Η μεγάλη συμφορά του φαίνεσθαι..

…Σε κάθε περίπτωση, η μεγάλη συμφορά τού φαίνεσθαι με μείωσε πάντα απέναντι στο αληθινό. Δεν είναι αναγκαίο να δίνεσαι στους άλλους, αλλά μόνο σε όσους αγαπάς. Γιατί τότε δεν δίνεται κανείς για το φαίνεσθαι, αλλά μόνο για να δίνει.

•Αλμπέρ Καμύ

Η τελευταία φορά..

Εκείνη τη νύχτα τα είχε καταφέρει, θα τον συναντούσε με τον τρόπο που ήθελε, θα μπορούσε να καθίσει δίπλα του και να τον ακούσει να μιλάει με εκείνη τη φωνή που ονειρεύονταν από καιρό, από τότε που άκουγε τις εκπομπές του στο ραδιόφωνο. Είχε πάρει την απόφαση να παραμερίσει το φόβο για το άγνωστο, εκείνο το βράδυ θα το θυμόταν για πάντα. Του έστειλε μήνυμα “το βράδυ στις 2 κάτω από το πευκάκι, στην ακρογυαλιά”. Εκείνος το σκέφτηκε αρκετά μα τελικά ενέδωσε. Εκείνη ένα όνειρο. Εκείνος στη μέση, με μια χούφτα πολέμους στην πλάτη του κι άλλες τόσες πληγές. Το ήξερε από την αρχή πως αυτή έμοιαζε με μεγάλη ιστορία, ότι δεν ήταν κάτι εφήμερο, και πως πιθανότατα θα έμπαινε τελικά σε έναν ακόμη πόλεμο η έκβαση του οποίου, αυτή τη φορά, δεν θα ήταν σίγουρη.

Κάθισαν μέχρι σχεδόν που ξημέρωνε κάτω στην παραλία, δίπλα – δίπλα και συζητούσαν περί ανέμων και υδάτων. Της έδειχνε τα αστέρια που έπεφταν και διάφορα τέτοια ρομαντικά, που εκείνη τη στιγμή του έβγαιναν αυθόρμητα, χωρίς καθόλου να τα σκεφθεί. Άρχισε κιόλας να του αρέσει, άρχισε κιόλας να αισθάνεται τα βέλη να του τρυπάνε το κορμί και το μυαλό. Ξαφνικά έσκυψε και τη φίλησε. Είχε φιλήσει αρκετές γυναίκες στη ζωή του μέχρι τότε, όμως του φάνηκε σα να φιλούσε για πρώτη φορά. Ο νους του δεν μπορούσε να συλλάβει την ομορφιά της στιγμής, σχεδόν πίστεψε πως επρόκειτο για ψέμα ή για μια ταινία επιστημονικής φαντασίας στην οποία ήταν πρωταγωνιστής. Σε λίγο έπρεπε να φύγουν. Ανέβηκαν στη μηχανή του και κατευθύνθηκαν προς το σπίτι της. Καθώς την αποχαιρετούσε με ένα ακόμη φιλί και μερικά χάδια εκείνη του είπε: “Μη με αφήσεις ποτέ πάλι να επιστρέψω μόνη στο σπίτι.” Τον καληνύχτισε και την είδε να χάνεται μετά από λίγο στο σκοτάδι που ήταν ακόμη διάχυτο.

Όταν επέστρεψε με τη σειρά του στο δικό του σπίτι και ξάπλωσε στο κρεβάτι, αδυνατούσε να ελέγξει την ευτυχία που ένιωθε και είναι σίγουρο, ότι κοιμήθηκε και ξύπνησε με ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπο του. Αγνοούσε μόνο κάτι σημαντικό. Δεν θα την ξαναέβλεπε ποτέ πια. Από εκεί και ύστερα η ζωή του έγινε ένα μαρτύριο ανυπομονησίας και σκέψεων. Κανένα τηλέφωνο δεν αντιστοιχούσε στο δικό της. Κανένα μήνυμα δεν υπήρχε από την περασμένη βραδιά. Δεν την αντίκρυσε ποτέ πάλι, παρότι την έβλεπε συχνά να περνά δίπλα του, να χαμογελά, να ερωτεύεται, να δείχνει στενοχωρημένη ή άλλοτε ευτυχισμένη. Είχε δίκιο, δεν ήταν μια απλή ιστορία για εκείνον, ήταν κάτι μεγαλύτερο, κάτι πιο τρομακτικό για την ηρεμία που πάντα επεδίωκε. Συχνά σκέφτονταν πως όλα τα είχε φανταστεί και πως στην πραγματικότητα τίποτα δεν συνέβη. Απλά η φαντασία του..

