Το πέρασμα ~ Του Χρήστου Ανδρέου

Η πομπή ξεπροβάλλει μέσα από την απριλιάτικη νύχτα και σηματοδοτεί το Πέρασμα από το θάνατο στην αναγέννηση. Οι μορφές, οι μουσικές, τα σύμβολα τρεμοπαίζουν μέσα στο χρόνο και στην αέναη λαχτάρα της ανθρωπότητας να γιορτάσει την προαιώνια Ελπίδα : οι κέλτικοι εσταυρωμένοι, οι θρήνοι για τον Άδωνι, η Δήμητρα να περιμένει την Περσεφόνη να επιστρέψει από το βασίλειο του Άδη για να βλαστήσει η γη, ο αμνός του αβρααμικού μονοθεϊσμού, το Τετέλεσται και το ‘Όλα αρχίζουν τώρα’ που είπε κι ο Καζαντζάκης. Ο ορμέμφυτος τρόμος του κάθε ζωντανού κύτταρου απέναντι στο σκοτάδι κι η υπόκλιση στο ‘Γλυκύ μας Έαρ’ , που προοικονομεί την Ανάσταση των Πάντων.

Χρόνια Πολλά.

Η Μεγάλη Εβδομάδα του Γκάτσου

Οι «Μέρες Επιταφίου» ήταν μια παραγγελία του Μάνου Χατζιδάκι για να έγραφε εκείνος μουσική πάνω στους στίχους του Νίκου Γκάτσου και να παρουσίαζε, με την Ορχήστρα των Χρωμάτων, ένα έργο κατάλληλο για τη Μεγάλη Εβδομάδα (1990). Κάτι που, τελικά, δεν πραγματοποιήθηκε.

Μεγάλη Δευτέρα

Περίμενέ με μάνα μου περίμενέ με ακόμα
ώσπου να φτάσει η άνοιξη στο παγωμένο χώμα.

Περίμενέ με μάνα μου σαν το πουλί του νότου
που σμίγει μάτι και φτερό να βρει τον ουρανό του.

Περίμενέ με μάνα μου κάποια Παρασκευή σου
στην πύλη του παράδεισου στο φρέαρ της αβύσσου.

Μεγάλη Τρίτη

Κάτω απ’ τα λάβαρα της Ρώμης
στην τέντα της Μαγδαληνής
εσύ πατέρας της συγγνώμης
κι εμείς παιδιά της ηδονής.

Βραχνή ακούστηκε η κραυγή
στα καπηλειά της πολιτείας
εσύ αμνίον για σφαγή
κι εμείς κριοί της αμαρτίας.

Δε σε πτοήσαν οι Πιλάτοι
ούτ’ ο καιρός που ειν΄ εγγύς
εσύ στων ουρανών τα πλάτη
κι εμείς παρείσακτοι της γης.

Μεγάλη Τετάρτη

Τετάρτη των τεφρών και των παθών
ο θάνατος δεν έχει παρελθόν.
Τετάρτη των ψυχών και των αγγέλων
ο θάνατος δεν έχει ούτε μέλλον.

Του σύμπαντος ηχεί το εκκρεμές
ξυπνήστε ν’ αποδώσουμε τιμές.
Φανήκαν οι ουράνιοι στρατηλάτες
σα σκοτεινού Ρουβίκωνα Γαλάτες.

Της γης αναθαρρήσαν οι πληγές.
Πότε θ’ ανάψει ο ήλιος πυρκαγιές
να κάψουν το παλάτι του Ηρώδη
και τ’ άνθος του κακού να γίνει ρόδι.

Μεγάλη Πέμπτη

Αυτός που κρέμασε τον ήλιο
στο μεσοδόκι τ’ ουρανού
κρέμεται σήμερα σε ξύλο
ίλεως Κύριε γενού!
Και στ’ ασπαλάθια της ερήμου
μια μάνα φώναξε: «παιδί μου»!

