Ονειρεύτηκα το καλοκαίρι..

Η ταινία μόλις είχε τελειώσει όπως και η δεύτερη μπυρίτσα μου και αφού είχα καπνίσει κάμποσα τσιγαράκια, ιδρωμένος από τον ζεστό εξώστη, περίμενα σχεδόν όλους να βγουν και βγήκα μάλλον τελευταίος. Βγαίνοντας παρατήρησα τριγύρω το ρετρό σκηνικό με τις φωτογραφίες από φιλμ μιας άλλης εποχής, με πρωταγωνιστές κάτι ανθρώπους όπως ο Κάρι Γκράντ, Γιουλ Μπρύνερ, Στηβ Μακ Κουήν, Ορσον Ουέλς και λοιπούς. Σκέφτηκα πως ίσως να είμαι από τους ελάχιστους που είχαν το προνόμιο από μικρή ηλικία να μάθουν όλες αυτές τις ταινίες, που τελικά επηρρέασαν όσο τίποτα, μάλλον, ολόκληρη την ιδιοσυγκρασία του. Από την άλλη μια θλιβερή σκέψη για το ποιος θα θυμάται πια τους αστέρες εκείνου του μακρινού παρελθόντος με κυρίεψε προς στιγμήν και σχεδόν βούρκωσα. Οι άνθρωποι ξεχνούν γρήγορα άλλωστε και με ποιον να μοιραστείς αυτή την γνώση; Ας είναι, βγήκα στο δρόμο και καβάλησα τη μηχανή..

Ήμουν ιδρωμένος και φορούσα εκείνο το αγαπημένο μου πουκάμισο το λινό, έφθασα στον παραλιακό δρόμο χωρίς κράνος και με ένα τσιγάρο αναμένο στο χέρι. Δεν έτρεχα, δεν μου αρέσει να τρέχω με τη μηχανή το καλοκαίρι. Μόνο μου αρέσουν οι μεγάλες βόλτες και να νιώθω το αεράκι δροσερό στο πρόσωπο μου, στο στήθος κι εγώ να ονειρεύομαι πως είμαι κάποιος άλλος, κάπου αλλού, μέσα σε μια ταινία του 1960 σε ένα μέρος μακρινό αλλά οικείο.

Καθώς λοιπόν με χτυπούσε το αεράκι κι ένα χαμόγελο με βρήκε ζωγραφισμένο στο πρόσωπό μου, ίσως και από την 2η μπυρίτσα που είπα παραπάνω, σε ονειρεύτηκα. Ονειρεύτηκα πως εκείνο το καλοκαίρι ήμασταν μαζί. Είχες υπέροχο κορμί και μια ψυχή κρεμασμένη στα χείλη, καθαρή και πανέμορφη, ανεξερεύνητο τοπίο από παλιό σινεμά. Ξαπλώναμε μαζί στην παραλία που ο Μπαρτ Λάνκαστερ γύρισε κάποτε μια από τις κορυφαίες ερωτικές σκηνές του παγκόσμιου κινηματογράφου, δεν θα επεκταθώ, ίσως την ξέρεις. Σου φιλούσα τα μάτια στην ακτή, έχεις μοναδικά μάτια, και δεν μπορούσα να φανταστώ μεγαλύτερη ευτυχία. Επειτα γυρίζαμε τις νύχτες πάνω σε ανοιχτά αυτοκίνητα και μηχανές με στρογγυλά φανάρια, τα μαλλιά σου ήταν ακόμη βρεγμένα κι έτσι μακριά ανέμιζαν και μοσχοβολούσε ο τόπος. Καθόμασταν μέχρι το πρωί και πίναμε κοκτέιλ και σου μάθαινα όλα όσα ήξερα για τη ζωή, για το σινεμά, για τους ανθρώπους και τις αδικίες τις ιστορικές, για τις σπουδαίες προσωπικότητες, για τα βιβλία του Μπουκόβσκι και τα φιλμ του Μασάκι Κομπαγιάσι, για όλα όσα είμαι, για όλα όσα έχω υποφέρει στη ζωή, για τον αέρα που θέλω να μου χτυπά το πρόσωπο τα βράδια του καλοκαιριού για να ονειρεύομαι.

Η βόλτα τελείωσε σύντομα. Κράτησε όσο ο μικρός παραλιακός δρόμος μιας επαρχιακής ελληνικής πόλης. Όσο η παραπάνω ιστοριούλα. Κατέβηκα από τη μηχανή και έστριψα το κλειδί. Ησυχία. Το όνειρο έσβησε, δεν ήσουν πλεόν μπροστά μου, ούτε με αγκάλιαζες από τη μέση σφιχτά όπως τότε που σε γυρνούσα μεθυσμένη σπίτι και να, ξέχασα να το σημειώσω στην προηγούμενη παράγραφο. Το όνειρο κρατάει πάντα μια στιγμή έτσι κι αλλιώς και όλες οι άλλες οι στιγμές είναι απελπισία, έγραφε κάποτε ο Μάνος Χατζιδάκις και απήγγειλε ο Χορν, με εκείνη την εξαίσια φωνή, την θεατρική, στο “πάρτυ”. Μια ολόκληρη εποχή τελείωσε με το γύρισμα ενός κλειδιού.

