Στο φουλ ο σχεδιασμός για την “Μπάρτσα” της Γ’ Εθνικής – Το πρόγραμμα των φιλικών

Η Μπάρτσα επέστρεψε στις Εθνικές κατηγορίες ύστερα από μερικές δύσκολες σεζόν στα τοπικά πρωταθλήματα. Η επιστροφή ήταν σίγουρα κάτι που χαροποίησε του πολυάριθμους της φίλους σε ολόκληρο το Νομό και πλέον, αυτό που απομένει, είναι ο σχεδιασμός για τη νέα σεζόν να είναι όσο πιο καλύτερος γίνεται. Έτσι και με τον κόσμο της παρέα θα έχει κάθε δικαίωμα να ονειρεύεται μια καλή παρουσία στην Γ’ Εθνική έτσι όμως μας είχε συνηθίσει στο παρελθόν.

Σημαντικές προσθήκες λοιπόν έχουν ήδη ανακοινωθεί από την διοίκηση του συλλόγου. Πάμε να δούμε αναλυτικότερα:

  • Τον Δημήτρη Βελέντζα απέκτησε η “Μπάρτσα”. Σημαντική η προσθήκη του Κορίνθιου αμυντικού με εμπειρία από Γ’ Εθνική και παρουσία σε ΑΟ Ζευγολατιό και Πέλοπα Κιάτου.
  • Ο Αλέξης Παινέσης θα φορέσει τα χρώματα της ιστορικής ομάδας του Ισθμού την ερχόμενη σεζόν. Με εμπειρίες από τις εθνικές κατηγορίες, ο πρώην αρχηγός του ΑΟ Ζευγολατιού, με παρουσία στον ΑΟ Λουτράκι αλλά και στον Πέλοπα Κιάτου την περασμένη σεζόν, έχει όλες τις δυνατότητες και σαν Κορίνθιος να δώσει το κάτι παραπάνω.
  • Τον Αποστόλη Φυσαράκη ανακοίνωσε ο ΠΑΣ Κόρινθος. Πρόκειται για αθλητή με εμπειρία από ομάδες όπως ο Βύζας Μεγάρων, ο ΑΟ Ζευγολατιού, ο Αστέρας Βλαχιώτη, που μπορεί να βοηθήσει τον σύλλογο στο νέο ξεκίνημα.
  • Με σπουδαία εμπειρία από μεγάλα πρωταθλήματα, ο Ανδρέας Χατζηλιόντας είναι από τις πρώτες κινήσεις που πραγματοποίησε η Μπαρτσα. Εθνικός Πειραιώς, ΑΕ Λάρισα, Καστορία, Ιάλυσος Ρόδου είναι μερικοί από τους συλλόγους που έχει περάσει και πλουτίζουν το βιογραφικό του.
  • Ο Θεοφάνης Ντουντούμης που έχει ξαναφορέσει κορινθιακή φανέλα, και αυτή ήταν του Ισθμιακού, αλλά και με πέρασμα από Πανερυθραϊκό και Ολυμπιακό Γυθείου, έρχεται να δώσει ακόμη μια λύση κάτω από τα δοκάρια των Κορίνθιων για τη νέα σεζόν.
  • Ο Σιγάλας Ιωάννης είναι ένα ακόμη μεταγραφικό απόκτημα για την Κόρινθο στην μεταγραφική περίοδο που διανύουμε. Προηγούμενες ομάδες ο Ατρόμητος Πειραιά, ΑΟ Ζευγολατιού, Μανδραϊκός και Απόλλων Σμύρνης.

Σε άλλα νέα τα εισιτήρια διαρκείας για την ερχόμενη σεζόν έχουν ήδη κυκλοφορήσει και ανακοινώθηκε επίσης το πρόγραμμα των φιλικών για την θερινή προετοιμασία.

11/8 Σάββατο – ΠΑΣ Κόρινθος – Παννεμεατικός
19/8 Κυριακή – Παναργειακός – ΠΑΣ Κόρινθος
22/8 Τετάρτη – ΠΑΣ Κόρινθος – ΑΟ Ζευγολατιού
25/8 Σάββατο – ΠΑΣ Κόρινθος – Πανελευσινιακός 

ΣΕΠΤΈΜΒΡΙΟΣ

1/9 Σάββατο – ΠΑΣ Κόρινθος – Φωστήρας
9/9 Κυριακή – ΠΑΣ Κόρινθος – Αήττητος Σπάτων
15/9 Σάββατο – ΠΑΣ Κόρινθος – ΑΟ Λουτράκι

Φρέσκο προπονητικό τιμ, παρέμειναν οι αρχηγοί, στις 5/8 η προετοιμάσια για Πέλοπα Κιάτου

Το καλοκαίρι κυλάει για τα καλά κι έπειτα από το τέλος του Μουντιαλ της Ρωσίας, σειρά έχουν πάρει τα εγχώρια ποδοσφαιρικά νέα. Βέβαια, μεγαλύτερη σημασία έχουν για εμάς τα νέα του τοπικού μας ποδοσφαίρου. Θα ξεκινήσουμε από την Δυτική Κορινθία που είναι η βάση μας και τον Πέλοπα Κιάτου.