Με του Απριλιού τ’ αρχαία μάγια
με των δαιμόνων το φιλί
μπήκε στο σπίτι κουκουβάγια
μπήκε κοράκι στην αυλή.
Κι όλα τ‘ αγρίμια στο λαγκάδι
πήραν το δρόμο για τον Άδη.

Θα ξανασπείρει καλοκαίρια
στην άγρια παγωνιά του νου
αυτός που κάρφωσε τ’ αστέρια
στην άγια σκέπη τ’ ουρανού.
Κι εγώ κι εσύ κι εμείς κι οι άλλοι
θα γεννηθούμε τότε πάλι.

Μεγάλη Παρασκευή

Βαριά τα βήματά μου σέρνω
στο φως της μέρας το θαμπό
κρίνα της άνοιξης σου φέρνω
και στο σταυρό σου τ’ ακουμπώ
φίλε δακρυοπότιστε
των πρωτίστων πρώτιστε.
των πρωτίστων πρώτιστε.

Άρρωστος κύλησε ο αιώνας
κι ο ήλιος βγαίνει μισερός
σαν το φτερό της χελιδόνας
που το σακάτεψε ο καιρός
φίλε τρισμακάριστε
των αρίστων άριστε.
των αρίστων άριστε.

Σήμερα ο Άδης ηνεώχθη
γεφύρι εγίνη ο Γολγοθάς
και στου θανάτου εσύ την όχθη
άφατο δρόμο ακολουθάς
έγγιστε κι ανέγγιστε
των μεγίστων μέγιστε.
των μεγίστων μέγιστε.

Μέγα Σάββατον

Όλα στερέψαν σιγά σιγά.
Τα περιστέρια πετούν αργά
σε λίμνες άνυδρες βάλτους υγρούς
σε διψασμένους κήπους κι αγρούς.

Πίσω απ’ τους λόφους τους χαμηλούς
με τους προφήτες και τους τρελούς
στέκουν παράμερα τρία παιδιά
σα γλαροπούλια στην αμμουδιά.

Μες στων καιρών την ανημποριά
διώξε το γρέγο και το βοριά
και ξαναγύρισε ήλιε στη γη
με του θριάμβου σου την κραυγή.

_______________________

   Πηγή: o-nekros.blogspot.gr

Σινιάλα – Τι σημαίνουν αυτά που σας “λέει” ο σκύλος σας

Ένα ωραίο πινακάκι που βρήκαμε στο ιντερνετ και έχει να κάνει με τις κινήσεις των σκύλων. Τι είναι αυτό που θέλουν να εκφράσουν συνήθως με τις διάφορες κινήσεις τους. Δείτε λοιπόν παρακάτω..

Κροτοφοβία και σκύλος

Τι είναι

Είναι η αγχωτική εκδήλωση φόβου ενός σκύλου όταν ακούει κάποιο συγκεκριμένο ή μη κρότο (δυνατός και σύντομος ήχος).

Πώς αντιδρά ένας κροτοφοβικός σκύλος

Ο πανικός του είναι έκδηλος και ανάλογος οποιασδήποτε άλλης φοβίας. Τα μάτια γουρλώνουν και τα αυτιά μαζεύονται προς τα πίσω, κατεβάζει την ουρά στα σκέλια, τρέχει αναζητώντας μέρος να κρυφτεί, μπορεί να πηδάει πάνω μας για να τον προστατέψουμε ή ακόμα και να γίνει επιθετικός. Ειδικά στους εργασιακούς σκύλους, η κροτοφοβία μπορεί να αποτελέσει λόγο παύσης της εργασίας τους (π.χ. κηνυγόσκυλα, σκύλοι-φύλακες).

Αιτίες που έγινε κροτοφοβικός

  1. Ελλιπής/Λάθος κοινωνικοποίηση.
  2. Πρόωρος απογαλακτισμός και απομάκρυνση από την αγέλη.
  3. Έντονα αρνητική εμπειρία (σοκ) που μπορεί να προκλήθηκε από πυροβολισμό, τρακάρισμα, κροτίδες/βεγγαλικά, βία, μεταφορά με αεροπλάνο κτλ.
  4. Κεραυνοί και βροντές: συνήθως ξεκινάει με απλή ανησυχία και καταλήγει σε έντονο πρόβλημα. Μπορεί να εξελιχθεί ακόμα και σε φοβία για τη βροχή.
  5. Κληρονομικότητα: Υπάρχουν κουτάβια που γεννιούνται κροτοφοβικά. Σε αυτήν την περίπτωση η διόρθωση του προβλήματος εξαρτάται από την ένταση της φοβίας.