Τα χρόνια πέρασαν και πολλές στιγμές έφυγαν μαζί τους. Εκείνη η νύχτα για εκείνον απέμεινε ένα όνειρο. Η ομορφότερη βραδιά που έζησε ανάμεσα σε άλλες όμορφες βραδιές. Το παράδειγμα που έψαχνε από μικρός για να μπορέσει κάποτε να εξηγήσει τι είναι έρωτας, θαύμα, παράδεισος και τι κόλαση. Τα κατάφερε..

Σύντομες ιστορίες που ίσως έχουν συμβεί. Ή μπορεί και όχι.

Γράφει ο Στάθης Ν. “Chinaski”

Τι μου έμαθε η “καραντίνα”..

Η καραντίνα πέρασε, σε λίγο δεν θα υπάρχουν ούτε εκείνες οι απογευματινές ανακοινώσεις με ιατρικούς όρους, σε λίγο θα έρθει ο λογαριασμός και από ότι φαίνεται, ήδη, θα είναι παραφουσκωμένος. Μείναμε μέσα. Και όσο μέναμε μέσα γίνονταν “πραγματάκια”. Αναμενόμενο θα μου πείτε, αναμενόμενο θα σας πω κι εγώ. Οπότε δεν θα καταπιαστώ περισσότερο στο παρόν.

Εκεί που στέκομαι λιγάκι παραπάνω είναι η επίδραση του “εγκλεισμού” στην ψυχολογία μας, αλλά και τα λίγα θετικά που μπορεί να αποκόμισε κάποιος από όλη αυτή την ιστορία. Προσωπικά το μόνο θετικό που μπορώ να σκεφτώ αυτή τη στιγμή, είναι το “ξεκαθάρισμα”. Είδα ανθρώπους! Και δεν εννοώ τους “είδα από κοντά ή συναναστράφηκα μαζί τους”. Όχι! Εννοώ πως είδα ανθρώπους μέσα από εμένα τον ίδιο, από μια διαφορετική οπτική γωνία, πιο καθαρή. Η γωνία αυτή ας πούμε ότι δεν υπήρχε πριν την καραντίνα.

Σε συνθήκες εγκλεισμού δεν έχεις πάρα πολλά πράγματα να κάνεις. Κάθεσαι και σκέφτεσαι. Έπειτα κάθεσαι και ξανασκέφτεσαι και έτσι προχωράει το πράγμα μέχρι το σημείο της ενδοσκόπησης τελικά. Παρατηρείς στιγμές που ανασύρεις από τον σκληρό δίσκο της μνήμης σου, με τέτοιο τρόπο και αυτό οφείλεται στην ηρεμία φυσικά, που πριν δεν μπορούσες. Οι στιγμές μπορεί να είναι τοπία, αλλά μπορεί να είναι και ιστορίες που ίσως έχουν συμβεί παρέα με άλλους ανθρώπους.

Αυτή η κρίση των δύο μηνών, μπορεί η ιστορία στο μέλλον να την κρίνει με όρους όχι καλούς, δεν ξέρω γιατί το πιστεύω αυτό όμως έτσι λέει η διαίσθησή μου. Μπορώ όμως να βρω ένα θετικό. Με γλίτωσε από τη σκαρταδούρα την πιο κατάλληλη στιγμή. Δεν έκανα τίποτα περισσότερο από το να είμαι παρατηρητικός. Απλώς παρατηρητικός.

