Άγριο ξύλο σε ηλικιωμένο… για μερικά ψιλά στον Άσσο Κορινθίας

Σε κακή κατάσταση και έχοντας υποστεί ισχυρό κλονισμό, νοσηλεύεται στο νοσοκομείο της Κορίνθου ένας ηλικιωμένος που ξυλοκοπήθηκε ανελέητα από δυο αδίστακτους κακοποιούς μέσα στο σπίτι του στον Άσσο Κορινθίας, για να αναγκαστεί να τους αποκαλύψει πού έκρυβε τα χρήματα που δεν είχε!

Οι δύο άγνωστοι που εισέβαλαν στο σπίτι του τον ακινητοποίησαν και τον χτύπησαν με πρωτοφανή αγριότητα, μην πιστεύοντας ότι δεν είχε στην άκρη κάποιο ποσό!

Όταν «ξεσκόνισαν» όλο το σπίτι και δεν βρήκαν παρά μερικά κέρματα και κάποια κοσμήματα, οι κακοποιοί τράπηκαν σε φυγή και εξαφανίστηκαν.
Η Αστυνομία διενεργεί  έρευνες για να τους εντοπίσει και περιμένει να συνέλθει ο 75χρονος για να δει φωτογραφίες σεσημασμένων, μήπως και αναγνωρίσει τους δράστες.

Albert Camus – H ολότητα είναι και ενότητα;