Γεννιέται ή γίνεται ένας σκύλος κροτοφοβικός;

Η σίγουρη απάντηση του ερωτήματος αυτού εκκρεμεί ακόμα και γίνονται έρευνες για την βαθύτερη κατανόηση του προβλήματος. Τα περισσότερα αποτελέσματα πάντως δείχνουν ότι μπορεί ένας σκύλος να έχει γενετική προδιάθεση κροτοφοβίας. Επίσης, συσχετίζεται και με την ιδιοσυγκρασία του σκύλου καθώς φαίνεται ότι σε αρκετές περιπτώσεις συνυπάρχουν και άλλες αγχώδεις/φοβικές συμπεριφορές.

Αντιμετώπιση κροτοφοβίας

Παρόλο που μπορεί να υπάρχει γενετική αιτία λοιπόν, η αποφυγή του προβλήματος ως άλυτου πρέπει να είναι η τελευταία μας επιλογή. Η καλύτερη λύση είναι να συμβουλευτούμε έναν ειδικό στη συμπεριφορά των σκύλων που θα επιχειρήσει να μειώσει ή και να εξαλείψει το πρόβλημα. Αν θέλουμε να προσπαθήσουμε μόνοι μας, μπορούμε να εφαρμόσουμε την εξής μέθοδο:

  1. Παίρνουμε ένα αντικείμενο που να προκαλεί κρότο (π.χ. ψεύτικο πιστολάκι, μπαλόνια και καρφίτσα, κατσαρόλα).
  2. Σε ανοιχτό χώρο, κρατάμε το σκύλο μας με το λουρί και βάζουμε κάποιον σε απόσταση 5-8 μέτρων να δημιουργήσει κρότο.
  3. Αμέσως μετά τον κρότο «επιβραβεύουμε» το σκύλο μας με την αγαπημένη του λιχουδιά ή με παιχνίδι ή με λόγια και χάδια (ότι του αρέσει).
  4. Επαναλαμβάνουμε τη διαδικασία 2-3 φορές το πολύ και συνεχίζουμε μετά από λίγες μέρες με την απόσταση από την πηγή του κρότου να μειώνεται σταδιακά.
Τα ηρεμιστικά ΔΕΝ αποτελούν λύση του προβλήματος. Στην καλύτερη περίπτωση είναι αντιμετώπιση συμπτωμάτων.

Πρόληψη κροτοφοβίας

Μερικές φορές είναι πιθανή και η πρόληψη της κροτοφοβίας όσο είναι ακόμα μικρός. Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι:

  • Να κοινωνικοποιήσουμε σωστά το κουτάβι, και
  • σε περίπτωση εκδήλωσης κροτοφοβίας να μην το παίρνουμε αγκαλιά ή να κρυβόμαστε μαζί του γιατί έτσι θα μάθει ότι όντως πρέπει να φοβάται.

Πηγή άρθρου: dogsworld.gr

Στην χώρα που ότι δηλώσεις είσαι..

Στην Ελλάδα που ότι δηλώσεις είσαι, ανεξάρτητα από το αν μπορείς να είσαι αυτό που δηλώνεις και τις περισσότερες φορές δεν μπορείς, συνηθίζεις την δική σου ανυπαρξία να την διοχετεύεις σε ότι καταπιάνεσαι. Τα κομπλεξ που σε κυνηγούν, τα όνειρα που δεν πραγματοποίησες, γιατί δεν άξιζες σαν άνθρωπος να τα κάνεις πραγματικότητα, τις δυσκολίες της καθημερινότητας που σε τριγυρίζουν, αντί να τα χρησιμοποιήσεις δημιουργικά για να φτιάξεις επιτέλους κάτι καλό, τα χρησιμοποιείς για να κάνεις κακό στους άλλους.