Ποιος είναι άνθρωπος; Ποιος νοιάζεται πραγματικά για τους άλλους; Ποιος είναι μισάνθρωπος; Ποιος είναι ηλίθιος; Ο έλληνας είναι έξυπνος ή υποχείριο; Ο φόβος μέχρι που μπορεί να διαβρώσει τις ανθρώπινες σχέσεις; Ποιος ο ρόλος της πολιτικής και η επίδραση στις ζωές μας; Υπάρχει ελπίδα; Το χρήμα είναι τόσο σημαντικότερο από οτιδήποτε άλλο πάνω σε αυτό τον πλανήτη; Μερικές από τις απορίες μου που έπειτα κατέληξαν σε μερικά συμπεράσματα. Μερικά από αυτά όχι και τόσο ελπιδοφόρα αλλά οκ.

Στον προσωπικό τομέα ευεργεσία! Αν μπορώ να παραδεχθώ κάτι είναι πως ήμουν για χρόνια τυφλός και κατάφερα να δω. Ναι, παραδόξως, εν μέσω μιας δύσκολης συγκυρίας ξαναβρήκα το φως μου. Κι αυτό που θα θυμάμαι στο εξής, είναι πως μπορεί ποτέ να μη μάθω τους ανθρώπους, όμως ποτέ πάλι δεν θα αφεθώ να πιστέψω χωρίς κόπο σε εκείνους. Η εποχή μας είναι φαινομενική. Φαινομενική διάολε..

Γράφει ο Στάθης Ν. “Chinaski”.

Y.Γ: Είναι μερικά ψέματα που κοστίζουν μια ζωή.

Τάσος Λειβαδίτης: “Όλα όσα αρνηθήκαμε..”

Το ρόλο μας τον διαλέξαμε οι ίδιοι εμείς

την πρώτη ημέρα που διαστάσαμε

να πάρουμε μιαν απόφαση

ή που σταθήκαμε εύκολοι σε μιαν αναβολή.

Όλα όσα αρνηθήκαμε,

αυτό είναι το πεπρωμένο μας.

Τάσος Λειβαδίτης

Η όμορφη εκδίκηση των λουλουδιών..

Δες που ύστερα από τόσο καιρό, από τότε δηλαδή που φτιάχναμε το ανθολόγιο στο δημοτικό, επιστρέψαμε να παρατηρούμε τα φυτά, τα λουλούδια ξανά, να τα φωτογραφίζουμε, να τα μυρίζουμε από κοντά. Δες που ακόμη και αυτή τη μαγική διαδικασία ήρθε ο φόβος για να μας την υπαγορεύσει. Δεν είναι λίγο άδικο για όλη αυτή την ομορφιά εκεί έξω; Δεν είναι λίγο άδικο να τη θυμόμαστε μονάχα από φόβο; Λες αύριο – μεθαύριο να υπάρχει λιγότερο πλαστικό πεταμένο από τα παράθυρα αυτοκινήτων εκεί που φυτρώνουν λουλούδια; Ω, κάτι τέτοιο θα έμοιαζε με επανάσταση! Την επανάσταση του πράσινου απέναντι στο ασυνείδητο.

Φωτογραφία: revista.gr

Αλλοτινές μου εποχές..

«Αγόρι μου, η ζωή πολλές φορές είναι σαν μια ψευδαίσθηση, μια διαρκής  κίνηση  χωρίς να ξέρεις το γιατί, στο λέω εγώ που έκανα τόσα χρόνια στον Καναδά, που έφτιαξα μαγαζιά, έβγαλα λεφτά,  μεγάλωσα την οικογένειά μου. Σαν μια ψευδαίσθηση αλλά αξίζει, είναι το μόνο που έχουμε. Κάτσε να σου ψήσω καφέ να κάνουμε το τσιγαράκι μας».