Στο επόμενο όνειρο θα έρθεις πια μόνη καθώς το ταξίδι ήταν κοπιαστικό και το ονείρεμα όσο σημαντικό κι αν είναι πληγώνει. Φρόντισε να μην αργείς, η κοινωνία δεν γουστάρω να με ταξινομήσει στα μέτρα της. Εγώ θέλω να ζήσω. Μην καθυστερήσεις να επιβιβαστείς στο επόμενο όνειρο..

  • Η ταινία του Κουεντίν Ταραντίνο “κάποτε στο Χόλλυγουντ” φαίνεται πως με τάραξε και ήταν αναμενόμενο. Οι χαρακτήρες της παραπάνω ιστορίας είναι φανταστικοί και ουδεμία σχέση έχουν με την πραγματικότητα. Τα όνειρα ήταν ανέκαθεν εξόχως ομορφότερα..

Γράφει ο Στάθης Ντάγκας (κατά κόσμον Χένρι Τσινάσκι).

Η χαμογελαστή καρδιά..

η ζωή σου είναι η δικιά σου ζωή
μην την αφήνεις να ενωθεί σε μια υγρή υποταγή.

να παραφυλάς.

υπάρχουν έξοδοι.

υπάρχει ένα φως κάπου.
μπορεί να μην είναι πολύ φωτεινό αλλά
διώχνει το σκοτάδι.

να παραφυλάς.

οι θεοί θα σου προσφέρουν ευκαιρίες.
να τις μάθεις. 
να τις αρπάξεις.

δεν μπορείς να νικήσεις το θάνατο αλλά
μπορείς να νικήσεις το θάνατο στη ζωή, μερικές φορές.

και όσο πιο συχνά μάθεις να το κάνεις,
τόσο περισσότερο φως θα υπάρχει.

η ζωή σου είναι η δικιά σου ζωή
μάθε τήν όσο την έχεις.

είσαι υπέροχος
οι θεοί περιμένουν να πάρουν μεγάλη ευχαρίστηση
από εσένα.

Χένρι Τσαρλς Μπουκόβσκι

Η πρωτόγνωρη εμπειρία του Kafka..

“Ένα χρόνο πριν πεθάνει ο Franz Kafka έζησε μια πρωτόγνωρη εμπειρία. Καθώς περπατούσε στο πάρκο Steglitz στο Βερολίνο συνάντησε ένα κοριτσάκι που έκλαιγε απαρηγόρητο…είχε χάσει την κούκλα της.
Ο Kafka προσφέρθηκε να το βοηθήσει να βρει την κούκλα της…μην μπορώντας να την βρει έγραψε ένα γράμμα που θα έδινε στο κοριτσάκι.
“Σε παρακαλώ μην κλαις, έφυγα σε ταξίδι για να γνωρίσω τον κόσμο, θα σου ξαναγράψω για να σου διηγηθώ τις εμπειρίες μου”.
…έτσι άρχιζε το γράμμα.
Όταν εκείνος και το κοριτσάκι συναντήθηκαν της διάβασε προσεκτικά το γράμμα περιγράφοντας τις φανταστικές ιστορίες της κούκλας.
Το κοριτσάκι παρηγορήθηκε πάρα πολύ και όταν ήρθε η στιγμή να αποχωριστούν ο Kafka δώρισε μια κούκλα στο κοριτσάκι – που ήταν διαφορετική από την αρχική – με ένα συνοδευτικό σημείωμα εξηγούσε…”τα ταξίδια μου με άλλαξαν.”
Μετά από πολλά χρόνια το κοριτσάκι που είχε γίνει πια μεγάλη βρήκε ένα κρυμμένο σημείωμα μέσα στην κούκλα που της είχε δωρίσει ο Kafka.
“Κάθε τι που αγαπάς είναι πολύ πιθανόν να το χάσεις κάποια μέρα, όμως στο τέλος η αγάπη θα αλλάξει σε μια διαφορετική μορφή”.

Σκοτώστε τη μνήμη, ξεκινήστε από την αρχή..

Οι εφημερίδες αναγγέλλουνε το θάνατό μου
Λεν, όμως, από «αμεροληψία» πως μπορεί και να μην πέθανα ακόμη
Κι ακόμη, από εξυπνάδα, πως ίσως γλιτώσω οριστικά
Αποσιωπούν, όμως, τη μόνη αλήθεια
Ότι ποτέ μου δεν υπήρξα άρρωστος
κι ότι θα ζήσω στους αιώνες
να ψάλλω το τραγούδι μου
Για σένα που δεν ξέρεις να διαβάζεις
Για σένα που δεν με ξέρεις
Για να μ’ αγαπάς.

Πρέπει να πω ότι δεν μ’ αρέσει η αναμνησιολογία. Την απεχθάνομαι. Είναι χειρότερη και από μνημόσυνο. Τι πάει να πει μνημόσυνο; Κάποιον που δεν θυμάμαι και μια δεδομένη στιγμή, καθορισμένη, οφείλω να τον θυμηθώ. Τους ανθρώπους που έχουν φύγει, αλλά παραμένουν ζωντανοί, τους έχουμε τοποθετημένους καθημερινά μέσα μας και τους κουβαλάμε σε όλη μας τη ζωή. Η αναμνησιολογία σχετίζεται με το θάνατο και τον απεχθάνομαι.
Σκοτώστε τη μνήμη! Ξεκινείστε απ’ την αρχή! 
Άλλα δεν έχω να σας πω, προς το παρόν. Ίσως ξαναβρεθούμε, αν δεν βυθιστώ κι εγώ ζαλισμένος σε κάποιο κίτρινο ποτάμι, προσπαθώντας ν’ αγκαλιάσω ένα φεγγάρι.

