Η Χριστουγεννιάτικη Ιστορία  (A Christmas Carol) είναι μια νουβέλα του Άγγλου συγγραφέα Καρόλου Ντίκενς που πρωτοδημοσιεύτηκε στις 19 Δεκεμβρίου 1843.^[1] Αναφέρεται στην ιδεολογική, ηθική και συναισθηματική μεταστροφή του παράξενου και τσιγκούνη Εμπενίζερ Σκρουτζ μετά την υπερφυσική επίσκεψη που δέχτηκε από τον πεθαμένο συνεταίρο του Τζέικομπ Μάρλεϊ και από τα φαντάσματα των Χριστουγέννων του Παρελθόντος, του Παρόντος και του Μέλλοντος. Η νουβέλα είχε άμεση επιτυχία και αποδοχή τόσο από το κοινό όσο και από τους κριτικούς.

Σε άψογη μεταγλώτιση δείτε ολόκληρη την ταινία κινουμένων σχεδίων που εμπνεύστηκε από το έργο του μεγάλου Βρετανού συγγραφέα.

Το ζεϊμπέκικο δεν χορεύεται ποτέ στην ψύχρα ει μη μόνον ως κούφια επίδειξη. Ο χορευτής πρέπει πρώτα «να γίνει», να φτιάξει κεφάλι με ποτά και όργανα, για να ανέβουν στην επιφάνεια αυτά που τον τρώνε. Η περιγραφή της προετοιμασίας είναι σαφής:

Παίξε, Χρήστο, το μπουζούκι,
ρίξε μια γλυκιά πενιά,
σαν γεμίσω το κεφάλι,
γύρνα το στη ζεϊμπεκιά.

(Τσέτσης)

Ο αληθινός άντρας δεν ντρέπεται να φανερώσει τον πόνο ή την αδυναμία του· αγνοεί τις κοινωνικές συμβάσεις και τον ρηχό καθωσπρεπισμό. Συμπάσχει με τον στίχο ο οποίος εκφράζει σε κάποιον βαθμό την προσωπική του περίπτωση, γι’ αυτό επιλέγει το τραγούδι που θα χορέψει και αυτοσχεδιάζει σε πολύ μικρό χώρο ταπεινά και με αξιοπρέπεια. Δεν σαλτάρει ασύστολα δεξιά κι αριστερά· βρίσκεται σε κατάνυξη. Η πιο κατάλληλη στιγμή για να φέρει μια μαύρη βόλτα είναι η στιγμή της μουσικής γέφυρας, εκεί που και ο τραγουδιστής ανασαίνει.

Ο σωστός χορεύει άπαξ· δεν μονοπωλεί την πίστα. Το ζεϊμπέκικο είναι σαν το «Πάτερ Ημών». Τα είπες όλα με τη μία.

Τα μεγάλα ζεϊμπέκικα είναι βαριά, θανατερά:

Ίσως αύριο χτυπήσει πικραμένα
του θανάτου η καμπάνα και για μένα.

(Τσιτσάνης)

*****

Τι πάθος ατελείωτο που είναι το δικό μου,
όλοι να θέλουν τη ζωή κι εγώ το θάνατό μου.

(Βαμβακάρης)

Το ζεϊμπέκικο δεν σε κάνει μάγκα*· πρέπει να είσαι για να το χορέψεις. Οι τσιχλίμαγκες με το τζελ που πατάνε ομαδικά σταφύλια στην πίστα εκφράζουν ακριβώς το χάος που διευθετεί η εσωτερική αυστηρότητα και το μέτρο του ζεϊμπέκικου.

Το ζεϊμπέκικο δεν χορεύεται σε οικογενειακές εξόδους ή γιορτές στο σπίτι· απάδει προς το πνεύμα. Πόσο μάλλον όταν υπάρχουν κουτσούβελα που κυκλοφορούν τριγύρω παντελώς αναίσθητα.

