τους διαχρονικά και θα συνεχίσω να το κάνω. Αντέχουν στον χρόνο και για να συμβαίνει αυτό σημαίνει ότι αξίζουν.

Συνεχίζουμε με όρεξη, να είμαστε και να είσαστε καλά όλοι να παλεύουμε την καθημερινότητα..

Για το revista.gr γράφει ο Στάθης Ντάγκας.

 

 

Μπόμπι Σαντς: Το «γελαστό παιδί» του IRA που έγινε μύθος…

Like Today, Μηχανή του χρόνου

Στις 5 Μαϊου 1981 πέθανε ο ηρωϊκός απεργός πείνας Μπόμπι Σαντς

Μολονότι ήταν φυλακισμένος, εξελέγη βουλευτής με 30.942 ψήφους! Καταρρακώθηκε έτσι, πλήρως, ο ισχυρισμός της κυβέρνησης Θάτσερ ότι οι απεργοί πείνας ήταν «περιθωριακοί» που «κανένα δεν εκπροσωπούσαν».

του Διονύση Ελευθεράτου

Χαράματα Τρίτης, 5 Μαΐου 1981, ένα δραματικό ηχητικό κράμα ξυπνά τους κατοίκους των καθολικών συνοικιών του Μπέλφαστ. Θρήνοι γυναικών, φωνές οργής αντρών, ρυθμικά κτυπήματα μεταλλικών σκουπιδοτενεκέδων. Η είδηση διαδίδεται τάχιστα: Πέθανε – ώρα 1.17- ο ηλικίας 27 ετών κοσμαγάπητος βουλευτής του IRA Ρόμπερτ (Μπόμπι) Σαντς, μετά από 66 ημέρες απεργίας πείνας στις φυλακές Μέιζ, κοντά στο Μπέλφαστ.

Ο «γελαστός Μπόμπι» είναι ο πρώτος από τους ιρλανδούς απεργούς πείνας του ‘81 που ξεψυχά. Πρώτος αυτός είχε αρχίσει, άλλωστε, απεργία πείνας στο διαβόητο μπλοκ «Η» των φυλακών Μέιζ που ονομάστηκε έτσι λόγω του σχήματός του. Από τις 12 Αυγούστου έως τον Μάιο, εννέα ακόμη απεργοί «λιώνουν». Φράνσις Χιούζ, Πάτσι Ο’ Χάρα, Ρέιμοντ Μακ Κρις, Τζόζεφ Μακ Ντόνελ, Μάρτιν Χάρσον, Κέβιν Λιντς, Κίραν Ντόχερτι, Τόμας Μακ Άλγουι, Μάικλ Ντέβιν. Ο μικρότερος (ο Άλγουι) ήταν ηλικίας 23 ετών, ο μεγαλύτερος (ο Ντέβιν) είχε μόλις φθάσει τα τριάντα.

Στις 3 Οκτωβρίου 1981, οι έξι τελευταίοι απεργοί πείνας θα διακόψουν αυτήν τη μορφή διαμαρτυρίας – διεκδίκησης, πιεσμένοι από μια προειδοποίηση των οικείων τους: Ότι θα ζητούσαν την υποχρεωτική σίτισή τους, εάν έπεφταν σε κώμα. Κεντρικό αντικείμενο διεκδίκησης των απεργών πείνας ήταν να τους αναγνωριστεί πάλι η ιδιότητα των πολιτικών κρατούμενων. Λέμε «πάλι», διότι την 1η Μαρτίου του 1976 το Λονδίνο κατάργησε το «στάτους» του πολιτικού κρατούμενου για όσους Βορειοϊρλανδούς θα καταδικάζονταν από τότε και στο εξής. Πέντε ήταν τα συγκεκριμένα αιτήματα των βορειοϊρλανδών απεργών πείνας. Το δικαίωμα να φορούν τα δικά τους ρούχα, η απαλλαγή τους από καταναγκαστικές εργασίες, η απρόσκοπτη επικοινωνία ανάμεσα στους φυλακισμένους, το δικαίωμα να δέχονται επισκέψεις, δέματα και γράμματα από μια φορά την εβδομάδα, το «ελεύθερο» να διοργανώνουν ψυχαγωγικά και εκπαιδευτικά προγράμματα.