Photo © Αρχείο Μάνου Χατζιδάκι

Μαθαίνεις..

Και μαθαίνεις να φτιάχνεις
όλους τους δρόμους σου στο Σήμερα,
γιατί το έδαφος του Αύριο
είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια…
Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις
Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη
Και ότι, αλήθεια, αξίζεις
Και μαθαίνεις… μαθαίνεις
…με κάθε αντίο μαθαίνεις”

Χόρχε Λούις Μπόρχες

Αυτός ο κόσμος χρειάζεται πρότυπα σαν τον Keanu Reeves και όχι σαν τον Sin Boy

Σε μία εποχή που τα λεφτά, τα αμάξια και οι γυναίκες είναι το όνειρο κάθε 14χρονου αγοριού, ένας Keanu Reeves είναι μία σανίδα σωτηρίας μέσα στην τρικυμία.

Δεν συγκρίνω τους δύο ανθρώπους. Αυτό θα ήταν προσβολή για τον Keanu. Ακολουθήστε με στο συλλογισμό μου.

Όταν τα πρότυπα που ακολουθούν παιδιά και ενήλικες είναι ραπερς που μιλάνε για το πως «έγιναν», πως πουλάνε όπλα και ναρκωτικά και πως τα «κατάφεραν» να βγάζουν 1000 ευρώ τη βραδιά, η ταπεινότητα είναι κάτι κατακριτέο.

Πριν λίγες εβδομάδες, ο Keanu εμφανίστηκε στο “Late Night Show” του Stephen Colbert. Ο παρουσιαστής τον ρώτησε, τι πιστεύει πως συμβαίνει όταν πεθάνουμε. Ο Reeves σταμάτησε για ένα δευτερόλεπτο και σκέφτηκε. Η απάντηση ήταν: «Ξέρω πως θα λείψουμε σε αυτούς που μας αγαπάνε».

Όλοι πάγωσαν. Χειροκρότησαν. Ο παρουσιαστής του έδωσε το χέρι.

Φαινομενικά απλή και κλισέ απάντηση

Σκεφτείτε, όμως, πόσο τηλεοπτικό σκουπίδι τρώμε. Πως τα διάσημα πρότυπα μάς flexάρουν chains, αγοράζουν αμάξια και πετάνε κατοστάευρα σε αστέγους. Μέσα σε όλη αυτήν την φλυαρία έρχεται ένας άνθρωπος να μιλήσει λίγο σοβαρά.  Και ξέρεις, διάολε, γιατί ήταν καλό; Γιατί δεν είπε τίποτα για το τι πιστεύει για τον εαυτό του. Είπε τι πιστεύει ότι θα πάθουν οι άλλοι. Γιατί σκέφτηκε τους ανθρώπους που αγαπάει. Γιατί ξέρει πως είναι.

Το backstory του Keanu Reeves είναι κάτι παραπάνω από στενάχωρο. Είναι 54(!) ναι 54 (feeling old yet?) και έχει μία 30χρονη πορεία στο Hollywood. Κι, όμως, γνωρίζουμε πολύ λίγα για αυτόν. Εάν παρατηρήσεις τους ρόλους του, είναι πάντα ο εαυτός του. Ένας μυστήριος τύπος, που δεν έχει και τις «ουάου» οσκαρικές ερμηνείες και στο παρελθόν τον κορόιδευαν για αυτό. Ο πατέρας του φυλακίστηκε για ναρκωτικά και μετά άφησε την οικογένεια του. Η μητέρα του παντρέυτηκε αρκετές φορές και μετακόμισαν σε διάφορες χώρες. Την δεκαετία του ενενήντα η γυναίκα του γέννησε, αλλά το παιδί βγήκε νεκρό και δύο χρόνια μετά πέθανε και η ίδια σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Κατά τα άλλα δεν γνωρίζουμε τίποτα άλλο για την ζωή του. Κάτι που, όπως σχολιάστηκε και στο GQ στη συνέντευξη του τον Μάιο, είναι ακατόρθωτο για ηθοποιούς τέτοιου βεληνεκούς.

Το 2010, οι παπαράτσι τον απαθανάτησαν μόνο του σε ένα παγκάκι σε ένα πάρκο της Νέας Υόρκης να τρώει ένα σάντουϊτς. Κάτι που το internet έκανε παγκόσμια ημέρα με όνομα: “Cheer up, Keanu Day” (15/6).

Πολλοί άνθρωποι τον έχουν πετύχει σε διάφορες φάσεις της ζωής τους, όπως αποκαλύφθηκε πρόσφατα. Κι αυτό συμβαίνει γιατί ταξιδεύει μόνος του και χωρίς χλιδές και πρώτες θέσεις. Παίρνει το μετρό, πετάει με φθηνές αεροπορικές και περπατάει στον δρόμο.