Εγώ δεν ήμουν τότε ούτε είκοσι χρονών. Ο κυρ – Γιάννης είχε πατήσει τα 75. Βοηθούσε τα πρωινά στις αγορές των προϊόντων που χρειάζονταν ο μάγειρας για να βγει το μενού της ημέρας. Καθημερινά κι επειδή συχνά καθυστερούσα να φθάσω στο μαγαζί, πήγαινα και τα έβρισκα όλα έτοιμα. Δεν μου κόστιζε τίποτα παρά μόνο ένα καφεδάκι ελληνικό και κανένα μισάωρο κουβεντούλα. Κέρδιζα σοφία χωρίς να έχω τη γνώση εκείνη τη στιγμή ότι την κέρδιζα. Χρειάστηκε να περάσουν αρκετά χρόνια πια για να καταλάβω τι εννοούσε ο φίλος μου ο κυρ – Γιάννης.

Κοιτάζω πίσω συχνά, βλέπω σε όνειρα τον παλιό μου εαυτό χωρίς ωστόσο να ζω στο παρελθόν. Ποιος ήμουν και ποιος έγινα. Είναι φορές  που βουρκώνω από περηφάνια για το εγώ μου, κι άλλες που περπατώ στο δρόμο και νιώθω σαν μικροσκοπικό πραγματάκι. Μάλλον έμεινα πολύ καιρό σε ετούτη την πόλη και την έμαθα τόσο καλά όσο κι εκείνη με ξέρει. Όπου και να κοιτάξω εδώ, βρίσκω κομμάτια από εμένα. Στο δάσος, στη θάλασσα, στα γήπεδα, τα σχολεία, στην ακρογιαλιά, στην πλατεία. Παντού κομμάτια μου ζωντανά και μερικά τόσο πεθαμένα που τρομάζουν.

«Η ζωή πολλές φορές είναι σαν μια ψευδαίσθηση..». Δεν ξέρω αν ήθελε να χρησιμοποιήσει αυτή τη λέξη ο φίλος μου και το κακό είναι ότι δεν μπορώ να τον ρωτήσω πλέον. Σίγουρα είναι κάτι που δεν μαθαίνεται η ζωή καλέ μου φίλε, ίσως και να είχες δίκιο. Δεν είναι ποδήλατο να εκπαιδευτείς άπαξ, δεν είναι μάθημα ιστορίας ούτε μαθηματικά. Είναι όνειρο και κάπου – κάπου ουτοπία. Από το μυαλό μας εξαρτάται τι από τα δύο θα υπερισχύσει. Τα έχω βιώσει και τα δύο, τα βιώνω και τα δύο.

Περπατώντας σήμερα στους άδειους δρόμους θυμήθηκα ποιος ήμουν και ποιος έγινα. Μη με ρωτήσετε, δεν έχω απάντηση. Είναι από τις φορές που δεν ένιωσα τίποτα. Ούτε περηφάνια ούτε μικρό πραγματάκι. Το μόνο δεδομένο πως είναι πολλά τα χρόνια του αγώνα, και είναι κάπως κουραστικά να περπατάς μέσα σε αυτά πάντοτε όρθιος.

#Ημερολόγιο καραντίνας

Γράφει ο Σ.Ν “Chinaski”

Επηρρεασμένος βαθύτατα από το ψυχογράφημα της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου που παρακολούθησα απόψε.

Όσοι σε πλήγωσαν, όσοι σε πρόδωσαν… ήταν όλοι δάσκαλοί σου

Όσοι σε πλήγωσαν, σε παράτησαν εν μια νυκτί, σε κορόιδεψαν και σε πρόδωσαν. Όσοι τους έδωσες αλόγιστα ό,τι πιο πολύτιμο είχες, και το μεταχειρίστηκαν τελικά σαν να τους χάρισαν μια δωρεάν εφημερίδα στο δρόμο, την οποία χωρίς καν να διαβάσουν, έβαλαν κάτω στη σακούλα σκουπιδιών για να μη τρέχει. Χρόνος, αγάπη, σκέψη, ενέργεια, βοήθεια, αγκαλιά, ζεστασιά και φροντίδα, όλα για το τίποτα λες.