Από την όλη «γκάμα» των αιτημάτων, τεράστια συμβολική σημασία είχε προσλάβει αυτό που αφορούσε στην ένδυση. Ήταν άλλωστε αίτημα με σχεδόν πενταετή ιστορία, στο μπλοκ Η: «Εάν θέλουν να φορέσω τη στολή του κατάδικου πρέπει να μου την καρφώσουν στην πλάτη», είχε πει τον Σεπτέμβριο του 1976 ο μαχητής του IRA, Κίραν Νάτζεντ. Αποφάσισε να φορέσει μια κουβέρτα, «εγκαινιάζοντας» έτσι τον «θεσμό» των «μπλάνκετ μεν» (των «κουβερτάνθρωπων»), οι οποίοι επέλεγαν να «ντυθούν» έτσι διακηρύσσοντας την κατηγορηματική τους άρνηση να δεχθούν την ειδική στολή του κατάδικου.

Ο Μπόμπι Σαντς άρχισε την απεργία πείνας την 1η Μαρτίου του 1981, ημέρα σημαδιακή: Ήταν η πέμπτη επέτειος της άρσης του «καθεστώτος» πολιτικού κρατουμένου για τους Βορειοϊρλανδούς.

«Όπλα και βόμβες δεν κερδίζουν τον πόλεμο».

Κακό μαντάτο λαμβάνουν οι επιτελείς της κυβέρνησης Θάτσερ, στις 9 Απριλίου 1981, ημέρα διεξαγωγής επαναληπτικών εκλογών για τη θέση που άφησε κενή στην Βουλή των Κοινοτήτων ο θάνατος του ανεξάρτητου Βορειοϊρλανδού βουλευτή Φ. Μακουάιρ – από καρδιακή προσβολή. Για την ακρίβεια, η δυσάρεστη είδηση υποδιαιρείται σε μία κακή και μία… αβάσταχτη. Η κακή: Στις εκλογές απέτυχε προσωπικά ο Χάρι Γουέστ, αρχηγός των Ενωτικών (οπαδών της βρετανικής κυριαρχίας στη Β. Ιρλανδία) του Όλστερ. Η χειρότερη είδηση: Την έδρα κέρδισε, υποστηριζόμενος από όλους τους ριζοσπάστες Ρεπουμπλικάνους και τιμώμενος από 30.942 ανθρώπους ο Μπόμπι Σανς! Κι ας βρισκόταν σε απεργία πείνας από την 1η του προηγούμενου μήνα…