Η  Ελευθερία «τούτο το τρομερό όνομα γραμμένο πάνω στο άρμα της θύελλας» βρίσκεται στην αρχή όλων των επαναστάσεων. Χωρίς αυτή οι στασιαστές δεν μπορούν να φανταστούν τη δικαιοσύνη.
Έρχεται όμως ο καιρός που η δικαιοσύνη απαιτεί την αναστολή της ελευθερίας. Η τρομοκρατία, μικρή ή μεγάλη, έρχεται τότε να στεφανώσει την επανάσταση. Κάθε εξέγερση είναι νοσταλγία αθωότητας και κραυγή προς το είναι. Αλλά μια μέρα η νοσταλγία παίρνει τα όπλα και αναλαβαίνει την ολοκληρωτική ενοχή, δηλαδή το φόνο και τη βία.
Οι εξεγέρσεις των δούλων, οι βασιλόκτονες επαναστάσεις και εκείνες πού έγιναν τον 20ό αιώνα αποδιώχτηκαν έτσι συνειδητά μια όλο και  μεγαλύτερη ενοχή στο βαθμό πού σκόπευαν να επιφέρουν μια όλο και πιο ολοκληρωτική Απελευθέρωση. Αυτή  η αντίφαση, πού έγινε εκρηκτική, εμποδίζει τους επαναστάτες μας να έχουν το ύφος ευτυχίας κι ελπίδας που έλαμπε στο πρόσωπο και τούς λόγους των Αντιπροσώπων της Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης.
Είναι Αναπόφευκτη; Χαρακτηρίζει η προδίδει την Αξία της Εξέγερσης ;
Αυτή είναι η ερώτηση πού προβάλλει για την επανάσταση όπως πρόβαλε και για τη μεταφυσική εξέγερση. Στ’ Αλήθεια, η επανάσταση δεν είναι παρά η λογική συνέχεια της μεταφυσικής εξέγερσης και θα συναντήσουμε στην Ανάλυση τού επαναστατικοί κινήματος την ίδια απεγνωσμένη κι αιματηρή προσπάθεια για την επιβεβαίωση του Ανθρώπου απέναντι σ΄ αυτό που τον αρνιέται.
Το επαναστατικό πνεύμα αναλαβαίνει έτσι την υπεράσπιση αυτού του μέρους του ανθρώπου που δε θέλει να υποκύψει. Προσπαθεί απλά να του δώσει την εξουσία στο πέρασμα του χρόνου. Με το ν’ αρνιέται το θεό, διαλέγει την ιστορία ακολουθώντας μια φαινομενικά αναντίρρητη λογική.
Στη θεωρία, η λέξη επανάσταση διατηρεί την έννοια πού έχει στην αστρονομία. Είναι ένα κίνημα που προσθέτει έναν κρίκο, που πέρνα από τη μια κυβέρνηση στην άλλη ύστερα Από μια ολοκληρωτική μετάθεση. Μια αλλαγή του καθεστώτος ιδιοκτησίας χωρίς την αντίστοιχη κυβερνητική μεταβολή δεν είναι επανάσταση αλλά μεταρρύθμιση.
Δεν υπάρχει οικονομική επανάσταση, είτε γίνεται με βίαια, είτε γίνεται με ειρηνικά μέσα, πού να μη φαίνεται ταυτόχρονα και πολιτική. ’Έτσι ή επανάσταση ξεχωρίζει Από την εξέγερση. Ή περίφημη φράση: «Όχι, κύριε, δεν είναι εξέγερση, είναι επανάσταση» εκφράζει αυτή την ουσιαστική διαφορά. Σημαίνει ακριβώς «είναι σίγουρο πώς θα  έχουμε μια νέα κυβέρνηση». Το κίνημα της εξέγερσης στην αρχή τελειώνει γρήγορα. Είναι μόνο μια μαρτυρία χωρίς συνοχή. Η επανάσταση αντίθετα αρχίζει από την ιδέα.
Είναι ακριβώς η εισαγωγή της ιδέας στην ιστορική εμπειρία, ενώ η εξέγερση είναι μόνο ή κίνηση πού οδηγεί από την ατομική εμπειρία στην ιδέα. Ενώ ακόμα κι ή συλλογική ιστορία ενός κινήματος εξέγερσης είναι πάντα ή ιστορία μιας επιστράτευσης πού δεν καταλήγει σε γεγονότα, μιας ακαθόριστης διαμαρτυρίας πού δεν επιστρατεύει ούτε συστήματα ούτε αίτιες, μια επανάσταση είναι προσπάθεια προσαρμογής της δράσης πάνω σε μια ιδέα για να διαμορφωθεί ο κόσμος σε θεωρητικά πλαίσια για αυτό η εξέγερση σκοτώνει ανθρώπους ενώ η επανάσταση καταστρέφει και άνθρωπο.
Ενώ ακόμα κι η συλλογική ιστορία ενός κινήματος εξέγερσης είναι πάντα η ιστορία μιας επιστράτευσης πού δεν καταλήγει σε γεγονότα, μιας ακαθόριστης διαμαρτυρίας πού δεν επιστρατεύει ούτε συστήματα ούτε αίτιες, μια επανάσταση είναι προσπάθεια προσαρμογής της δράσης πάνω σε μια ιδέα για  να διαμορφωθεί ο κόσμος σε θεωρητικά πλαίσια. Γι’ αυτό η εξέγερση σκοτώνει ανθρώπους, ενώ η επανάσταση καταστρέφει και ανθρώπους και αρχές.
Αλλά για τις ίδιες αιτίες μπορούμε να πούμε ότι ακόμα δεν έχει γίνει επανάσταση στην ιστορία. Δεν μπορεί να υπάρχει παρά μόνο μια επανάσταση, αυτή πού θα είναι η οριστική επανάσταση. Το κίνημα πού φαίνεται πώς αποτελειώνει μια αλυσίδα δημιουργεί κιόλας αρχή για έναν καινούργιο κρίκο τη στιγμή ακριβώς πού σχηματίζεται η κυβέρνηση. Οι αναρχικοί, με το Βαρλέ αρχηγό τους, είδαν σωστά όταν κυβέρνηση και επανάσταση είναι ασυμβίβαστα στην άμεση έννοια τους.
«Είναι μια αντίφαση, λέει ο Προυντον, να λέμε πώς μια κυβέρνηση μπορεί ποτέ να είναι επαναστατική κι αυτή για τον απλό λόγο ότι είναι κυβέρνηση.»
Μετά από δική μας εμπειρία, μπορούμε να προσθέσουμε ότι η κυβέρνηση δεν μπορεί να είναι επαναστατική παρά ενάντια σ’ άλλες κυβερνήσεις. Οι επαναστατικές κυβερνήσεις υποχρεώνονται τον περισσότερο καιρό να είναι πολεμικές κυβερνήσεις. Όσο περισσότερο εξαπλώνεται η επανάσταση τόσο πιο σημαντικός είναι ο κίνδυνος τού πολέμου που προϋποθέτει. Η κοινωνία πού προέρχεται από το 1789 θέλει να πολεμήσει για την Ευρώπη. Αυτή πού γεννήθηκε από 1917 αγωνίζεται για την παγκόσμια κυριαρχία.Η τελική Επανάσταση καταλήγει έτσι στη διεκδίκηση της εξουσίας του κόσμου και θα δούμε το γιατί.
Μέχρι να έρθει αυτή η ολοκλήρωση, αν πρόκειται να ‘ρθει, η ιστορία των ανθρώπων είναι κατά κάποιο τρόπο το άθροισμα των διαδοχικών τους εξεγέρσεων. Με άλλα λόγια το κίνημα της μετάθεσης πού βρίσκει τη σαφή του έκφραση μέσα στο χώρο δεν είναι παρά μια προσέγγιση μέσα στο χρόνο. Αυτό πού ονομάζουν μ’ ευλάβεια το 19ο αιώνα προοδευτική χειραφέτηση του ανθρώπινου γένους φαίνεται εξωτερικά σα μια ακατάπαυστη σειρά από εξεγέρσεις πού ξεπερνά ή μια την άλλη και προσπαθούν να μορφοποιηθούν σε ιδέες, αλλά πού δεν έφτασαν ακόμα στην οριστική επανάσταση, πού θα σταθεροποιούσε τα πάντα στη γη και στον ουρανό.
Η επιφανειακή εξέταση θα κατέληγε όλη σε μια πραγματική χειραφέτηση, αλλά μάλλον σε μια επικύρωση τού ανθρώπου από τον εαυτό του, επικύρωση όλο και ευρύτερη αλλά πάντα όχι ολοκληρωμένη. Πραγματικά αν γινόταν έστω και μια επανάσταση δε θα υπήρχε πια ιστορία, θα υπήρχε ευτυχισμένη ενότητα και χορταριασμένος θάνατος. Γι’ αυτό όλοι οι επαναστάτες σκοπεύουν τελικά στην ενότητα του κόσμου και ενεργούν σα να  πίστευαν στην ολοκλήρωση της ιστορίας.
Η πρωτοτυπία της επανάστασης τού 20ού αιώνα είναι ότι  για πρώτη φορά ισχυρίζεται ανοιχτά πώς θα πραγματοποιήσει το παλιό όνειρο του Ανάχαρσι Κλούτς, την ενότητα του ανθρώπινου είδους και ταυτόχρονα τ’ οριστικό κορύφωμα της Ιστορίας. Όπως το κίνημα της εξέγερσης κατέληγε στο «όλα ή τίποτα», όπως η μεταφυσική εξέγερση ήθελε την ενότητα του κόσμου, το επαναστατικό κίνημα του 20ού αιώνα φτάνοντας στις πιο διαυγείς συνέπειες της λογικής του, απαιτεί, με το όπλο στο χέρι, την ιστορική ολότητα.
Η εξέγερση είναι τότε αναγκασμένη να γίνει επαναστατική αλλιώς θεωρείται τιποτένια και ξεπερασμένη. Δεν μπορεί πια ο στασιαστής να θεοποιήσει τον εαυτό του όπως ο Στίρνερ ή να σωθεί μόνος του με τη διαγωγή του. Πρέπει να θεοποιήσει το είδος όπως ο Νίτσε και ν’ αναλάβει να υπερασπίσει το ιδανικό του υπεράνθρωπου για να εξασφαλίσει τη σωτηρία όλων σύμφωνα με την ευχή του Ιβάν Καραμαζώφ.
Οι Δαιμονισμένοι μπαίνουν για πρώτη φορά στη σκηνή και εξηγούν ένα από τα μυστικά της εποχής: την ταύτιση της λογικής και της θέλησης για δύναμη. Αφού ο θεός πέθανε ο κόσμος πρέπει ν’ αλλάξει και να οργανωθεί από τις δυνάμεις του ανθρώπου. Η δύναμη της κατάρας δε φτάνει πια, χρειάζονται όπλα και η κατάχτηση της ολότητας. Η επανάσταση, ακόμα και εκείνη πού παρουσιάζεται σαν υλιστική, είναι μια απέραντη μεταφυσική σταυροφορία.
Αλλά η ολότητα είναι και ενότητα;
Σ’ αυτή την ερώτηση προσπαθεί ν’ απαντήσει τούτο το δοκίμιο. Βλέπουμε μόνο πώς το θέμα τούτης της ανάλυσης δεν είναι να περιγράφει για εκατοστή φορά το επαναστατικό φαινόμενο ούτε ν’ απαριθμήσει ακόμα μια φορά τις ιστορικές ή οικονομικές αίτιες των μεγάλων επαναστάσεων. Είναι να εντοπίσει μέσα σε μερικά επαναστατικά γεγονότα τη λογική συνέχεια, τις επεξηγήσεις και τα σταθερά θέματα της μεταφυσικής εξέγερσης.
Οι περισσότερες επαναστάσεις παίρνουν τη μορφή τους και την πρωτοτυπία τους από ένα έγκλημα. Όλες ή σχεδόν όλες προκάλεσαν ανθρωποκτονίες. ’Αλλά μερικές έκαναν και κάτι παραπάνω: βασιλοκτονία και ζωοκτονία. Όπως ή ιστορία της μεταφυσικής εξέγερσης άρχισε με το Σαντ, έτσι και το πραγματικό μας θέμα αρχίζει με τούς βασιλοκτόνους τους συγχρόνους του που επιτίθενται στη θεία ενσάρκωση χωρίς να τολμούν ακόμα να σκοτώσουν την αιώνια αρχή. Άλλα και πιο πριν η ιστορία των ανθρώπων μας δίνει το ισοδύναμο του πρώτου κινήματος εξέγερσης, με τον ξεσηκωμό των σκλάβων.
Εκεί όπου ο σκλάβος ξεσηκώνεται ενάντια στον αφέντη ο ένας άνθρωπος ξεσηκώνεται ενάντια στον άλλο, πάνω στη σκληρή γη, μακριά από τις ουράνιες αρχές. Το αποτέλεσμα είναι μόνο η δολοφονία ενός ανθρώπου. Οι ταραχές των δούλων, οι ζακερί, οι ξεσηκωμοί των δουλοπάροικων και οι πόλεμοι των χωρικών θέτουν εκ των προτέρων μια αρχή ισοδυναμίας, ζωή ενάντια σε ζωή, πού, παρ’ όλες τις τολμηρότητες και τις απάτες, θα την ξαναβρούμε στις καθαρότερες μορφές του επαναστατικοί πνεύματος, όπως π.χ. στη ρωσική τρομοκρατία τού 1905.
Η εξέγερση του Σπάρτακου στο τέλος τού αρχαίου κόσμου, μερικές δεκάδες χρόνια πριν από τη χριστιανική εποχή, αποτελεί παράδειγμα πάνω σ’ αυτό. Ας σημειώσουμε πρώτα ότι πρόκειται για μια εξέγερση μονομάχων, δηλαδή δούλων πού ασχολούνταν με αγώνες ανθρώπου ενάντια στον άνθρωπο και καταδικασμένων ή να σκοτώσουν ή να σκοτωθούν για την ψυχαγωγία των αφεντικών. Αυτή η εξέγερση άρχισε με 70 ανθρώπους και τέλειωσε μ’ ένα στρατό 70.000 ξεσηκωμένων πού συντρίβουν τις καλύτερες λεγεώνες των Ρωμαίων και διασχίζουν την ιταλική χερσόνησο για να επιτεθούν ενάντια στην ίδια την αιώνια πόλη. Κι όμως αυτή ή εξέγερση, όπως παρατηρεί ο Αντρέ Πρυντομμώ, δεν έφερε καμιά νέα αρχή στη ρωμαϊκή κοινωνία. Ή προκήρυξη του Σπάρτακου αρκείται να προτείνει στους σκλάβους «ίσα δικαιώματα».
Αυτό το πέρασμα από το γεγονός στο δικαίωμα πού αναλύσαμε στο πρώτο κίνημα εξέγερσης είναι στην πραγματικότητα το μόνο λογικό απόκτημα πού μπορεί κανείς να βρει σε αυτό το επίπεδο της εξέγερσης. Ο ανυπότακτος αρνιέται τη σκλαβιά και ανακηρύσσει τον εαυτό του ίσο με το αφεντικό, θέλει να είναι αφέντης με τη σειρά του. Η εξέγερση του Σπάρτακου εφαρμόζει σταθερά το αξίωμα της διεκδίκησης. Η στρατιά των δούλων ελευθερώνει τούς σκλάβους και τους δίνει αμέσως τους παλιούς αφέντες στην υπηρεσία τους. Σύμφωνα με μια όχι και τόσο βεβαιωμένη παράδοση θα οργάνωνε αγώνες μονομάχων ανάμεσα σ’ εκατοντάδες Ρωμαίους και θα γέμιζε τις κερκίδες με δούλους πού θα ούρλιαζαν από χαρά κι ενθουσιασμό.
Αλλά το να σκοτώνεις ανθρώπους δεν οδηγεί σε τίποτα άλλο παρά στο να σκοτώνονται ακόμα περισσότεροι. Για να φτάσει στο θρίαμβο μια θεωρία μια άλλη πρέπει να νικηθεί. Η  πόλη του ήλιου πού ονειρευόταν ο Σπάρτακος δε θα μπορούσε να υψωθεί παρά πάνω στα ερείπια της αιώνιας Ρώμης, των θεών της και των θεσμών της. Ο στρατός του Σπάρτακου προχωρεί για να το πραγματοποιήσει ενάντια σε μια Ρώμη τρομοκρατημένη γιατί θα έπρεπε να πληρώσει τα εγκλήματα της. Κι όμως εκείνη την αποφασιστική στιγμή μπροστά στα ιερά τείχη ο στρατός μένει ακίνητος και διαλύεται σα να υποχωρούσε μπροστά στις αρχές, στους θεσμούς, στην πόλη των θεών.
Αν η πόλη αυτή καταστρεφόταν τι θα έπαιρνε τη θέση της εκτός από την άγρια επιθυμία δικαιοσύνης, την πληγωμένη, οργισμένη αγάπη πού μέχρι τότε κρατούσε όρθιους εκείνους τούς δυστυχισμένους; Σε όλες τις περιπτώσεις ο στρατός υποχωρεί χωρίς να ‘χει πολεμήσει κι αποφασίζει τότε μια περίεργη κίνηση να επιστρέψει στον τόπο που άρχισαν οι εξεγέρσεις των δούλων, να ξανακάνει αντίθετα τη μακρινή πορεία των νικών του και να ξαναγυρίσει στη Σικελία. Λες κι αετοί οι αποκηρυγμένοι μόνοι πια και άοπλοι μπροστά στα μεγάλα καθήκοντα πού τούς περίμεναν, αποθαρρημένοι μπροστά στον ουρανό πού έπρεπε να καταχτήσουν, η εξέγερση του Σπάρτακου συνετίζει στην πραγματικότητα το πρόγραμμα των εξεγέρσεων των δούλων που προηγήθηκαν.
Αλλά το πρόγραμμα αυτό περιλαμβάνει μόνο τη διανομή της γης και την κατάργηση της δουλείας. Δεν αγγίζει άμεσα τούς θεούς της πολιτείας. ήθελαν να ξαναγυρίσουν στο καθαρότερο και ζεστότερο κομμάτι της Ιστορίας τους, στη γη των πρώτων κραυγών όπου ο θάνατος ήταν εύκολος και καλός.
Τότε αρχίζει ή ήττα και το μαρτύριο. Πριν από την τελευταία μάχη ο Σπάρτακος διατάζει να σταυρώσουν ένα Ρωμαίο πολίτη για να πληροφορήσει τούς ανθρώπους του για την τύχη πού τούς περιμένει. Κατά τη διάρκεια τού αγώνα με μανιασμένη επιμονή, πού δεν μπορεί κανείς να μην τη δει σα σύμβολο, προσπαθεί ο ίδιος να πλήξει τον Κράσο πού οδηγεί τις ρωμαϊκές λεγεώνες, θέλει να πεθάνει αλλά στη μονομαχία με κείνον πού συμβολίζει εκείνη τη στιγμή όλους τούς Ρωμαίους αφέντες.
Ναι, θέλει να πεθάνει, αλλά στην τελειότερη ισότητα. Δε θα χτυπήσει τον Κράσο: οι αρχές μάχονται από μακριά και ο Ρωμαίος στρατηγός στέκει σε απόσταση. Ο Σπάρτακος θα πεθάνει, όπως το θέλησε, αλλά κάτω από τα χτυπήματα των μισθοφόρων, σκλάβων όπως κι αυτός, που σκοτώνουν την ελευθερία τους μαζί με τη δική του. Για το μοναδικό σταυρωμένο πολίτη ο Κράσος θα βασανίσει χιλιάδες δούλους. Οι 6.000 σταυροί πού, μετά από τόσο δίκαιες εξεγέρσεις, θα στηθούν στο μήκος του δρόμου από την Κάπουα στη Ρώμη, θ’ αποδείξουν στο πλήθος των δούλων ότι δεν υπάρχει ισοδυναμία μέσα στον κόσμο των ισχυρών κι όταν οι αφέντες λογαριάζουν με φιλαργυρία την τιμή του αίματός τους.
Ο σταυρός είναι επίσης το μαρτύριο του Χριστού. Μπορούμε να φανταστούμε πώς αυτός διάλεξε μερικά χρόνια αργότερα την τιμωρία του δούλου για να μειώσει την τρομερή απόσταση πού χώριζε από τότε την ταπεινωμένη ύπαρξη από την ασυγκίνητη μορφή του αφέντη. Υποφέρει κι αυτός με τη σειρά του τη μεγαλύτερη αδικία για να μη χωρίσει η εξέγερση τον κόσμο στα δύο, για να φτάσει ο πόνος και στον ουρανό και να τον αποσπάσει από την κατάρα των ανθρώπων.
Ποιος θ’ απορήσει γιατί το επαναστατικό πνεύμα, θέλοντας αργότερα να επιβεβαιώσει το χωρισμό του ουρανού από τη γη, άρχισε να καταστρέφει την ενσάρκωση της θεότητας, σκοτώνοντας τούς αντιπροσώπους της πάνω στη γη; Το 1793 τελειώνει με κάποιο τρόπο ή εποχή της εξέγερσης κι αρχίζουν πάνω σ’ ένα ικρίωμα οι επαναστατικοί καιροί.
Albert Camus – Ο επαναστατημένος άνθρωπος – Η Ιστορική εξέγερση