Όσοι σε ταλαιπώρησαν, σε αμέλησαν, σε σύγκριναν και σε μείωσαν, και χωρίς να σε εκτιμήσουν, σου γύρισαν υπεροπτικά την πλάτη ή απλά αδιαφόρησαν. Σε όσους καταλογίζεις πως ζητιάνεψες ψίχουλα ή ένα κοκκαλάκι για να γλύφεις από την προσοχή τους. Σε όσους τριτοτέταρτους όπως οριοθετείς, χρεώνεις πως ανέβασες σε θρόνους ενώ ήταν για τους σταύλους και τα χωράφια (τίποτα κακό σε αυτά), σε όσους έδωσες μέχρι και τον δικό σου θρόνο και το εσωτερικό σου παλάτι. Μέχρι και το είναι σου που τώρα στέρεψε και τρεμοπαίζει σαν κερί, κι ακόμα αναρωτιέσαι το γιατί.

Ναι, σε επίπεδο προσωπικότητας το κάρμα που αντιστοιχεί στον βαθμό της θλίψης κι απόγνωσής που σου προκάλεσαν, δεν πρόκειται να το γλυτώσουν σε καμία περίπτωση. Μα σε επίπεδο ψυχής, ήταν όλοι τους δάσκαλοί σου. Ή αν θες κομπάρσοι στο παιχνίδι της ζωής και στα προσυμφωνημένα σενάρια της γνώσης, εξέλιξης και αναβάθμισής σου, που δέχτηκαν να παίξουν αυτούς τους δύσκολους κι άκαρδους εγωιστικούς ρόλους, τόσο ασυνείδητα όσο κι υποσυνείδητα. Αυτή η σκέψη (όπως λέμε στο life coaching: reframing ή αναπλαισίωση) δεν έχει σκοπό να τους “αθωώσει”, αλλά να στρέψει όλη την προσοχή σου από αυτούς, σε εσένα. Έτσι και μόνο, θα μπορέσεις να πάρεις την ευθύνη και κατ’ επέκταση την δύναμή σου πίσω.

Θα μου πεις εγώ τι φταίω που τα έκανα όλα τέλεια ή προσπάθησα ή κουβαλούσα μόνος μου τη σχέση και τραβούσα ακούραστα το κουπί μέχρι που η βάρκα πήγε τόσο μακριά; Ο άλλος έφυγε με ένα ταχύπλοο που τον περίμενε, κι εγώ έμεινα μόνος στο σκοτεινό πουθενά του απέραντου ωκεανού μακριά από κάθε στεριά κι άνθρωπο και ζώο. Τι φταίω;

Δύο ερωτήσεις: Ποιο ήταν το δικό σου μερίδιο ευθύνης; Μα κι αν σου φέρθηκε έτσι, εσύ γιατί έμεινες; Γιατί δεν έφυγες όταν μπορούσες; Γιατί έτσι ακριβώς συμπεριφέρθηκες εσύ στον εαυτό σου. Κι οι άλλοι, μας συμπεριφέρονται όπως ακριβώς τους επιτρέπουμε. Τι δεν καταλαβαίνεις; Αυτό που βίωσες ήταν απλά μια αντανάκλαση και προβολή της δικής σου συμπεριφοράς. Όχι προς τον άλλον, αλλά προς τον ίδιο σου τον εαυτό σου.

«Με παράτησε» «Μα εσύ σε παράτησες»
«Με εγκατέλειψε» «Μα εσύ σε εγκατέλειψες»
«Δε με αγάπησε» «Μα εσύ δεν σε αγάπησες»
«Δε με φρόντισε» «Μα εσύ δε σε φρόντισες»
«Αδιαφόρησε» «Μα εσύ αδιαφόρησες για σένα»
«Έβαζε άλλους για προτεραιότητα» «Μα κι εσύ τι έκανες σε σχέση με τον εαυτό σου;»

Δες: Αν κάποιος δεν σου αναγνωρίζει ή δεν βλέπει την αξία σου, αν εσύ ξέρεις την αξία σου, γιατί μένεις; Επειδή αυτό ίσως αλλάξει στο αύριο; Αν προσπαθήσεις λίγο ακόμη; Πόσο ακόμη; Και μέχρι τότε τι γίνεται; Αδιαφορείς και σε βάζεις δεύτερη προτεραιότητα. Εσύ παράτησες εσένα. Εσύ δε σε φρόντισες. Εσύ δεν σε αγάπησες και σε σκόρπισες σε μέρη που δεν ήταν για σένα. Από εξάρτηση, αδυναμία, ανάγκη, όχι από καθαρή αγάπη και επιλογή. Οφείλεις σε σένα να το εξομολογηθείς και να το παραδεχτείς.