Είναι χορός μοναχικός. Όταν το μνήμα χάσκει στα πόδια σου, ο τόπος δεν σηκώνει άλλον. Είναι προσβολή να ενοχλήσει μια ξένη κι απρόσκλητη παρουσία. Γι’ αυτό κάποιοι ανίδεοι αριστεροί διανοούμενοι ερμήνευσαν την επιβεβλημένη ερημία του χορού με τα δικά τους φοβικά σύνδρομα· αποκάλεσαν το ζεϊμπέκικο «εξουσιαστικό χορό», που περιέχει, δήθεν, μια «αόρατη απειλή». Είδαν, φαίνεται, κάποιον σκυλόμαγκα να χορεύει και τρόμαξαν. Όμως, και έναν κυριούλη αν ενοχλήσεις στο βαλσάκι του, κι αυτός θα αντιδράσει.

Το ζεϊμπέκικο δεν είναι γυναικείος χορός. Απαγορεύεται αυστηρώς σε γυναίκα να εκδηλώσει καημούς ενώπιον τρίτων· είναι προσβολή γι’ αυτόν που τη συνοδεύει. Αν δεν είναι σε θέση να ανακουφίσει τον πόνο της, αυτό τον μειώνει ως άντρα και δεν μπορεί να το δεχτεί. Και στο μάτι δεν κολλάει.

Μια γυναίκα δεν είναι μάγκας· είναι θηλυκό ή τίποτα. Κι ένας άντρας, πρώτα αρσενικό και μετά όλα τ’ άλλα. Αυτό είναι το αρχέτυπο. Κι αν το εποικοδόμημα γέρνει καμιά φορά χαρωπά, η βάση μένει ακλόνητη. Εξαιρούνται οι γυναίκες μεγάλης ηλικίας που μπορεί να έχουν προσωπικά βάσανα: χηρεία ή πένθος για παιδιά. (Κι όμως είδα σπουδαίο ζεϊμπέκικο από δύο γυναίκες· τη Λιλή Ζωγράφου, που αυτοσχεδίαζε έχοντας αγκαλιάσει τον εαυτό της από τους ώμους με τα χέρια χιαστί σαν αρχαία τραγωδός· και μια νεαρή πουτάνα σε ένα καταγώγιο των Τρικάλων, πιο αυτεξούσια απ’ όλους τους αρσενικούς εκεί μέσα.)

Η μεγάλη ταραχή είναι οι χωρικοί. Σε πλατείες χωριών, με την ευκαιρία του τοπικού πανηγυριού ή άλλης γιορτής, κάτι καραμπουζουκλήδες ετεροδημότες χορεύουνε ζεϊμπέκικο στο χώμα· προφανώς για να δείξουνε στους συγχωριανούς τους πόσο μάγκες γίνανε στην πόλη. Οι άνθρωποι της υπαίθρου δεν έχουν μπει στο νόημα κι ούτε μπορούν να εννοήσουν. Τα δικά τους ζόρια είναι κυκλικά· έρχονται, περνάνε και ξαναέρχονται σαν τις εποχές του χρόνου. Δεν είναι όλη η ζωή ρημάδι. Γι’ αυτό χορεύουν εξώστρεφα, κάνουν φούρλες, σηκώνουν το γόνατο ή όλο το πόδι, κοιτάνε τους γύρω αν τους προσέχουν, χαμογελάνε χορεύοντας. Μιλάνε με τον Θεό των βροχών και του ήλιου, όχι τον σκοτεινό Θεό του χαμόσπιτου και των καταγωγίων.

Δεν γίνεται καν λόγος για το τσίρκο που χορεύει επιδεικτικά, σηκώνει τραπέζια με τα δόντια και ισορροπεί ποτήρια στο κεφάλι του. Ή τη φρικώδη καρικατούρα ζεϊμπέκικου που παρουσιάζουν οι χορευτές στις παλιές ελληνικές ταινίες και προσφάτως στα τηλεοπτικά σόου.