Αντικλείδι , http://antikleidi.com

http://antikleidi.com/2017/03/18/albert_camus_exegersi/

Προγραμματίστηκε επίγειος ψεκασμός του Πευκιά στο Ξυλόκαστρο

Τη Δευτέρα 23-10-2017 έχει προγραμματισθεί η έναρξη των εργασιών του επίγειου ψεκασμού του Αισθητικού Δάσους «Πευκιάς» Δήμου Ξυλοκάστρου-Ευρωστίνης με κατάλληλο Βιολογικό σκεύασμα (βάκιλος της Θουριγγίας), για την καταπολέμηση της πυτιοκάμπης.

Το ανωτέρω σκεύασμα έχει επιλεκτική δράση και προσβάλλει μόνο τις προνύμφες των συγκεκριμένων εντόμων.

Είναι ακίνδυνο για τον άνθρωπο, ζώα κλπ.
Οι εργασίες θα διαρκέσουν από 23/10/2017 έως 27/10/2017.

Ο αρμόδιος αντιδήμαρχος κ. Κωνσταντίνος Κουσουλός καλεί τους πολίτες να μην εισέρχονται στον Πευκιά, διότι ενέχεται κίνδυνος πρόκλησης αλλεργιών.

Κύπελλο ΕΠΣ Κορινθίας: Πολλά γκολ στο δεύτερο γκρουπ της 2ης φάσης..

Ακόμη ένα γκρουπ αγώνων έχει απομείνει για να ολοκληρωθεί η 2η φάση του Κυπέλλου της ΕΠΣ Κορινθίας. Στα παιχνίδια που ξεκίνησαν την προηγούμενη εβδομάδα αλλά και σε όσα διεξήχθησαν χθες, σημειώθηκαν αρκετά γκολ και την πρόκριση πήραν απαυθείας οι σύλλογοι που επικράτησαν καθώς πρόκειται για νοκ – αόυτ φάση.

Ας ρίξουμε μια ματιά για το τι έχουμε δει μέχρι σήμερα:

Θύελλα Κάτω Διμηνιού – Πανσολυγειακός  0 – 0 κ.δ. (0 – 2 παράταση)

Αστέρας Κορίνθου – Άρης Αρχαίας Κορίνθου  7 – 1

Αστέρας Δερβενίου – Ποσειδών Κυρά Βρύσης  4 – 0

Θύελλα Πετρίου – Παννεμεατικός  1 – 1 κ.δ. και παράταση (5 – 6 πέναλτι)

Άγιος Γεώργιος – Ολυμπιακός Λουτρακίου  1 – 0

ΠΑΣ Κλένια – Κόρινθος 2006  1 – 7

Ηρακλής Ξυλοκάστρου – Ατρόμητος Χιλιομοδίου  7 – 0

Απέσσας Χαλκίου – Ισθμιακός  1 – 7

Ηρακλής Λεχαίου – ΑΟ Μαψού  3 – 0

Αίας Κορίνθου – Φωκάς Αρχαίων Κλεωνών  1 – 4

 

Με μαύρο τονισμένο χρώμα είναι οι σύλλογοι που πήραν την πρόκριση στον επόμενο γύρο.

 

 

Έρχονται μεγάλες αλλαγές στον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας

Αλλαγές στον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας (ΚΟΚ), φέρνει νέο νομοσχέδιο που πρόκειται να κατατεθεί στη Βουλή, όπως προανήγγειλε ο υπουργός Υποδομών και Μεταφορών, Χρήστος Σπίρτζης, μιλώντας στην ΕΡΤ.