Καταρρακώθηκε έτσι, πλήρως, ο ισχυρισμός της βρετανικής κυβέρνησης, ότι ο «γελαστός Μπόμπι» και οι άλλοι απεργοί πείνας ήταν «περιθωριακοί» που «κανένα δεν εκπροσωπούσαν». Ποιος ακριβώς ήταν όμως ο Μπόμπι;
Ανήσυχο πνεύμα, κοσμαγάπητος στην κοινωνία του Μπέλφαστ ως ποδοσφαιριστής, μουσικός και εξαίρετος δάσκαλος της ιρλανδικής γλώσσας, εργαζόταν ως (μαθητευόμενος) τεχνίτης αμαξωμάτων. Έχασε όμως τη δουλειά του στα 18 του χρόνια, όταν οι «Ενωτικοί» εκδίωξαν την οικογένειά του από το σπίτι της, στο Ράθκουλ του Βόρειου Μπέλφαστ. Τότε ακριβώς, το 1972, ο Μπόμπι προσχώρησε στον IRA και άρχισε να αναπτύσσει πολιτική δράση. Ένα μήνα αργότερα συνελήφθη, επειδή βρέθηκε όπλο σε σπίτι, στο οποίο ο ίδιος ήταν παρών. Καταδικάστηκε σε τριετή φυλάκιση, στο Λονγκ Κες. Όταν αποφυλακίστηκε (1976) έκανε οικογένεια, απέκτησε παιδί και συνέχισε την πολιτική δραστηριότητα.
Το δεύτερο χτύπημα κατέφθασε όταν η βρετανική αστυνομία ανακάλυψε όπλο σε αυτοκίνητο, στο οποίο επέβαινε ο ίδιος και άλλα τρία άτομα. Επί έξι ημέρες βασανίστηκε για να «ομολογήσει» όσα ήθελαν να του χρεώσουν οι ανακριτές. Δεν κάμφθηκε. Τι και αν η οπλοφορία για τα στελέχη του IRA ήταν σχεδόν προϋπόθεση επιβίωσης στη Β. Ιρλανδία της εποχής εκείνης; Η… αιωνίως διασταλτική ερμηνεία της έννοιας «τρομοκράτης» υπαγόρευσε την ποινή: Για από κοινού οπλοκατοχή, φυλάκιση 14 ετών!

Η ειρωνεία είναι ότι ο Μπόμπι, αρθρογραφώντας σε τοπική εφημερίδα, εξέφραζε απόψεις, όπως: «Όπλα και βόμβες δεν κερδίζουν τον πόλεμο. Μπορούν να σκοτώσουν, αλλά όχι να δείξουν το δρόμο, ούτε να υποχρεώσουν τον άκαμπτο να λυγίσει».

Το 1981, στα δώδεκα χρόνια που παρήλθαν από τα αιματηρά γεγονότα του ‘69, είχε εξαπλασιαστεί ο αριθμός των βορειοϊρλανδών Ρεπουμπλικάνων οι οποίοι κρατούνταν στις φυλακές Άρμαχ και Μέιζ. Αριθμούσαν πλέον 3.000. Οι περισσότεροι είχαν καταδικαστεί από ειδικά δικαστήρια, χωρίς ενόρκους. Εκθέσεις της Διεθνούς Αμνηστίας βεβαίωναν ότι οι καταδίκες κατά κανόνα βασίζονταν σε ομολογίες που είχαν αποσπαστεί με βασανιστήρια (πολλοί ασφαλώς θα θυμηθούν την ιστορία των Τεσσάρων του Γκίλφορντ, που έγινε γνωστή χάρη στην κινηματογραφική ταινία Στο Όνομα του Πατρός). Στην πλειονότητά τους βρέθηκαν στο κελί επειδή υπεράσπισαν τις γειτονιές τους από επιθέσεις των «Ενωτικών» ή αντέταξαν πέτρες στα οχήματα του βρετανικού στρατού.

