Μια πολύ όμορφη φωτογραφία από την Λένα Σιντόροφφ στην παραλία του Πευκιά στο Ξυλόκαστρο. Ίσως είναι λιγάκι πιο παλιά, όμως σήμερα την είδα για πρώτη φορά και μου άρεσε ιδιαίτερα. Η Λένα άλλωστε έχει μοναδικό ταλέντο στην φωτογραφία. Έτσι λοιπόν προσκαλεί με τον καλύτερο τρόπο τους φίλους/φίλες επισκέπτες του Ξυλοκάστρου.
Μπράβο Λένα!
Το άγχος είναι το ανώτατο επίπεδο μιας καθημερινής ακολουθίας διεγέρσεων. Είτε καταπιανόμαστε με ένα σοβαρό ψυχολογικό πρόβλημα είτε παίζουμε τένις βρισκόμαστε διαρκώς σε επαγρύπνηση. Σ αυτές τις περιπτώσεις βέβαια, η υψηλή διέγερση είναι ότι χρειάζεται: τέτοιου είδους ενασχόληση απαιτεί ιδιαίτερες ψυχικές και σωματικές εφεδρείες.
Όταν όμως η διέγερση είναι υπέρμετρη σε σχέση με το έργο που πρέπει να φέρουμε σε πέρας, τότε μετατρέπεται σε άγος. Με τον όρο άγχος εννοούμε πως στη θέση μιας διέγερσης που θα άρμοζε για την αντιμετώπιση μιας δεδομένης απειλής, υπάρχει μια τόσο μεγάλη ένταση, που τορπιλίζει τη σωστή αντίδραση.
Στην «αγχώδη συνδρομή» η προσοχή προσκολλάται στην πηγή της απειλής, περιορίζοντας όλα αυτά τα δεδομένα που θα μπορούσαν, σε διαφορετική περίπτωση , να χωρέσουν μέσα στην επιγνωσή μας. Άφθονα τεκμήρια αποδεικνύουν πως η επίγνωση περιορίζεται κάτω από συνθήκες στρες.
Για παράδειγμα , σε μια κλασική πια έρευνα, εθελοντές υποβλήθηκαν σε ένα πείραμα προσομοίωσης κατάδυσης σε μεγάλο βάθος, όντας οι ίδιοι μέσα σε θάλαμο υψηλής ατμοσφαιρικής πίεσης. Οι συνθήκες του πειράματος ήταν πραγματικά εντυπωσιακές , με πραγματικές μεταβολές της πίεσης που δέχονταν οι εθελοντές, ενώ η εισπνοή γινόταν μόνο από μπουκάλες οξυγόνου. Λόγω των απαραίτητων αυξομειώσεων στην ποσότητα του παρεχόμενου οξυγόνου, υπήρχαν κάποιοι αντικειμενικοί κίνδυνοι ¨ αν και όχι ιδιαίτερα σοβαροί. Γι αυτό το λόγο οι εθελοντές υποχρεώθηκαν να τηρούν κάποιους κανονισμούς ασφαλείας. Στη διάρκεια του πειράματος οι εθελοντές έπρεπε να φέρουν εις πέρας μια «αποστολή ανίχνευσης του βυθού», κατά την διάρκεια της οποίας έπρεπε συγχρόνως να εντοπίζουν τη θέση ους και να παρακολουθούν την εκπομπή ενός φωτεινού σήματος. Καθώς η «κατάδυση» έφτανε σε όλο και μεγαλύτερο βάθος , το άγχος των ατόμων συνεχώς αυξανόταν με αποτέλεσμα, ενώ ήταν σε θέση να συνεχίσουν την «αποστολή» τους, να μην μπορούν να εντοπίσουν το φωτεινό σήμα.
Η ιδέα πως το άγχος μειώνει την προσοχή δεν είναι καινούρια. Όπως πολύ εύστοχα είπε ο Σάμιουελ Τζόνσον: «πιστέψτε με, κύριε, ένας άνθρωπος που γνωρίζει πως σε 15 μέρες θα τον κρεμάσουν είναι δυνατόν να συγκεντρώσει το μυαλό του με τρόπο αξιοθαύμαστο».
Όταν η απόκριση στο στρες καθοδηγεί την προσοχή, αυτή εστιάζεται στην άμεση απειλή. Αυτό βέβαια είναι καλό στην περίπτωση που η προσοχή και η σωματική διέγερση ισοσταθμίζονται για να αντιμετωπίσουν μια απειλή και να την αποτρέψουν τη στιγμή που ακριβώς έρχεται. Στις μέρες μας όμως σπάνια οι στρεσογόνες καταστάσεις μας αφήνουν τέτοιες επιλογές. Τις περισσότερες φορές πρέπει να εξακολουθήσουμε να ζούμε όπως πριν και συγχρόνως να αντιμετωπίζουμε μια απειλητική κατάσταση που συνεχίζει να υφίσταται… πχ να πηγαίνουμε στη δουλειά μας, ενώ βρισκόμαστε εν μέσω κάποιου παρατραβηγμένου συζυγικού καυγά ή να πληρώσουμε τους φόρους μας, κι ας μας απασχολεί η ασθένεια του παιδιού μας.
Η προσοχή που είναι προετοιμασμένη να εστιάσει πάνω στην απειλή επικρατεί ακόμα κι όταν συμβαίνουν άλλα, πιο σημαντικά γεγονότα: σκέψεις σχετικές μ αυτή την απειλή παρεισφρέουν στην πιο ακατάλληλη ώρα. Αν θέλαμε να ορίσουμε τη λειτουργία του άγχους , θα μιλούσαμε γι αυτήν ακριβώς την παρείσφρηση.
*********
O ψυχίατρος Mardi Horowitz κατάφερε ν απαριθμήσεις πολλές από τις αμφιέσεις και μεταμφιέσεις που μπορεί να περιβληθεί η παρείσφρηση του άγχους. Ο κατάλογος του είναι ευρύτατος και ιδιαίτερα διδακτικός: κάθε μια από τις παρεισφρήσεις είναι μια άποψη της “απόκρισης στο στρες” όταν αυτό φτάνει στα άκρα.
Μεταξύ τους περιλαμβάνονται και οι εξής:
Οδυνηρά συναισθήματα. Κύματα συναισθημάτων που περισσότερο αναβλύζουν από μέσα μας και παραμένουν στο πίσω μέρους του μυαλού μας, παρά αποτελούν την κυρίαρχη διάθεση.
Ενασχόληση και αναμάσημα. Μια διαρκής επίγνωση του στρεσογόνου γεγονότος που επανεμφανίζεται ανεξέλεγκτα, πέρα από τα όρια των συνηθισμένων σκέψεων που κάνουμε όταν αντιμετωπίζουμε ένα πρόβλημα.
Παρεισφρητικές ιδέες. Ξαφνικές και ανεπιθύμητες σκέψεις που δεν έχουν καμία σχέση με τη νοητική διεργασία εκείνης της στιγμής.
Επίμονες σκέψεις και αισθήματα. Συναισθήματα ή ιδέες που ένα άτομο δεν μπορεί να τις σταματήσει.
Υπερ εγρήγορση. Υπερβολική ετοιμότητα, σχολαστικός έλεγχος και έρευνα που διακατέχεται από ανήσυχη προσμονή.
Αϋπνία. Παρεισφρητικές ιδέες και εικόνες που χαλάνε τον ύπνο.
Κακά όνειρα. Συμπεριλαμβάνονται οι εφιάλτες και η αγχώδης αφύπνιση, καθώς και άλλα ανήσυχα όνειρα. Το περιεχόμενο των κακών ονείρων δεν είναι απαραίτητο να έχει στενή σχέση με το αληθινό γεγονός.
