Σ.Ν. "Chinaski"

Ο Σ.Ν. "Chinaski" επιθυμεί να διατηρήσει το τετράδιο του γεμάτο με διάφορες ιστορίες. Λογοτεχνία, προσπάθεια έκφρασης, φωτογραφίες, μουσική και διάφορα άλλα που κάνουν τη ζωή να κυλάει πιο ανάλαφρα. Στείλτε κι εσείς τις δικές σας ιδέες, με χαρά του να τις φιλοξενήσει.

Τέρατα: Έτσι βλέπουν τα παιδιά τους αλκοολικούς γονείς |Συγκλονιστικό βίντεο

Web, Τρίτη Ματιά

Όταν τα παιδιά βλέπουν τους γονείς σαν τέρατα… Το συγκλονιστικό βίντεο του  Fragile Childhood δείχνει πως φαίνονται οι αλκοολικοί γονείς στα μάτια των παιδιών τους.

Μια ανατριχιαστική απεικόνιση της πραγματικότητας πολλών παιδιών που δεν έχουν άλλη επιλογή από το να μεγαλώνουν με ακατάλληλους γονείς.

Δείτε το βίντεο:

Οι 27 αλκαλικές τροφές που έχει ανάγκη ο οργανισμός μας

Περιβάλλον, Σώμα και Υγεία

Το ανθρώπινο σώμα είναι από την φύση του αλκαλικό, και αν καταναλώνετε συνεχώς πρόχειρο φαγητό και κρέατα, οι πιθανότητες να το εφοδιάζετε με πολλά όξινα συστατικά είναι αυξημένες.

Όταν τρώμε όξινα τρόφιμα, το pH του αίματος μπορεί να αλλάξει από το κανονικό του αλκαλικό επίπεδο στην επιβλαβή όξινη κατάσταση. Αυτό επηρεάζει το ανοσοποιητικό σύστημα και μας κάνει πιο επιρρεπείς σε ασθένειες.

Οι Αλκαλικές Τροφές

Ακόμα κι αν κάνετε μια υγιεινή διατροφή και δεν ανησυχείτε για τα επίπεδα του pH στο αίμα σας, οι παρακάτω αλκαλικές τροφές θα βοηθήσουν το σώμα σας για πολλούς επιπλέον λόγους και θα βελτιώσουν την ευεξία σας.

Οι 5 Πρώτες Αλκαλικές Τροφές

1. Σέσκουλο

Είναι μια ποικιλία παντζαριού και μια από τις καλύτερες αλκαλικές τροφές με αντι-βακτηριακές και αντι-ιικές ιδιότητες. Επίσης έχει τη δυνατότητα να αποτοξινώνει το σώμα από τις ελεύθερες ρίζες.

2. Πεπόνι

Όλες οι ποικιλίες πεπονιού είναι αποτελεσματικές στον καθαρισμό του παχέος εντέρου. Το επίπεδο του pH του είναι 8,5 και κρίνεται εξαιρετικά αλκαλικό. Επίσης το καρπούζι έχει παρόμοιες ιδιότητες και κρίνεται αρκετά ωφέλιμο λόγω της υψηλής περιεκτικότητάς του σε φυτικές ίνες και στην περιεκτικότητά του σε νερό 92%.

3. Φαγόπυρο

Ψάχνετε μια τροφή για να αντικαταστήσετε το σιτάρι; Το φαγόπυρο είναι ότι πρέπει για να ξεκινήσετε! Θα σας δώσει την απαραίτητη  ενέργεια που χρειάζεστε για να ξεκινήσετε τη μέρα σας και ακόμη προλαμβάνει τις καρδιαγγειακές νόσους.

4. Ελαιόλαδο

Είναι σε όλους μας γνωστό και το χρησιμοποιούμε καθημερινά στα φαγητά μας. Είναι πλούσιο σε βιταμίνη Ε και σε μονοακόρεστα λιπαρά οξέα.

5. Λιναρόσπορος

Όχι μόνο είναι αλκαλικός, αλλά επίσης είναι μια πλούσια πηγή σε φυτικές ίνες, βιταμίνη Ε και σε ωμέγα-3 λιπαρά. Μπορεί να μειώσει τις φλεγμονές και τα προβλήματα της εμμηνόπαυσης.

Άλλες Αλκαλικές Τροφές

– Αβοκάντο – Πλούσιο σε μονοακόρεστα λιπαρά, ωφέλιμα για την καλή υγεία της καρδιάς.

– Μπανάνες – Όταν ωριμάζουν, είναι η καλύτερη πηγή ενέργειας!

– Μούρα – Υψηλή περιεκτικότητα σε αντιοξειδωτικά.

– Καρότα – περιέχουν β-καροτίνη και βελτιώνουν την όραση.

– Σκόρδο – έχει την ικανότητα να ρυθμίζει την αρτηριακή πίεση.

– Μπρόκολο – Χαμηλώνει τα επίπεδα χοληστερόλης στο αίμα με πολλαπλά οφέλη για την καρδιά

– Σταφύλια – Υψηλή περιεκτικότητα σε πολυβιταμίνες και αντιοξειδωτικά. Επίσης μειώνουν την αρτηριακή πίεση.