Με λίγα λόγια είναι ενας celebrity που το γνωρίζει

Είναι, όμως, γεναιόδωρος και προσεκτικός με την παρουσία του. Μία φορά που ήταν σε πτήση απο το San Fransisco προς το Los Angeles αναγκάστηκαν να προσγειωθούν έκτακτα και βοήθησε να μισθώσουν ένα van, ώστε να μεταφέρει κάποιους επιβάτες μέχρι το LA. Στον δρόμο τούς έπαιζε κιθάρα και τους διάβαζε αποφθεύγματα.

Το 2011, εθεάθη στο πίσω μέρος ενός βίντεο να δίνει τη θέση του σε μία γυναίκα στο μετρό της Νέας Υόρκης, επειδή κρατούσε μεγάλη τσάντα. Η κοπέλα που τράβηξε το βίντεο το κατάλαβε αργότερα.

Μία συντάκτρια του New Yorker τον έχει πετύχει 2 φορές να κάθεται σε απλές θέσεις στις προβολές ταινιών, να χωράει με το ζόρι στη θέση και να τρώει ποπ-κορν.

Φαντάσου τους αγαπημένους σου ράπερς να το κάνουν αυτό. Εάν ο κόσμος είχε περισσότερους Keanu Reeves, θα ήταν ένα καλύτερο μέρος.

Με λίγα λόγια

Δεν μας ενδιαφέρει να μας πεις πως και πόσα χρήματα έβγαλες. Θα μας άρεσε να βοηθάς και να είσαι ταπεινός, χωρίς να μας το τρίβεις στη μούρη. Σε μία εποχή που η πληροφορία παίρνει δυσθεώρητη προβολή, τα «παιδάκια» που παίζουν με τις ψωροδεκάρες τους και τα «σιδερικά» τους κούρασαν.

Αλλά άνθρωποι σαν τον Reeves είναι μία ρωγμή στον τοίχο της σκηνής του θεάματος. Μία ρωγμή από την οποία περνάει λίγο φως. Σε εμάς. Την πλέμπα που μπουχτίζει από τα πολλά εγωϊστικά «ΕΓΩ» των διασήμων. Λίγο ηρεμούμε από εναν άνθρωπο που λέει: «ΕΜΕΙΣ», παρά την τεράστια επιτυχία του.

Και φαντάζομαι πως ο Keanu Reeves έχει πολύ περισσότερα να flexάρει από αυτούς που πηγαίνουν με 200 στη στροφή.

Γνώμη μου, έτσι;

Πήγαινε στο λεπτό 9:50 του παρακάτω video:

Πηγή: mycampus.gr

Ο τουρισμός ως πρόβλημα..

Το παράδειγμα της Βαρκελώνης και τα προβλήματα που ήδη εντοπίζονται στην Αθήνα από τον “υπερτουρισμό”

Στα πιο διάσημα σημεία της πανέμορφης Βαρκελώνης θα διαβάσεις συνθήματα που προτρέπουν (με όχι ιδιαίτερα ευγενικό τρόπο) τους τουρίστες να σταματήσουν να επισκέπτονται την πόλη. Σε πολλά μπαλκόνια θα δεις κρεμασμένα πανό που ζητούν σεβασμό στους μόνιμους κατοίκους και ησυχία. Αν μάλιστα γνωρίζεις ισπανικά είναι βέβαιο ότι θ’ ακούσεις στο δρόμο συζητήσεις για το πως οι τουρίστες έχουν καταστρέψει τη ζωή της πόλης.


Για όσους εμπλέκονται με τον τουρισμό τα εκατομμύρια που επισκέπτονται ετησίως τη Βαρκελώνη είναι ευλογία, για τους υπόλοιπους όμως είναι μάστιγα. Τα ενοίκια σε σπίτια και εμπορικούς χώρους έχουν εκτοξευθεί σε σημείο που οι Καταλανοί φεύγουν μαζικά από τις δημοφιλείς περιοχές. Ο θόρυβος και η πολυκοσμία είναι μόνιμο φαινόμενο όπως και οι ακραίες συμπεριφορές σε πλατείες, μπαρ και πάρκα.