Ανεπιθύμητη αίσθηση. Η ξαφνική και ανεπιθύμητη είσοδος μιας αίσθησης ασυνήθιστα έντονης, ή και άσχετης με την παρούσα κατάσταση , στη σφαίρα της επίγνωσης.
Αντιδράσεις ξαφνιάσματος. Φοβισμένη υποχώρηση ή ωχρότητα του προσώπου ως απάντηση σε ερεθίσματα που κανονικά δεν δικαιολογούν τέτοιου είδους αντιδράσεις.
Όπως καταλάβατε, το άγχος παρεισφρέει με πολλές μορφές στη νοητική διαδικασία. Πάντως όποια κι άν είναι η μάσκα που φοράει , όταν κατακλύσει την προσοχή “πάσχει ολόκληρη η παράσταση”. Όπως θα δούμε το πιο αποτελεσματικό αντίδοτο είναι η ίδια η προσοχή, για την ακρίβεια η έλλειψη προσοχής ή η άρνηση. Για να δούμε πως η άρνηση μπορεί να εξαφανίσει το άγχος, πρέπει πρώτα να καταλάβουμε τον καίριο ρόλο του γνωσιακού μηχανισμού στη διαδικασία απόκρισης στο στρες , και ιδιαίτερα στο ρόλο που παίζει η επίγνωση της απειλής.
~ Ζωτικά ψέματα, απλές αλήθειες – Η ψυχολογία της αυταπάτης . Του Daniel Goleman . Εκδόσεις έσοπτρον Σελ 72-76
by Αντικλείδι , http://antikleidi.com
Στην Ελλάδα του ΠΑΣΟΚ, του Ευρωμπάσκετ, των βιντεοταινιών και του ενδεικτικού στο Δημοτικό μετρούσες με περηφάνια τα μπάνια και τα παγωτά. Εκείνα τα ατελείωτα καλοκαίρια όπου σηματοδοτούσαν την ολοκλήρωση της σχολικής σεζόν μέχρι την επόμενη το παγωτό βρισκόταν στην ημερήσια διάταξη. Η αρχή όμως στην… καταμέτρηση άρχιζε πολύ νωρίτερα. Τέτοιες μέρες. Παραδοσιακά η 25η Μαρτίου ήταν μια μέρα που… άνοιγε την αυλαία. Αμέσως μετά την παρέλαση κάποιο ψυγείο γινόταν πόλος έλξης για το πρώτο παγωτό της χρονιάς. Εάν έχεις περάσει τα 35 θα καταλάβεις. Υπήρχαν μέρες που έτρωγες ακόμη και τέσσερα ή πέντε από τα αγαπημένα σου παγωτά. Τα ψυγεία της ΔΕΛΤΑ, της ΕΒΓΑ, της ΑΓΝΟ, της ΑΣΤΥ και μετέπειτα της Algida έκρυβαν μικρά διαμάντια. Λιχουδιές που σου έφτιαχναν την μέρα. Γευστικές απολαύσεις που σε ξελίγωναν και ήθελες κι άλλο! …
Τα καλύτερα παγωτά τότε κυκλοφόρησαν! Μετά τα μέσα της δεκαετίας του ’80. Στην εποχή που τα ψυγεία δεν είχαν καν συρόμενα τζάμια, αλλά λαστιχένια καπάκια και μόνιμες ουρές από πιτσιρικάδες που χαλούσαν το υστέρημα τους σε πυραύλους «Νοκ Άουτ» και κυπελλάκια Τρινιτά της ΕΒΓΑ!
Η χρονοκάψουλα του G-Weekend σε γυρίζει πίσω στην εποχή του Number One, του Σοκ, του Τόνγκο, του Lucky Cup, του Marengata, του Μανχάταν και του Ice Burger θυμίζοντας σου τα παγωτά που λείπουν από την σημερινή εποχή!
Κυπελλάκια
Lucky Cup
Φτωχό το περιεχόμενο του και ασφαλώς όχι κάτι το ιδιαίτερο. Σίγουρα έχεις φάει ανώτερα παγωτά, αλλά με κανένα δεν ένιωσες το αίσθημα της έκπληξης που σου προκαλούσε με το δωράκι που έβρισκες αφαιρώντας το αλουμινόχαρτο της βάσης. Υπήρχε περίπτωση να μην φας ούτε κουταλιά. Ποιον ένοιαζε άλλωστε;
Καραμπόλα
Το ίδιο ακριβώς κόνσεπτ με το παραπάνω μόνο που κυκλοφορούσε από το αντίπαλο δέος της ΔΕΛΤΑ, την ΕΒΓΑ.
Άφρικα
Λιγότερο γνωστό. Επίσης έκρυβε δωράκι. Παραγωγή της ΑΓΝΟ.
Μανχάταν
Κύριο χαρακτηριστικό του η σοκολάτα και η κόκκοι επίσης από σοκολάτα που περιείχε. Ψηλά στις προτιμήσεις της εποχής.
Σικάγο
Διαχρονικό παγωτό της ΕΒΓΑ με τον Αθηνόδωρο Προύσαλη να αναφωνεί στην cult διαφήμιση στα μέσα της δεκαετίας του ’80: «Πω πω…Σικάγο γίναμεεε».
Μαρενγκάτα
Βανίλια με σιρόπι σοκολάτας και βύσσινο, αφράτη μαρέγκα και ολόκληρο κεράσι. H διαφήμιση της Μαρενγκάτα έγραψε ιστορία με τον Τίμο Περλεγκα να υποδύεται τον μαφιόζο!
Σουλτάνα
Το καλύτερο ίσως κυπελλάκι στην ιστορία της ανθρωπότητας. Κυκλοφόρησε από την Algida και είναι κρίμα που δεν έχει λάβει το feed back που του αρμόζει. Ήταν πολύ μπροστά από την εποχή του. Μαύρο πλαστικό μπολ με σοκολάτα σε αφθονία και έξτρα σιρόπι σοκολάτας. Highlight αποτελούσε η κρυσταλλωμένη σοκολάτα που είχε ως εσωτερική επικάλυψη προσφέροντας μοναδική γευστική ηδονή! Σοκολάτα λέμε…
Καϊμάκι
Κλασικό με σιρόπι βύσσινο παραγωγής ΕΒΓΑ. Σίγουρα ένα δεν έφτανε.
Cherry Dream
Από την Δέλτα με κρέμα και κεράσι!
Coppa Rica
Το παγωτό που κόλαζε ακόμα και καλόγριες όπως βλέπαμε στην διαφήμιση. Παραγωγή Algida στα πρότυπα του Cherry Dream.
Τρινιτά
Για πολλούς το κορυφαίο παγωτό όλων των εποχών. Αφαιρούσες το χάρτινο καπάκι και αφού «έσπαγες» την σοκολάτα με τους ξηρούς καρπούς που δέσποζε στο κέντρο, απολάμβανες τις τρεις γεύσεις του. Βανίλια, κακάο, φουντούκι. Το συγκεκριμένο κυπελλάκι έπειτα από ψηφοφορία της ΕΒΓΑ το 2013 αναδείχθηκε ως το πιο δημοφιλές και επέστρεψε στα ψυγεία της. Ο λαός μίλησε!
Γκλάμουρ
Από την Δέλτα σε αρκετά «προχώ» συσκευασία με γεύση τιραμισού και όχι μόνο!
Καραμελέ
Από τα πλέον περιζήτητα παγωτά με μεγάλη ποσότητα κρέμας σε νορμάλ τιμή. Βαθύ αλλά στενό κυπελλάκι το οποίο είχε ως αποτέλεσμα να λερώνεις το καινούριο σου T-shirt.