 

 

Καθώς νυχτώνει στο Ξυλόκαστρο..

Όταν παίρνει να νυχτώνει στο Ξυλόκαστρο, κι όταν η θάλασσα είναι ήρεμη χωρίς μποφόρ και φουρτούνες, μου αρέσει να κάνω βόλτες με τη μηχανή στην παραλιακή, μέχρι πέρα μακριά έξω από την πόλη. Έχουν κάτι μαγικό αυτές οι ώρες, μια ησυχία κι ένα μυστήριο…

  • Η φωτογραφία είναι από κινητό γι’αυτό δεν είναι και τέλεια. Αλλά μ’αρέσει.

 

Στάθης Ντάγκας

Πάσχα στο χωριό και λοιπές τέτοιες εκφράσεις..

Μια από τις πλέον σιχαμένες εκφράσεις έτσι όπως έχουμε μάθει να τα γελοιοποιούμε όλα. Πάσχα στο χωριό λοιπόν, λες και η Αθήνα ή οι μεγάλες πόλεις της χώρας μπορούν να συγκριθούν με τις αντίστοιχες άλλων χωρών. Λες και θα έρθει η “Μαίρη Κλέρ” με τα ταγιέρ της (τυχαίο παράδειγμα κάποιας που χρησιμοποιεί την έκφραση) για επίσκεψη από την Καλιφόρνια.

“Πάσχα στο χωριό” και για τους χωριάτες και για τους πολίτες – χωριάτες. Το ίδιο είναι, ένα καζάνι που μέσα βράζουμε όλοι, γι’αυτό please, ας μην χρησιμοποιήσουμε στο εξής γελοίους όρους. Να μην διαχωριστούμε λέω εγώ καλύτερα.

Μεγάλη εβδομάδα για τον ελληνορθόδοξο και Πάσχα που τον κάνει να νιώθει περηφάνια, δεν είναι τίποτε άλλο πια εκτός από: καφέ, μαλλί, καφέ, ρούχα, καφέ, ούζα, καφέ, πέτσα από αρνί, καφέ, ποτό μέχρι το ξημέρωμα, πονοκέφαλος, καφέ, πάλι από την αρχή. Ξέχασα την πασαρέλα. Σημαντική παράλλειψη. Ουσία μηδέν. Μέσα σε ελάχιστα χρόνια κι ένα ισχυρότατο έθιμο μας έχασε παντελώς την αξία του. Έμειναν μόνο με τα μάτια ορθάνοιχτα τα δεκάδες χιλιάδες σφαγμένα αρνιά να μας κοιτάζουν με απορία.

Θυμάμαι κάποτε στο χωριό (όλη η Ελλάδα είναι χωριό) που έφτανε μεγάλο Σάββατο και περίμεναμε τον Χριστό να αναστηθεί. Αλήθεια. Είχαμε περάσει την Μ. εβδομάδα συμμετέχοντας σε όλα τα έθιμα. Το ζούσαμε και ήταν όμορφα. Υπήρχε επικοινωνία ουσιαστική, προσμονή, χαρά, αγάπη μεταξύ των ανθρώπων και γλέντι απ’την καρδιά και για την καρδιά. Όχι για τα μάτια. Τα αρνιά δεν μας κοιτούσαν με τέτοια απορία.

Θυμάμαι τότε που ήμουν παιδί. Ίσως τελικά αυτό να φταίει, ότι δεν είμαστε πλέον παιδιά. Γι’αυτό δεν θα γράψω άλλο. Μόνο σας παρακαλώ, όχι άλλες ηλίθιες εκφράσεις, όχι άλλη τζάμπα περηφάνια και επίδειξη. Δεν είμαστε για να περηφανεύομαστε για κάτι. Μόνο να θυμόμαστε, πως κάποια έθιμα με τα οποία είτε συμφωνούμε είτε διαφωνούμε με την διατήρησή τους, είχαν ως στόχο την κοινωνική επαφή. Πέρα από αντιλήψεις, πιστεύω κλπ, αν το καλοσκεφτείς υπήρχε νόημα. Το νόημα που χάθηκε κάπου στον δρόμο έπειτα..