Πρέπει να καταλάβεις, ότι το επίπεδο πόνου κι όλων αυτών των αρνητικών συναισθημάτων που νιώθεις, δεν είναι τίποτε άλλο από το επίπεδο και βαθμό που άφησες εσένα. Ανεβαίνουμε συνειδητότητα κι εκεί που πάμε, θα χρειαστούμε άλλες αντιλήψεις και πεποιθήσεις. Αυτά θα είναι τα εισιτήρια μας, ούτε οι τσάντες, ούτε τα αμάξια, ούτε τα καλοδουλεμένα σώματα, μόνο οι εσωτερικές αρετές και ποιότητες. Τίποτε άλλο.

Η ήρα θα χωρίσει από το σιτάρι, κι αυτή τη φορά σ’ αυτό το “άλμα”, τα χλωρά δεν θα καούν με τα ξερά. Ο καρχαρίας ακολουθεί τη φύση του, αν εσύ έχεις ανοιχτή πληγή, ο καρχαρίας θα μυριστεί το αίμα και θα επιτεθεί στο αδύναμό σου σημείο. Όχι ό,τι πιο ευχάριστο, αλλά αφού δε το φροντίζεις, θα έρθει με τον τρόπο που ορίζει η νομοτέλεια να στη δείξει, και συνήθως να στην κάνει ακόμα μεγαλύτερη παίρνοντας και επιπλέον κομμάτια μαζί του όσο δε τον απωθείς. Δεν είμαστε όλοι θεραπευτές, ούτε και δελφίνια.

Όμοια με όμοια λοιπόν, και “όμοιος ομοίω αεί πελάζει” όπως αναφέρει κι ο Πλάτωνας στο Συμπόσιο. Το οποίο δεν αναφέρεται πάντα στο σύνολο, αλλά και στα επιμέρους στοιχεία που προκαλούν έλξη προς και από την κάθε μεριά.

Καθώς αναγνωρίζεις το μερίδιό σου αλλά σιγά σιγά και την αξία σου, μαθαίνοντας να σε αγαπάς να σε φροντίζεις και να σε προστατεύεις, θα δεις πως άνθρωποι θα αρχίσουν να εξαφανίζονται από την πραγματικότητά σου, ενώ παράλληλα με μαγικό τρόπο, θα δίνουν τη θέση τους σε νέους, πιο συμβατούς με τον νέο εσωτερικό σου ρυθμό και μελωδία.

Δεν περιγράφεται η επίγνωση παρά μόνο βιώνεται, κι όταν είσαι εκεί ή πλησιάζεις, απλά θα το καταλάβεις, όχι με το νου, αλλά με την καρδιά. Την μόνη πυξίδα που δεν απομαγνητίζεται από καμία καταιγίδα ή ηλεκτρονικό παλμό, σαν ένας αέναος εσωτερικός μουσικός βηματοδότης.

Κι αν ποτέ σου εμφανιστούν ξανά τέτοιοι άνθρωποι και σε πλησιάσουν, θα είναι απλά σαν μικρά τεστ υπενθύμισης για να μη παρεκκλίνεις ξανά. Τώρα ξέρεις. Ευχαρίστησέ τους, κι απελευθέρωσέ τους να πάνε “σε μέρη που είναι για εκείνους φτιαγμένα”. Όμοια με όμοια. Εσύ, έχεις μια άλλη πορεία πια.