Σύμφωνα με τον υπουργό, το νομοσχέδιο που θα κατατεθεί τις επόμενες ημέρες στη Βουλή, θα προβλέπει την επιβολή ενός προστίμου βάσης, το οποίο θα αυξάνεται στη συνέχεια με βάση τα οικονομικά στοιχεία του παραβάτη που θα αντλούνται μέσω του συστήματος ΤΑΧΙS, σε συνεργασία με το υπουργείο Οικονομικών.

Το νέο νομοσχέδιο θα προβλέπει και ποινές για παραβάσεις αντικοινωνικής συμπεριφοράς (χρήση κινητού τηλεφώνου κατά την οδήγηση, ρίψη τσιγάρου από το παράθυρο, στάθμευση σε θέση αναπήρων) που θα επιφέρουν διοικητικές κυρώσεις, όπως είναι η αφαίρεση της άδειας κυκλοφορίας και του διπλώματος.

Μετά τις δύο αφαιρέσεις της άδειας και του διπλώματος, ο οδηγός θα πρέπει να δίνει εκ νέου εξετάσεις.

Ο νέος ΚΟΚ θα φέρει, σύμφωνα με τον κ. Σπίρτζη, αύξηση στα όρια ταχύτητας, ενώ θα καθιερωθούν ρυθμίσεις ΚΟΚ και σήματα για τα ποδήλατα.

“…Ως αλληλεγγύη εννοεί το Ξυλόκαστρο σκουπιδότοπο…”

Ο ΨΕΥΤΙΚΟΣ ΑΝΤΙΚΟΜΦΟΡΜΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΣΙΚΥΩΝΙΩΝ ΚΡΥΒΕΙ ΤΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΤΟΥ ΑΠΟ ΑΞΙΕΣ ΔΙΚΑΙΟΥ, ΝΟΜΙΜΟΥ. ΩΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΝΝΟΕΙ ΤΟ ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟ ΣΚΟΥΠΙΔΟΤΟΠΟ

Το δίκαιο, συνθήκες ασφάλειας και υγείας του πολίτη, η επιβολή κανόνων από επιστημονικούς θεσμούς είναι κριτήρια πολιτισμού κοινωνιών και κρατών.
Το δίκαιο, το νόμιμο και το ηθικό, η εσωτερική τους σχέση και τι είναι ελευθερία, σε μία μεταβατική περίοδο όπως αυτή, πρέπει να μελετηθούν ως ενιαίο πολιτισμικό φαινόμενο. Είναι προεκτάσεις ιστορίας, πολιτικής, συνείδησης κοινών αγαθών, όλα συμφραζόμενα μίας κοινωνίας που διαλέγεται και αυτοσυγκροτείται.

Πρακτικό αδιέξοδο, δηλωτικό διαφορετικών ερμηνειών η αντιπαλότητα του Δήμου Σικυωνίων με τον ΦΟΔΣΑ και τον Δήμο Ξυλοκάστρου. Δηλωτικό όχι μόνο αυτοδιοικητικής ανεπάρκειας αλλά ουσιαστικά άρνησης κοινωνίας. ΈΠΡΕΠΕ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΚΑΙ ΘΕΣΜΟΥΣ ΝΑ ΕΙΧΕ ΥΙΟΘΕΤΗΘΕΙ ΟΤΙ Η ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ, ΤΗΣ ΥΓΕΙΑΣ, ΤΩΝ ΤΕΧΝΙΚΩΝ ΥΠΟΔΟΜΩΝ, ΥΠΕΡΤΕΡΕΙ ΕΝΑΝΤΙ ΤΗΣ ΑΤΙΜΩΡΗΣΙΑΣ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΠΡΟΣΩΠΩΝ.

Η ηγεσία του Δήμου Σικυωνίων, που ελέγχεται για την καταστροφή του ΧΥΤΑ Κιάτου και έχει τιμωρηθεί με πρόστιμα, έρχεται σήμερα να κάνει τα ίδια, να καταστρέψει τον ΧΥΤΑ Ξυλοκάστρου. Η πρόδηλη αυθάδεια του παράνομου που θέλει να παρανομεί και στο «σπίτι» του γείτονα. Και επιμένει να δικαιωθεί δικαστικά. Θέτει στη δικαιοσύνη το ερώτημα: θα μας βοηθήσετε που δεν έχουμε τι να κάνουμε τα σκουπίδια μας και θα αγνοήσετε τους όρους καταστατικής ύπαρξης και λειτουργίας της αστικής υποδομής «ΧΥΤΑ Ξυλοκάστρου»;
Στο προχθεσινό δικαστήριο η υπερασπιστική γραμμή του Δήμου Σικυωνίων ήταν «πείτε μας τι να κάνουμε τα σκουπίδια μας» και ότι ο ΦΟΔΣΑ έπρεπε να τους λύσει το πρόβλημα. Ένας άξιος άνθρωπος, ο Γ. Γιαννόπουλος τους έφτιαξε τον μοναδικό ΧΥΤΑ στην Πελοπόννησο, τον κατέστρεψαν, τον έκαναν χωματερή και ατιμώρητοι θέλουν να εξάγουν το καταστροφικό τους έργο. Ο Δήμαρχος Σικυωνίων αποξενώνεται από αξίες και περισσότερο του πάει το military look παρά το αντικομφορμιστικό στυλ που εν είδη αυθορμήτου πλασάρει.

ΑΠΡΟΫΠΟΘΕΤΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ. Ο «νόμος» της ευθύνης ισχύει για όλους. Αλλά ευθύνη αλληλεγγύης δεν υπάρχει όταν έρχεται σε σύγκρουση με άλλα δικαιώματα, όπως της ζωής, της υγειονομικής ασφάλειας. Το αγαπάτε αλλήλους αφορά αλλήλους αλλά εξαιρεί τους απατεώνες, καταχραστές του δημόσιου πλούτου, καταστροφείς των δημόσιων υποδομών. Ο κορυφαίος φιλόσοφος της νεωτερικής εποχής Καντ αποδεχόταν το δικαίωμα του επισκέπτη, αλλά όχι του φιλοξενούμενου που επιχειρεί να γίνει συγκάτοικος. Αλλά κατά δεύτερο λόγο, αλληλεγγύη προς ποιόν; Η βοήθεια προς τους δημότες του γειτονικού δήμου σημαίνει ταυτόχρονη ενοχοποίηση των πολιτικών διαχειριστών του Δήμου τους και η ειλικρινής αυτοκριτική από τους αρμόδιους. Δεν υπάρχει συλλογική ευθύνη.
Η αλληλεγγύη προϋποθέτει την προστασία του ανθρώπου ως κοινωνικό καθήκον, ως θεσμική ευθύνη. Ευδοκιμεί στο επίπεδο βιοπεριοχών, βιοκοινοτήτων που δεν συντίθενται από και με όρους ψυχρής συνύπαρξης και ανταλλαγών, αλλά από κυριαρχία αισθημάτων κοινής ζωής, ψυχικής ενότητας, συνδημιουργίας.

ΣΥΓΧΙΣΗ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Για το δήμο Σικυωνίων οι ηγέτες του θεωρούν νομιμοποιητική παραδοχή την με οποιοδήποτε τρόπο εξυπηρέτηση του κακώς εννοούμενου συμφέροντός του. Μία διευρυμένη εγωκρατική αντίληψη της ελευθερίας. Ελευθερία για τον κ. Σταματόπουλο και τους υπόλοιπους του Συμβουλίου του είναι απροσχημάτιστα: «δίκαιο είναι αυτό που με εξυπηρετεί και έχω την ελευθερία να απαιτώ». Η χειραφέτηση του ενστίκτου διαβίωσής μου σε βάρος της επιβίωσης των άλλων. Το ένστικτο της επέκτασης, κατάκτησης, όταν ο χώρος, ο χρόνος οι επιλογές μου με έχουν μπλοκάρει. Το τι κάνω εγώ λίγο ενδιαφέρει. Σημασία έχει το δικαίωμά μου να πω στους άλλους τι να κάνουν για μένα. Να έχω την ελευθερία να ιδιοποιούμαι όσα έχω ανάγκη. Μία νέα ταυτότητα. Του διεκδικητή, του δυναμικού. Η επιβολή του παραβατικού καταφερτζή, ως φορέα μίας κυρίαρχης κοινωνικής νόρμας. Στο προκείμενο έχουμε την περίπτωση ενός διαφοριστικού και εκφυλισμένου τοπικισμού.