Ρόκετ
Η απάντηση της ΕΒΓΑ στο παραπάνω.
Ξυλάκια
Τόνγκο
Τόνγκο παγωτό μπανάνα που έλεγε και η διαφήμιση. Προσιτή οικονομικά επιλογή αλλά απόλυτα value! Θανατηφόρος συνδυασμός σοκολάτας και γεύσης μπανάνα!
Τρελή Πατούσα
Από την ΕΒΓΑ. Σε σχήμα που παρέπεμπε σε πατούσα με γεύση φράουλα και σοκολάτα! Γινόταν ανάρπαστο.
Φρου Φρου
Η επιτυχία του δημοφιλούς χαρακτήρα καρτούν ήταν τέτοια που δημιουργήθηκαν και ομώνυμα παγωτά. Παρέπεμπε σε τρελή πατούσα! Μάλιστα είχε και τσίχλα ως μύτη του Φρου-Φρου!
Ροζ Πάνθηρας
Ένα ακόμη πετυχημένο παγωτό που βάδισε στη συνταγή της Τρελής Πατούσας. Φράουλα, κρέμα και σοκολάτα σχημάτιζαν την μορφή του Ρόζ Πάνθηρα. Για μερικά δευτερόλεπτα γιατί στη συνέχεια έμενε μόνο το ξυλάκι!
Boss
Από τα κλασικά ξυλάκια της ΔΕΛΤΑ αν και μεταγενέστερο. Από τα πρώτα με λευκή σοκολάτα! Εθισμός!
Feast
Γεύση σοκ όπως έλεγε και η διαφήμιση! Πολύ σοκολάτα μέσα και έξω! Ουσιαστικά δύο παγωτά σε ένα.
Τρόικα
Το συγκεκριμένο ξυλάκι αν κυκλοφορούσε την σημερινή εποχή λόγω ονόματος θα ξεπουλούσε! Συνδύαζε τρεις γεύσεις. Βανίλια, κακάο και φουντούκι με επικάλυψη σοκολάτας γάλακτος και ξηρούς καρπούς! Από την ΕΒΓΑ και αυτό. Δυνατό!
Max
Κλασικό ξυλάκι με γεύση σοκολάτα και επικάλυψη σοκολάτας με ξηρούς καρπούς.
Status
Το πρώτο ξυλάκι που κυκλοφόρησε σε πολυτελή συσκευασία από σκληρό χαρτί. Η απάντηση στο Boss της ΔΕΛΤΑ.
Πύραυλοι
Number 1
Από την ΕΒΓΑ με κρέμα, σοκολάτα και ξηρούς καρπούς. Το όνομα του δεν απείχε πολύ από την πραγματικότητα αναφορικά με την ζήτηση του.
Shock
Από τα πιο ακριβά αλλά συνάμα πιο μεγάλα παγωτά. Άφθονη κρέμα με σιρόπι βύσσινο. Δεν σε απογοήτευσε ποτέ. Ακόμη και η διαφήμιση με το μοντέλο που φορούσε ολόσωμη vinyl φόρμα και αποκάλυπτε το μπούστο του ταίριαζε με το κλίμα της εποχής. Αυτό ήταν άλλωστε και το κόνσεπτ του συγκεκριμένου πυραύλου!
Νοκ-Άουτ
Ένα ακόμη μοντέλο με μαγιό και γάντια του μποξ χτυπούσε στην διαφήμιση έναν σάκο. Στο τέλος έβγαλε νον-άουτ και έναν τύπο. Πατούσε στην επιτυχία του Shock, μόνο που αποτελούνταν κυρίως από κρέμα σοκολάτας!
4Χ4
Κυκλοφόρησε σε κρέμα και σοκολάτα εισάγοντας το κλασικό πλαστικό καπάκι στην κορυφή του. Ο σχηματισμός του παρέπεμπε σε παγωτά μηχανής!
Over
Έμοιαζε με το 4X4, αλλά αποτελούνταν ολοκληρωτικά από σοκολάτα, ενώ το χωνάκι ήταν ακόμη πιο γευστικό!
Magnum
Τι να πει κανείς για αυτό το παγωτό. Μία ιστορία από μόνο του. Η διάρκεια του, τα λέει όλα. Στην κορυφή του δέσποζε η κρέμα βανίλια και όσο το καταβρόχθιζες ανακάλυπτες την σοκολάτα και το σιρόπι. Όλα τα λεφτά ήταν και η κρυσταλλωμένη συμπαγής σοκολάτα στον βυθό του πυραύλου! Κυκλοφόρησε αργότερα και σε γεύση φράουλα.
Cornetto
Κλασικό «πυραυλάκι» της Algida με γεύση βανίλια, σε χωνάκι μπισκότου, με επικάλυψη σοκολάτας γάλακτος και κομμάτια αμυγδάλου. Mάλλον υπερεκτιμημένο παρά την φήμη του.
ΤΡΥΚ
Πύραυλος που θύμιζε… Lucky Cup καθώς περιείχε δωράκια. Βγήκε στην αγορά στα μέσα της δεκαετίας του ’90 με τον Κώστα Μπίγαλη να τραγουδά στην διαφήμιση για την προώθηση του.
Texas
Το καλοκαίρι του 1986 η γαλακτοβιομηχανία ΑΓΝΟ ρίχνει στην αγορά παγωτού τον πύραυλο Texas επιλέγοντας τον Χάρρυ Κλυνν, για την προώθηση του προϊόντος.
Τζάμπο
Ένας ακόμη πύραυλος που κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά από την ΑΣΤΥ σε δύο γεύσεις.
Rocket Ball
Πύραυλος με επικάλυψη σοκολάτας, αμύγδαλο και από μέσα σιρόπι σοκολάτας.
Last but No Least: Colloseum, Maximum, For You από την ΔΕΛΤΑ, No Limit και FM από την ΕΒΓΑ.
Γρανίτες
Calippo
Στην κατηγορία παγωτών γνωστή και ως «σπρώξε-γλείψε» (μην πάει το νου σου στο πονηρό) που έκανε και κάνει θραύση ιδιαίτερα στις πολύ ζεστές μέρες του καλοκαιριού. Έκρηξη δροσιάς από την Algida με τη γρανίτα φράουλα από πλούσιο χυμό πραγματικής φράουλας.
Turbo
Απάντηση της ΕΒΓΑ στο ίδιο στιλ με τρομερό μότο στην εποχή του. «Πάνω κάτω, πάνω κάτω, κούνα, γλέντα το και φάτο».
Grillo
Επίσης ανάλογο κόνσεπτ, αλλά από την ΔΕΛΤΑ τούτη την φορά. Ο χυμός στο φινάλε όλα τα λεφτά!
Λόλιποπ
Ίσως το πιο φθηνό παγωτό στην εποχή του. Γρήγορη αλλά δροσιστική λύση. Από τα πλέον αναγνωρίσιμα παγωτά. Γρανίτα λεμόνι και γρανίτα με άρωμα φράουλας. Σίγουρα θυμάσαι το μούδιασμα στα ούλα σου όταν επιχειρούσες την πρώτη δαγκωνιά!
Σάντουιτς
Cucciolone
Παραγωγή της Algida με τρεις γεύσεις και το χαρακτηριστικό σκίτσο φιλοτεχνημένο πάνω στο απαλό μπισκότο.
Champ
Σαντουιτσάκι που θύμιζε το Mars.