Τα συνθήματα ήρθαν και στην Αθήνα
Παρόμοια συνθήματα κατά του τουρισμού βλέπεις πλέον και στο κέντρο της Αθήνας και κυρίως σε περιοχές όπως το Κουκάκι, τα Εξάρχεια και τα Πετράλωνα. Το πρόβλημα έχει φτάσει ήδη στην πρωτεύουσα μας που καλείται να το αντιμετωπίσει πριν η κατάσταση ξεφύγει. Παρότι εδώ και περίπου μια δεκαετία η κρίση έχει πετσοκόψει μισθούς, συντάξεις και εισοδήματα τα ενοίκια στις λεγόμενες τουριστικές περιοχές παρουσιάζουν αυξητική τάση ακόμα και αν πρόκειται για σπίτια δεκαετιών χωρίς καμία ανακαίνιση. Οι ιδιοκτήτες στρέφονται στο Airbnb και χρησιμοποιούν κάθε είδους τέχνασμα για να αδειάσουν τα διαμερίσματα τους από τους μόνιμους ενοίκους. Ζητούν υπέρογκες αυξήσεις, προφασίζονται ιδιοκατοίκηση ή πληρώνουν ένα ποσό στον ενοικιαστή για να φύγει άμεσα. Παράλληλα παρατηρείται μαζική αγορά ακινήτων από μεγάλες εταιρίες που διαμορφώνουν τους χώρους αποκλειστικά για τουριστική διαμονή. Μάλιστα τα τελευταία χρόνια κυρίως εταιρίες κινεζικών συμφερόντων αγοράζουν μεγάλα κτίρια σε περιοχές όπως η Κυψέλη και τα Κάτω Πατήσια θεωρώντας ότι μπορούν να τα αξιοποιήσουν τουριστικά.
Η Αθήνα βέβαια δεν έχει πλησιάσει καν τους αριθμούς των επισκεπτών της Βαρκελώνης και είναι εξαιρετικά αμφίβολο ότι θα το “πετύχει”. Το μεγάλο της πρόβλημα όμως, σε αντίθεση με την καταλανική πρωτεύουσα, είναι πως τα δημοφιλή της μέρη είναι ουσιαστικά συγκεντρωμένα στην περιοχή του κέντρου. Η συντριπτική πλειοψηφία των τουριστών θέλει να μένει κοντά στους αρχαιολογικούς χώρους και τις “διάσημες” περιοχές. Οι περισσότεροι είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν κάτι παραπάνω για να αποφύγουν τις μεγάλες μετακινήσεις και αυτό οι ιδιοκτήτες το γνωρίζουν πολύ καλά.


Η “μάχη” του Κέντρου
Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται πλέον είναι αν η Αθήνα θέλει να προστατέψει τους κατοίκους του κέντρου της ή θα επιτρέψει τη μετατροπή του σε μια αμιγώς τουριστική περιοχή. Είναι ένα δίλλημα το οποίο έχουν αντιμετωπίσει πολλές μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις καθώς τα κέρδη από τον τουρισμό είναι πάντα δελεαστικά. Αυτή τη στιγμή πάντως οι τουρίστες φαίνεται να επικρατούν στην “μάχη του Κέντρου”. Το αν η νίκη τους θα είναι ολοκληρωτική και θα οδηγήσει στην… έξοδο τους μόνιμους ενοικιαστές θα κριθεί από τους κανόνες που θα βάλει (ή όχι) το ελληνικό κράτος.


Η Βαρκελώνη πάντως έδειξε το δρόμο θεσπίζοντας αυστηρούς κανόνες για το Airbnb και τις ενοικιάσεις. Μπορεί να μην καταφέρει να ρίξει άμεσα τις τιμές αλλά κάνει ένα βήμα για να μπει τέλος στην “πειρατική ενοικίαση” με “μαύρα” χρήματα και υπερασπίζεται τα συμφέροντα της. Άλλωστε οι αυστηρότεροι κανόνες εκτός από τους μόνιμους κατοίκους θα προστατεύσουν και τους τουρίστες που πολλές φορές καταλήγουν σε διαμερίσματα-τρώγλες.  

Πηγή: Janus.gr

O Χριστός θέλει ξεσαμάρωτα τα δικά του παιδιά

O Χριστός δεν θέλει ούτε δούλους, ούτε ευγενείς, ούτε ένδοξους, ούτε προ πάντων “αγίους”. Δηλαδή δεν θέλει τα παιδιά του σαμαρωμένα απ΄το ντουνιά και τους ανθρώπους – καθ’ ότι η καλή γνώμη του άλλου καταντάει ένα σαμάρι που σου φοράει και σε καβαλάει όλος αυτός ο ντουνιάς.

Διότι γίνεσαι όπως σε θέλουν, για ν’ άχεις την καλή τους γνώμη.

Αφού το ξέρεις, ότι αν φερθείς ελεύθερα δεν θα σε θέλουν – δεν κάνεις γι’ “άγιος”.

Γι’ αυτό ο Χριστός θέλει ξεσαμάρωτα τα δικά του παιδιά – ελεύθερα, άνετα, όμορφα και κυρίως, να περιπαίζουν και να ειρωνεύονται τον ντουνιά και τους εν αυτώ.

Γι αυτό κι όσοι έχουν εμπειρία Θεού, αντιμετωπίζουν με ειρωνεία τη ζωή και τον κόσμο. Το μόνο που τους δεσμεύει, τους φρενάρει και τους σοβαρεύει είναι ο πόνος των άλλων ανθρώπων.

Διότι ο Χριστός τους κάνει πριγκιπόπουλα κι αναλαμβάνει να διευθετεί ο ίδιος την κάθε λεπτομέρεια της ζωής τους υπό έναν όρο: ‘Ότι θα οικειοποιούνται πλέον οι ίδιοι τον πόνο των άλλων ταλαίπωρων και ταλαιπωρημένων της ζωής, που κάποιο κύμα του βίου αναποδογύρισε την βαρκούλα τους και τους έφερε από κάτω.