Από τη χαραυγή της δεκαετίας του ‘80 η κατάσταση στις φυλακές και ειδικά στο «μπλοκ Η» τέθηκε στο επίκεντρο της προσοχής αριστερών βορειοϊρλανδικών οργανώσεων, κοινωνικών και πολιτικών. Η απεργία πείνας, όμως, είναι ένα άλμα που βρίσκει αντίθετο το Σιν Φέιν, το νόμιμο πολιτικό κόμμα των Ρεπουμπλικάνων. Το διευκρινίζει σε σημείωμα που στέλνει κρυφά στον Μπόμπι ο Τζέρι Άνταμς, εκ των ηγετών του Σιν Φέιν. Ο Άνταμς θεωρεί ότι η απεργία πείνας απειλεί να αποσπάσει την προσοχή των Ρεπουμπλικάνων από τα πολιτικά τους καθήκοντα, αλλά και να επιφέρει θυσίες που τελικά θα πλήξουν το ηθικό τους. Ο Μπόμπι, όμως, είναι αποφασισμένος και αμετάπειστος. Ομοίως και η Θάτσερ, της οποίας ο αρμόδιος για θέματα Β. Ιρλανδίας υπουργός, ο Χάμφρι Άτκινς, τονίζει (15 Απριλίου) ότι η βρετανική κυβέρνηση δεν θα δεχθεί τα αιτήματα των απεργών πείνας, ούτε θα ενδώσει στη «μορφή βίας που ασκούν»…
Τον Μπόμπι συνοδεύει στο νεκροταφείο πλήθος 100.000 ανθρώπων, ενώ οι πίπιζες παίζουν τη μελωδία του τραγουδιού που γράφτηκε για τους «μπλάνκετ μεν». «Δεν θα φορέσω τη στολή του κατάδικου, υποταγμένος δε θα εκτίσω την ποινή». Στις 6 Μαΐου, το διάσημο ροκ συγκρότημα των Γκρέτφουλ Ντεντ που δίνει συναυλία στη Ν. Υόρκη αφιερώνει στον νεκρό -και εφεξής μυθικό- μαχητή του ΙRA το τραγούδι He’s Gone. Δεν είναι όμως τόσο «λεπτές» οι υπόλοιπες αντιδράσεις που εκδηλώνονται ανά τον κόσμο, στο άκουσμα της είδησης του θανάτου του Μπόμπι…

Στο Μιλάνο, 5.000 διαδηλωτές πυρπολούν την αγγλική σημαία. Στο Όσλο όπου βρίσκεται, η Βασίλισσα Ελισάβετ κινδυνεύει να δεχθεί κατακέφαλα ντομάτα, η οποία όμως δεν την πετυχαίνει. Συλλαλητήρια γίνονται σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις, στην Αυστραλία, στις ΗΠΑ. Σε διάφορα λιμάνια του κόσμου διαδηλωτές ρίχνουν μαύρη μπογιά σε βρετανικά πλοία. Στο Νέο Δελχί οι ινδοί βουλευτές κρατούν ενός λεπτού σιγή. Αμερικανοί γερουσιαστές, μεταξύ των οποίων κι ο Τεντ Κένεντι, στέλνουν επιστολή διαμαρτυρίας στη Θάτσερ. Ποτέ άλλοτε η πολιτική του Λονδίνου για τη Β. Ιρλανδία (ούτε καν στον απόηχο της «Ματωμένης Κυριακής» του ‘72) δεν προκάλεσε τέτοια κατακραυγή, διεθνώς.

Έκτοτε ο «γελαστός Μπόμπι», ο οποίος στη φυλακή πρόλαβε να γίνει και στιχουργός, βρέθηκε παντού… Έδωσε το όνομά του σε δρόμους γαλλικών πόλεων, έγινε τραγούδι στα χείλη των οπαδών της σκοτσέζικης ποδοσφαιρικής ομάδας της Σέλτικ, πρόσφερε έμπνευση σε καλλιτέχνες.

Στις 6 Οκτωβρίου 1981 η βρετανική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι οι βορειοϊρλανδοί κρατούμενοι μπορούν να φορούν τα ρούχα της αρεσκείας τους. Σταδιακά άρχισαν να γίνονται δεκτά «ψήγματα» και άλλων αιτημάτων. Πολύ ακριβό υπήρξε, ασφαλώς, το αντίτιμο. Αλλά πότε στην Ιστορία η αξιοπρέπεια υπήρξε φθηνή; Ποτέ.

Πηγή: prin.gr

Εως και 600 χρόνια «ζει» ένα πλαστικό στη θάλασσα

Save Environment, Περιβάλλον

Σε όλους μας  έχει τύχει σε κάποια καλοκαιρινή βουτιά να βρούμε μπερδεμένη στα βράχια μια πετονιά. Αυτό που δεν γνωρίζουμε είναι ότι η πετονιά θα βρίσκεται εκεί –ή γενικά στο οικοσύστημα– για ακόμα… 600 χρόνια, μέχρις ότου αποσυνθεθεί. Αντίστοιχα, ένα μπουκάλι χρειάζεται 500 χρόνια για να διαλυθεί, ένας αναπτήρας 100, μια πλαστική σακούλα 55, ένα αποτσίγαρο έως 5 χρόνια.