– Ανανάς – Βοηθάει στην απώλεια βάρους.

– Φύτρες Μηδικής – Βοηθάνε στην καλή λειτουργία της πέψης και είναι πλούσια σε ένζυμα που κρατούν τα επίπεδα των ορμονών σας ισορροπημένα.

– Λεμόνια – Από τις πιο αλκαλικές τροφές, τα λεμόνια βοηθούν επίσης στο κρύωμα, τον βήχα και ανακουφίζουν από τη γρίπη.

– Λαχανάκια Βρυξελλών – Έχουν αντικαρκινικές ιδιότητες.

– Ξινολάχανο – Είναι τροφή που προέρχεται από ζύμωση και προσθέτει προβιοτικά στη διατροφή σας.

– Κουνουπίδι – Ένα υγιές υποκατάστατο του ψωμί!

– Γκρέιπφρουτ – Καλή πηγή βιταμίνης Α και C.

– Φύκια (Σπιρουλίνα) – περιέχουν σίδηρο και είναι μειώνουν την οξύτητα στον οργανισμό.

– Κινόα – Διατηρούν τα επίπεδα των σακχάρων στο αίμα.

– Αγγούρι – Έχει 90% περιεκτικότητα σε νερό και διατηρεί το δέρμα σας υγιές και νεανικό.

– Μαϊντανός – Καθαρίζει το πεπτικό σύστημα.

– Μάνγκο – Το ιδανικό για τον καθαρισμό του παχέος εντέρου.

– Σπανάκι – Εκπληκτική τροφή πλούσια σε βιταμίνες λαχανικών.

– Πορτοκάλι – Ιδανικό για το κρύωμα.

– Παπάγια – Το καλύτερο φυσικό καθαρτικό για να καθαρίσετε το παχύ έντερο.

Πηγή: share24.gr

Το Πολυτεχνείο διαχρονικά..

Απόψεις, Τρίτη Ματιά

“ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ. ΣΑΣ ΜΙΛΟΥΝ ΟΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΙ. Θέλουμε ψωμί να μας στυλώσει. Θέλουμε παιδεία δίχως να μας νοιάζει το άριστα του δάσκαλου. Για να σπουδάσουμε την Ελευθερία. Δε θυμόμαστε πόσα χρόνια είμαστε κλεισμένοι εδώ. Ίσως σαράντα, ίσως εκατό, ίσως από πάντα. Είναι μαζί μας πολλά παιδιά, πολλές μητέρες που είπε ο Μάνος. Η δική τους Οδός Ονείρων έγινε εφιάλτης κάτω από τίς ερπύστριες του τανκ που έλιωσαν τον Ορέστη απ’ το Βόλο και τη Μαρία απ’ τη Σπάρτη, που είπεο Καμπανέλλης. Κι όμως, κάποιοι από εμάς σκαρφαλώσαν σε αυτές τις ίδιες ερπύστριες και δραπέτευσαν δόλια. Πήραν αξιώματα, έβγαλαν πύρινους λόγους για τους ακόμα έγκλειστους κι από νέοι έγιναν γέροι και το αίμα τους γέρασε αναίτια, όπως είπε ο Ελύτης.

Μαζί τους γέρασε η Πατρίδα, ο λαός, ο κόσμος ολόκληρος. ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ. Δεν είμαστε κομμουνιστές, ούτε κεντρώοι , ούτε δεξιοί. Είμαστε Έλληνες. Ίσως κι όχι μόνο. Ίσως είμαστε Ρώσοι, Χιλιανοί, Αφρικανοί, Αλβανοί, Κορεάτες και προσπαθούμε να υπερβούμε την εθνότητά μας μην τυχόν και θυμηθούμε πώς να κοιτάξουμε ψηλά για να γίνουμε Άνθρωποι. Έως τότε θα παραμείνουμε Ελεύθεροι Πολιορκημένοι. Άραγε έως πότε θα γιορτάζουν αδιάφορα τη μνήμη μας, αντί να βγουν έξω στους δρόμους και να μπουν στην εθελουσία φυλακή μας, να γίνουμε ΕΝΑ; “

Του Χρήστου Ανδρέου.

Ντοστογιέφσκι: Η ευτυχία δεν βρίσκεται στην ευτυχία αλλά στην προσπάθεια για αυτήν.

Authoring, Culture

Μερικά από τα πιο γνωστά ρητά του διάσημου ρώσου συγγραφέα.

1- Πρέπει να αγαπάς την ζωή περισσότερο από το ίδιο το νόημα της ζωής.

2- Ένα καινούργιο βήμα, μια καινούργια λέξη είναι ό,τι οι άνθρωποι φοβούνται.

3- Υπάρχουν όρια στο μυαλό του κάθε ενός, που πέρα από αυτά είναι επικίνδυνο να περάσεις. Μόλις περάσεις την γραμμή, είναι αδύνατο να γυρίσεις πίσω.

4- Η ευτυχία δεν βρίσκεται στην ευτυχία αλλά στην προσπάθεια για αυτήν.

5- ‘Όταν σταματάς να διαβάζεις βιβλία, παύεις να σκέφτεσαι.

6- Η ευτυχία δεν βρίσκεται στο να περιορισμό αλλά στον έλεγχο το εαυτού σου.