Οι Πελοπίδες επιστρέφουν ύστερα από ένα χρόνο στην Α’ τοπική κατηγορία ποδοσφαίρου και έχουν ήδη μπει στον μεταγραφικό τους σχεδιασμό. Η εμπειρία της χρονιάς που πέρασε στην Γ’ Εθνική κατηγορία είναι ικανή για να οδηγήσει τους ανθρώπους του συλλόγου με ασφάλεια στο μέλλον και τη νέα σεζόν

Τα σημαντικά νέα έχουν να κάνουν με τις ανανεώσεις των αρχηγών του συλλόγου. Οι  Παπαβασιλείου, Πράττος και Μπούκης θα παραμείνουν και τη νέα σεζόν στο Κιάτο και θα ηγηθούν των προσπαθειών των ερυθρόλευκων.

Σημαντικές αλλαγές στο προπονητικό τιμ καθώς ο Γιώργος Καρσιώτης έρχεται με πολύ όρεξη να αναλάβει την τεχνική ηγεσία, με βοηθούς τους Παναγιώτη Παναγόπουλο και Γιώργο Καραγκούνη.

Η περίοδος της θερινής προετοιμασίας του Πέλοπα ξεκινά και επίσημα στις 5 Αυγούστου.

Κάπως έτσι μεγαλώσαμε τις δεκαετίες του 80′ και 90’…

Είναι παλιό, αλλά πάντα επίκαιρο. Βλέποντας τα σημερινά παιδιά να «χάνονται» σε εικονικούς κόσμους μέσα από κάποια οθόνη, να επικοινωνούν μέσω chat rooms και να θωρακίζονται απέναντι στις αρρώστιες με ένα σωρό χημικά φάρμακα, αναπολούμε τα δικά μας παιδικά χρόνια. Οι «κανόνες» ήταν πιο χαλαροί, οι φόβοι σχεδόν ανύπαρκτοι. Tα παιχνίδια επικίνδυνα αλλά άκρως διασκεδαστικά και οι φίλοι πραγματικοί. Το παρακάτω κείμενο αλιεύσαμε από την ιστοσελίδα apotis4stis5.com….

«H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε… Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή, περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να…μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.. Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά…..

Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένες από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες. Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση.. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μας βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάζαμε τα κόκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους». Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα.

Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα.. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντας μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι. Δεν είχαμε Playstation, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους.. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε.. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα… μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα.. Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου.

Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε; Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι.. Τι φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ.. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας « ; ) : D : P ». Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε.

Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»… συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί…»!…

Ο Ερνέστο Σάμπατο και η ζωή ως αλγόριθμος

«Έχει κάποιο νόημα η ζωή; Τι σημαίνει ο θάνατος; Είμαστε μία αιώνια ψυχή ή απλώς μία συσσώρευση μορίων από αλάτι και χώμα; Υπάρχει Θεός ή δεν υπάρχει; Αυτά είναι σίγουρα σημαντικά προβλήματα. Όλα τα υπόλοιπα, όπως ο νόμος της βαρύτητας, η ατμομηχανή, οι δορυφόροι του Δία, ως και ο κύριος Καντ με τις περιβόητες κατηγορίες του, σωστά λέει ο Καμύ, είναι στο βάθος ένα παιχνίδι για μικρά παιδιά.

Στο διάβολο η καθαρή σκέψη και η οικουμενικότητα των νόμων της! (…) Τι σημασία έχει αν η Καθαρή Σκέψη είναι οικουμενική και αφηρημένη, όταν Αυτός-που-διαλογίζεται δεν είναι ένας θεός, αλλά ένας φουκαράς που ξέρει ότι πρόκειται να πεθάνει και ότι από αυτόν το δικό του σαρκικό θάνατο δεν θα μπορέσει να τον σώσει ο Καντ με όλες του τις κατηγορίες; Τι σόι είναι αυτή η περίφημη γνώση που μας αφήνει μόνους απέναντι στο θάνατο;».