Η ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΙΚΗ ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΦΟΔΣΑ ΚΑΙ ΔΗΜΟΥ ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟΥ ΠΑΡΕΜΕΙΝΕ ΣΕ ΕΠΙΠΕΔΑ ΝΟΜΟΤΕΧΝΙΚΑ. ΑΠΟΥΣΙΑΖΟΥΝ ΟΙ ΠΡΟΕΚΤΑΣΕΙΣ ΗΘΙΚΗΣ ΚΑΙ ΥΓΕΙΑΣ. Για αυτό το θέμα θα αναφερθούμε άλλη φορά, με επισκόπηση της αντιμετώπισής του τα τρία τελευταία χρόνια, από όλο το δημοτικό συμβούλιο. Δεν έκαναν μία κίνηση στήριξης μίας πρωτοβουλίας πολιτών για υποβολή άμεσου αιτήματος ανακοπής της προσωρινής απόφασης του Πρωτοδικείου. Δεν είχαν ούτε την περιέργεια να ρωτήσουν στο τελευταίο δημοτικό συμβούλιο τι έκανε για το θέμα ο Δήμος. Θα ελεγχθούν σε όλα τα επίπεδα γιατί με την πολιτική τους θέτουν σε κίνδυνο την λειτουργία του ΧΥΤΑ και την υγεία των κατοίκων.

Μία βασική υποδομή που ξεχώριζε το Ξυλόκαστρο και το Δήμο όλο, απαξιώνεται. Το επίπεδο αξίας ενός τέτοιου έργου καθηλώνεται σε αρνητικά πρόσημα από την απερίσκεπτη επιθετική καταστροφικότητα έξωθεν, αλλά και από την εσωτερική ανεπάρκεια.

Γρηγόρης Κλαδούχος
Ξυλόκαστρο – Ευρωστίνη / 16 Οκτωβρίου 2017

Τα απεχθή κέρδη της ΕΚΤ εις βάρος του ελληνικού λαού

Ο Μάριο Ντράγκι αναγνώρισε πως οι ευρωπαϊκές κεντρικές τράπεζες της Ευρωζώνης συσσώρευσαν κέρδη ύψους 7,8 δις ευρώ χάρη στα ελληνικούς ομόλογα που η ΕΚΤ αγόρασε κατά τα έτη 2010-2012 στα πλαίσια του προγράμματος (Securities Markets Programme)[1]. Σε αυτά προστίθενται και άλλα ποσά, για τα οποία δεν μιλά ο πρόεδρος της ΕΚΤ: τα κέρδη που πραγματοποίησαν οι ίδιες αυτές τράπεζες στα πλαίσια των επονομαζόμενων “ANFA” (Agreement on Net Financial Assets) αγορών.

του Eric Toussaint

Η Γερμανία, για παράδειγμα, αποκομίζει πάνω από 1,3 δις ευρώ κέρδη χάρη στο διμερές της δάνειο προς την Ελλάδα[2]. Η Γαλλία, από την πλευρά της, δεν πάει πίσω. Πρέπει να συνυπολογίσουμε και την οικονομία που έκαναν οι κυρίαρχες χώρες της Ευρωζώνης όσον αφορά την αναχρηματοδότηση των δημοσίων χρεών τους: η κρίση που έπληξε την Ελλάδα και τις άλλες χώρες της περιφέρειας οδήγησε σε φυγή των δανειστών σε όφελος των πιο πλούσιων χωρών της ευρωζώνης που, συνεπώς, ωφελήθηκαν από μια πτώση του κόστους των δανείων τους.

Στην περίπτωση της Γερμανίας, μεταξύ 2010 και 2015, η εξοικονόμηση φαίνεται πως ανέρχεται σε 100 δις ευρώ[3]. Τέλος, στα πλαίσια της Ποσοτικής χαλάρωσης (Quantative easing – QE), η ΕΚΤ αγόρασε ομόλογα γερμανικού δημοσίου ύψους 400 δις ευρώ, τις περισσότερες φορές με μηδενική ή αρνητική απόδοση. Η ΕΚΤ αγόρασε επίσης ομόλογα του γαλλικού δημοσίου για ποσό λίγο μικρότερο των 400 δις ευρώ. Αυτές οι αγορές γερμανικών ή γαλλικών ομολόγων δεν της αποφέρουν τίποτε, ενώ τα ελληνικά ομόλογα που κατέχει για ποσό δέκα φορές μικρότερο, της απέφεραν 7,8 δις ευρώ. Καθένας μπορεί να απαντήσει στην ερώτηση του ποιος ωφελείται αυτής της πολιτικής της ΕΚΤ.

Ο μηχανισμός είναι ανελέητος: κάθε φορά που ένα μέρος των κερδών της ΕΚΤ επί ελληνικών ομολόγων μεταβιβάστηκε στην Αθήνα, το ποσό ξαναέφυγε αμέσως προς τους πιστωτές για την αποπληρωμή του χρέους.Πρέπει να μπει τέλος σε αυτήν την λεηλασία. Τα κέρδη που αποκόμισε η ΕΚΤ εις βάρος του ελληνικού λαού πρέπει να επιστραφούν στην Ελλάδα και να χρησιμοποιηθούν στο σύνολό τους για την χρηματοδότηση κοινωνικών δαπανών για την ανακούφιση των δραματικών επιπτώσεων των πολιτικών που επιβάλλει η τρόικα και για να γίνει επανεκκίνηση της απασχόλησης. Το χρέος που απαιτείται από την Ελλάδα πρέπει να διαγραφεί, διότι είναι αθέμιτο, απεχθές, παράνομο και μη βιώσιμο. Αυτό απέδειξε η Επιτροπή αλήθειας δημόσιου χρέους που σύστησε η πρόεδρος της Ελληνικής Βουλής, το 2015[4]. Το σημερινό μνημόνιο πρέπει να καταργηθεί.

Ας επανέλθουμε στην πολιτική της ΕΚΤ σχετικά με την Ελλάδα.

Πράξη 1η: Ο ρόλος της ΕΚΤ στο πρώτο μνημόνιο, το 2010

Η ΕΚΤ, υπό την διεύθυνση του Ζαν-Κλωντ Τρισέ (με στενές επαφές με τις τράπεζες[5]), παρενέβη έχοντας ως κύρια ανησυχία να περιορίσει όσο το δυνατόν περισσότερο τις απώλειες των ιδιωτικών γαλλικών, γερμανικών, ιταλικών και του Benelux (Βέλγιο, Ολλανδία, Λουξεμβούργο) τραπεζών που ήταν ιδιαίτερα εκτεθειμένες τόσο στον ελληνικό ιδιωτικό όσο και στον ελληνικό δημόσιο τομέα.

Σε αντίθεση με όσα εκθέτει με περισσή φροντίδα το κυρίαρχο αφήγημα, το κύριο πρόβλημα ετίθετο από τις ελληνικές ιδιωτικές τράπεζες, στο χείλος της αφερεγγυότητας, των οποίων η ενδεχόμενη πτώχευση αποτελούσε σοβαρή απειλή για τις γαλλικές, γερμανικές, ιταλικές τράπεζες και αυτές του Benelux [6] που ήταν οι δανειστές τους και, σε ορισμένες περιπτώσεις, οι ιδιοκτήτες τους.

Κατά την επεξεργασία του μνημονίου του Μάη του 2010, η ΕΚΤ αρνήθηκε να προχωρήσει σε μείωση του ελληνικού δημόσιου χρέους ενώ, συνήθως, ένα λεγόμενο σχέδιο «διάσωσης» συνοδεύεται από αναδιάρθρωση χρέους. Η ΕΚΤ αρνούνταν την προοπτική αυτή διότι ήθελε να δώσει στις ξένες τράπεζες των κυρίαρχων χωρών της ευρωζώνης τον χρόνο να μειώσουν την έκθεσή  τους στο δημόσιο χρέος.

Το ΔΝΤ, με διευθυντή τον Ντομινίκ Στρως-Καν, ο ίδιος με στενές επαφές με το τραπεζικό λόμπυ, υιοθέτησε την ίδια θέση με αυτήν της ΕΚΤ. Η κυβέρνηση του σοσιαλιστή Γιώργου Παπανδρέου είχε κι εκείνη ως κύρια ανησυχία την προάσπιση των συμφερόντων των ελλήνων τραπεζιτών και ήταν ευνοϊκή προς το λεγόμενο σχέδιο «διάσωσης» που θα έφερνε μερικές δεκάδες δις ευρώ για την ανακεφαλαίωσή τους, αλλά και την αποφυγή μιας μείωσης του ελληνικού δημόσιου χρέους που θα είχε πλήξει τους τραπεζίτες αφού κατείχαν οι ίδιοι ελληνικούς τίτλους.

Η δεύτερη θεμελιώδης διάσταση του προσανατολισμού που επέλεξαν οι κύριοι πρωταγωνιστές που εφάρμοσαν το μνημόνιο, είναι η θέληση να εφαρμόσουν μια θεραπεία σοκ στην Ελλάδα: ριζική πτώση των μισθών και των συντάξεων, ριζικές προσβολές των εργατικών κοινωνικών δικαιωμάτων, βίαιη επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων, κλπ. Αλλά και εγκατάλειψη της άσκησης κυριαρχίας από πλευράς της Ελλάδας ως κράτους και μετατροπή του Κοινοβουλίου σε αίθουσα καταγραφής των αποφάσεων που λήφθηκαν από τους πιστωτές. Τέτοιοι στόχοι δεν αποτελούν κατά κανέναν τρόπο μέρος της εντολής της ΕΚΤ, γεγονός που δεν την εμπόδισε να παρέμβει σε πολλές χώρες με τον ίδιο τρόπο (στην Ιρλανδία, μερικούς μήνες αργότερα, στην Ιταλία επίσης, χωρίς να ξεχνούμε την Πορτογαλία και την Κύπρο).