7- Η ευτυχία δεν αποκτάται με τα εύκολα πλούτη αλλά όταν μοχθήσεις για να τα αποκτήσεις.

8- Σε μια καρδιά που αγαπά πραγματικά ή η ζήλια θα σκοτώσει την αγάπη ή η αγάπη θα σκοτώσει την ζήλια.

9- Δεν χρειάζεται πολύ για να καταστρέψεις έναν άνθρωπο. Το μόνο που χρειάζεται είναι να τον πείσεις ότι η δουλειά που κάνει στερείται εντελώς και αναμφισβήτητα κάθε χρησιμότητα και νόημα.

10- Η σιωπή είναι πάντα όμορφη και το σιωπηλό πρόσωπο είναι πάντα όμορφο από αυτό που μιλάει.

11- ‘Ένα πρόσωπο μπορεί να είναι σοφό αλλά για να ενεργήσει σοφά, μόνο η εξυπνάδα δεν φτάνει.

12- Δεν θα φτάσεις ποτέ στον προορισμό σου αν σταματάς και ρίχνεις πέτρες σε κάθε σκυλί που γαβγίζει.

13- Θέλω να μιλήσω για όλα με ένα τουλάχιστον πρόσωπο όπως μιλάω για τα πράγματα με τον εαυτό μου.

14- Είναι απίστευτο τι μπορεί να κάνει μια αχτίδα του ήλιου στην ψυχή σου.

15- Κανείς πρέπει να μιλά ανοιχτά με τους άλλους ώστε να αποκαλύπτει τις σκέψεις του μέσα από το πρόσωπό του, που δείχνει την ανησυχία που κρύβει η καρδιά του. Μια λέξη που λέγεται με πειθώ, με απόλυτη ειλικρίνεια και χωρίς κανένα δισταγμό, ενώ κοιτάς τον άλλον μέσα στα μάτια σημαίνει πολλά περισσότερα από ότι πολλές σελίδες από ένα βιβλίο.

16- Κανείς αισθάνεται να πνίγεται χωρίς ένα σκοπό στην ζωή.

17- Η ψυχή γιατρεύεται όταν είσαι κοντά σε παιδιά.

18- Ακόμη και με τα χέρια δεμένα μπορεί κανείς να κάνει το καλό, αν το θέλει.

19- Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο.

20- Οι άνθρωποι μερικές φορές μιλάνε για θηριώδη κακία αλλά αυτό είναι μεγάλη αδικία για τα θηρία. Ένα θηρίο δεν μπορεί ποτέ να είναι τόσο κακό όσο ο άνθρωπος, τόσο επιδέξια κακό.

21- Οι μεγάλοι δεν ξέρουν ότι ένα παιδί μπορεί να δώσει μια πολύ καλή συμβουλή ακόμη και για την πιο σοβαρή περίπτωση.

22- Μην γεμίζεις την μνήμη σου με όλες εκείνες τις φορές που αισθάνθηκες να σε προσβάλλουν. Ίσως καταλήξεις να μην έχεις χώρο για τις υπέροχες στιγμές που πέρασες.

23- ‘Ένας άνθρωπος που ξέρει πως να αγκαλιάσει έναν άλλον, είναι καλός άνθρωπος.

Οι δέκα καλύτεροι που δεν έπαιξαν ποτέ σε Μουντιάλ

Retro Stories, Μηχανή του χρόνου

Τα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου ανέκαθεν ήταν το κορυφαίο ποδοσφαιρικό ραντεβού στον πλανήτη, καθώς, η συμμετοχή αποτελεί όνειρο για κάθε επαγγελματία ποδοσφαιριστή, ενώ, η παρακολούθηση των αγώνων θεωρείται υποχρέωση για κάθε πραγματικό φίλο του αθλήματος.

Ωστόσο, τα όνειρα δεν γίνονται πάντα πραγματικότητα, και κατά συνέπεια, υπάρχουν αρκετοί παίκτες που, όσο κι αν προσπάθησαν, δεν κατάφεραν να βρουν μια θέση στον ήλιο, ούτε μια φορά στην καριέρα τους. Μάλιστα, ορισμένοι απ’ αυτούς, υπήρξαν πολύ μεγάλα ονόματα του παγκοσμίου ποδοσφαίρου.

Παρακάτω, θα δείτε τους δέκα κορυφαίους ποδοσφαιριστές που δεν αγωνίστηκαν ποτέ σε Μουντιάλ, αποδεικνύοντας οτι στο ποδόσφαιρο, όπως και στη ζωή γενικότερα, δεν απονέμεται πάντα δικαιοσύνη:

10. Ιαν Ρας

Πρώτος σκόρερ στην ιστορία της Λίβερπουλ και ένας εκ των κορυφαίων ποδοσφαιριστών που πάτησαν ποτέ στο “Άνφιλντ”, ο Ίαν Ρας έχει συνδέσει άρρηκτα το όνομα του με τη χρυσή εποχή της ομάδας του Μερσεϊσάιντ.

Από τις αρχές των 80s μέχρι τα μέσα των 90s αποτέλεσε αναπόσπαστο κομμάτι των Reds, με τη φανέλα των οποίων σκόραρε 346 φορές και πανηγύρισε πέντε πρωταθλήματα, τρια Κύπελλα, πέντε Λιγκ Καπ και δυο Κύπελλα Πρωταθλητριών.