 

*Η φωτογραφία είναι από ένα Πάσχα μακρινό, στο Γελήνι Κορινθίας. Πολύ πιτσιρικάς, ανάμεσα σε αγαπημένους ανθρώπους που άλλοι είναι εδώ και άλλοι όχι.

Γράφει ο Στάθης Ντάγκας

 

Οι επιζήσαντες της καθημερινότητας.. Του Στάθη Ντάγκα

Κανένα πρόβλημα με το γνωστό παιχνίδι στην τηλεόραση. Άλλωστε στη ζωή ισχύει ο κοινωνικός νόμος που λέει: “Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα”. Μπορεί να μην γουστάρω τέτοιου είδους σκηνοθετημένες αηδίες, αλλά δεν έχω και κανένα θέμα με τον κόσμο που ψυχαγωγείται μέσω αυτού. Ειλικρινά.

Ο τίτλος του μόνο με παραπέμπει στην καθημερινότητα. Για να είμαι ακριβής, αφορμή γι’αυτές τις γραμμούλες είναι μια δήλωση ενός από τους διαγωνιζόμενους, που έλεγε μεταξύ άλλων σε ένα ζάπινγκ – πέρασμά μου, ότι “ήταν ωραίο που μαχόμαστε για αστεία πράγματα, όπως το αν θα φάμε ρύζι ή μακαρόνια, πράγματα που στην αληθινή μας ζωή δεν μας απασχολούν καθόλου..”.

Σκέφτομαι πως τελικά είναι σε ισχύ περισσότερο από ποτέ στην ελληνική κοινωνία ένας διαχωρισμός. Δεν θα το πω κοινωνικές τάξεις, δεν θα επιχειρήσω να τοποθετήσω ταμπέλες στις ανθρώπινες ομάδες. Όμως σίγουρα αυτή η άνευ προηγουμένου κρίση, κι εδώ αναφέρομαι ξεκάθαρα στην οικονομική, έφτιαξε πολίτες διαφόρων ταχυτήτων. Για άλλους το πρόβλημα είναι που θα πιούνε το ποτό τους την Παρασκεύη, για άλλους πως θα εξασφαλίσουν στο παιδί του γάλα για σήμερα, σε άλλους αν ήρθε το κινητό που παρήγγειλαν και μαγειρεύει κιόλας, υπάρχουν κι εκείνοι που δεν τους αγγίζει τίποτα, αλλά και εκείνοι που ψάχνουν στα σκουπίδια για λίγο πεταμένο ρύζι. Δεν θα ήταν δυνατό να ενταχθεί ο κάθε ένας από τους παραπάνω σε κοινωνικές τάξεις. Αυτά είναι ξεπερασμένα στερεότυπα. Παρατηρείται όμως μια τεράστια ανισότητα και ένα μεγάλωμα της ψαλίδας ανάμεσα τους.

Στέκομαι στην επιβίωση. Γιατί ένα τραγικά μεγάλο ποσοστό συνανθρώπων μου κι εγώ μαζί τους, έχουμε ξαχάσει τι πάει να πει διασκέδαση ουσιαστική. Η επιβίωση έχει ρουφήξει τόσο έντονα το είναι μας μέσα της, που τελικά κοντεύουμε να γίνουμε ζόμπι. Άσχημο πράγμα και κρίμα. Να βλέπεις τον εαυτό σου να μετατρέπεται σιγά – σιγά σε μηχανή – μαχητή, μόνο και μόνο για λίγο “σήμερα”. Για να περάσεις την ημέρα. Έτσι σταμάτησες τα όνειρα κι όταν κάποιος δεν ονειρεύεται, δεν παθιάζεται να κάνει πραγματικότητα τα όνειρά του, γίνεται ένα με τον χρόνο και δεν έχει την δύναμη να καταφέρει τίποτα. Επιβιώνει αλλά δεν ζει.