 Άγιος Παϊσιος

Η Μεσόγειος φλέγεται

Έξι εθνικά γραφεία WWF (WWF Ισπανίας, Πορτογαλίας, Γαλλίας, Ιταλίας, Ελλάδας και Τουρκίας) ολοκλήρωσαν πριν λίγο καιρό κοινή έκθεση με τίτλο «Η Μεσόγειος φλέγεται», η οποία παρουσιάζει τις τάσεις των δασικών πυρκαγιών τις τέσσερις τελευταίες δεκαετίες και αναλύει τα απολογιστικά στοιχεία για τις δασικές πυρκαγιές για το διάστημα 2009 – 2018, τις ανθρώπινες απώλειες, αλλά και τις ζημιές που προκάλεσαν σε περιβαλλοντικό και οικονομικό επίπεδο. Παράλληλα, λαμβάνοντας υπόψη τα βασικά αυτά συμπεράσματα, η έκθεση παρουσιάζει προτάσεις για ένα αποτελεσματικό σύστημα διαχείρισης των δασικών πυρκαγιών που βασίζεται στην πρόληψη, καθώς και στην εφαρμογή πολιτικών προσαρμογής των δασικών οικοσυστημάτων στην κλιματική αλλαγή και τους κινδύνους που εγκυμονεί.

Σύμφωνα με την έκθεση, οι χώρες της Μεσογείου, στις οποίες καταγράφεται το 80% των  καμένων εκτάσεων της Ευρώπης, αντιμετωπίζουν παρόμοιους κινδύνους από τις δασικές πυρκαγιές, καθώς μοιράζονται μία σειρά από κοινά χαρακτηριστικά. Πέρα από τα κοινά φυσικά και γεωμορφολογικά χαρακτηριστικά, όλες οι χώρες παρουσιάζουν αντίστοιχες τάσεις εγκατάλειψης της υπαίθρου, συσσώρευσης καύσιμης ύλης, έχουν μία διαδεδομένη κοινή «κουλτούρα» ευρείας χρήσης της φωτιάς, ενώ χαρακτηρίζονται από έντονες, μόνιμες ή εποχικές, πιέσεις στον φυσικό χώρο.

Στην Πορτογαλία, την Ισπανία, τη Γαλλία, την Ιταλία, την Ελλάδα και την Τουρκία, από το 2009 ως το 2018, ξεσπούν κάθε χρόνο περίπου 56.000 περιστατικά πυρκαγιών υπαίθρου και καίγονται 3.750.000 στρέμματα δασικών εκτάσεων. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι κάθε χρόνο η Μεσόγειος χάνει το 0,6% των δασικών της εκτάσεων εξαιτίας των πυρκαγιών. Μόνο το 2017 στη Μεσόγειο κάηκαν 9.000.000 στρέμματα, έκταση ίση με ολόκληρη την Κύπρο, που αποτελεί τη χειρότερη καταγραφή από το 1985.

Οι πυρκαγιές κοστίζουν σε περιβάλλον, ανθρώπινες ζωές και οικονομία

Οι φωτιές απειλούν την πλούσια βιοποικιλότητα της Μεσογείου, καθώς πλήττουν προστατευόμενες περιοχές, βιότοπους υψηλής οικολογικής αξίας και σπάνια είδη, ενώ μειώνουν τη δυνατότητα των μεσογειακών δασών να απορροφήσουν διοξείδιο του άνθρακα, επηρεάζουν την υδρολογική ισορροπία και την ποιότητα των υδάτων και εντείνουν τη διάβρωση του εδάφους. Την ίδια στιγμή, όμως, οι πυρκαγιές απειλούν και με τον πλέον πιο άμεσο τρόπο, τους ανθρώπους, καθώς από το 2000 ως και το 2016, 488 πυροσβέστες και πολίτες έχασαν τη ζωή τους στην Ευρώπη, ενώ μόνο το 2017 και το 2018 –μέσα σε μόλις δύο χρόνια- 225 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους μόνο στην Πορτογαλία, την Ισπανία και την Ελλάδα. Οι σημερινές συνθήκες καθιστούν τις πυρκαγιές περισσότερο φονικές από ποτέ στην ιστορία!

Επιπλέον, και σύμφωνα με την έκθεση του WWF, το ετήσιο οικονομικό κόστος που συνδέεται με τις καταστροφές από τις δασικές πυρκαγιές, υπολογίζεται πως σε όλη την Ευρώπη ανέρχεται στα 3 δισ. ευρώ. Παράλληλα, και σύμφωνα με τα σενάρια αύξησης των εκπομπών των αερίων του θερμοκηπίου εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής, υπολογίζεται ότι οι οικονομικές επιπτώσεις  των πυρκαγιών, για την περίοδο 2070-2100, σε Ελλάδα, Ισπανία, Γαλλία, Ιταλία και Πορτογαλία μπορεί να ανέλθουν στα 5 δισ. ευρώ ανά έτος. Τέλος, επισημαίνεται ότι το κόστος διαχείρισης των δασικών πυρκαγιών στη Μεσόγειο ξεπερνά τα 2 δισ. ευρώ το χρόνο, με το 80% από αυτά να χρησιμοποιείται στην καταστολή και μόνο το 20% στην πρόληψη.