Ωστόσο, σε διεθνές επίπεδο, η τύχη δεν ήταν τόσο καλή μαζί του, καθώς, είχε την “ατυχία” να γεννηθεί στην Ουαλία. Με την εθνική ομάδα της χώρα του ο Ρας αγωνίστηκε συνολικά 73 φορές και πέτυχε 28 γκολ, όμως, κανένα απ’ αυτά δεν σημειώθηκε σε τελικά Παγκοσμίου Κυπέλλου.

 

9. Μπερντ Σούστερ

Πολύ ιδιαίτερη περίπτωση ποδοσφαιριστή, καθώς, αν και Γερμανός, διακρίθηκε στο ισπανικό πρωτάθλημα, στο οποίο αγωνίστηκε με τη φανέλα των Μπαρτσελόνα, Ρεάλ και Ατλέτικο. Στα δεκατρία χρόνια παρουσίας του εκεί κέρδισε τρια πρωταθλήματα και έξι Κύπελλα, ενώ, ήταν υποψήφιος τρεις φορές για τη Χρυσή Μπάλα.

Με τη Δυτική Γερμανία κατέκτησε το Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1980 πραγματοποιώντας εξαιρετικές εμφανίσεις, οι οποίες, του εξασφάλισαν μια θέση στην κορυφαία 11άδα της διοργάνωσης.

Παρόλα αυτά, ο Σούστερ δεν πήρε ποτέ μέρος σε τελικά Παγκοσμίου Κυπέλλου, αφού, η πρόωρη αποχώρηση του από την εθνική ομάδα δεν του επέτρεψε κάτι τέτοιο. Ο δυναμικός χαρακτήρας του Γερμανού μέσου τον οδήγησε ουκ ολίγες φορές σε αντιπαραθέσεις, τόσο με την ποδοσφαιρική ομοσπονδία της χώρας του, όσο και με την τεχνική ηγεσία της “νασιοναλμάνσαφτ”, με αποτέλεσμα η διεθνής καριέρα του να λάβει τέλος μόλις στα 24 του χρόνια.

 

8. Ζορζ Γουεά

Ο μοναδικός Αφρικανός ποδοσφαιριστής που έχει κερδίσει τη Χρυσή Μπάλα (1995) υπήρξε ένας εκ των σπουδαιότερων επιθετικών της δεκαετίας του ’90. Τόσο με τη φανέλα των Μονακό και Παρί Σεν Ζερμέν, όσο και με εκείνη της Μίλαν στη συνέχεια, ο Γουεά ήταν ένας από τους πρώτους παίκτες με καταγωγή από τη “Μαύρη Ήπειρο” που κατόρθωσαν να σταθούν στο υψηλότερο ποδοσφαιρικό επίπεδο πραγματοποιώντας μεγάλη καριέρα.

Ωστόσο, με τη φανέλα τις εθνικής του ομάδας τα πράγματα ήταν αρκετά διαφορετικά. Η εθνική Λιβερίας δεν υπήρξε ποτέ μεγάλη ποδοσφαιρική δύναμη, πράγμα που δεν άλλαξε επί των ημερών του. Μπορεί να την οδήγησε δυο φορές στα τελικά του Κόπα Άφρικα, γεγονός που ήταν αρκετά σημαντικό, ωστόσο, η πρόκριση στα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου παραήταν δύσκολο εγχείρημα για να το πετύχει μόνος του.

 

7. Ερίκ Καντονά

Μοιάζει απίτευτο, κι όμως, ο “Βασιλιάς Έρικ” δεν συμμετείχε ποτέ σε Μουντιάλ. Βέβαια, αν το καλοσκεφτεί κανείς, αυτό δεν αποτελεί και τόσο μεγάλη έκπληξη. Ουσιαστικά, η διεθνής καριέρα του Καντονά έλαβε τέλος τον Ιανουάριο του 1995, σε ηλικία 29 μόλις ετών, όταν χτύπησε οπαδό της Κρίσταλ Πάλας αποχωρώντας από “Σέλχαρστ Παρκ”, καθώς, έκτοτε, δεν κλήθηκε ποτέ ξανά στην εθνική Γαλλίας.

Αν συνυπολογίσει κανείς το γεγονός οτι οι “τρικολόρ” απέτυχαν να προκριθούν στα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου, τόσο το 1990, όσο και το 1994, αντιλαμβάνεται οτι το μοναδικό μεγάλο τουρνουά του Καντονά με το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της χώρας του ήταν το Euro ‘92, στο οποίο μάλιστα, δεν πανηγύρισε ούτε μια νίκη.

 

6. Ράιαν Γκιγκς

Μια καριέρα γεμάτη τίτλους, διακρίσεις και χαρές που θα ζήλευε κάθε ποδοσφαιριστής. Η καριέρα του Ράιαν Γκιγκς περιλάμβανε περισσότερα από χίλια παιχνίδια, χωρίς ωστόσο, κάποιο απ’ αυτά να διεξαχθεί στα πλαίσια των τελικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Ο σπουδαίος Ουαλός φόρεσε 64 φορές τη φανέλα της εθνικής ομάδας της χώρας του, την οποία τίμησε στο έπακρο, χωρίς ουσιαστικά, να περιμένει κάποιο αντάλλαγμα. Εξάλλου, η Ουαλία ουδέποτε υπήρξε ιδιαίτερα ανταγωνιστική ομάδα, πράγμα που αντικατοπτρίζεται στις ελάχιστες συμμετοχές της σε τελικά μεγάλων διοργανώσεων.