Πηγή: enallaktikidrasi.com

Συγγραφέας: Αθανάσιος Στεργίου

«Κατά πάσα πιθανότητα η πανδημία θα επιστρέψει το φθινόπωρο» τονίζει ο Μητσοτάκης

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης εκτίμησε ότι η πανδημία του κορονοϊού είναι πολύ πιθανό να ξαναχτυπήσει την Ελλάδα το ερχόμενο φθινόπωρο, ενώ παραδέχτηκε ότι «παρότι έχουμε καταφέρει και έχουμε προσθέσει κρεβάτια εντατικής με μεγάλη ταχύτητα, εξακολουθούμε να υπολειπόμαστε του ευρωπαϊκού μέσου όρου». Δήλωσε ότι για αυτό τον λόγο θα πρέπει να προστεθούν ακόμα 500 κλίνες Μονάδων Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ).

Σε τηλεδιάσκεψη με τον πρόεδρο του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματος «Σταύρος Νιάρχος», ο Κυριάκος Μητσοτάκης δήλωσε ότι η πανδημία του κορονοϊού κατά πάσα πιθανότητα θα χτυπήσει ξανά την Ελλάδα το ερχόμενο φθινόπωρο και για τον λόγο αυτό είναι σημαντικό να προστεθούν νέες κλίνες ΜΕΘ, καθώς η χώρα υπολείπεται σε σχέση με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.

«Ξέρουμε ότι, κατά πάσα πιθανότητα, αυτή η πανδημία θα επιστρέψει το φθινόπωρο. Και γνωρίζουμε επίσης πάρα πολύ καλά ότι ξεκινήσαμε να αντιμετωπίζουμε αυτή την κρίση από μία συνθήκη σαφέστατα υποδεέστερη άλλων χωρών ως προς τα κρεβάτια εντατικής θεραπείας. Παρότι έχουμε καταφέρει και έχουμε προσθέσει κρεβάτια εντατικής με μεγάλη ταχύτητα, εξακολουθούμε να υπολειπόμαστε του ευρωπαϊκού μέσου όρου», ανέφερε ο πρωθυπουργός και πρόσθεσε πως θα χρειαστεί να προστεθούν 500 νέα κρεβάτια, πέρα απ´όσα έχουν προστεθεί έως σήμερα.

Παράλληλα, στάθηκε στην «ασυνήθιστη για τα δεδομένα της χώρας συμμόρφωση και αίσθηση εθνικής αποστολής» που έχουν επιδείξει οι πολίτες, επισημαίνοντας πως χρειάζεται ετοιμότητα για την επόμενη φάση και όχι εφησυχασμός. «Επειδή υπήρξε μία, θα έλεγα, ασυνήθιστη για τα δεδομένα της χώρας συμμόρφωση και αίσθηση εθνικής αποστολής, τα έχουμε πάει πολύ καλύτερα από ό,τι πολλές άλλες χώρες στην αντιμετώπιση της πανδημίας, τουλάχιστον σε πρώτο χρόνο» και τόνισε: «Αυτό, όμως, αυξάνει τις υποχρεώσεις να είμαστε έτοιμοι για την επόμενη φάση».

Πηγή: thepressproject.gr

Δεν είναι η Μαρία Αντουανέτα..

Η κυβέρνηση Γεωργιάδη έδωσε (για την ακρίβεια ακόμα δεν έχει δώσει!!!!) 800 ευρώ για 45 μέρες σε χιλιάδες εργαζόμενους στους οποίους οι εργοδότες επέβαλαν αναστολή σύμβασης. Ζήτησαν από ολόκληρες οικογένειες να ζήσουν με 533 ευρώ το μήνα, χωρίς να «παγώσουν» τους λογαριασμούς ρεύματος, νερού, τηλεφώνου, φυσικού αερίου κ.α.