Η πραγματική επιβίωση λοιπόν είναι εκεί έξω. Εδώ έξω, τριγύρω, πάνω μας και στις σκέψεις μας. Μερικοί καταφέρνουμε να γίνουμε οι τέλειοι επιζήσαντες. Άλλοι δυσκολεύονται πολύ, μερικοί δεν θα τα καταφέρουν ποτέ. Τα χαρτιά είναι για όλους σημαδεμένα και το παιχνίδι μοιάζει με εκείνο της τηλεόρασης. Καλοσκηνοθετημένο με κάκιστο σενάριο.

 

Γράφει ο Στάθης Ντάγκας

Δυο λόγια για το revista.gr – Του Στάθη Ντάγκα

Το έχουμε ξανασημειώσει και θα το κάνουμε αρκετές φορές ακόμη για να γίνει απόλυτα κατανοητό. Το revista.gr και οι αρθρογράφοι – συντελεστές του, δεν φέρουν την παραμικρή ευθύνη για σχόλια που κάνουν αναγνώστες του στα κοινωνικά δίκτυα. Ευθύνη φέρει το περιοδικό και οι συντελεστές του, μόνο για όσα γράφονται και διανέμονται από τους ίδιους και φέρουν την υπογραφή τους.

Με λίγα λόγια, μέχρι σήμερα είμαστε απόλυτα τυπικοί απέναντι σε ότι έχουμε καταπιαστεί και έχει να κάνει με τις δημοσιεύσεις του περιοδικού. Στα σχόλιά μας, στις απόψεις και τις κρίσεις μας και γενικότερα στην δημόσια έκφραση του λόγου μας.

Σε καμία περίπτωση δεν έχουμε αδικήσει κανέναν. Σε καμία περίπτωση δεν θα αδικήσουμε στο μέλλον κανέναν. Όπως και δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν να μας αδικήσει. Με απόλυτο σεβασμό στους χιλιάδες αναγνώστες που επισκέπτονται το site κάθε μήνα και με αίσθημα ευθύνης για το λειτούργημα που ασκούμε, θα συνεχίσουμε τον δρόμο μας.

To revista.gr δεν φτιάχτηκε για να κάνει “πολιτική” και πολιτική σε κανένα τομέα. Το revista.gr δεν έχει στόχο τα κλικ και μόνο αυτά. Αυτό το περιοδικό έχει ως αρχισυντάκτη έναν εργάτη – δημοσιογράφο που έμαθε στη ζωή του να μη θίγει ούτε μυρμήγκι. Να μιλάει μόνο με στοιχεία και να υπερασπίζεται την αλήθεια όσο περισσότερο του επιτρέπουν οι δυνάμεις του.

Αυτά τα λίγα και ανα διαστήματα θα φροντίζουμε να φρεσκάρουμε το συγκεκριμένο θέμα, γιατί έχει σημασία. Ως τότε συνεχίζουμε και σας ευχαριστούμε για την μεγάλη εμπιστοσύνη και την αγάπη σας.

 

Για το revista.gr

Στάθης Ντάγκας

Φοβού τη μοναξιά των social media

Μπορεί να αποκαλούνται «μέσα κοινωνικής δικτύωσης» αλλά το facebook, το Instagram και το twitter δεν μας φέρνουν κατ’ ανάγκην πιο κοντά. Τουναντίον, οι νέοι που περνούν πολλές ώρες ασχολούμενοι με αυτά μπορεί να νιώθουν στην πραγματικότητα μεγαλύτερη μοναξιά απ’ όση οι συνομήλικοί τους που βλέπουν και κανέναν άνθρωπο διά ζώσης.

Αυτό είναι το συμπέρασμα μιας νέας μελέτης, η οποία έδειξε πως οι μανιώδεις χρήστες των μέσων αυτών είχαν διπλάσιες πιθανότητες να αισθάνονται κοινωνικώς απομονωμένοι, σε σύγκριση με τους λιγότερο κολλημένους με τα social media φίλους τους.