Τα ενδιαφέροντα στοιχεία φέρνει στο φως η Greenpeace, στο πλαίσιο εκστρατείας για τον περιορισμό των πλαστικών που καταλήγουν στις θάλασσές μας. Η οργάνωση προχωρεί στη συγκέντρωση υπογραφών ώστε ο αναπλ. υπουργός Περιβάλλοντος να τηρήσει μια δυναμική στάση κατά την επικείμενη διαμόρφωση του ευρωπαϊκού σχεδίου δράσης για την κυκλική οικονομία. Και παράλληλα ενημερώνει τους πολίτες για τις συνέπειες στο οικοσύστημα και στην υγεία μας από την απόρριψη πλαστικών στη θάλασσα.

«Τα πλαστικά αντικείμενα μιας χρήσης, αν και χρησιμοποιούνται για ελάχιστα λεπτά, παραμένουν στο περιβάλλον επί δεκαετίες, ακόμη και εκατοντάδες ή και χιλιάδες χρόνια. Ο τρόπος με τον οποίον αξιοποιούμε αυτόν τον πολύτιμο πόρο αποτελεί μια τεράστια πληγή τόσο για την οικονομία μας, όσο και για το φυσικό μας περιβάλλον. Απαιτείται μια ριζική αναθεώρηση των καταναλωτικών μας συνηθειών, αλλά και των πολιτικών αποφάσεων που χρειάζονται για τη δημιουργία μιας οικονομίας όπου η αξία των προϊόντων και των υλικών θα διατηρείται εντός της οικονομίας για όσο το δυνατόν περισσότερο», αναφέρει ο Αλκης Καφετζής, υπεύθυνος της εκστρατείας για το θαλάσσιο περιβάλλον στο ελληνικό γραφείο της Greenpeace.

Σύμφωνα με την οργάνωση, στη Μεσόγειο επιπλέουν 1.455 τόνοι πλαστικού, ενώ πλαστικά σκουπίδια έχουν εντοπιστεί σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του βυθού της, από την επιφάνεια της θάλασσας μέχρι τα μεγαλύτερα βάθη της και σε όλο το μήκος της ακτογραμμής της. Στην Ελλάδα από τους 180.000 έως 300.000 τόνους πλαστικής συσκευασίας που παράγονται ετησίως (το σύνολο της ετήσιας ζήτησης σε πλαστικό υπολογίζεται κοντά στους 500.000 τόνους), μόλις ένα μικρό ποσοστό από αυτήν την ποσότητα ανακυκλώνεται εξαιτίας της ανεπάρκειας του συστήματος διαχείρισης απορριμμάτων και της απουσίας ενός θεσμικού πλαισίου που αποθαρρύνει την παραγωγή και ζήτηση πλαστικού μίας χρήσης.