Διερωτήσεις ενός φυσικού επιστήμονα που τολμά να κοιτάξει κατευθείαν τον ήλιο και το θάνατο, βιώνοντας το γεγονός του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου ως την «κρίση ολόκληρου του πολιτισμού που βασίζεται στον ορθό λόγο και τη μηχανή».

Ο Ερνέστο Σάμπατο βιώνει την οικουμενική κρίση ως βαθιά προσωπική· το 1938, θα βρεθεί στα πρόθυρα της τρέλας και αηδιασμένος από τον τεχνικό πολιτισμό, όπως λέει ο ίδιος, θα φύγει, με τη γυναίκα του και το παιδί τους, «από τη φωτεινή πόλη με τους πύργους -όπου βασιλεύουν η βεβαιότητα και η τάξη- προς αναζήτηση μιας ηπείρου γεμάτης κινδύνους, όπου κυριαρχεί η εικασία».

Σε μια καλύβα στην οροσειρά της Κόρντοβας, αυτός ο θαυμαστής του Αρτό, αντί να αυτοκτονήσει ή να τρελαθεί, καταβυθίζεται στη συγγραφή και την απελπισμένη διερεύνηση της αλήθειας, της βαθιάς και πλούσιας σε αντιφατικότητα πραγματικότητας, καθώς και στην αναζήτηση της σωτηρίας της ανθρώπινης ύπαρξης. Από πού θα έρθει όμως αυτή; Από τους ήρωες σαν τον Τσε Γκεβάρα, από τους ποιητές σαν τον Ρεμπό και τον Χέλντερλιν, από τους καλλιτέχνες σαν τον Βαν Γκογκ, τον Γκόγια και τον Μπραμς, απαντά ο ρομαντικός και βιωματικά αναρχικός Ερνέστο Σάμπατο.

Το ξόδι της αυστηρής επιστήμης

Το «Ον και το Σύμπαν», που θα γράψει χαμένος στα βουνά, είναι η επανάθεση της προβληματικής για την ανθρώπινη ύπαρξη, όπως συμβαίνει στις εποχές που μια συγκεκριμένη θέαση του κόσμου χάνεται και όλα μοιάζουν εκ νέου ανοίκεια και ο άνθρωπος μένει άστεγος και μόνος, είναι το «αντίο» του Σάμπατο στη φυσική, ο επικήδειος της μαθηματικοποιημένης σκέψης που εξοβελίζει ό,τι είναι ανθρώπινο, όπως τα συναισθήματα, τα πάθη και τις αντιφάσεις της τραγικής γνώσης· είναι το ξόδι της αυστηρής επιστήμης που ομνύει στην ποσότητα και τους αριθμούς, θεωρώντας ψευδαίσθηση ό,τι δεν μπαίνει στη ζυγαριά της, όπως οι ηθικές αξίες, η συγκίνηση και το πάθος της ζωής· είναι η πλήρης εναντίωση στην επιστήμη-μαγεία και στη νέα λαϊκή θρησκεία της «Αφαίρεσης», βάσει της οποίας θα επέλθει, δήθεν, η συλλογική ευημερία και η ενοποίηση ανθρώπων και λαών μέσω της επιστήμης, ενώ στην πραγματικότητα αυτή χρησίμευσε μόνο για την αμοιβαία καταστροφή, για τις γκιλοτίνες και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης που χρησιμοποίησαν όλοι αυτοί «που θεωρούνται λάτρεις της Ανθρωπότητας».

Όπως ο Πασκάλ, που εγκατέλειψε τα μαθηματικά για να γίνει στο τέλος μυστικιστής, έτσι και ο Σάμπατο από φυσικός θα γίνει λογοτέχνης. Αλλά πριν γίνει η μετάβαση αυτή και «η μεταμόρφωση των πεποιθήσεών του», θα εντοπίσει την αιτία των δεινών του σύγχρονου ανθρώπου στον «Τζένγκις Καντ, (αυτόν τον) βάρβαρο κατακτητή και Γερμανό φιλόσοφο».

Η σημερινή κρίση, έγραφε ο Ερνέστο Σάμπατο στις αρχές της δεκαετίας του 40, δεν είναι μόνο κρίση του καπιταλιστικού συστήματος, αλλά μιας αντίληψης για τη ζωή και τον άνθρωπο που εμφανίστηκε στη Δύση με την Αναγέννηση και η οποία δημιουργήθηκε από τρεις αντινομίες: ενα ατομικιστικό κίνημα που κατέληξε στη μαζικοποίηση, ένα νατουραλιστικό κίνημα που κατέληξε στη μηχανή και ένα ανθρωπιστικό κίνημα, που κατέληξε στην απανθρωποποίηση. Και οι τρεις περιπτώσεις δεν είναι παρά όψεις της μέγιστης αντίφασης που είναι η απανθρωποποίηση της ανθρωπότητας και η οποία είναι το αποτέλεσμα δύο δυναμικών, αμοραλιστικών δυνάμεων: του χρήματος και του ορθού λόγου.