Το εύρημα αυτό, που δημοσιεύεται στην Αμερικανική Επιθεώρηση Προληπτικής Ιατρικής (AJPM), «μας υπενθυμίζει ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν αποτελούν πανάκεια για όσους αισθάνονται μοναξιά» δήλωσε ο επικεφαλής ερευνητής δρ Μπράιαν Α. Πρίμακ, καθηγητής Ιατρικής και διευθυντής του Ερευνητικού Κέντρου Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, Τεχνολογίας και Υγείας στο Πανεπιστήμιο του Πίτσμπουργκ.


ΜΕΛΕΤΗ ΜΑΜΟΥΘ.
Η νέα μελέτη, που είναι η μεγαλύτερη έως σήμερα για το θέμα, συμπεριέλαβε 1.787 εθελοντές ηλικίας από 19 έως 32 ετών, οι οποίοι συμπλήρωσαν ένα διαδικτυακό ερωτηματολόγιο για τη χρήση κάθε είδους μέσου κοινωνικής δικτύωσης (facebook, twitter, Google Plus, YouTube, LinkedIn, Instagram, Pinterest, Tumblr, Vine, Snapchat και Reddit) και για το επίπεδο της μοναξιάς που ένιωθαν.

Η μέση διάρκεια χρήσης των μέσων κοινωνικής δικτύωσης ήταν 61 λεπτά την ημέρα. Οσοι εθελοντές ανέφεραν ότι περνούσαν πάνω από 121 λεπτά την ημέρα στα social media είχαν διπλάσιες πιθανότητες να αισθάνονται κοινωνικά απομονωμένοι, σε σύγκριση με όσους αφιέρωναν λιγότερα από 30 λεπτά ημερησίως σε αυτές τις ιστοσελίδες.

Ωστόσο δεν είναι μόνο η διάρκεια των επισκέψεων που συσχετίζεται με το αίσθημα της μοναξιάς, αλλά και η συχνότητά τους: σύμφωνα με τη μελέτη, όσοι εθελοντές επισκέπτονταν συχνότερα τα σάιτ κοινωνικής δικτύωσης είχαν σχεδόν τριπλάσιες πιθανότητες να νιώθουν κοινωνική απομόνωση σε σύγκριση με όσους τα επισκέπτονταν σπανιότερα.

Η σπανιότερη χρήση που κατέγραψε η μελέτη ήταν εννέα ή λιγότερες επισκέψεις την εβδομάδα και η συχνότερη χρήση 58 ή περισσότερες επισκέψεις την εβδομάδα.

Οι ερευνητές διευκρινίζουν πως τα ευρήματά τους δεν σημαίνουν ότι το facebook προκαλεί μοναξιά, ούτε το αντίστροφο, ενώ δεν είναι σαφές τι από τα δύο προηγείται (το αίσθημα της μοναξιάς ή η χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης).

Πού θα μπορούσε, λοιπόν, να οφείλεται η παρατηρούμενη συσχέτιση; «Μία πιθανή εξήγηση είναι ότι οι άνθρωποι που νιώθουν κοινωνικώς απομονωμένοι στρέφονται στα μέσα αυτά για να αυξήσουν τον κοινωνικό κύκλο τους» εξήγησε ο δρ Πρίμακ. «Ή πάλι προσπαθούν μέσω των ιστοσελίδων αυτών να καταπολεμήσουν τη μοναξιά τους, δίχως να αντιλαμβάνονται ότι στην πραγματικότητα την εντείνουν».

Η ΛΥΣΗ. Για τους ανθρώπους αυτούς, η λύση πιθανώς είναι «να βγουν από το Ιντερνετ και να επιδιώξουν να δημιουργήσουν αληθινές, διαπροσωπικές σχέσεις» συνέχισε. Και κατέληξε: «Ασφαλώς τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αποτελούν ισχυρό εργαλείο για να καλλιεργεί κάποιος τις σχέσεις του, αλλά από μόνα τους δεν επαρκούν για να δημιουργηθούν αυτές οι σχέσεις».

_______________________

   Πηγή: tanea.gr

by Αντικλείδι , http://antikleidi.com