Κορυφαία στιγμή της διεθνούς καριέρας του, η συμμετοχή του στους Ολυμπιακούς αγώνες του 2012, όταν αγωνίστηκε όχι με τη φανέλα της πατρίδας του, φυσικά, αλλά με εκείνη της Μεγάλης Βρετανίας.

5. Βαλεντίνο Ματσόλα

Πραγματικός θρύλος του ιταλικού ποδοσφαίρου, ο πατέρας του μεγάλου Σάντρο Ματσόλα, έγραψε το όνομα του με χρυσά γράμματα στο πάνθεον των μεγαλύτερων ποδοσφαιριστών της ιστορίας.

Ο αρχηγός της “μεγάλης Τορίνο” της δεκαετίας του ’40 κατέκτησε πέντε πρωταθλήματα Ιταλίας με τη φανέλα της “γκρανάτα”, πριν χάσει τη ζωή του, σε ηλικία 30 ετών, στο αεροπορικό δυστύχημα που έβαλε τέλος στην κυριαρχία εκείνης της σπουδαίας ομάδας.

Μέχρι τότε είχε προλάβει να πραγματοποιήσει μόλις 12 εμφανίσεις με τη “σκουάντρα ατζούρα”, της οποίας, επρόκειτο να διατελέσει αρχηγός στο Μουντιάλ του 1950, περίπου ένα χρόνο μετά την τραγωδία που στοίχισε τη ζωή του.

 

4. Ντάνκαν Έντουαρντς

‘Αλλη μια περίπτωση ποδοσφαιριστή που έχασε άδικα τη ζωή του σε αεροπορική τραγωδία. Μεγάλος παίκτης παρά το νεαρό της ηλικίας του, ο Ντάνκαν Έντουαρντς μπορεί να ήταν μόλις 21 ετών όταν το αεροπλάνο που μετέφερε την αποστολή της Γιουνάιτεντ από το Βελιγράδι στο Μάντσεστερ συνετρίβη στο Μόναχο, τον Φεβρουάριο του 1958, ωστόσο, είχε ήδη προλάβει να φορέσει 18 φορές τη φανέλα της εθνικής Αγγλίας.

Παρά το οτι, πολλοί υποστηρίζουν πως, αν ζούσε, στο Μουντιάλ του 1966 που διεξήχθη στην Αγγλία, θα ήταν αρχηγός των “λιονταριών”, ο Έντουαρντς δεν είχε ποτέ την ευκαιρία να αγωνιστεί σε τελικά μεγάλης διοργάνωσης με το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της χώρας του, καθώς, η διεθνής καριέρα του μετρούσε μόλις δυο χρόνια όταν απεβίωσε.

Πέρα από το γεγονός οτι υπήρξε ένας εκ των σημαντικότερων παικτών της Γιουνάιτεντ του Ματ Μπάσμπι, αδιάψευστη απόδειξη της κλάσης του αποτελούν τα λόγια του Μπόμπι Τσάρλτον, σύμφωνα με τον οποίο, ο Έντουαρντς ήταν ο μοναδικός παίκτης που τον έκανε να νιώθει κατώτερος.

 

3. Λάζλο Κουμπάλα

Ο άνθρωπος που στα τέλη του περασμένου αιώνα ψηφίστηκε από τους φίλους της Μπαρτσελόνα ως ο κορυφαίος στην ιστορία του Καταλανικού συλλόγου, αποτελεί μια σπάνια περίπτωση γυρολόγου ποδοσφαιριστή.

Κι αυτό γιατί, με τις ρίζες της οικογένειας του να μοιράζονται μεταξύ Τσεχοσλοβακίας, Πολωνίας και Ουγγαρίας, η ζωή του περιλάμβανε πολλούς διαφορετικούς σταθμούς. Φυσικά, κορυφαία περίοδος της καριέρας του θεωρείται η δεκαετία που πέρασε στη Βαρκελώνη, η οποία του εξασφάλισε, μεταξύ άλλων, την ισπανική υπηκοότητα.

Όλα αυτά εξηγούν το γιατί ο Κουμπάλα αγωνίστηκε με τέσσερις διαφορετικές εθνικές ομάδες: Τσεχοσλοβακία, Ουγγαρία, Καταλονία και Ισπανία είχαν την τύχη να τον δουν να αγωνίζεται με τα χρώματα τους, χωρίς ωστόσο, ο ίδιος να ευτυχήσει να αγωνιστεί ποτέ σε Μουντιάλ. Μάλιστα, στάθηκε ιδιαιτέρως άτυχος το 1962, όταν, παρά την πρόκριση της Ισπανίας στα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου, εκείνος δε μπόρεσε να συμπεριληφθεί στην αποστολή, λόγω τραυματισμού.