Με άλλα λόγια, μόλις η αστική τάξη φτάνει στη φάση της επιστήμης, χρειάζεται ένα ορθολογικό και αφηρημένο σχήμα, για να συνδέσει τα γεγονότα κι έτσι ιδιοποιείται το θέμα της Αφαίρεσης. Το Χρήμα και ο Ορθός Λόγος θα παραχωρήσουν την κοσμική εξουσία στον άνθρωπο, χάρη στην Αφαίρεση. Από τα ευκόλως αντιληπτά «μήλα του Νεύτωνα» φθάνουμε στους ακατάληπτους τανυστές και τις γεωδαισιακές του Αϊνστάιν, από το συγκεκριμένο προϊόν, όπως ένα δημητριακό, στην ισχύ του χρηματιστή που δεν έχει δει ποτέ του ένα κόκκο σταριού· οι λογάριθμοι θα αντικαταστήσουν τα ρόπαλα και οι συναλλαγματικές τις ράβδους χρυσού.

Αλλά το παράδοξο είναι ότι, ενώ η τεχνική και ωφελιμιστική όψη της θετικής επιστήμης προέρχεται από την ίδια την αστική τάξη, η θεωρητική της πλευρά, η ιδέα δηλαδή για μια ορθολογική οργάνωση του Σύμπαντος, προέρχεται από την Εκκλησία και συγκεκριμένα το σχολαστικισμό.

Η διαπλοκή που προκύπτει έχει ως αποτέλεσμα όλα τα αρχικά θέματα να περιπλακούν, πλέον, με τέτοιο τρόπο ώστε να μη διακρίνονται ευκρινώς οι πρακτικές ανησυχίες από τις μεταφυσικές, ο Πλάτωνας από τον Αριστοτέλη και η σχολαστική ξηρασία από τη συγκεκριμένη διαίσθηση.

Οι θεμελιωτές της θετικής επιστήμης από τον απέραντο πλούτο του υλικού κόσμου απομόνωσαν μόνο «τα ποσοτικά μετρήσιμα μεγέθη» και έτσι ό,τι δεν δύναται να υπολογιστεί με βάση τη μάζα, το βάρος, το γεωμετρικό σχήμα, τη θέση και την ταχύτητά του θα βρεθεί έξω από τη σφαίρα του πραγματικού. Με αυτό τον τρόπο σχηματίσθηκε η πεποίθηση ότι η φύση «είναι γραμμένη με μαθηματικούς χαρακτήρες», ενώ στην πραγματικότητα δεν πρόκειται για τη φύση, αλλά για τη μαθηματική δομή της. Ετσι, η «μαθηματική γλώσσα», αντί να εκφράσει τον απέραντο πλούτο της φύσης, εξέφρασε εν τέλει το «πυθαγόρειο φάντασμά της», σύμφωνα με το οποίο ένας εκ γενετής κωφάλαλος μπορεί να απολαύσει μια μουσική εξετάζοντας την παρτιτούρα της.

Οι συγκινήσεις, τα συναισθήματα, τα βιώματα και οι μεταφυσικές αγωνίες, ο έρωτας και η ομορφιά έγιναν παγωμένα σύνολα ημιτόνων, λογαρίθμων και τριγώνων, για να εξοβελιστούν, τελικά, στο χώρο των αυταπατών από τη, «φυσικο-μαθηματικής νοοτροπίας», φιλοσοφία του Καρτέσιου, κατά την οποία ο άνθρωπος θα μπορεί να ζει μόνο «με την παρότρυνση της νόησης»!

Η ελεύθερη βούληση κατέστη ψευδαίσθηση οφειλόμενη «στην άγνοια των άπειρων αιτιών που διέπουν την κίνηση του Παγκόσμιου Ρολογιού» και έτσι ο «μηχανικός ντετερμινισμός» επεκτάθηκε και στην ανθρώπινη ψυχή. Εν τέλει, ο Ορθός Λόγος, αυτή η κινητήρια δύναμη της επιστήμης, για να «δει» και να κατακτήσει το Σύμπαν εκτόπισε παντελώς το Εγώ και γέννησε μια νέα ανορθολογική πίστη, καθώς ο άνθρωπος, χαμένος μέσα στο χάος των αφηρημένων συμβόλων, αντικατέστησε την κατανόηση με το θαυμασμό της νέας μαγείας. Η ζωή έγινε ένας αλγόριθμος.