Ice Burger
Ο σχηματισμός του παρέπεμπε σε μπέργκερ. Κυκλοφορούσε από την Έβγα και αποτελούνταν από κρέμα και σοκολάτα.
Σάντουιτς 50-50
Προσιτό οικονομικά και άκρως απολαυστικό. Υπήρχε άνθρωπος που δεν άφηνε την σοκολάτα για το τέλος; Κυκλοφορεί ακόμη αλλά δίχως να περιέχει κρέμα σοκολάτας, παρά μόνο βανίλια. Γιατί το κάνατε αυτό;
Μίνι Γρανίτα Πορτοκάλι
Κυκλοφορούσε σε χάρτινη συσκευασία που παρέπεμπε στις πυραμίδες της Αιγύπτου από την ΑΓΝΟ. Η αλήθεια είναι πως χρειαζόσουν ένα πακέτο χαρτομάντηλα για να παραμείνεις αλώβητος ως την τελευταία σταγόνα αφού τα σιρόπια έσταζαν παντού.
Οικογενειακά Παγωτά
Viennetta
Μια κατηγορία από μόνο του το Viennetta της Algida. Το καφέ χρωμα πάνω στο παγωτό με τα κυματάκια που κάνει η κρέμα είναι χάρμα ειδέσθαι! Για τους εκλεκτούς μουσαφίρηδες σου η πλέον ενδεδειγμένη λύση!
Romantica
Ένα ακόμη πολυτελές παγωτό της Algida που θυμίζει τούρτα!
Variete
Γρήγορη λύση με τρεις απλές γεύσεις δίχως πολλά φρου-φρου και αρώματα. Κρέμα, σοκολάτα, φράουλα.
Aloma
Κυκλοφορεί ακόμα από τη Nestle σε εφτά γεύσεις! Forest Fruit,Stracciatella, Καϊμάκι με φυσικό έλαιο Μαστίχας Χίου αλλά και το παραδοσιακό ελληνικό γλυκό μεταμορφωμένο σε παγωτό- Μωσαϊκό
Astoria & Princesse
Σε χάρτινη συσκευασία παραγωγής ΔΕΛΤΑ. Επρόκειτο ουσιαστικά για κορμό με πλούσια γεύση σοκολάτας και κρέμας παγωτού.
Πηγή: Ειλικρινά όσο κι αν ψάξαμε η πηγή αγνοείται. Το φαινόμενο του “clopy” paste βλέπετε! Κανένα site δεν αναφέρει την πηγή. Σόρρυ προς τον συντάκτη κι αν το δει ας μας στείλει.
Δεκαπέντε χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τις 24 Μαρτίου του 1999, όταν το ΝΑΤΟ ξεκίνησε τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς εναντίον της Σερβίας, επειδή η τελευταία αρνείτο να υπογράψει τη συμφωνία για το μέλλον του Κοσσυφοπεδίου. Οι βομβαρδισμοί διήρκεσαν σχεδόν 3 μήνες και ακολουθήθηκαν από χερσαία εισβολή. Πρόκειται για την πρώτη επίθεση στην ιστορία της Συμμαχίας κατά κυρίαρχου κράτους.
Στη διάρκεια των βομβαρδισμών, σύμφωνα με τη διεθνή οργάνωση προάσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων Human Rights Watch, 500 περίπου άμαχοι έχασαν τη ζωή τους σε 90 διαφορετικά επεισόδια, κατηγορώντας το ΝΑΤΟ για παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου. Το Βελιγράδι, από την πλευρά του, έκανε λόγο για 5.000 νεκρούς αμάχους στη διάρκεια των 78ήμερων αεροπορικών επιχειρήσεων.
Το ίδιο το ΝΑΤΟ δεν έδωσε ποτέ στη δημοσιότητα στοιχεία για τις απώλειες μεταξύ των αμάχων. Το αμερικανικό Πεντάγωνο, ωστόσο, έχει παραδεχτεί ότι υπήρξαν 20 έως 30 περιπτώσεις λαθών, που προκλήθηκαν ως συνέπεια των βομβαρδισμών. Σε συνέντευξή του το 2005, στον ιστότοπο της Σερβικής Ραδιο- Τηλεόρασης (RTS), το κτίριο της οποίας βομβαρδίστηκε στις 23 Απριλίου 1999, με αποτέλεσμα το θάνατο 16 εργαζομένων, ο γνωστός Αμερικανός συγγραφέας και πολιτικός αναλυτής Νόαμ Τσόμσκι σημειώνει πως ο πραγματικός σκοπός του πολέμου δεν είχε σε καμία περίπτωση να κάνει με την ανησυχία των ΗΠΑ για τους Αλβανούς Κοσοβάρους.
«Η επέμβαση έγινε διότι η Σερβία δεν ακολουθούσε τις απαιτούμενες κοινωνικές και οικονομικές μεταρρυθμίσεις, που σημαίνει ότι ήταν η τελευταία γωνία της Ευρώπης δεν είχε υποτάξει τον εαυτό της στα καθοδηγούμενα από τις ΗΠΑνεοφιλελεύθερα προγράμματα, επομένως έπρεπε να εξαλειφθεί».
Το χρόνο πριν τους βομβαρδισμούς, σύμφωνα με δυτικές πηγές, περίπου 2.000 άνθρωποι είχαν σκοτωθεί, οι σκοτωμοί διακόπηκαν, πολλοί από αυτούς προέρχονταν στην πραγματικότητα μέχρι τον Ιανουάριο του 1999 από τους αντάρτες του Απελευθερωτικού Στρατού του Κοσόβου, που προσπαθούσαν να προκαλέσουν μια σκληρή απάντηση εκ μέρους της Σερβίας, προκειμένου να στραφούν στη συνέχεια στους Δυτικούς ανθρωπιστές για να ξεκινήσουν οι βομβαρδισμοί».
Τακτικός αναγνώστης των εδώ κατά Kυριακή επιφυλλίδων επιστολογραφεί και λέει:
«Yπήρξα για σαράντα πέντε χρόνια ξεναγός, στα αγγλικά και κυρίως στα γερμανικά.Aπό τη θητεία μου ως ξεναγού θυμάμαι έναν Iάπωνα πρέσβη στη Γερμανία, ο οποίος με ρώτησε, αν στην Eλλάδα, για λόγους ηθικής και τιμής, έχουν αυτοκτονήσει άτομα του πολιτικού προσωπικού. Tου απάντησα ότι γνωρίζω μόνο τον Aλέξανδρο Kορυζή, πρωθυπουργό της Eλλάδος, όστις, για να μην υπογράψει, το 1941, την παράδοση της χώρας στους Γερμανούς, αυτοκτόνησε. Mε ρώτησε, αν η χώρα τον τίμησε με ανδριάντες ή άλλες τιμές. Kαι απήντησα ότι είναι μάλλον άγνωστος στους νεωτέρους.Mου είπε ότι αυτό δεν είναι καλό σημάδι για τη χώρα».