Το ζεϊμπέκικο είναι κλειστός χορός, με οδύνη και εσωτερικότητα. Δεν απευθύνεται στους άλλους. Ο χορευτής δεν επικοινωνεί με το περιβάλλον. Περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του, τον οποίο τοποθετεί στο κέντρο του κόσμου. Για πάρτη του καίγεται, για πάρτη του πονάει και δεν επιζητεί οίκτο από τους γύρω. Τα ψαλίδια, τα τινάγματα, οι ισορροπίες στο ένα πόδι είναι για τα πανηγύρια. Το πολύ να χτυπήσει το δάπεδο με το χέρι «ν’ ανοίξει η γη να μπει». Και, όσο χορεύει, τόσο μαυρίζει. Πότε μ’ ανοιχτά τα μπράτσα μεταρσιώνεται σε αϊτό που επιπίπτει κατά παντός υπεύθυνου για τα πάθη του και πότε σκύβει τσακισμένος σε ικεσία προς τη μοίρα και το θείο.

Τα παλαμάκια που χτυπάνε οι φίλοι ή οι γκόμενες καλύτερα να λείπουν. Ο πόνος του άλλου δεν αποθεώνεται. Το πιο σωστό είναι να περιμένουν τον χορευτή να τελειώσει και να τον κεράσουν. Να πιούνε στην υγειά του· δηλαδή να του γιάνει ο καημός που τον έκανε να χορέψει.

Ειπώθηκε πως το ζεϊμπέκικο σβήνει. Ο αρχαϊκός χορός της Θράκης που τον μετέφεραν οι ζεϊμπέκηδες στη Μικρά Ασία και τον επανέφεραν στην Ελλάδα οι πρόσφυγες του 1922 έχει ολοκληρώσει τον ιστορικό του κύκλο· δεν έχει θέση σε μια νέα κοινωνία με άλλα αιτήματα και άλλες προτεραιότητες. Μπορεί και να γίνει έτσι. Αν χαθούν η αδικία, ο έρωτας και ο πόνος· αν βρεθεί ένας άλλος τρόπος που οι άντρες θα μπορούν να εκφράζουν τα αισθήματά τους με τόση ομορφιά και ευγένεια, μπορεί να χαθεί και το ζεϊμπέκικο.

Όμως βλέπεις μερικές φορές κάτι παλικάρια να γεμίζουν την πίστα με ήθος και λεβεντιά που σε κάνουν να ελπίζεις όχι απλώς για τον συγκεκριμένο χορό, αλλά για τον κόσμο ολόκληρο.

————————–

* Ο μάγκας είναι άντρας σεμνός, καλοντυμένος και μοναχικός. Δεν είναι επιδεικτικό κουτσαβάκι και αλανιάρης. Όπως αναφέρεται και στο Μείζον Ελληνικό Λεξικό, «μάγκας: έξυπνος και με συμπεριφορά που ταιριάζει σε άντρα».

Άρθρο του Διονύση Χαριτόπουλου στην εφημερίδα Τα Νέα, 14/9/2002.

Ανατολική Κροατία, 1992. Η φωτογραφία έχει τραβηχτεί στην πόλη Βούκοβαρ, εν μέσω του εμφύλιου στη Γιουγκοσλαβία. Ο γιουγκοσλαβικός στρατός (JNA) έχει καταλάβει την περιοχή, από το Νοέμβριο του 1991, ενώ οι Κροάτες εθνικιστές έχουν τραπεί σε φυγή. Ένας άνδρας, πιθανότατα  Σέρβος της Κροατίας, είναι ντυμένος Άγιος Βασίλης και ετοιμάζεται να μοιράσει δώρα στα παιδιά την ημέρα των Χριστουγέννων. Στο ένα χέρι κρατάει σακίδιο με δώρα, ενώ στο άλλο το όπλο, ώστε να ανταποδώσει πυρά σε περίπτωση επίθεσης. Το τανκ που διακρίνεται στη φωτογραφία υποδεικνύει ότι ο γιουγκοσλαβικός στρατός ήταν καλά εξοπλισμένος. Η μάχη στο Βούκοβαρ διήρκεσε συνολικά 87 ημέρες.