Περίληψη της 1ης πράξης: η ΕΚΤ παρεμβαίνει 1) αρνούμενη την μείωση του ελληνικού χρέους, ώστε να προστατέψει τα συμφέροντα των ξένων και των ελλήνων ιδιωτών τραπεζιτών και 2) ως μέλος της τρόικας που οργανώνει την αντικατάσταση των ιδιωτών πιστωτών από δημόσιους πιστωτές (δηλαδή, σε πρώτη φάση, τα 14 κράτη της ευρωζώνης, για ποσό ύψους 53 δις ευρώ και το ΔΝΤ για ποσό 30 δις ευρώ).

Πράξη 2η: η ΕΚΤ επιτρέπει στις μεγάλες ιδιωτικές τράπεζες να αποδεσμευτούν πλεονεκτικά από την Ελλάδα

Για να βοηθήσει τις ξένες τράπεζες να μειώσουν σημαντικά την έκθεσή τους στο ελληνικό χρέος, η ΕΚΤ ξεκινά το πρόγραμμα SMP μέσω του οποίου προχωρά σε μαζικές αγορές στην δευτερεύουσα αγορά ελληνικών ομολόγων. Η ΕΚΤ αγοράζει ελληνικά ομόλογα από τραπεζικούς οργανισμούς που θέλει να προστατέψει (έτσι, αγοράζει κατά προτεραιότητα, από τις BNP Paribas, Crédit Agricole, Société Générale, BPCE, Hypo Real, Commerzbank, Dexia, ING, Deutsche Bank…).

Τι θα είχε συμβεί αν η ΕΚΤ δεν είχε εφαρμόσει το πρόγραμμα SMP; Οι ελληνικοί τίτλοι θα είχαν φθάσει σε ένα κατώτατο επίπεδο της τάξης του 20% της ονομαστικής τους αξίας. Όμως, οι μαζικές αγορές της ΕΚΤ διατήρησαν την τιμή τους σε ένα αφύσικα υψηλό επίπεδο (της τάξης του 70 %). Κατά συνέπεια, χάρη στην ΕΚΤ, οι ιδιωτικές τράπεζες περιόρισαν τις απώλειές τους κατά τη στιγμή μεταπώλησης των τίτλων. Ενώ η ΕΚΤ υποτίθεται πως δεν πρέπει να εμποδίζει την ελεύθερη λειτουργία των δυνάμεων της αγοράς, η παρέμβασή της είχε ως συνέπεια μια στρέβλωση των τιμών επαναγοράς των τίτλων, διατηρώντας τις σε επίπεδο τεχνητά υψηλό.

Η παρέμβαση αυτή, ήταν ευνοϊκή για το ελληνικό Κράτος; Το γεγονός ότι η τιμή ενός τίτλου στη δευτερεύουσα αγορά διατηρούνταν στα 70% αντί να πέσει στα 20%, δεν βελτιώνει την κατάσταση του οφειλέτη, διότι πρέπει να πληρώσει ακριβώς το ίδιο ποσό, από πλευράς τόκων, που υπολογίζονται βάσει της ονομαστικής αξίας. Στην λήξη του τίτλου, πρέπει να καταβάλλει 100% της ονομαστικής αξίας. Μπορούμε να προχωρήσουμε ακόμη πιο μακριά τον συλλογισμό: αν οι τίτλοι του Κράτους αγγίξουν ένα κατώτατο όριο, μπορεί να προτείνει την επαναγορά τίτλων με ένα κούρεμα και να θέσει τέλος στην καταβολή των τόκων (αυτό πέτυχε ο Ισημερινός το 2009, επιβάλλοντας ένα κούρεμα της τάξης του 70%[7]).

Πράξη 3η: η ΕΚΤ ωφελείται της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους τον Μάρτιο του 2012 και συμπεριφέρεται ως αρπακτικό ταμείο (vulture fund)

Το 2011, η ΕΚΤ ετοιμάζει ενεργά μια αναδιάρθρωση αναφέροντας ότι θα αρνηθεί να συμμετάσχει εφόσον  είναι προνομιακός δανειστής (πιστωτής senior). Η αναδιάρθρωση αυτή ετοιμάστηκε σε στενή συνεργασία με τις ιδιωτικές τράπεζες των Κρατών του κέντρου της ευρωζώνης (και, ειδικότερα, με τον Ζαν Λεμιέρ της BNP[8]). Τον Νοέμβρη του 2011, η τρόικα απαλλάσσεται από τον Παπανδρέου, αφού αυτός αναφέρθηκε διστακτικά στην δυνατότητα να προκαλέσει ένα δημοψήφισμα σχετικά με την επερχόμενη αναδιάρθρωση. Η κυβέρνηση Παπανδρέου αντικαθίσταται από τεχνοκρατική κυβέρνηση, με επικεφαλής τον Λουκά Παπαδήμο, που είχε υπάρξει αντιπρόεδρος της ΕΚΤ από το 2002 ως το 2010.

Τον Μάρτη του 2012, η αναδιάρθρωση που ενορχήστρωσε η ΕΚΤ συνεπάγεται κούρεμα της τάξης του 53% της αξίας των τίτλων, εις βάρος των ιδιωτών πιστωτών.
Ποιοι είναι όμως, εκείνη τη στιγμή, οι ιδιώτες πιστωτές; Αφενός, οι ελληνικές τράπεζες που, αν και είχαν μειώσει την έκθεσή[9] τους, διατηρούν σημαντική ποσότητα ελληνικών τίτλων στα ενεργητικά τους. Οι τίτλοι υποβάλλονται σε haircut (κούρεμα)  αλλά οι τράπεζες λαμβάνουν ένα αντιστάθμισμα πολλών δις που ονομάζεται sweetener(γλυκαντικό) ενώ λαμβάνουν και εγγύηση ότι θα υπάρξει νέα ένεση για ανακεφαλαίωσή τους.

Στην κερδοσκοπία εις βάρος της Ελλάδας, το ΔΝΤ δεν υπολείπεται. Μεταξύ 2010 και 2015, έβαλε στην τσέπη του 3,5 δις δολάρια κερδών

Τα κύρια θύματα είναι τα ελληνικά συνταξιοδοτικά ταμεία που αναγκάστηκαν από τις αρχές της χώρας και την τρόικα να μετατρέψουν τα ενεργητικά τους σε ελληνικούς τίτλους λίγο πριν την αναδιάρθρωση (η οποία ήταν δεόντως σχεδιασμένη αλλά διατηρούνταν μυστική).

Οι γαλλικές, γερμανικές, ιταλικές τράπεζες, και εκείνες του Benelux είχαν αποδεσμευτεί, μεταπωλώντας τους ελληνικούς τίτλους στην ΕΚΤ, σε κυπριακές τράπεζες και σε funds – όρνεα. Για να το πούμε πιο απλά, οι κυπριακές τράπεζες επλήγησαν άμεσα με το κούρεμα κι αυτό συνέβαλλε στην κυπριακή κρίση που ακολούθησε μερικούς μήνες αργότερα και επιλύθηκε τον Μάρτη του 2013. Όσο για τα funds – όρνεα που είχαν αγοράσει με κουρεμένη τιμή, αρνήθηκαν να συμμετέχουν στην αναδιάρθρωση και πέτυχαν επιστροφή του 100% της τιμής. Η ΕΚΤ συμπεριφέρθηκε σαν πραγματικό fund – όρνεο και πέτυχε και εκείνη επιστροφή κατά 100% της αξίας.

Πράξη 4η: Η ΕΚΤ εκβιάζει σε μόνιμη βάση

Μετά την αναδιάρθρωση, η ΕΚΤ θέτει τέλος στο πρόγραμμα επαναγοράς SMP και  ξεκινάει το πρόγραμμα OMT (Οριστικές νομισματικές συναλλαγές ή, στα αγγλικά, Outright Monetary Transactions).