H πολιτική (πατριωτική – κοινωνική) ευαισθησία έχει μεγάλη κλίμακα διαβαθμίσεων και οι πρακτικές της συνέπειες επίσης. Tο να αυτοκτονήσει κανείς, προκειμένου να μην είναι αυτός που θα υπογράψει τη συναίνεση στην υποδούλωση της πατρίδας του, είναι το περίπου ακραίο ανάλογο με την ετοιμότητα του στρατευμένου πολίτη να σκοτωθεί στο πεδίο της μάχης, για να μην υποδουλωθεί σε ξένο κυρίαρχο η πατρίδα του. Σήμερα όμως τι είναι υποδούλωση και τι δεν είναι; Kαι αν δεν ξέρουμε τι είναι υποδούλωση, ποιο θα είναι το περιεχόμενο της πολιτικής ευαισθησίας, η αιτία για να στρατευθεί κανείς και να πολεμήσει για την πατρίδα, το νόημα της τόλμης να αυτοκτονήσει «για λόγους ηθικής και τιμής»;
Tο ιστορικό σκηνικό έχει μεταβληθεί ριζικά. Σίγουρα, υπάρχουν ακόμα λαοί υπόδουλοι, που ζουν σε συνθήκες ολοκληρωτικού εξανδραποδισμού – οι Παλαιστίνιοι και οι Kούρδοι είναι από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα. Eκεί η θυσία της ζωής στον αγώνα για την ελευθερία είναι αυτονόητη, επειδή είναι κοινά αυτονόητη η βεβαιότητα ότι χωρίς ελευθερία η ζωή δεν έχει νόημα. Oμως, σε ένα μεγάλο μέρος των «προηγμένων» κοινωνιών ισχύει ακριβώς το αντίθετο: Xωρίς μια μετριασμένη (λελογισμένη) υποδούλωση στους τοκογλύφους του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος, οι λαοί δεν είναι δυνατό να απολαμβάνουν το ποσοστό καταναλωτικής ευχέρειας που δικαιολογεί την ύπαρξή τους. Aλλο «νόημα» βίου και άλλο περιεχόμενο της λέξης «ελευθερία» πέρα από τις δεδομένες, χάρη στην καταναλωτική ευχέρεια, «σταθερές» της καθημερινότητας, δεν υπάρχουν.
Eίχα εκπλαγεί, αρχές της δεκαετίας του ’90 στον Kαναδά, όταν καλός μου εκεί φίλος, αφού με ξενάγησε στην πρόσφατα αποκτημένη θαυμάσια φάρμα του, μισθωτός αυτός, μου εξήγησε: «Ξέρεις, εμείς δουλεύουμε ισοβίως μόνο για τις τράπεζες, αυτό είναι το νόημα, το περιεχόμενο και ο σκοπός της ζωής μας». Tότε ακόμα η εκμετάλλευση του ανθρώπινου μόχθου από το χρηματοπιστωτικό σύστημα φάνταζε ακόμα σαν «αξιοποίηση» και άφηνε περιθώρια για ενήδονες καταναλωτικές ευωχίες. Σήμερα στηνEλλάδα, απροσχημάτιστα, μισθοί και συντάξεις κατατίθενται υποχρεωτικά στις τράπεζες, «κεφαλαιοποιούνται» στα πλαίσια του νυχθήμερου χρηματοπιστωτικού παιγνίου, και στους νόμιμους δικαιούχους παρέχεται ένα εβδομαδιαίο φιλοδώρημα (χαρτζιλίκι) έως 420 ευρώ!
Tο ιστορικό σκηνικό έχει μεταβληθεί ριζικά. Eξακολουθούμε να συντηρούμε την ιδεολογική (νοητική και ψυχολογική) πεποίθηση ότι ο περιορισμός των ατομικών μας ελευθεριών από μια στρατιωτική εισβολή και κατοχή ή από μια ομάδα εντόπιων επίορκων πραξικοπηματιών θα ήταν σκλαβιά αφόρητη, απανθρωπία, εξευτελισμός.Eνώ η συμφωνημένη (με «μνημόνια») κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας, ανεξαρτησίας και αυτοδιαχείρισης από δανειστές της χώρας λογαριάζεται ευεργέτημα, «σωτηρία» της πατρίδας και της συλλογικής αξιοπρέπειας.
Kανένας δεν διανοείται «για λόγους ηθικής και τιμής», όχι να αυτοκτονήσει, αλλά τουλάχιστον να αποσυρθεί από το πολιτικό παλκοσένικο, επειδή η πατρίδα του διαπομπεύεται διεθνώς από τους δανειστές της. Kαι όχι μόνο: κάθε δημόσια λειτουργία επιτροπεύεται από τους ξένους εγκαθέτους, η επιτρόπευση επιβάλλει συνθήκες εξωφρενικά άδικων στερήσεων ή και λιμοκτονίας σε μεγάλο τμήμα του πληθυσμού, ο ανθός του ανθρώπινου δυναμικού εξαναγκάζεται σε εκπατρισμό. Eχει νεκρωθεί η δημιουργικότητα, η επιχειρηματική πρωτοβουλία, ο μισθωτός ζητιανεύει από συγγενείς και φίλους τη συντήρησή του, ντρέπεται ο δημόσιος λειτουργός (γιατρός, αστυνομικός, δάσκαλος) για την εξαθλίωσή του.
Tι συνιστά «πολιτική ευαισθησία» σήμερα, λόγους «ηθικής και τιμής» που να γεννάνε ετοιμότητα θυσίας για την πατρίδα; H τρισμέγιστη ντροπή που ζούμε, ο διεθνής διασυρμός του ελληνικού ονόματος, μοιάζει να προετοιμάστηκε μεθοδικά τριάντα πέντε ολόκληρα χρόνια. Mεθοδεύτηκε η αλλαγή προτεραιοτήτων:
Ποιότητα ζωής και χαρά ζωής δεν αντλεί πια ο Eλληνας ούτε από τη συνέχεια και την εκφραστική δυναμική της γλώσσας του ούτε από την ιστορία του, δηλαδή την πολιτισμική του ετερότητα. Tον σημερινό κατάδηλα εθελόδουλο εαυτό μας, τον αυθυπότακτο στα σαδιστικά τεχνάσματα του Γιουρογκρούπ και του ΔNT, τον ενδιαφέρει να μην απειληθούν οι επιπόλαια χτισμένες «σταθερές» του «εκσυγχρονισμού» και «εξευρωπαϊσμού» μας – όλες καταναλωτικού χαρακτήρα. Ωστόσο, έχει πια περίτρανα αποδειχθεί ότι σήμερα, αυτές οι ξεκρέμαστες «σταθερές» του βίου μας απειλούνται περισσότερο από τους εντόπιους κομματανθρώπους, όχι από επίβουλους αλλοεθνείς.
Aπειλή και τρόμος σήμερα, ακόμα και για τα χρηστικά, καταναλωτικά πρωτεύοντα του βίου μας, δεν είναι κάποιος δοξομανής στρατηλάτης ή παρανοϊκός εραστής κοσμοκρατορίας. Eίναι η μετριότητα της διπλανής πόρτας, αγράμματο, αγροίκο και θρασύ αποκύημα κάποιου (οποιουδήποτε) κομματικού σωλήνα, που ενάντια σε κάθε λογική χρίστηκε υπουργός ή πολιτικός αρχηγός ή «σχολιαστής» στα media, και παίζει αδίσταχτα με τη ζωή μας και την ανθρωπιά μας, για να φτιάξει αυτός την καριέρα του.
Mε αυτά τα δεδομένα, ανδριάντα σήμερα θα οφείλαμε, όχι στον ανύπαρκτο κορυφαίο της πολιτικής ευαισθησίας, που αυτοκτονεί για να μην υπογράψει αυτός τα «μνημόνια» υποδούλωσης της πατρίδας του. Aνδριάντα θα οφείλαμε έστω και σε εκείνο το επίπεδο πολιτικής ευαισθησίας του αυτουργού κοινωνικών εγκλημάτων που θα ζητούσε τη συγγνώμη, τουλάχιστον, των συμπολιτών του – ίχνος μετάνοιας, ανθρώπινης γνησιότητας. ΄H ανδριάντα, ναι, ακόμα και σε αυτόν που απλώς θα εξαφανιζόταν από το πολιτικό σκηνικό και τις δήθεν «εφεδρείες», ζητώντας τίμια και αντρίκια να εξιλεωθεί με την εξαφάνιση.