Αναδημοσίευση από kathimerini.gr

Επτά κανόνες για να αλλάξουμε τον τρόπο της ζωής μας

Web, Τρίτη Ματιά
Ξεκινάμε από την πραγματικότητα που λέει ότι η μεγαλύτερη ουτοπία είναι το: «συνέχιζε όπως μέχρι τώρα». Αυτό θα οδηγήσει όλους μαζί σε μια αβίωτη δυστοπία.
Τα όρια του «Όλο και περισσότερα, όλο και πιο γρήγορα, όλο και πιο μακριά»:
Γνωρίζουμε όλοι πια ότι έτσι δεν πάει άλλο! Με την χίμαιρα που μας έχει καταλάβει για παραπέρα μεγέθυνση-ανάπτυξη (στη χώρα μας η κυβέρνηση διατυμπανίζει τη «δίκαιη ανάπτυξη») σκοντάφτουμε παντού σε όρια. Σε όρια κοινωνικά, οικολογικά, ψυχολογικά:
Οι 62 πλουσιότεροι άνθρωποι κατέχουν όσα και τα 3,5 δισεκατομμύρια των φτωχότερων ανθρώπων και αυτό δε θα ήταν δυνατό χωρίς την υπερανάπτυξη της χρηματοπιστωτικής οικονομίας.
Φέτος τις 13 Αυγούστου ξεπεράσαμε σαν ανθρωπότητα το όριο που βάζει ο πλανήτης γη, όσον αφορά στις δυνατότητες που έχει για αναπαραγωγή των ετήσιων συνθηκών ζωής και πόρων.
Μέσα σε δέκα χρόνια (2003-2013) υπήρξε μια εκρηκτική αύξηση των ψυχικών ασθενειών παγκοσμίως και ιδιαίτερα στον «αναπτυγμένο κόσμο». Έχουμε φθάσει στα άκρα των αντοχών του «μέσου ανθρώπου».
Είναι καθαρό: το «συνεχίστε έτσι, γρηγορότερα, περισσότερα, ψηλότερα, μακρύτερα» μας ξεπερνά, μας εξουθενώνει, μας πάει πέρα από τις δυνατότητές μας.
Πως μπορεί να αλλάξει αυτό;
Μια απάντηση μπορεί να είναι: αλλαγή του τρόπου ζωής μας, που μπορεί να αποδειχθεί σαν το κρίσιμο σημείο για στροφή και μετασχηματισμό προς την κατεύθυνση της αποανάπτυξης και του «λιγότερου και επαρκούς, του βραδύτερου, του χαμηλότερου και κοντινού, του καλύτερου ποιοτικά»!
Διότι: η μείωση της κατανάλωσης δε μπορεί να ανατεθεί ή να εκπροσωπηθεί μόνο πολιτικά. Μπορεί να συνειδητοποιηθεί και να υλοποιηθεί βασικά στο ατομικό επίπεδο. Δεν είναι ζήτημα πολιτικής μόνο βούλησης, αλλά και δυνατοτήτων-δεξιοτήτων του καθένα να την πραγματώσει. Χρειάζεται: εξάσκηση, πρακτική, ρουτίνα, διευθέτηση συγκρούσεων στα πλαίσια των διατομικών-συλλογικών-κοινωνικών σχέσεων.
Για αυτό πρόκειται: Τι μπορεί να κάνει κανείς συγκεκριμένα για να συνεισφέρει σε αυτή τη στροφή, έξω από τα ραντάρ της πολιτικής.
Επτά Κανόνες για το πώς μπορεί να πετύχει κανείς την αλλαγή του τρόπου ζωής του:
1. Αρχή της μείωσης: Όχι περισσότερα, αλλά λιγότερα! 
Ο κριτικός προς την ανάπτυξη μετασχηματισμός δεν είναι ένα έργο της επιπρόσθετης πρόκλησης-επίδρασης, αλλά της δημιουργικής παράλειψης, της άρνησης και της καθημερινής δυνατότητας αντίστασης. Τίποτα δεν είναι φθηνότερο, απλούστερο, χωρίς προϋποθέσεις και πιο ριζοσπαστικό από την μείωση! Δεν χρειάζεσαι για αυτήν κανένα νόμο, καμία τεχνολογία, καμία άδεια, … Ακούγεται απλό και είναι πραγματικά απλό.