 

2. Τζορτζ Μπεστ

Αναμφισβήτητα ένας από τους κορυφαίους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών, και ίσως ο καλύτερος από εκείνους που χαράμισαν το ταλέντο τους στα ξενύχτια.

Ο άσσος της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ μπορεί να έφτασε μέχρι την κορυφή της Ευρώπης το 1968, κατακτώντας το Κύπελλο Πρωταθλητριών με τους “κόκκινους διαβόλους”, όμως, δεν είχε ποτέ την ευκαιρία να αγωνιστεί στα τελικά μεγάλης διοργάνωσης με τη φανέλα της εθνικής ομάδας της χώρας του.

Μάλιστα, σ’ ένα παράξενο παιχνίδι της μοίρας, όταν η Βόρεια Ιρλανδία πήρε την πολυπόθητη πρόκριση στο Μουντιάλ του 1982, λίγο η κακή φυσική κατάσταση του 36χρονου τότε Μπεστ, λίγο η αγάπη του για το ποτό, τον άφησαν εκτός αποστολής.

 

1. Αλφρέντο Ντι Στέφανο

Πέντε Κύπελλα Πρωταθλητριών, οκτώ πρωταθλήματα Ισπανίας και ένα σωρό διακρίσεις με τη φανέλα της Ρεάλ Μαδρίτης. Θα έλεγε κανείς οτι το “ξανθό βέλος” πέτυχε τα πάντα στην καριέρα του, κι όμως, όσο κι αν ακούγεται απίστευτο, δεν αξιώθηκε ποτέ να αγωνιστεί σε Μουντιάλ, παρά το οτι φόρεσε τη φανέλα τριών διαφορετικών εθνικών ομάδων (Αργεντινή, Κολομβία, Ισπανία).

Τόσο το 1950, όσο και το 1954, η εθνική Αργεντινής απέτυχε να προκριθεί στα τελικά που έλαβαν χώρα στη Βραζιλία και την Ελβετία, αντίστοιχα. Η πολυπόθητη πρόκριση για τη “μπιανκοσελέστε” ήρθε το 1958, όμως τότε, ο Ντι Στέφανο ήταν πλέον παίκτης της εθνικής Ισπανίας, η οποία, αποκλείστηκε στην προκριματική φάση.

Τελικά, η “κατάρα” φάνηκε να σπάει τέσσερα χρόνια αργότερα, όταν, οι “Φούριας Ρόχας” πήραν το “χρυσό” εισιτήριο για το Μουντιάλ της Χιλής, όμως, ένας τραυματισμός της τελευταίας στιγμής τον άφησε εκτός αποστολής, ακριβώς όπως συνέβη και στον Λάζλο Κουμπάλα.

Αναδημοσίευση από http://www.mpenalti.com/

Η ημέρα που έφυγε ο “Ελ Τάνο”..

Βιογραφίες, Μηχανή του χρόνου

Επτά χρόνια πέρασαν από την ημέρα που ο Ελ Τάνο προδώθηκε από την καρδιά του. Είχε προλάβει μέσα σε λίγες αγωνιστικές με τη φανέλα της Λάρισας να αγαπηθεί..

Ο Αντόνιο ντε Νίγκρις Γκουαχάρδο ήταν διεθνής Μεξικανός επιθετικός ποδοσφαιριστής, με πλούσια καριέρα σε πολλά πρωταθλήματα στην Αμερική και την Ευρώπη. Πέθανε πρόωρα από καρδιακό πρόβλημα στις 16 Νοεμβρίου 2009, σε ηλικία 31 ετών, ενώ κοιμόταν στο σπίτι του στη Λάρισα, με την ομάδα της οποίας, την Α.Ε. Λάρισα, αγωνιζόταν από τον Αύγουστο του 2009. Είχε ύψος 1,86 μ., φορούσε το νούμερο 9 και είχε το παρατσούκλι Ελ Τάνο.

Γεννήθηκε στο Μοντερρέι του Μεξικό την 1η Απριλίου 1978. Ασχολήθηκε με το ποδόσφαιρο από πολύ μικρός και αναδείχθηκε μέσα από την ομάδα της γενέτειράς του, στην οποία αγωνίστηκε τρεις σεζόν πετυχαίνοντας 37 γκολ σε 65 ματς. Ως παίκτης της Μοντερρέι κλήθηκε στην εθνική ομάδα του Μεξικού, στην οποία έκανε ντεμπούτο το 2001.

Από το 2002 άρχισε να περιπλανιέται ανά τον κόσμο και ως το 2009 αγωνίστηκε σε έξι διαφορετικά πρωταθλήματα, με 12 διαφορετικούς συλλόγους, σε τρεις ηπείρους. Αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός, συχνά με το νούμερο 9, και είχε γεμάτες σεζόν με τις περισσότερες ομάδες που έπαιξε. Μεταξύ άλλων αγωνίστηκε στις μεξικανικές ΚΦ Μοντερρέι, Αμέρικα, Πουέμπλα και Νασιονάλ, με την οποία έπαιξε στον τελικό του Κόπα Σουδαμερικάνα το 2005, όπου η ομάδα του ηττήθηκε στα πέναλτι από την Μπόκα Τζούνιορς της Αργεντινής.