Ο Χρήστος Γιανναράς γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε στα Πανεπιστήμια της Αθήνας, της Βόννης και της Σορβόννης. Επιφυλλιδογραφεί σε εφημερίδες παρεμβαίνοντας στην πολιτική και κοινωνική επικαιρότητα.
ΠΗΓΗ: yannaras μέσω protagorasnews
Για να είσαι πειστικός πρέπει να είσαι πιστευτός. Για να είσαι πιστευτός πρέπει να είσαι αξιόπιστος. Για να είσαι αξιόπιστος πρέπει να είσαι αληθινός.
Edward R. Murrow, 1908-1965, Αμερικανός δημοσιογράφος
Παρατηρείται το φαινόμενο να καταπιάνονται με την δημόσια γραφή, άποψη, κριτική, άνθρωποι που δεν κατέχουν καλά την έννοια της δημοσιογραφίας ως λειτούργημα. Το φαινόμενο είναι διαχρονικό και δεν οφείλεται στην έκρηξη του διαδικτύου μόνο. Απλά στις ημέρες μας έγινε πιο έντονο. Όλοι έχουν μια άποψη και θέλουν να την εκφράσουν. Η αλήθεια όμως δεν βρίσκεται μέσα στην ανάγκη του βιοπορισμού ή την προώθηση των προσωπικών συμφερόντων. Η αλήθεια κουβαλά τόση μετριοπάθεια που είναι δύσκολο να την ανακαλύψει κανεις. Γι’αυτό οφείλουμε ως πολίτες, ως αναγνώστες, ως άνθρωποι πάνω από όλα, να ψάχνουμε την αλήθεια πάντοτε με ψυχραιμία. Ίσως να μην καταφέρουμε να την αντικρίσουμε σύντομα. Όμως επειδή ακριβώς είναι δύσκολη, δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να την εφεύρουμε κιόλας.
Η στωική αντίληψη της αρετής έχει αφήσει ανεξίτηλο, αν και υποτιμημένο, το αποτύπωμα της στον πολιτισμό μας.
Ο Καρτέσιος, ο Σπινόζα, ο Ρούσσο, ο Νίτσε, ο Μαρξ και οι «ιδρυτές-πατέρες» των ΗΠΑ έχουν επηρεαστεί από αυτό το ηθικό σύστημα.
Η αρετή, μέχρι την πρόσφατη αναβίωσή της μέσα από την επαναφορά της φιλοσοφίας στην καθημερινή μας ζωή, θεωρούνταν συνώνυμη με τον πουριτανισμό, τη θρησκοληψία και την κάπως κωμική για τον σύγχρονο άνθρωπο ευπρέπεια. Η διδασκαλία του Επίκτητου δεν έχει καμιά σχέση με τη χριστιανική ιδέα για την αρετή — η αρετή, η ευδαιμονία και η ψυχική γαλήνη συμβαδίζουν και αποτελούν μέρη της ίδιας κατάστασης.
Ο Επίκτητος συνηγορεί υπέρ του Καλού προς χάριν του Καλού, όχι προς χάριν κάποιας ανταμοιβής στον άλλο κόσμο, και υποστηρίζει ότι η ενάρετη ζωή αρχίζει από την παραδοχή ότι έχουμε μεγάλα περιθώρια βελτίωσης κι ότι, εντέλει, το να είμαστε ηθικά ακέραιοι και συνεπείς προκαλεί ανακούφιση και ηρεμία. Με λίγα λόγια προτείνει να αναζητήσουμε την ευτυχία στη βελτίωση του εαυτού μας και όχι, με σημερινούς όρους, στην αναζήτηση του πιο επικερδούς και επιδεικτικού λάιφ στάιλ.
Η φιλοσοφία δεν είναι μια ατέλειωτη σειρά από σκοτεινές τελετουργίες και εξίσου σκοτεινές λέξεις και έννοιες. Είναι η αγάπη της σοφίας και της αρετής, η τέχνη να ζεις ενάρετα κι ευτυχισμένα. Πρέπει λοιπόν να σώσουμε τη φιλοσοφία από τους γκουρού που ισχυρίζονται ότι κατέχουν την απόλυτη αλήθεια και οι οποίοι εκμεταλλεύονται συχνά τους αφελείς. Η φιλοσοφία πρέπει να προωθεί την αρετή, το ατομικό και κοινωνικό καλό — αλλιώς πρόκειται για αγυρτεία.
Ποιο είναι το κέρδος μας από τις καλές πράξεις; «Το κέρδος μας είναι οι ίδιες οι καλές πράξεις» λέει ο Σενέκας. «Η ανταμοιβή για την ενάρετη συμπεριφορά είναι η ίδια η ενάρετη συμπεριφορά». Αυτή είναι η ουσία της στωικής φιλοσοφίας.
Max Exelman “61 μαθήματα καθημερινής ζωής από τους Στωικούς” – εκδ. Πατάκης
Πηγή: sciencearchives
Αντικλείδι , http://antikleidi.com
Έτος: 2017
Σκηνοθεσία: Bill Condon
Πρωταγωνιστούν: Emma Watson, Dan Stevens, Luke Evans
Διάρκεια: 2ω 9λ
Για να αποφύγω τυχόν παρεξηγήσεις και μπερδέματα με τους ορισμούς animation, theatrical film, live-action film, θα κάνω μια διευκρίνιση για τους παραπάνω ορισμούς, ώστε να γίνει κατανοητή η χρήση τους στην παρούσα κριτική. Το animation ανήκει στο πλαίσιο των ταινιών, αλλά δημιουργείται με διαφορετικό τρόπο. Χρησιμοποιούνται γραφικά υπολογιστή ή φωτογραφίες ζωγραφιστών εικόνων ή γίνονται επαναλαμβανόμενες αλλαγές σε ένα μοντέλο (stop animation π.χ. Fantastic Mr. Fox (2009)) και στη συνέχεια φωτογραφίζουν το αποτέλεσμα με μια ειδική animation camera. Οι εικόνες αναπαράγονται η μια μετά την άλλη, με ταχύτητα 16 ή και περισσότερες ανά δευτερόλεπτο, δημιουργώντας στην ουσία την ψευδαίσθηση μιας συνεχούς κίνησης.
Με την πρόοδο της τεχνολογίας, τα animation σχεδιάζονται πλέον με τη χρήση υπολογιστή, για εξοικονόμηση χρόνου αλλά και περισσότερη ευκολία. Το theatrical film ή live-action film είναι ένας ορισμός που χρησιμοποιείται για τις ταινίες με πραγματικούς ηθοποιούς. Όταν βέβαια μιλάμε για μεταφορά (remake) animation σε theatrical film, πιο σωστά πρέπει να χρησιμοποιήσουμε τον όρο live-action remake. Επομένως, για το animation θα χρησιμοποιώ τη λέξη animation και για τις “κανονικές” ταινίες τον όρο live-action film. Το Beauty And The Beast είναι η μεταφορά του ομότιτλου animation της Disney σε live-action film. Για την ακρίβεια είναι πιστή αντιγραφή του animation, του πλέον κλασικού και άρρηκτα συνδεδεμένου, με την παιδική μας ηλικία, animation Beauty And The Beast. Αυτή λοιπόν η μεταφορά διέγειρε το ενδιαφέρον πολλών ηλικιών.