 Η λογική: «δεν το χρειάζομαι αυτό! Έχω απελευθερώσει τον εαυτό μου από αυτό! Μου αρκεί αυτό που έχω!», είναι η πιο απλή και επαναστατική που μπορεί να έχει κανείς, σε έναν κόσμο που είναι τόσο παγκοσμιοποιημένος, σύνθετος και μηχανοποιημένος.
2. Αρχή της κοινωνικής διάχυσης: Ζήσε το  πριν μιλήσεις, μίλα ειλικρινά γι αυτό που βίωσες! 
Μπορούμε να προωθήσουμε τη μείωση μόνο μέσα από βιωμένα από τα πριν παραδείγματα. Η λογική της διάχυσης είναι κάπως έτσι: όταν κάτι απαιτεί νέας μορφής δράση, ένας άνθρωπος δύσκολα το αποφασίζει μόνος του και απομονωμένα. Το κάνει καλύτερα αν βλέπει ότι υπάρχουν και άλλοι που το κάνουν και μάλιστα καλά. Αυτή η δικτύωση, αυτή η έμπνευση, το να μαθαίνει ο ένας από τον άλλο – αυτό είναι η κοινωνική διάχυση: «Αυτό που γίνεται  εδώ, μπορείτε να το κάνετε και σεις»!
Μετάδοση του αυτοπεριορισμού μέσα από ρεαλιστικά παραδείγματα και την συνεχή γνωστοποίησή τους.
3. Αρχή της αξιοπιστίας: να είσαι αυθεντικός!  
 Όλοι οι πολιτικοί λένε:  «Ναι, είναι σωστά στην πραγματικότητα, όλα αυτά που προτείνουν οι κριτικοί της ανάπτυξης, αλλά οι άνθρωποι δεν μπορούν να τα κάνουν ακόμα. Αν τα διακηρύξω και εγώ, τότε θα με στραγγαλίσουν τα ΜΜΕ, θα μου επιτεθούν οι εφημερίδες και στη συνέχεια το ίδιο μου το κόμμα». Αλλά αν εκεί έξω υπάρχουν κάποιοι που τα βιώνουν ήδη, το άλλοθι των πολιτικών καταπέφτει. Το τι λέει και τι ζητά κανείς, μπορεί με κάποιο τρόπο να αμφισβητηθεί. Αλλά αυτό που θέτεις στις καθημερινές συζητήσεις και πράξεις, αν είναι ήδη βιωμένο, γίνεται και έκδηλο! Είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο. Για αυτό ακριβώς είναι αξιόπιστα τα βιωμένα ελκυστικά παραδείγματα, διότι δεν είναι πομφόλυγες. Διότι υπάρχουν εναλλακτικές κουλτούρες που βιώνονται στην καθημερινή πρακτική και μπορούν να καθιερωθούν έναντι του κυρίαρχου υπάρχοντος παραδείγματος.
Με δυο λόγια: «Κατέστρεψε το άλλοθι της πολιτικής με ανατρεπτικές ελκυστικές αντικουλτούρες! Το τι λέει κάποιος, μπορεί πάντα να αμφισβητηθεί, αλλά μια υλοποιημένη δράση-συμπεριφορά είναι αδιάψευστη».
4. Αρχή του πρωτοποριακού: πήγαινε μπροστά, δοκίμασε τον εαυτό σου, να είσαι συνεπής!
Το μεγαλύτερο λάθος του κινήματος της βιωσιμότητας-αειφορίας ήταν- και είναι ακόμα-ότι προσπάθησε να επιδράσει στην πλειοψηφία με το να διαμορφώσει έξυπνες, αισθητικές, αναβαθμισμένες και αποδεκτές λύσεις. Έχασε το παιχνίδι.
Παρακολουθήστε την «πράσινη ανάπτυξη», δείτε όλα τα μεγάλα έργα της πράσινης αφύπνισης που ξεκίνησε πριν από 30 χρόνια. Που κατέληξαν; Δεν έχει μείνει τίποτα από το αρχικό περιεχόμενο: «Έχω φτάσει μακριά, αλλά τι κάνω εδώ;», παραμένει το ερώτημα.