Στον 20ό αιώνα, γράφει ο Σάμπατο στο «Άνθρωποι και γρανάζια», που είναι η δεύτερη συλλογή δοκιμίων του (1951), ο κόσμος θα φτάσει στις έσχατες συνέπειες του τεχνολατρικού πολιτισμού, καθώς «η αφαιρετική ενοποίηση», που οδήγησε «στο μαθηματικό φάντασμα της πραγματικότητας», καταλήγει τώρα στη «φαντασιακή κοινωνία» που αποτελείται από «ανθρώπους-πράγματα», ενώ από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης θα προσφερθεί η ψευδαισθησιακή, «συλλογική πραγματοποίηση του Μεγάλου Ονείρου» που θα ενταφιάσει τον αναγεννησιακό άνθρωπο και θα αφήσει στη θέση του τον «άνθρωπο-εξάρτημα».

Συμφιλίωση με την κοινότητα

Αλλά ο άνθρωπος δεν είναι ούτε μαριονέτα ούτε πιόνι, αλλά ούτε και κάτι που είναι μόνο αφηρημένο: «το ανθρώπινο είναι κάτι παραπάνω από αυτό: είναι το αφηρημένο και το συγκεκριμένο, το ορθολογικό και ανορθολογικό, η μηχανή και η φύση, η επιστήμη και η Τέχνη»· η λογική ισχύει για τις στατικές οντότητες και όχι για τη ζωή που είναι μια μόνιμη μεταμόρφωση και συνεπώς μια μόνιμη άρνηση. Και η ελπίδα, σήμερα, βρίσκεται στον αγώνα για μια νέα σύνθεση: «όχι μια απλή ανάσταση του ατομικισμού, αλλά τη συμφιλίωση του ατόμου με την κοινότητα· όχι τον εκτοπισμό του ορθού λόγου και της μηχανής, αλλά στον αυστηρό περιορισμό στα εδάφη που τους αναλογούν (…) Το βασίλειο του ανθρώπου δεν είναι ο στενόχωρος και αγχωτικός χώρος του ίδιου του εγώ, ούτε η αφηρημένη κυριαρχία της συλλογικότητας, αλλά εκείνη η ενδιάμεση ζώνη στην οποία συνηθίζουν να λαμβάνουν χώρα ο έρωτας, η φιλία, η κατανόηση, η συμπόνια. Μόνο η παραδοχή αυτής της αρχής θα μας επιτρέψει να θεμελιώσουμε αυθεντικές κοινότητες, αντί για κοινωνικές μηχανές».

***

Πηγή: Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα Ελευθεροτυπία (Βιβλιοθήκη) στις 07/09/2001

Το είδαμε: artinews

Αντικλείδι , https://antikleidi.com

Οσκαρ Ταμπάρες: Ο γηραίος δάσκαλος με τις πατερίτσες και την υπέροχη “Σελέστε” του..

Αυτή την μικρή πληθυσμιακά χώρα που ξανοίγεται από την από εδώ πλευρά του ποταμού (κόλπου) Ρίο Ντε λα Πλάτα, εμείς οι Έλληνες πάντοτε την είχαμε στην καρδιά μας. Δεν ξέρω γιατί, ανεξήγητα με κάποιο τρόπο. Κι εκείνοι όμως είναι φιλέλληνες, όπως και είναι επίσης μεγάλος ο αριθμός των συμπατριωτών μας που έχουν μεταναστεύσει στα χρόνια εκεί.

Ποδοσφαιρικά τώρα η Ουρουγουάη είναι σίγουρα μια από τις αγαπημένες Εθνικές ομάδες. Μια ποδοσφαιρική σχολή που διαχρονικά μεγαλώνει το μύθο της, η θρυλική “σελέστε”. Λίγες ώρες μετά από ακόμη μια πρόκριση στους ’16’ ενός μουντιάλ, θέλησα να γράψω δύο λόγια για τον προπονητή της, τον Οσκαρ Ταμπάρες.

Ο κύριος Ταμπάρες είναι πια 71 χρόνων. Πάσχει εδώ και μερικά χρόνια από μια σπάνια νευρολογική ασθένεια που του προκαλεί κινητικά προβλήματα. Στις καλές ημέρες κυκλοφορεί με πατερίτσες, στις κακές με αμαξίδιο όταν οι πόνοι είναι αφόρητοι. Κι όμως, ακόμη κι έτσι ταξίδεψε στην Ρωσία με την ομάδα του, με τα “παιδιά” του και έχει φθάσει ήδη αρκετά μακριά.