Η ιστορία είναι ίδια και γνωστή. Μια φορά και έναν καιρό ζούσε ένας πρίγκιπας, άκαρδος και σκληρός. Όταν μια μάγισσα, μεταμορφωμένη σε φτωχή γριά, του ζήτησε τη φιλοξενία του με αντάλλαγμα ένα τριαντάφυλλο και εκείνος αρνήθηκε, τον μεταμόρφωσε σε ένα φρικτό και αποκρουστικό τέρας και όλους τους υπηρέτες του παλατιού σε ζωντανά αντικείμενα και έπιπλα. Η κατάρα αυτή μπορούσε να λυθεί, αν βρισκόταν κάποια να αγαπήσει αληθινά το τέρας, πριν πέσει και το τελευταίο πέταλο από το τριαντάφυλλο που του είχε προσφέρει η μάγισσα. Αν έπεφταν όλα τα πέταλα, η κατάρα θα γινόταν μόνιμη και το τέρας θα παρέμενε έτσι για πάντα, ενώ οι υπηρέτες θα γίνονταν άψυχα αντικείμενα και έπιπλα. Όταν η Belle (Emma Watson) πάει στο κάστρο για να σώσει τον πατέρα της, που κρατείτε από το τέρας, επειδή πήγε να κόψει, ανυποψίαστος, ένα τριαντάφυλλο από τον κήπο του παλατιού, ζητάει να κρατήσει αυτήν αιχμάλωτη και να αφήσει τον πατέρα της ελεύθερο. Οι υπηρέτες προσπαθούν να φέρουν την Belle και το τέρας κοντά, μιας και είναι η τελευταία τους ελπίδα να λυθεί η κατάρα. Το σενάριο ας πούμε δεν παίρνει ανάλυση, καθώς πρόκειται για copy paste του animation. Γνωστό και χωρίς καμία έκπληξη ή ανατροπή.
Η σκηνοθεσία είναι αρκετά καλή, απεικονίζοντας άψογα τις χορογραφίες. Οι ερμηνείες είναι απλές και λίγο αδιάφορες, με εξαίρεση αυτή του Luke Evans (Gaston), η οποία είναι πολύ καλή. Η μουσική είναι καταπληκτική και οι χορογραφίες εξίσου καλές. Και ερχόμαστε στο artwork της ταινίας, αλλά και τα ειδικά εφέ. Το CGI (Computer-Generated Imagery) είναι αψεγάδιαστο. Σε συνδυασμό με το παραμυθένιο και καταπληκτικό artwork, η ταινία οπτικά είναι αριστούργημα, αν και το CGI των προσώπων των ζωντανών αντικειμένων-υπηρετών, θα μπορούσε να είναι πιο εκφραστικό.
Πέρυσι, η Disney έκανε την μεταφορά του Jungle Book από animation σε live-action film, με μεγάλη επιτυχία, αλλά μήπως αυτές οι μεταφορές (remakes) αποδεικνύουν ότι δεν μπορεί πλέον να πρωτοτυπήσει από μόνη της στον χώρο των live-action films; Στην Disney πλέον ανήκουν, μεταξύ πολλών άλλων, η Lucasfilm, η Pixar και τα Marvel Studios. Μήπως έχει επαναπαυθεί στις εμπορικές και ποιοτικές επιτυχίες των παραπάνω εταιριών της και έχει βρει την εύκολη και εμπορική λύση στη μεταφορά των κλασικών της animation σε live-action films; Είναι το Beauty And the Beast μια ταινία που έχει λόγο ύπαρξης ή μήπως είναι το αποτέλεσμα μιας Disney που βρίσκεται σε δημιουργικό αδιέξοδο; Το μόνο σίγουρο είναι πως το Beauty And The Beast δεν είναι χάσιμο χρόνου, καθώς προσφέρει ένα οπτικά καταπληκτικό θέαμα, μεταφέροντας τους χαρακτήρες και την ιστορία με πιστότητα στην μεγάλη οθόνη.
Κριτική: 6,5/10
Γράφει ο Δημήτρης Αδαλάκης
Τι συμφορά, ενώ είσαι καμωμένος
για τα ωραία και μεγάλα έργα
η άδικη αυτή σου η τύχη πάντα
ενθάρρυνσι κ’ επιτυχία να σε αρνείται·
να σ’ εμποδίζουν ευτελείς συνήθειες,
και μικροπρέπειες, κι αδιαφορίες.
Και τι φρικτή η μέρα που ενδίδεις,
(η μέρα που αφέθηκες κ’ ενδίδεις),
και φεύγεις οδοιπόρος για τα Σούσα,
και πηαίνεις στον μονάρχην Aρταξέρξη
που ευνοϊκά σε βάζει στην αυλή του,
και σε προσφέρει σατραπείες και τέτοια.
Και συ τα δέχεσαι με απελπισία
αυτά τα πράγματα που δεν τα θέλεις.
Άλλα ζητεί η ψυχή σου, γι’ άλλα κλαίει·
τον έπαινο του Δήμου και των Σοφιστών,
τα δύσκολα και τ’ ανεκτίμητα Εύγε·
την Aγορά, το Θέατρο, και τους Στεφάνους.
Aυτά πού θα σ’ τα δώσει ο Aρταξέρξης,
αυτά πού θα τα βρεις στη σατραπεία·
και τι ζωή χωρίς αυτά θα κάμεις.
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Συνδρόμου Down, σας παρουσιάζουμε 6 συγκινητικές ιστορίες που μας αποδεικνύουν πως δεν πρέπει να βάζουμε όρια στον εαυτό μας!
Καθιερωμένη από το 2006, η Παγκόσμια Ημέρα για το Σύνδρομο Down, γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 21 Μαρτίου, λόγω των αριθμητικών δεδομένων που ευθύνονται για την χρωμοσωματική αυτή ανωμαλία (ύπαρξη ενός 3ου χρωμοσώματος στο 21ο ζεύγος -21/3). Τα άτομα με το σύνδρομο αυτό, παρά την νοητική υστέρηση και τις μαθησιακές δυσκολίες που τα χαρακτηρίζει, μπορούν να ζήσουν μια φυσιολογική ζωή και να έχουν ενεργό ρόλο στην κοινωνία. Βασική προϋπόθεση για το αποτέλεσμα αυτό, η στήριξη του οικογενειακού περιβάλλοντος, η κατάλληλη εκπαίδευση αλλά και η θέληση των ίδιων αυτών των ατόμων, που κάποιες φορές αποτελεί ένα πραγματικό μάθημα για όλους μας.
Και ενώ εμείς, έχουμε σχεδόν όλους τους απλούς και καθημερινούς στόχους μας εκπληρωμένους, αλλά και δεδομένους, την ίδια στιγμή, γύρω μας, υπάρχουν άτομα που δίνουν έναν πραγματικό αγώνα ζωής για να τους αποκτήσουν και να ζήσουν μια ζωή όπως όλοι μας. Το σύνδρομο Down δεν αποτελεί ασθένεια, αλλά μια ιδιαιτερότητα, η οποία χαρακτηρίζει τα άτομα αυτά, που παρά τις δυσκολίες, μπορούν να έχουν έναν δυναμικό ρόλο στην κοινωνία και να εκπληρώσουν στόχους, που κάποιοι απλοί άνθρωποι, ίσως να μην προσπαθούσαν ποτέ.
Παρακάτω, ακολουθούν 6 τρανά παραδείγματα ανθρώπων με σύνδρομο Down, που κατάφεραν να διακριθούν, να έχουν μια φυσιολογική ζωή, να εκπληρώσουν τα όνειρα και τους στόχους τους, κάνοντας υπερήφανους τους εαυτούς τους για την ιδιαιτερότητά τους αυτή, και μαθαίνοντας σε όλους μας πως τα όρια υπάρχουν μονάχα για να… τα ξεπερνάμε.