Στην Ισπανία έπαιξε στις Βιγιαρρεάλ, Πόλι Εχίδο και στην Κολομβία στην Όνσε Κάλδας, με την οποία αγωνίστηκε στον τελικό του Διηπειρωτικού Κυπέλλου το 2004 και σκόραρε στη διαδικασία των πέναλτι στο τέταρτο από τα οκτώ της ομάδας του, η οποία τελικά ηττήθηκε με 7-8, έπειτα από έναν άγονο με 0-0 αγώνα.

Το 2006 μεσολάβησε ένα σύντομο πέρασμα από τη Σάντος της Βραζιλίας και την κινεζική Λανόνγκ. Στη συνέχεια αγωνίστηκε τρία χρόνια στην Τουρκία, σε τρεις διαφορετικούς συλλόγους: Γκαζιάντεσπορ, Άνκαρασπορ και Ανκαραγκουτσού. Στην Τουρκία ξαναβρήκε τον καλό εαυτό του, σε τρεις σεζόν πέτυχε 24 γκολ σε 78 ματς, με αποτέλεσμα το 2008 να κληθεί ξανά στην εθνική ομάδα.

Το καλοκαίρι του 2009 το ιατρικό επιτελείο της Ανκαραγκιουτσού τον ενημέρωσε ότι είχε γενετική δυσπλασία στην καρδιά, πρόβλημα το οποίο μπορεί να αποβεί θανατηφόρο αν συνεχίσει να αγωνίζεται μετά την ηλικία των 30 ετών. Όμως, θέλησε να συνεχίσει να αγωνίζεται, προσδοκώντας να κληθεί στην εθνική ομάδα για τους αγώνες της τελικής φάσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 2010. Όμως, η τουρκική ομάδα δεν θέλησε να αναλάβει την ευθύνη και δεν του ανανέωσε το συμβόλαιο.

Το Πρόβλημα Υγείας

Έτσι ο ντε Νίγκρις έφυγε από την Τουρκία και στις 27 Αυγούστου 2009 υπέγραψε στη Α.Ε. Λάρισα. Με την ελληνική ομάδα πρόλαβε να αγωνιστεί μόλις σε επτά ματς της Σούπερ Λίγκα. Τα ξημερώματα της 16ης Νοεμβρίου 2009 η γυναίκα του Σόνια διαπίστωσε πως είχε δυσφορία. Ειδοποίησε για βοήθεια αλλά πριν φτάσει, ο Αντόνιο άφησε την τελευταία του πνοή.

 

Επιμέλεια: Στάθης Ντάγκας

Πηγές: Βικιπαίδεια

Η πολλή δουλειά τρώει τον αφέντη, όταν αυτός γεράσει

Περιβάλλον, Σώμα και Υγεία

Σύμφωνα με μακροχρόνια φινλανδική έρευνα, όσοι 45άρηδες και 50άρηδες είχαν τη συνήθεια να δουλεύουν σκληρά, δηλαδή περισσότερες από 50 ώρες την εβδομάδα, και να μην κοιμούνται αρκετά, λιγότερο από εξήμιση ώρες τη μέρα, όταν έγιναν 65άρηδες και 70άρηδες είχαν χειρότερες επιδόσεις στις σωματικές λειτουργίες, στη ζωτικότητά και στη γενικότερη υγεία τους σε σχέση με όσους εργάζονταν λιγότερο.

Οι μεσήλικες που εργάζονται πολλές ώρες και συχνά θυσιάζουν τον ύπνο τους για χάρη της δουλειάς τους τείνουν να έχουν χειρότερη υγεία όταν γεράσουν, σύμφωνα με μακρόχρονη φινλανδική επιστημονική έρευνα.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τη δρ. Μικαέλα Μπιργκίτα φον Μπόνσντορφ του Πανεπιστημίου της πόλης Γυβάσκυλα, ανέλυσαν σε βάθος 25ετίας στοιχεία για την υγεία άνω των 3.000 ανδρών, επαγγελματιών και επιχειρηματιών, τόσο κατά την μέση όσο και την τρίτη ηλικία τους.

 

Διαπιστώθηκε ότι όσοι 45άρηδες και 50άρηδες είχαν τη συνήθεια να δουλεύουν σκληρά, δηλαδή περισσότερες από 50 ώρες την εβδομάδα, και να μην κοιμούνται αρκετά, λιγότερο από εξήμιση ώρες τη μέρα, όταν έγιναν 65άρηδες και 70άρηδες είχαν χειρότερες επιδόσεις στις σωματικές λειτουργίες, στη ζωτικότητά και στη γενικότερη υγεία τους, σε σχέση με όσους εργάζονταν λιγότερο και κοιμούνταν περισσότερο στη μέση ηλικία.

Η δρ. Μπόντσντορφ επεσήμανε ότι στην εποχή μας πολλοί επαγγελματίες και άλλοι εργαζόμενοι, πέρα από τις επίσημες ώρες στο γραφείο, δουλεύουν αρκετές ακόμη αφανείς ώρες, στο σπίτι τους ή κατά τις μετακινήσεις τους, π.χ. διαβάζοντας την ηλεκτρονική αλληλογραφία ή έγγραφα της δουλειάς τους.