Όταν έφυγε ο κοουτς από την Μπόκα Τζούνιορς μεσολάβησε αρκετός καιρός για να αναλάβει την Εθνική της χώρας του. Το έκανε μόνο έπειτα από την συμφωνία με την ποδοσφαιρική ομοσπονδία της χώρας του, πως το επιτελείο του θα αναλάμβανε την εθνική σε όλες τις ηλικίες. Θα λειτουργούσε δηλαδή και πάλι ως “δάσκαλος” και θα διαμόρφωνε τον χαρακτήρα του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος από την αρχή.

Τα αποτελέσματα εμφανή. Δεν χρειάζεται να αναλύσουμε κάτι παραπάνω γιατί το έργο μιλάει από μόνο του. Το κακό είναι πως στον σύγχρονο κόσμο ελάχιστα μέσα θα προβάλουν αυτή την ιστορία. Σημασία για τα μίντια έχουν οι ευκαιριακές επιτυχίες, οι διαφημίσεις, το γρήγορο κέρδος. Όχι η συστηματική δουλειά, η ιδεολογία, η αξία και ο δάσκαλος. Ο δάσκαλος άλλωστε όπως έλεγε και ο δικός μας αείμνηστος Λιαντίνης “χάθηκε στις ημέρες μας”.

Οι Ουρουγουανοί δεν σκέφτονται όμως καθόλου έτσι και τους λατρεύω γι’αυτό. Λατρεύω την κουλτούρα τους και σίγουρα μια ημέρα θα καταφέρω να ταξιδέψω εκεί. Στο DNA τους κυλά το αίμα των “Τσαρούα”, των ηρωικών αυτόχθονων ινδιάνων που ήταν οι πρώτοι που δεν έπαψαν στιγμή να μάχονται ενάντια των πρώτων αποίκων που έφθασαν εκεί, από πολύ νωρίς. Μπορεί να κυνηγήθηκαν, μπορεί να σφαγιάστηκαν, όμως πάλεψαν για τη γη τους, χωρίς να φοβηθούν λεπτό κι ας ηττήθηκαν τελικά.

Στο σπίτι του ο Όσκαρ Ταβάρες έχει κρεμασμένο ένα πίνακα με τα λόγια του Τσε Γκεβάρα “να γίνεις σκληρός χωρίς να χάσεις την τρυφερότητά σου”. Σε αυτά τα πρότυπα κινείται η εκπαίδευση τις ακαδημίες της Εθνικής και αυτό είναι έργο ενός ανθρώπου που περπατά με το ζόρι, σε πείσμα των καιρών για το συνολικό καλό, για την πατρίδα του, για τα “παιδιά” του, για το πνεύμα των μαχητών “Τσαρούα” και για την Σελέστε.

Κυρίες και κύριοι ο Όσκαρ Ταμπάρες.

  • Στο συλλογικό φαντασιακό των Ουρουγουανών, οι Τσαρούα, και το πνεύμα τους, η garra charrùa, εκφράζουν με αυθεντικό τρόπο αυτό που είναι οι ίδιοι κι αυτό που είναι το ποδόσφαιρό τους. Να πολεμάς με πάθος μέχρι το τέλος, να τα δίνεις όλα χωρίς να υπολογίζεις, να θυσιάζεσαι για το κοινό καλό.

Είμαι 32 ετών. Να γιατί μου αρέσει να ζω στην Ελλάδα της κρίσης..

Τα τελευταία χρόνια έχουν γραφτεί εκπληκτικά κείμενα από ανθρώπους που αποφάσισαν να φύγουν από την Ελλάδα και να αναζητήσουν την τύχη τους και μια καλύτερη ζωή στο εξωτερικό. Εύχομαι ολόψυχα σε όλα αυτά τα παιδιά να βρουν πραγματικά αυτό που αναζητούν. Είναι υποχρέωσή μας να αναζητήσουμε το καλύτερο δυνατό μέλλον και να προσπαθήσουμε να εκπληρώσουμε τα όνειρά μας. Και αν πιστεύουμε ότι αυτό μπορεί να επιτευχθεί καλύτερα σε έναν άλλο τόπο, αξίζει να τα παρατήσουμε όλα και να φύγουμε!

Ενώ όμως κάποιοι επέλεξαν να αναζητήσουν την τύχη τους αλλού, κάποιοι άλλοι, όπως εγώ, παραμείναμε στην Ελλάδα και προσπαθούμε να εκπληρώσουμε τα δικά μας όνειρά στις γνωστές συνθήκες. Εμείς που παραμείναμε δεν είμαστε καλύτεροι από αυτούς που έφυγαν. Όλοι κάναμε τις επιλογές μας και να μην επιτρέψουμε σε κανέναν να μας κρίνει για αυτές, ούτε να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να απολογούμαστε για τις δικές μας αποφάσεις.