Όλα αυτά αποκτούν ακόμα μεγαλύτερη σημασία, εάν αναλογιστούμε πως το 96% των πυρκαγιών στη Μεσόγειο προκαλούνται από ανθρωπογενή αίτια. Ειδικότερα, το 40% από αυτές προκαλείται από ανθρώπινη αμέλεια, ενώ το 26% από πρόθεση. Ωστόσο, η κινητήρια δύναμη για το υπόλοιπο 1/3 των πυρκαγιών (28%) από ανθρωπογενή αίτια παραμένει άγνωστη, ποσοστό που στην Ελλάδα και την Πορτογαλία αγγίζει τα μισά περιστατικά.

Η παράμετρος της κλιματικής αλλαγής

Τα έξι εθνικά γραφεία του WWF που συνέταξαν την έκθεση προειδοποιούν ότι η κατάσταση που περιγράφεται παραπάνω αναμένεται να επιδεινωθεί περαιτέρω τα αμέσως επόμενα χρόνια και εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής. Ήδη, σοβαρά περιστατικά δασικών πυρκαγιών ξεσπούν και στη βόρεια Ευρώπη, όπου παραδοσιακά εμφανίζει χαμηλά ποσοστά πυρκαγιών, ενώ στον ευρωπαϊκό νότο, χρόνο με τον χρόνο, τα περιστατικά των δασικών πυρκαγιών γίνονται όλο και πιο έντονα και καταστροφικά. Όπως σημειώνει και η έκθεση, η Διακυβερνητική Επιτροπή για την κλιματική αλλαγή του ΟΗΕ προειδοποιεί ότι τα μεσογειακά οικοσυστήματα θα γίνουν ακόμα πιο ευάλωτα. Η αναμενόμενη αύξηση της θερμοκρασίας συνεπάγεται περισσότερα και μεγαλύτερης διάρκειας κύματα ζέστης, τα οποία θα κάνουν την καύσιμη ύλη ακόμα πιο εύφλεκτη, κάτι το οποίο σημαίνει πως η κλιματική αλλαγή θα φέρει στο άμεσο μέλλον σφοδρότερες και πιο εκτεταμένες δασικές πυρκαγιές. Επίσης, η κλιματική αλλαγή αλλάζει τα χαρακτηριστικά της αντιπυρικής περιόδου, η οποία γι’ αυτό τον λόγο, θα είναι πιο εκτεταμένη και έντονη.

Επιτακτική ανάγκη οι αποφάσεις με βάση την πρόληψη και όχι την καταστολή

Με αφορμή τη συγκεκριμένη έκθεση και λαμβάνοντας υπόψη τα βασικά συμπεράσματα στα οποία καταλήγει, το WWF προτείνει αλλαγές που έχουν ως κεντρικό στόχο να αναδιοργανώσουν και να βελτιώσουν τη συνολική διαχείριση των πυρκαγιών με έμφαση στην πρόληψη, να αντιμετωπίσουν τα βασικότερα αίτια και τελικά, να κάνουν τα μεσογειακά δάση πιο ανθεκτικά στις προκλήσεις της εντεινόμενης κλιματικής αλλαγής. Στο πλαίσιο αυτό, είναι απολύτως απαραίτητο να υπάρξει:

  • Μετακίνηση του ειδικού βάρους από την καταστολή στις πολιτικές και δράσεις πρόληψης, με ταυτόχρονο συντονισμό μεταξύ πρόληψης και καταστολής.
  • Έμφαση στις δράσεις ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης των πολιτών και ταυτόχρονη αυστηρή εφαρμογή της σχετικής νομοθεσίας με στόχο τη  μείωση της σημερινής ατιμωρησίας.
  • Προτεραιοποίηση των μέτρων πρόληψης και καταστολής, βάσει του επαναπροσδιορισμού των περιοχών υψηλού κινδύνου και της πληρέστερης εξακρίβωσης και ανάλυσης των αιτίων και των κινήτρων των ανθρωπογενών πυρκαγιών.
  • Θέσπιση ολοκληρωμένων πολιτικών χρήσεων γης ως μέτρο πρόληψης, μέσω της άμβλυνσης των κοινωνικών συγκρούσεων που δημιουργούν τα ποικίλα συμφέροντα στη δασική γη και της προώθησης των απαραίτητων θεσμικών αλλαγών.
  • Βελτίωση της αποτελεσματικότητας των συστημάτων πολιτικής προστασίας.
  • Κατάρτιση ρεαλιστικών και αποτελεσματικών τοπικών σχεδίων πρόληψης, που θα περιλαμβάνουν τη δασική διαχείριση και τη μείωση της καύσιμης ύλης, την ορθή διαχείριση υποδομών και μεταφορικών δικτύων, και τα μέτρα απομάκρυνσης της πυρογενούς βλάστησης από τα όρια των οικισμών και των οδών.
  • Θέσπιση οικονομικών πολιτικών στα δάση (π.χ. παραγωγή δασικών προϊόντων, πιστοποιημένη ξυλεία).
  • Εφαρμογή στοχευμένης μεταπυρικής αποκατάστασης, όπου και όταν χρειάζεται με στόχο την ανασύσταση του μεσογειακού μωσαϊκού βλάστησης και εντέλει και την αποτροπή μελλοντικών απειλών.
  • Διαμόρφωση πολιτικών προσαρμογής των δασικών οικοσυστημάτων στην κλιματική αλλαγή και της αύξησης της ανθεκτικότητα τους απέναντι  στις νέες συνθήκες που αυτή δημιουργεί.
  • Κοινή Ευρωπαϊκή στρατηγική πρόληψης δασικών πυρκαγιών.