Αυτό σημαίνει ότι, στην πραγματικότητα, ένας σύγχρονος μεσήλικας δουλεύει παραπάνω από το κανονικό και αυτό μπορεί να έχει συνέπειες για την υγεία του εν καιρώ, όταν πια βγει στη σύνταξη.

_____________

  Πηγή: skai.gr

Ρόκι Μπαλμπόα σε ευχαριστώ @ Νοέμβριος 1976 – 2016, αφιέρωμα

Cinema, Culture

Πριν 40 ολόκληρα σχεδόν χρόνια, κάνει πρεμιέρα στους Αμερικανικούς κινηματογράφους η ταινία “Ρόκι: Τα χρυσά γάντια”. Από εκεί και ύστερα όλα τα υπόλοιπα είναι ιστορία.

Ο άσημος μέχρι εκείνη τη στιγμή σεναριογράφος της ταινίας Σιλβέστερ Σταλόνε, που είχε και τον πρωταγωνιστικό ρόλο, με πολλές δυσκολίες όπως σίγουρα όλοι έχουμε διαβάσει στις διάφορες συνεντεύξεις του, βάζει μπροστά το Ρόκι. Με ελάχιστα χρήματα σε σχέση με όσα κέρδισε η παραγωγή του τα επόμενα χρόνια και με σκηνοθέτη τον Τζον Άλβιντσεν, ολοκληρώνεται μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, ένα φίλμ του οποίου η ιστορία έγινε πασίγνωστη σε ολόκληρο τον κόσμο. Η μουσική του Μπιλ Κόντι έγινε για το Αμερικανικό κοινό κάτι σαν δεύτερος εθνικός ύμνος. Η δε φωτογραφία του Τζεϊμς Όμπρεϊ Κρέϊμπ υποδειγματική.

Ο Σταλόνε απέκτησε από εκεί και ύστερα το κινηματογραφικό του Alter Ego όπου συνήθως τα όρια μεταξύ ηθοποιού και χαρακτήρα έμοιαζαν θολά. Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι ο συμπαθέστατος φουσκωτός με την περίεργη προφορά, ταυτίστηκε στην συνείδηση των σινεφίλ ως Ρόκι. Σε αυτό συνετέλεσαν φυσικά και οι αρκετές συνέχειες για περίπου 4 δεκαετίες από την αρχική του προβολή.

Να σταθούμε όμως και στις αιτίες αυτής της επιτυχίας. Ο ρομαντισμός που διέπει όλα τα φιλμ είναι ο βασικός παράγοντας. Η αίσθηση ότι και ο αδύναμος μπορεί κάποτε να τα καταφέρει. Ύστερα από μεγάλες απογοητεύσεις, από δυσκολίες και αναποδιές, έρχεται η στιγμή στη ζωή όλων των ανθρώπων, ακόμη και των πιο φτωχών, να κάνουν τη διαφορά και να “κατακτήσουν τον κόσμο”.

Εισπρακτικά το Ροκι 1 χαρακτηρίστηκε υπερ – επιτυχημένο. Εκτός των παραπάνω η ταινία ήταν προτεινόμενη για 9 Οσκαρ συνολικά. Απέσπασε τελικά 3 (καλύτερης ταινίας, μοντάζ και σκηνοθεσίας). Αυτός ο Νοέμβριος του 2016 θεωρείται ως επετειακός για τα 40 χρόνια από την πρώτη προβολή. Γι’ αυτό κι εμείς κάνουμε αυτό το μικρό αφιέρωμα σε μια από τις πλέον πολυσυζητημένες ταινίες όλων των εποχών.

Ρόκι Μπαλμπόα, αγαπημένε μου σινέ-ήρωα, σε ευχαριστώ για τα μαθήματα υπομονής που μου έχεις προσφέρει μέχρι σήμερα.

 

Γράφει ο Στάθης Ντάγκας

 

Φωτογραφήματα ~ Η χαρά των παιδιών

Culture, Photographies

Την φωτογραφία την τράβηξα χθες στο Δημοτικό στάδιο της Κορίνθου, εκεί που έγινε το ντέρμπι της Α’ Κορινθίας ανάμεσα σε Κόρινθος ’06 και ΠΑΣ Κόρινθος. Για πολλούς λόγους είναι η αγαπημένη μου από την ημέρα. Όσο μεγαλώνουμε τόσο πιο δύσκολο είναι να αντιληφθούμε ή να θυμηθούμε τι είναι αυτό που κάνει τα παιδιά χαρούμενα. Είναι τόσο απλά πράγματα που σε μας τους “μεγάλους” μοιάζουν ασήμαντα. Για τους μικρούς όμως είναι εξόχως σημαντικά. Ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι ανάμεσα στις αγαπημένες τους ομάδες, τα ινδάλματά τους, ο κόσμος στις κερκίδες, να πατούν στο χορτάρι την ώρα ενός κρίσιμου αγώνα. Αναμνήσεις που μια ημέρα θα είναι σπουδαίες για εκείνα.

Η χαρά των παιδιών λοιπόν ξεπερνάει τα πάντα σε αυτή τη ζωή και καταλαμβάνει την πρώτη θέση. Ένας λόγος να παλεύεις και να συνεχίζεις.