Θα ήθελα όμως να γράψω, σε πείσμα των καιρών, γιατί μου αρέσει να ζω σε αυτή τη χώρα, αυτή τη χρονική περίοδο. Δεν είναι όλα όσα θα γράψω ευχάριστα αλλά τελικά ολα είναι μάθημα. Οπότε, υπό αυτό το πρίσμα, νιώθω ότι η ζωή μου στην Ελλάδα της κρίσης, μου έχει προσφέρει πάρα πολλά μαθήματα είτε με τον καλό είτε με τον κακό τρόπο.

Ό,τι ήταν προβληματικό βγήκε στην επιφάνεια

Αριστερά, Δεξιά, Εργοδότες, Υπάλληλοι, Άνεργοι, Αυτοαπασχολούμενοι, όλοι δείξαμε κάτι… ότι ζούμε αυτό που μας αξίζει. Δεξιά που καταστρέφει τις επιχειρήσεις, Αριστερά που υπογράφει μνημόνια, εργοδότες που εκμεταλλεύονται την κρίση και μειώνουν τους μισθούς χωρίς να έχουν πρόβλημα, άνεργοι που βολεύονται στην ταμπέλα της κρίσης, υπάλληλοι που αλληλοκατηγορούνται ότι ο ένας παίρνει περισσότερα από τον άλλον, φασίστες που φωνάζουν ότι για όλα φταίνε οι πρόσφυγες, ακροαριστεροί που φωνάζουν ότι για όλα φταίει το κεφάλαιο. Είναι πραγματικά εκπληκτικό, να βλέπεις έναν λαό να κατηγορεί ο ένας τον άλλον. Και όμως, η κρίση, το μόνο που έκανε είναι να αναδείξει ό,τι είχαμε μέσα μας. Σε αυτή την κρίση ειλικρίνειας λοιπόν βλέπεις τα εσώψυχα του καθενός…

Ό,τι ήταν φωτεινό βγήκε επίσης στην επιφάνεια

Άνθρωποι που παίρνουν μια κατσαρόλα και βγαίνουν στο δρόμο να μαγειρέψουν για άλλους. Αλληλέγγυες οργανώσεις που γεννιούνται από ανθρώπους που ποτέ πριν δεν είχαν βοηθήσει έναν άνθρωπο. Φουρνάρηδες που δίνουν το ψωμί τους σε πρόσφυγες εν μέσω κρίσης. Ένας λαός που ενώ υποφέρει και λυγίζει και ακούει διαρκώς φοβικές ειδήσεις εναντίον κάθε ξένου, ανοίγει τα σπίτια του, προσφέρει το φαγητό του, επιλέγει να αντισταθεί στο φόβο.

Η περηφάνεια χάθηκε

Κάποτε, πριν λίγα χρόνια, οι άνθρωποι ήμασταν περήφανοι. Κάποιες φορές περισσότερο από ότι μας άρμοζε. Σήμερα, το δεν έχω λεφτά, δεν έχω μία κ.λ.π. έχει γίνει σημαία. Το λέμε και το ξαναλέμε, λες και ο άλλος ζει σε άλλη χώρα σε άλλο τόπο, σε άλλον χρόνο. Βουτήξαμε στην κακομοιριά και τη μοιράζουμε απλόχερα και αισθανόμαστε μια χαρά ζεστά σε αυτή….  Γιατί; Γιατί δεν έχουμε να αποδείξουμε σε κανέναν τίποτα.

Το όνειρο όμως δεν σταμάτησε

Ακόμα όμως και σε αυτή την κατάσταση, βλέπεις νέους και νέες να έχουν όνειρα. Μαθήματα αυτοβελτίωσης λαμβάνουν χώρα, άνθρωποι  αγοράζουν βιβλία, πηγαίνουν σε επιμορφωτικά σεμινάρια, κάνουν σχέδια για το μέλλον, διατηρούν μια θετική στάση στα πράγματα, κάνουν την αυτοκριτική τους, αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους, παλεύουν για το περιβάλλον, για τα δικαιώματα του ανθρώπου και των ζώων.