1.«Είμαι ο Ιωακείμ… Μάθετε πώς ξεπέρασα το σύνδρομο Down»
Ο Θεσσαλονικιός Ιωακείμ Φροσύνης, μπορεί να γεννήθηκε έχοντας σύνδρομο Down, ωστόσο με την κατάλληλη βοήθεια και στήριξη από τους γονείς του, αλλά και παρακολουθώντας το κατάλληλο πρόγραμμα στην Αμερική, κατάφερε από μικρή κιόλας ηλικία και μέσα σε διάστημα μόλις 6 μηνών, να καταφέρει να τρέξει, ενώ, μέχρι τότε, δεν μπορούσε να σταθεί στα πόδια του, αλλά και να προφέρει ολόκληρες φράσεις. Σήμερα, στα 23 του, έχοντας καταφέρει να ξεπεράσει κάθε δυσκολία και να ζει όπως κάθε φυσιολογικό παιδί της ηλικίας του, μιλά 2 ξένες γλώσσες, παίζει δύο μουσικά όργανα, διαβάζει, έχει φίλους, βγαίνει βόλτες και απολαμβάνει μια φυσιολογική ζωή, ενώ έχει ήδη εκδώσει την αυτοβιογραφία του, με τίτλο «Είμαι ο Ιωακείμ… Μάθετε πώς ξεπέρασα το σύνδρομο Down», όπου διηγείται την ιστορία του και δίνει χρήσιμες συμβουλές για αυτό το ιδιαίτερο σύνδρομο.
2.Débora: Η πρώτη δασκάλα με σύνδρομο Down στη Βραζιλία
Η Débora Araújo Seabra γεννήθηκε σε ένα περιβάλλον αποφασισμένο να την μεγαλώσει σαν ένα κανονικό παιδί, παρά το γεγονός πως έχει σύνδρομο Down. Και έτσι έγινε. Η Débora πήγε σε κανονικό σχολείο, συναναστρεφόταν παιδιά που δεν είχαν κάποιο σύνδρομο ή μαθησιακή δυσκολία, και κατάφερε να ανταποκριθεί πλήρως στις απαιτήσεις μιας «φυσιολογικής» ζωής, αποδεικνύοντάς μας, τη δύναμη του χαρακτήρα της και σπάζοντας κάθε προκατάληψη για την συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων. Κατάφερε να αποφοιτήσει, αλλά και να ασχοληθεί με τα παιδαγωγικά, κερδίζοντας τον τίτλο της πρώτης δασκάλας, με σύνδρομο Down, στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση της Βραζιλίας.
3.Η Judith «νίκησε» το σύνδρομο και έγινε διάσημη γλύπτρια
Γεννήθηκε το 1943, με σύνδρομο down, αλλά παράλληλα, και με προβλήματα ομιλίας και ακοής. Η Judith Scott, δεν κατάφερε να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του σχολείου για άτομα με μαθησιακές δυσκολίες, με αποτέλεσμα να καταλήξει το 1950, κλεισμένη σε ένα ίδρυμα για άτομα με νοητική υστέρηση. Παραμένει εκεί, ως το 1985, οπότε και η δίδυμη αδερφή της, αναλαμβάνει την κηδεμονία της και της δίνει μια δεύτερη ευκαιρία να ζήσει καινούριες εμπειρίες, γράφοντάς την στο Creative Growth Art Center. Η Judith ξεκινά να παρακολουθεί μαθήματα, χωρίς αποτέλεσμα αρχικά, ωστόσο στη συνέχεια, αγάπησε την γλυπτική και κατέληξε να γίνει μια καταξιωμένη καλλιτέχνις, αφού έργα της έχουν εκτεθεί σε διάφορα γνωστά μουσεία του κόσμου και πολλά από αυτά έχουν πουληθεί για αρκετές χιλιάδες δολάρια.
4.Pablo, ο πρώτος κάτοχος πανεπιστημιακού πτυχίου στην Ευρώπη
Έμαθε πως έχει σύνδρομο down στα 7 του, όταν του το ανακοίνωσε ο δάσκαλός του και έκτοτε, το μόνο που προσπάθησε, ήταν να έχει μια φυσιολογική ζωή, όπως και όλοι οι υπόλοιποι. Μέχρι σήμερα, στα 40 του, έχει καταφέρει να πετύχει όλα όσα για εμάς τους υπόλοιπους θα έμοιαζαν αυτονόητα, ωστόσο για αυτόν είναι μια μάχη που κατάφερε να κερδίσει με το «σπαθί» του, έχοντας πίστη στον εαυτό του και καταφέρνοντας να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε δυσκολία του παρουσιάστηκε. Αποτέλεσμα της προσπάθειάς του; Ο Pablo Pineda, είναι πανευρωπαϊκά, ο πρώτος κάτοχος πανεπιστημιακού τίτλου με σύνδρομο down, στην Ψυχολογία της Εκπαίδευσης, έχει δίπλωμα δασκάλου, ταξιδεύει συνεχώς σε διάφορα μέρη του κόσμου, είναι πρωταγωνιστής της ταινίας Yo Tambien και στην ερώτηση… αν θα ήθελε να τον απαλλάξει κάποιος από το σύνδρομο down, απαντά με απεριόριστη δύναμη ψυχής: «Οχι, μη μου το πάρεις, γιατί θα αισθάνομαι χωρίς ουσία».
5.Η πρώτη κοπέλα με σύνδρομο down που κατάφερε να περπατήσει σε πασαρέλα
Την γνωρίσαμε μέσα από ένα επεισόδιο του «American Horror Story» και από την πρώτη κιόλας στιγμή, μας έδειξε το πείσμα και τη θέλησή της για να καταφέρει αυτό που θέλει. Η Jamie Brewer , μπορεί να είναι γεννημένη με την χρωμοσωματική αυτή ανωμαλία, ωστόσο αυτό δεν κατάφερε να εμποδίσει την πραγματοποίηση των ονείρων της και να επισκιάσει την ομορφιά και την αισιοδοξία της, αφού κατόρθωσε τελικά να ξεχωρίσει αλλά και να καταχειροκροτηθεί στην εβδομάδα μόδας της Νέας Υόρκης, περπατώντας στην πασαρέλα της, ενώ παράλληλα κατέφερε να είναι το κεντρικό πρόσωπο καμπάνιας της σχεδιάστριας, Carrie Hammer, αποτελώντας ένα τρανό παράδειγμα πως τα άτομα αυτά, μπορούν να ζήσουν μια εξίσου φυσιολογική ζωή με τους υπόλοιπους.
6.Mikayla Holmgren: Η ζωή της ήταν ο χορός και κατάφερε να ξεχωρίσει
Η 19χρονη Mikayla Holmgren έχει πάθος με το χορό, και παρά τις δυσκολίες που μπορεί να αντιμετώπισε, κατάφερε να γίνει γνωστή διεθνώς για το πείσμα και το πάθος της, που την ανέδειξαν σε αυτό που αγαπά. Με τη βοήθεια της καθηγήτριάς της, η οποία ποτέ δεν την αντιμετώπισε διαφορετικά από τους υπόλοιπους μαθητές της, μπόρεσε να εξελίξει τις τεχνικές της, να γίνει παράλληλα χορογράφος και μια εκπληκτική χορεύτρια, αλλά και να προπονείται για τη συμμετοχή της στους Special Olympics. Μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια της ενασχόλησής της με το χορό έχει καταφέρει να διακριθεί αρκετές φορές και να κατακτήσει πολλά βραβεία.
Πηγή: queen.gr