Η ΕΚΤ πετυχαίνει έτσι την αποπληρωμή των ελληνικών τίτλων που κατέχει στο 100% της αξίας τους και με επιτόκιο που μπορεί να φτάσει το 6,5 %. Δεδομένου του ξεκάθαρα καταχρηστικού χαρακτήρα της θέσης της, την οποία κατήγγειλε και η ελληνική κυβέρνηση, η ΕΚΤ δεσμεύεται να επιστρέψει στην Ελλάδα τους τόκους που εισέπραξε.Πράγματι, προχώρησε, σε όφελος της κυβέρνησης Σαμαρά, μια επιστροφή 3,3 δις ευρώ, το 2013 και το 2014, για να στηρίξει την νεοφιλελεύθερη πολιτική της. Σε αντίθεση, κατά τους πρώτους έξι μήνες της κυβέρνησης Τσίπρα, αρνείται να πραγματοποιήσει οποιαδήποτε επιστροφή. Έκτοτε, η ΕΚΤ και οι εθνικές τράπεζες της ευρωζώνης δεν επέστρεψαν τίποτε στην Ελλάδα[10]. Σήμερα, τα ποσά που δεν έχουν ακόμη επιστραφεί στην Ελλάδα ανέρχονται σε πολλά δις ευρώ[11]. Οι επιστροφές κερδών επί των ελληνικών τίτλων που κατέχει η ΕΚΤ, υποτίθεται ότι θα συνεχιστούν ως το 2037![12]

Ας προσθέσουμε και το γεγονός ότι η ΕΚΤ άσκησε μέγιστη πίεση στον ελληνικό λαό κατά τους πρώτους έξι μήνες του 2015 για να τον αναγκάσει να παραδοθεί. Στις 4 Φεβρουαρίου 2015, η ΕΚΤ έθεσε τέλος στην φυσιολογική παροχή ρευστού στις ελληνικές τράπεζες, για να διατηρεί την κυβέρνηση σε κατάσταση μόνιμου εκβιασμού και να αυξήσει το κόστος χρηματοδότησης των ελληνικών τραπεζών, περιορίζοντας ταυτόχρονα τους πόρους της κυβέρνησης. Και, σαν να μην αρκούσε αυτό, η ΕΚΤ οδήγησε σε εξαήμερο κλείσιμο των ελληνικών τραπεζών πριν από το δημοψήφισμα της 5 Ιουλίου 2015. Παρά τον εκβιασμό της ΕΚΤ, στο δημοψήφισμα., 62%  των Ελλήνων απέρριψαν τις απαιτήσεις των δανειστών.

Στην κερδοσκοπία εις βάρος της Ελλάδας, το ΔΝΤ δεν υπολείπεται. Μεταξύ 2010 και 2015, έβαλε στην τσέπη του 3,5 δις δολάρια κερδών επί των πιστώσεων προς την Ελλάδα[13].

Συμπεράσματα:

  1. Η ΕΚΤ και οι κυβερνήσεις της Ευρωζώνης αρνούνται να υλοποιήσουν τη δέσμευση περί επιστροφής του συνόλου των παραπάνω τόκων που εισέπραξαν μέσω των ελληνικών τίτλων.
  2. Στην λήξη κάθε τίτλου, η ΕΚΤ εισπράττει 100% της αξίας, ενώ αγόρασε τους τίτλους αυτούς με σημαντικό κούρεμα, της τάξης του 30%. Τα πραγματικά επιτόκια που απαιτούνται από την Ελλάδα είναι απολύτως καταχρηστικά.
  3. Η ΕΚΤ και οι άλλοι πιστωτές εκμεταλλεύονται την προοπτική αποδέσμευσης του υπόλοιπου των κερδών της ΕΚΤ επί των τόκων ως μέσο μόνιμου εκβιασμού για να αναγκάσουν την ελληνική κυβέρνηση να προχωρήσει ακόμη περισσότερο τις νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις που έχουν δραματικά αποτελέσματα στον ελληνικό πληθυσμό.
  4. Τα κέρδη που συσσωρεύουν η ΕΚΤ, τα Κράτη της ευρωζώνης και το ΔΝΤ χάρη στις πιστώσεις προς την Ελλάδα πρέπει να επιστραφούν στον ελληνικό λαό και να χρησιμοποιηθούν στο σύνολό τους για κοινωνικές δαπάνες ώστε να αντιμετωπιστούν τα δραματικά αποτελέσματα των πολιτικών που επιβάλλει η τρόικα στην Ελλάδα.
  5. Το ελληνικό χρέος πρέπει να διαγραφεί και το τρέχον μνημόνιο πρέπει να καταργηθεί.

 

Πηγή:www.thepressproject.gr

Μετάφραση από τα γαλλικά: Christine Cooreman

[1] Ο Μάριο Ντράγκι αναγνώρισε τα γεγονότα αυτά σε μια απαντητική επιστολή προς τον ευρωβουλευτή Νίκο Χουντή, πρώην υπουργό Συριζα της κυβέρνησης Τσίπρα, πριν την συνθηκολόγηση. Σήμερα, ο Χουντής είναι μέλος της Λαϊκής Ενότητας,
Βλ. επίσης την απάντηση του Ευρωπαίου Επιτρόπου Πιέρ Μοσκοβισί, στον Χουντή: Η ερώτηση που έθεσε ο Χουντής εδώ

[2] https://www.lesechos.fr/12/07/2017/lesechos.fr/030443643863_l-allemagne-a-engrange-plus-d-un-milliard-de-profits-sur-la-grece.htm

[3] «Σύμφωνα με υπολογισμούς ενός γερμανικού ινστιτούτου, η Γερμανία πραγματοποίησε πάνω από 100 δις ευρώ οικονομίες στον προϋπολογισμό της από την αρχή της ελληνικής κρίσης, ήτοι, κάτι παραπάνω από 3% του ΑΕΠ της.» στην εφημερίδα Le Figaro, La crise grecque a largement profité à l’Allemagne (Η ελληνική κρίση ωφέλησε σε πολύ μεγάλο βαθμό την Γερμανία)

[4] Βλ. την έκθεση της Επιτροπής αλήθειας δημόσιου χρέους, http://www.cadtm.org/Rapport-preliminaire-de-la

[5] Βλ. την υπόθεση της Crédit Lyonnais. Τον Ιούλιο του 2002, ο Ζαν-Κλωντ Τρισέ (διοικητής της Τράπεζας της Γαλλίας και πρώην διευθυντής Δημοσίων Εσόδων), ο Ζαν-Λουί Αμπερέρ (πρώην γενικός διευθυντής της Crédit Lyonnais) και ο Ζακ ντε Λαροζιέρ (πρώην διοικητής της Τράπεζας της Γαλλίας) διώχθηκαν ποινικά για συνέργεια στην παρουσίαση ανακριβών λογαριασμών και διάδοση ψευδών ή απατηλών πληροφοριών, στα πλαίσια του σκανδάλου της Crédit Lyonnais. Τον Ιούνιο του 2003, μόνον ο Ζαν-Λουί Αμπερέρ καταδικάστηκε, αλλά η απαλλαγή των δυο εκπροσώπων της επιβλέπουσας αρχής δεν έπεισε κανέναν. Πάντα στα πλαίσια της ίδιας υπόθεσης, η Κριστίν Λαγκάρντ, πρώην υπουργός οικονομίας και οικονομικών της Γαλλίας και σημερινή γενική διευθύντρια του ΔΝΤ, καταδικάστηκε στις 19 Δεκεμβρίου 2016 από το Δικαστήριο της Δημοκρατίας της Γαλλίας για «αμέλεια» στο θέμα της απόφασης της διαιτησίας του 2008 υπέρ του Μπερνάρ Ταπί στον οποίο αποδόθηκαν 405 εκατομμύρια ευρώ δημοσίου χρήματος.

[6] Βλ. Ερίκ Τουσαίν, “Grèce : Les banques sont à l’origine de la crise” (Ελλάδα: οι τράπεζες προκάλεσαν την κρίση), που δημοσιεύθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 2016,

Βλ. επίσης Patrick Saurin, “La « Crise grecque » une crise provoquée par les banques” (‘Η «Ελληνική κρίση», μια κρίση που προκάλεσαν οι τράπεζες’), http://www.cadtm.org/La-Crise-grecque-une-crise

[7] Ερίκ Τουσαίν, “Équateur : Historique de l’audit de la dette réalisée en 2007-2008. Pourquoi est-ce une victoire ?” (Ισημερινός: Ιστορικό του λογιστικού ελέγχου του 2007-2008. Γιατί αποτελεί νίκη;) (βίντεο 14 λεπτών, στα γαλλικά), δημοσιεύτηκε στις 8 Νοεμβρίου 2016,

[8] Βλ. ειδικότερα: https://fr.wikipedia.org/wiki/Jean_Lemierre

[9] Σε απόλυτα ποσά, η έκθεση των ελληνικών τραπεζών είχε μειωθεί λίγο, μεταξύ άλλων επειδή είχαν αντικαταστήσει ένα μέρος των τίτλων τους που έληγαν σε κάτι παραπάνω από ένα έτος με Έντοκα γραμμάτια δημοσίου – Treasury bills – που έληγαν σε λιγότερο από ένα έτος και, έτσι, το κούρεμα δεν τα αφορούσε.