Την ίδια ώρα σε εκατοντάδες χιλιάδες μακροχρόνια ανέργους και στους εργαζόμενους με μπλοκάκια δεν έδωσαν ούτε αυτά τα λιγοστά χρήματα γιατί πιθανά να υπέθεσαν ότι αυτοί ζουν και με αέρα…

Σήμερα και ενώ μεγάλο τμήμα του ελληνικού λαού δίνει ένα καθημερινό αγώνα επιβίωσης, ενώ πάνω από 41.000 ήταν οι απολύσεις μέσα στον Μάρτη, ο υπουργός που το χαρτοφυλάκιό του φέρει με τον τίτλο της …Ανάπτυξης βγήκε να πουλήσει και πνεύμα. Να κάνει εξυπνακισμούς.

Συγκεκριμένα ο Άδωνις Γεωργιάδης σ’ ένα φραστικό κρεσέντο που θα το ζήλευε και η Μαρία Αντουανέτα δήλωσε σε τηλεοπτική εμφάνιση του: «Κι εγώ σας λέω, λοιπόν, ότι με έναν μαγικό τρόπο στέλνουμε στο σπίτι κάθε Έλληνα και κάθε Ελληνίδας 5.000 ευρώ. Τι θα τα κάνει μπορείτε να μου πείτε; Ταξίδια δεν μπορεί να πάει, σε εστιατόρια δεν μπορεί να πάει, σε κατάσταση να πάει να ψωνίσει δεν μπορεί να πάει. Τι  να την κάνει τη ρευστότητα;».

— Παρέμβαση δημοσιογράφου: «Για τρόφιμα». 

— Άδωνις Γεωργιάδης: «Ωραία. Πόσο θα φάει πια; 300 κιλά…».

Όχι, Γεωργιάδη, δεν θα φάνε «300 κιλά». Δεν ζητάνε «παντεσπάνι» Γεωργιάδη. Να επιβιώσουν με αξιοπρέπεια ζητάνε…

Αλλά για τους Γεωργιάδηδες αυτά είναι ψιλά γράμματα. Εξάλλου η αγωνία του υπουργού Ανάπτυξης και Επενδύσεων είναι άλλη, δηλωμένη και διατυπωμένη (εδω): «Πώς θα ζήσουν οι τράπεζες;»

Οσο για αυτή την σύγχρονη “Μαρία Αντουανέτα” του πολιτικού μας βίου, που δεν αντιλαμβάνεται γιατί οι άνθρωποι χρειάζονται χρήματα για να επιβιώσουν εν μέσω πανδημίας, αλλά ο ίδιος διαφημίζει – εν μέσω πανδημίας – τα… φτηνά δίδακτρα στα φροντιστήριά του και τις “σχολές” του (αλήθεια, τι τα θέλει τα λεφτά εν μέσω πανδημίας;), δείτε τις δηλώσεις του στο παρακάτω βίντεο μετά το 1.15:

Πηγή: imerodromos.gr

Για τη ζωή σου επρόκειτο..

Ύστερα από δέκα ολόκληρα χρόνια μνημονίου όπως πολύ εύκολα αναφέρουμε όλοι, καλώς να μα έρθεις νέο μνημόνιο! Γιατί θα μας έρθεις, σε συνηθίσαμε. Κι έτσι, όταν θα έχουμε καταφέρει πια να κερδίσουμε τον αόρατο εχθρό (ιός), θα έχουμε πάλι κάτι να ασχολούμαστε. Δεν πρόκειται να βαρεθούμε ποτέ σε ετούτη τη γωνιά της γης κι εσύ κακομοίρη μου, που ήσουν νέος και φρεσκάτος όταν ξεκίνησε η λιτότητα, θα καταλήξεις αν τα καταφέρεις σαν ζαρωμένη ρώγα σταφυλιού εκεί γύρω στη μέση ηλικία. Τόσα χρόνια θα σου φαίνονται, όπως συμβαίνει ήδη για τα προηγούμενα, σα να ήπιες ένα γρήγορο -take away- φλιτζανάκι καφέ.

Δεν θέλω να σε στενοχωρήσω μα δεν ήταν τελικά ένα φλιτζανάκι καφέ αυτό που “ήπιες” φίλε, ούτε αυτό που θα “πιείς” στο μέλλον. Για τη ζωή σου επρόκειτο..