Σε δηλώσεις του ο Κωνσταντίνος Λιαρίκος, Επικεφαλής Περιβαλλοντικού Προγράμματος του WWF Ελλάς, τόνισε: «Σύμφωνα με την έκθεση, η Μεσόγειος θα αντιμετωπίσει τα επόμενα χρόνια σφοδρότερες και πιο εκτεταμένες δασικές πυρκαγιές εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής. Γι’ αυτό και είναι επιτακτική η ανάγκη να μετακινηθεί η πολιτική και επιχειρησιακή προτεραιότητα από την καταστολή στην πρόληψη, προκειμένου να μην ζήσουμε άλλες φονικές πυρκαγιές, όπως αυτές που σημειώθηκαν το 2017 και το 2018 στην Πορτογαλία την Ισπανία και την Ελλάδα, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους 225 άνθρωποι. Η μελέτη καταδεικνύει επίσης ότι είτε από αμέλεια είτε από πρόθεση, το 96% των δασικών πυρκαγιών στη Μεσόγειο προκαλείται από τον άνθρωπο. Η λήψη των απαραίτητων μέτρων πρόληψης σε συνδυασμό με την κοινωνική εγρήγορση είναι μονόδρομος για την προστασία των δασών μας και των ανεκτίμητων υπηρεσιών που μας παρέχουν».

Πηγή: thepressproject,gr

Είμαι τυχερός, τώρα αρχίζω και θυμάμαι..

Ωραίος ο τίτλος; Και πιασάρικος έτσι δεν είναι; Η φωτογραφία; Ε καλά, αυτή είναι όλο το ζουμί της υπόθεσης. Φοβάμαι μη φανεί σαν εγωπαθητική προβολή η όλη φάση και γι’αυτό θα εξηγηθώ ευθύς αμέσως.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία από το “πούλημα” για έναν άνθρωπο. Ή μάλλον όχι για όλους τους ανθρώπους, απλά για εκείνους που έχουν αξία και δεν έχουν μάθει να τα παρατάνε και που βασανίζουν την ύπαρξή τους, το μυαλό τους, συνέχεια, με σκοπό να βρουν ένα νόημα. Ένα νόημα που θα μπορέσουν να μεταδώσουν στον κόσμο, έστω κι αν ποτέ δεν τα καταφέρνουν. Τα έχουμε ξαναπεί άλλωστε, αυτοί οι τύποι κάνουν τη γη ακόμη να γυρίζει στην όμορφη πορεία της.

Εκείνοι που δεν πίστεψαν σε εσένα ήσαν εκείνοι που ήθελες περισσότερο από όλους να πιστέψουν. Συνήθως εκείνοι που θέλεις περισσότερο από όλους να πιστέψουν, είναι εκείνοι που σε “πουλάνε” πιο εύκολα από όλους και εκείνοι που σου δίνουν τα δυνατότερα μαθήματα στη ζωή. Αν το καλοσκεφθείς, θα έπρεπε να τους έλεγες ευχαριστώ και αν το έκανες κιόλας, θα έλεγα πως είσαι ένας τεράστιος μάγκας. Εγώ το έχω εκφράσει πάντως!

Η προδοσία έρχεται πάντοτε από μέσα. Δεν θα ήταν προδοσία και δεν θα της αποδίδονταν αυτή η έννοια αν δεν είχε αυτό το βασικό χαρακτηριστικό. Η προδοσία είναι μια φάση που μάλλον προκαλεί ο ίδιος ο άνθρωπος στον εαυτό του, αφού έχει νωρίτερα μοιράσει απλόχερα εμπιστοσύνη εκεί που δεν έπρεπε. Πολλές φορές συνέχιζε να το κάνει, με μια τυφλή λειτουργία απέναντι σε κάτι που έβλεπε, σε κάτι που δεν μπορεί να μην το έβλεπε.

Σε ότι αφιέρωσες πολύτιμο χρόνο, σε ότι πίστεψες αφελώς, σε ότι δεν σε πίστεψε και μάλιστα με αποκρουστικό τρόπο, χρωστάς τα μεγαλύτερα ευχαριστώ. Χρωστάς την υπαρξή σου κατά κάποιο τρόπο. Αυτό που έγινες. Γιατί μέσα από την προδοσία γίνεται κανείς δυνατός, προχωρά, από τον πάτο που έξυσε χθες, θα φθάσει πάλι μια ημέρα την κορυφή να ξαναδεί τον κόσμο. Η προδοσία είναι η φόρα που χρειάζεσαι για να νικήσεις. Και θα νικήσεις! Πιστεψέ με.

Είμαι τυχερός, νιώθω τυχερός…

ΥΓ: Η παραπάνω μικρή παραδοχή γράφτηκε σε πρώτο πρόσωπο, έτσι όπως ο συγγραφέας χρόνια τώρα προσπάθεί να περάσει τα μηνύματα που γουστάρει να περάσει. Μη το θεωρήσετε εγωιστική γραφή ούτε ανάγκη προβολής. Καλό καλοκαίρι και τα καλύτερα είναι πάντα μπροστά, να μη μασάτε!