Το Νοέμβριο του 2010 ο πρόεδρος της Σερβίας, Μπόρις Τάντιτς επισκέφθηκε στην κροατική πόλη και ζήτησε δημόσια «συγγνώμη» για τη σφαγή. Οι δυνάμεις του γιουγκοσλαβικού στρατού πολιορκούσαν την ανατολική Κροατία, υποστηριζόμενοι από διάφορες σέρβικες παραστρατιωτικές δυνάμεις από τον Αύγουστο μέχρι και τον Νοέμβριο του 1991. Πριν το ξέσπασμα του πολέμου η πόλη ήταν εύπορη και σε αυτήν συνυπήρχαν ειρηνικά Κροάτες, Σέρβοι και άλλες μικρότερες εθνικές ομάδες. Περισσότεροι από 1.800 στρατιώτες του Εθνικού Κροατικού Στρατού (ZNG) υπερασπίστηκαν το Βούκοβαρ, χωρίς να είναι κατάλληλα εφοδιασμένοι. Μαζί με εθελοντές πολίτες πολέμησαν εναντίον 36.000, πλήρως εξοπλισμένων, ανδρών του γιουγκοσλαβικού στρατού και σέρβων εθελοντών. Κατά τη διάρκεια της μάχης, στην πόλη έπεσαν περισσότερες από 12 χιλιάδες ρουκέτες και οβίδες. Θεωρήθηκε η πιο άγρια και παρατεταμένη συμπλοκή στην Ευρώπη μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και το Βούκοβαρ ήταν η πρώτη πόλη, η οποία καταστράφηκε ολοσχερώς μετά το 1945. Όταν τελικά έπεσε στις 18 Νοεμβρίου του 1991, εκατοντάδες στρατιώτες και πολίτες σφαγιάστηκαν και τουλάχιστον 20.000 κάτοικοι εκδιώχθηκαν από τις εστίες τους. Από το Βούκοβαρ έφυγαν όλοι οι μη-Σέρβοι κάτοικοι και πολύ σύντομα αποτέλεσε μέρος της λεγόμενης Δημοκρατίας της Σερβικής Κράινα.

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/giati-o-agios-vasilis-krata-oplo-i-istoriki-fotografia-pou-simadepse-ton-polemo-tis-giougkoslavias/

Το ‘Football Rebels‘ είναι μια σειρά από πέντε 25λεπτα ντοκιμαντέρ του Al Jazeera τα οποία παρουσιάζει ο Ερικ Καντονά και τα οποία ασχολούνται με πρόσωπα και ιστορίες που ξεκινάνε από το ποδόσφαιρο και προεκτείνονται προς άλλους χώρους και δραστηριότητες, δείχνοντας το πως στο παρελθόν κάποιοι ήρωες του παιχνιδιού έχουν προκαλέσει αλλαγές στην κοινωνία εκμεταλλευόμενοι τη δυναμική του. Στο τελευταίο επεισόδιο, που έγινε διαθέσιμο στο διαδίκτυο μόλις εχθές και το οποίο αξίζει να δεις, στο επίκεντρο βρέθηκε ο μεγάλος Σώκρατες, που μας αποχαιρέτησε σχετικά πρόσφατα, και η περιβόητη ‘Κορινθιακή Δημοκρατία’ του.

Με μια αδιανόητη φιλοσοφία που στηριζόταν στο μότο ‘Κέρδισε ή χάσε, αλλά πάντα δημοκρατικά’ και στο σκεπτικό ότι για όλες τις κινήσεις του συλλόγου – από τις μεταγραφές και τα διάφορα διοικητικά-αγωνιστικά θέματα μέχρι το τι ώρα θα γίνει οτιδήποτε – πρέπει να λαμβάνεται με την ίδια ακριβώς ‘βαρύτητα’ η άποψη όλων, από τον πρόεδρο μέχρι τον βοηθό προπονητή και τον τελευταίο παίκτη, η Κορίνθιανς εφάρμοσε την πρώτη και μοναδική στα χρονικά κανονική δημοκρατία στα πλαίσια μιας ομάδας.

«Η Κορινθιακή δημοκρατία», 10/10/2011

Πηγή: sombrero.gr