[10] Εφημερίδα La Tribune, « Dette grecque : les intérêts ont rapporté 8 milliards d’euros aux banques centrales » (Ελληνικό χρέος: οι τόκοι απέφεραν 8 δις ευρώ στις κεντρικές τράπεζες), δημοσιεύτηκε στις 12 Οκτωβρίου 2017,

[11] Η Anouk Renaud το είχε ήδη καταγγείλει στο άρθρο της “Grèce : la poule aux œufs d’or de la BCE” (Ελλάδα: η κότα με τα χρυσά αυγά της ΕΚΤ), που δημοσιεύθηκε στις 25 Απριλίου 2017, http://www.cadtm.org/Grece-la-poule-aux-oeufs-d-or-de

[12] Βλ. το αναλυτικό χρονοδιάγραμμα των μελλοντικών πληρωμών στην ιστοσελίδα της Wall Street Journal

[13] Δημήτρης Τζανίνης (Dimitri Tzanninis), “IMF substantial profits thanks to Greece (2010-2015)” (Σημαντικά κέρδη του ΔΝΤ χάρη στην Ελλάδα (2010-2015),

Επτά επικίνδυνα αντικείμενα που πρέπει να βγάλετε από την κρεβατοκάμαρά σας

Πολλά από τα αντικείμενα που έχουμε στο σπίτι μας κρύβουν κινδύνους που δεν μπορούμε να τους φανταστούμε. Μερικά από αυτά συνδέονται μάλιστα με την εμφάνιση καρκίνου και δυστυχώς τα έχουμε μέσα στο υπνοδωμάτιό μας. Να μερικά:
1. Βαμβακερές μαξιλαροθήκες και σεντόνια
Το συμβατικό βαμβάκι είναι μια  καλλιέργεια για την οποία χρησιμοποιούνται ζιζανιοκτόνα ανάμεσα στα οποία είναι και το Roundup της Monsanto με το δραστικό συστατικό, glyphosate.
Υπάρχουν πολλές εναλλακτικές λύσεις  αντί για το συμβατικό βαμβάκι όπως το μπαμπού και το οργανικό βαμβάκι.
2. Ψεύτικα δερμάτινα έπιπλα
Τα ψεύτικα δέρματα που προέρχονται από PVC  και άλλες χημικές ουσίες περιέχουν συχνά τοξικά συστατικά που συνδέονται με ένα ευρύ φάσμα θεμάτων υγείας.
3. Χρώματα
Όσο κι αν μας αρέσει  η μυρωδιά ενός φρεσκοβαμμένου σπιτιού, το χρώμα είναι  μια από τις πιο κοινές πηγές οργανικών πτητικών ενώσεων, που είναι πιθανώς  καρκινογόνες.
4. Ηλεκτρονικές συσκευές.
Κοιμάστε με το κινητό  δίπλα στο κρεβάτι;  Τηλεοράσεις, άλλες συσκευές με WiFi, διακόπτες dimmer, όλα αυτά και το κινητό, αυξάνουν  την έκθεσή σας στην ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία που  έχει θεωρηθεί ως πιθανώς καρκινογόνος.
5. Στρώματα
Τα συμβατικά στρώματα  συνδέονται με μια σειρά θεμάτων υγείας όπως διαταραχή ορμονών και αρνητικές επιδράσεις στην ανάπτυξη του εγκεφάλου.
6. Λούτρινα ζωάκια
Δυστυχώς, τα αγαπημένα ζωάκια των παιδιών, εκτίθενται  σε τοξικές χημικές ουσίες.
7. “Χαλαρωτικά” σπρέι δωματίου
Συνήθως είναι φτιαγμένα με συνθετικό άρωμα, βασισμένο σε κοκτέιλ τοξικών χημικών ουσιών.
enallaktikos.gr  με πληροφορίες από collective-evolution.com

Ο Πανσολυγειακός σχολιάσε το παιχνίδι απέναντι στην Κόρινθος 2006..

Αναλυτικά τα όσα αναρτήθηκαν στον επίσημο λογαριασμό του Πανσολυγειακού στο facebook:

“Η ομάδα μας μέσα σε μια “καυτή” έδρα στο στάδιο της Κορίνθου με 50 φίλαθλους εκ τον οποίον οι 15 ήταν του Πανσολυγειακου είδε τα δόντια της 06 η οποια ήταν καλυτερη σε όλο το παιχνίδι και κατασπαραξε την ομάδα του σοφικου με 7 γκολ (6 δοκάρια). Μας έδειξε την ωμή πραγματικότητα και μας υπενθύμισε ότι η αλαζονεία μιας ομάδας δειχνει πως εξευτελίζει ένα ιστορικό σωματείο που δεν κάνει πρωταθλητισμο και κατεβαίνει στο πρωτάθλημα της Α κατηγορίας με 30 παιχτες από το χωριό (παπαγιαννης Ναύπλιο) που και οι αλλοδαποί είναι παιδιά που έχουν μεγαλώσει στο σοφικο και είναι και οι 29 παιχτες από τις ακαδημίες της ομάδας μας,που αυτή τη στιγμή δεν πληρώνετε κανένας στην Ομάδα μας και όλοι ματωνουνε για την φανέλα κ για τον τόπο τους.
Η ομάδα του Πανσολυγειακου ητανε πάντα παρόν και θα είναι από το 1961 στα γήπεδα της Κορινθίας με δικά της παιδιά που σε όλη της την ιστορία εξελίσση παίχτες και τους δίνει σε μεγαλύτερες ομαδας και συντηρητέ με δικά της παιδιά κ όχι με μισθοφόρους.
EYXOMAΣTE ΣTH 06 NA ΠPΩTAΓΩNIΣTHΣH ΣTO ΦETINO ΠPΩTAΘΛHMA K ΣTH Γ EΘNIKH KAI EYEΛΠIΣTOYME KAI THN EΠOMENH ΔEKAETIA NA EINAI KONTA MAΣ ΣTA ΓHΠEΔA THΣ KOPINΘIAΣ…”

Β’ Κορινθίας 4η αγωνιστική: 4χ4 ο Ατρόμητος Χιλιομοδίου, ακολουθούν ο ΠΑΣ Κλένια, Ολυμπιακός Λουτρακίου, Αγ. Θεόδωροι..

Ολοκληρώθηκε σήμερα η 4η αγωνιστική ημέρα για την Β’ ΕΠΣ Κορινθίας στα γήπεδα του νομού. Ο Ατρόμητος Χιλιομοδίου δείχνει εξαιρετικά δυνατός και δεν έχει αφήσει μέχρι στιγμής κανένα βαθμό να πάει χαμένος, αφού έχει το 4 στα 4 και την ψυχολογία στα ύψη. Ο γειτονικός ΠΑΣ Κλένια επίσης εμφανίζεται εξαιρετικός σε αυτές τις πρώτες αγωνιστικές και βρίσκεται στην 2η θέση με παιχνίδι λιγότερο. Από εκεί και ύστερα αρκετές οι ομάδες που θα παλέψουν να πλασαριστούν ψηλά, με Ολυμπιακό Λουτρακίου και Αγ. Θεοδώρους να δείχνουν πως ανεβάζουν στροφές, αλλά και εκείνες που θέλουν αν αποφύγουν τον υποβιβασμό, σε μια σεζόν που από νωρίς τα πράγματα είναι δύσκολη και κάθε ματς έχει την δική του σπουδαιότητα.

Πάμε να δούμε αναλυτικά τι έγινε στην 4η αγωνιστική:

Ολυμπιακός Λουτρακίου – Πανευρωστινιακός  4 – 1

Αστέρας Κορίνθου – Πρόοδος Αγίου Βασιλείου  3 – 4

ΑΟ Περαχώρας – ΠΑΣ Κύψελος  4 – 2

ΠΑΣ Κλένια – Ποσειδών Κυρά Βρύσης  3 – 1

Ατρόμητος Χιλιομοδίου – Σαρωνικός Γαλατακίου  1 – 0

Φωκάς Αρχαίων Κλεωνών – Αγ. Θεόδωροι  0 – 4

Θύελλα Κάτω Διμηνιού – Αρης Βοχαϊκού  0 – 0

Ταρσινά ’97 – ΑΟ Λυκοποριάς  4 – 0

 

Βαθμολογία

  1. Ατρόμητος Χιλιομοδίου    12
  2. ΠΑΣ Κλένια                          7
  3. Ολυμπιακός Λ.                     7
  4. Αγ. Θεόδωροι                       7
  5. Πανευρωστινιακός             7
  6. Π. Αγ. Βασιλείου                 7
  7. Ταρσινά ’97                          6
  8. Θύελλα Κ. Δ                         6
  9. Σαρωνικός                            6
  10. Αρης Βοχαϊκού                    5
  11. Ποσειδών Κ. Β.                    5
  12. ΑΟ Περαχώρας                   4
  13. ΠΑΣ Κύψελος                      3
  14. Φωκάς Αρχ. Κ.                     3
  15. ΑΟ Λυκοποριάς                   1
  16. Αστέρας Κορίνθου              0

Ο ΑΟ Λυκοποριάς και ο ΠΑΣ Κλένια έχουν από ένα παιχνίδι λιγότερο.