Ποτέ δεν υπήρξε μια αλλαγή στην κοινωνία, που να μην είχε φυτρώσει πρώτα στις υπάρχουσες ρωγμές της! Για αυτό καλύτερα να είσαι συνεπής και ειλικρινής και να δοκιμάζεις ξανά και ξανά νέες μορφές του είναι και του πράττειν, στις ρωγμές της κοινωνίας που ανακαλύπτεις κάθε φορά!
5. Αρχή της ανθεκτικότητας: γίνε ανεξάρτητος! 
Είναι λάθος να πούμε ότι η μείωση έχει να κάνει μόνο με την προστασία των βάσεων της ζωής – πρόκειται επίσης και για αυτοπροστασία. Πώς μπορεί κανείς να κάνει τόσο ανεξάρτητο τον εαυτό του από τα πράγματα, που πηγαίνουν έτσι κι αλλιώς προς το χειρότερο, ώστε να μην νιώθει καν αυτή τη χειροτέρευση. Πρόβλεψε τέτοιες μορφές της ύπαρξής σου, που να είναι ανθεκτικές στην κρίση.
6. Αρχή ενάντια στην απογοήτευση: μην απογοητεύεσαι και συνέχισε!
Η επιτυχία των μονομερών πρακτικών, των βασισμένων στον τρόπο ζωής, δεν αποτιμάται με την τρέχουσα αποδοχή τους από τις πλειοψηφίες, αλλά με την  δυνατότητα να λειτουργήσουν και αυτές με τον ίδιο τρόπο στο μέλλον.
7. Διασυνδέσου με άλλους και γίνε ενεργητικός!
• Χρειάζονται επειγόντως ρεαλιστικά εργαστήρια, κοινωνικά σωσίβιες βάρκες, συντονισμένες δράσεις και τόποι δικτύωσης, όπου οι πρωτοπόροι της αποανάπτυξης όχι μόνο θα συναντιούνται, θα μαθαίνουν ο ένας από τον άλλο, θα εξασκούνται από κοινού σε προγράμματα πρακτικής, αλλά θα μπορούν να αλληλοενισχύονται.
• Κριτικοί προς την ανάπτυξη  αντι-πολιτισμοί και αντι-κουλτούρες, είναι πάντα το αποτέλεσμα της κοινωνικής αλληλεπίδρασης, των κοινών πρακτικών και αλληλοενδυνάμωσης.
• Μόνο η συνάντηση και η διασύνδεση με παρόμοιους φορείς βοηθά στην αναπαραγωγή και τη διάδοση των ουτοπικών σχεδίων.
​Ο άλλος τρόπος ζωής που είναι απαραίτητος για να συμβαδίσει με τον αναγωγικό μοντερνισμό, δεν είναι η απόσυρση στον εαυτό – το αντίθετο μάλιστα! Είναι η χαρούμενη σύνδεση και η αναζήτηση για συντρόφους και συντρόφισσες.
Και κάτι τέτοιο μπορεί στη συνέχεια να βοηθήσει να  αναπτυχθούν κατάλληλοι αποαναπτυξιακοί τρόποι  ή εν γένει κριτικές στην ανάπτυξη εκφράσεις ουτοπιών, ώστε όχι μόνο να σταθεροποιηθούν – δηλαδή να αναπαράγονται, αλλά και να εξαπλωθούν.
Με άλλα λόγια: χρειαζόμαστε ακόμη πολύ περισσότερες συναντήσεις, συζητήσεις, εργαστήρια, φεστιβάλ και κάμπιγκ των εναλλακτικών προς την ανάπτυξη και ουτοπικών ακτιβιστών- εγχειρημάτων!
topikopoiisi.eu 

Με εκείνους που δραπέτευσαν..

Culture, Music

Η ζωή είναι μια μεγάλη ζούγκλα καταστάσεων και συναισθημάτων. Μια ζούγκλα  στην οποία άλλοι τα καταφέρνουν να ανταπεξέλθουν μέσα της χωρίς προβλήματα, άλλοι το παλεύουν όσο περισσότερο μπορούν και άλλοι απλά δραπετεύουν.

Η εφηβεία είναι ακόμη εδώ και μας μουτζώνει στα μούτρα. Είμαστε από εκείνους τους λίγους που δραπέτευσαν.

Καληνύχτα!

  • Του Στάθη Ντάγκα