Φάνηκε ότι δεν υπάρχει τίποτα δεδομένο

Η γενιά μου δεν είχε ζήσει πόλεμο, φτώχια (όπως των παλαιότερων), κακουχίες. Οι γονείς μας, στην προσπάθειά τους να μας προστατεύσουν φρόντισαν να ξεχάσουμε το πρόσφατο παρελθόν μας και ξαφνικά θεωρήσαμε δεδομένα πολλά πράγματα.  Γίναμε υπέρβαροι, ξοδέψαμε αλόγιστα και πάψαμε να εκτιμούμε. Και ξαφνικά, μια μέρα, συνειδητοποιούμε ότι δεν μπορούμε να πάρουμε πάνω από 60€ από ένα ATM. Συνειδητοποιήσαμε ότι δεν πρέπει να θεωρούμε τίποτα δεδομένο σε αυτή τη ζωή… ούτε τα χρήματα, ούτε τα συναισθήματα… ούτε τους ανθρώπους.

Εξασκείται η μαθηματική πλευρά του μυαλού μας

Το να καταφέρεις να ζεις αλλά να πίνεις και έναν καφέ έξω, χρειάζεται να κάνεις δύσκολες εξισώσεις. Αν θέλεις δε να γίνεις και πλούσιος και επιτυχημένος, τότε πρέπει να βάλεις το μυαλό σου να δουλέψει στο φουλ και να είσαι και Χουντίνι, ζώντας σε ένα κράτος που μισεί την ευημερία. Δεν ξέρω κάποιον να τα κατάφερε, αλλά σίγουρα κάποιοι θα το καταφέρουν. Πάντα κάποιοι τα καταφέρνουν. Και θα χαρώ πολύ να διδαχτώ από αυτούς.

Μαθαίνουμε πώς είναι να ζεις στο εδώ και τώρα

Σε ένα περιβάλλον όπου δεν ξέρεις αν η περιουσία σου θα χαθεί (ευτυχώς δεν είχα τέτοιες ανησυχίες), όπου κερδίζει το ΟΧΙ και επιβάλλεται το Μάλιστα, όπου δεν ξέρεις πόσους φόρους, τι εισφορές και αν θα έχεις να πληρώσεις το οτιδήποτε… έχεις δύο και μόνο επιλογές. Η να αρρωστήσεις όπως πολύς κόσμος ή να μάθεις την περιβόητη φράση του Έκχαρτ Τόλε «Να ζεις στο Τώρα». Και αυτό το «Να ζεις στο Τώρα», πραγματικά έχει πολύ δύναμη.

Παρόλα αυτά μου αρέσει να ζω στην Ελλάδα της κρίσης

Μου αρέσει να ζω στην Ελλάδα της Κρίσης γιατί βλέπω την αλήθεια του ανθρώπου. Βλέπω τους σκάρτους και τους αυθεντικούς, τους πολεμιστές και τους φυγόπονους, βλέπω το καλό και το κακό δίχως προσωπεία, δίχως προσποίηση, δίχως δήθεν. Βλέπω την απομυθοποίηση των ιδανικών και των ιδεολογιών, τη γυμνή αλήθεια. Μου αρέσει να ζω στην Ελλάδα της κρίσης γιατί βλέπω τον πραγματικό μου εαυτό, δίχως βολέματα, δίχως τρόπους διαφυγής, δίχως διεξόδους, χωρίς δικαιολογίες. Βλέπω πως η μόνη επιλογή μας είναι να καταπιούμε αυτό το σκοτάδι και να το κάνουμε φως. Ίσως έτσι η γενιά μας να μην μείνει στην ιστορία με το απεχθές όνομα της γενιάς των 500 ή 600 ευρώ. Αλλά η γενιά που άλλαξε τον ρου της ιστορίας. Και κακά τα ψέματα, το βάρος, το θάρρος και η ευκαιρία ανήκει στους σημερινούς τριαντάρηδες και σαραντάρηδες.    Και παρόλες τις δυσκολίες και το απρόβλεπτο της εποχής, αν μπορούσα να επιλέξω θα επέλεγα ξανά, ακόμα πιο συνειδητά, ακόμα πιο αληθινά, ακόμα πιο εγκάρδια, να ζήσω εδώ, σε αυτή τη χώρα, αυτή την εποχή!

Πέτρος Ν.

 

Πηγή: dinfo.gr

Απλά μαθήματα οικονομίας

Η σχέση μου με την αριθμητική, τα μαθηματικά, την οικονομία και τους δείκτες της, ήταν θα έλεγα μια σχέση τυπική. Εγώ άλλωστε αγάπησα τις Κοινωνικές Επιστήμες, τα διηγήματα, τα μυθιστορήματα και την ποίηση. Σήμερα όμως μπορώ να πω ότι πήρα μάστερ στα οικονομικά. Κατάλαβα τη διαφορά της τιμής με την αξία μέσα σε λίγες στιγμές. Για παράδειγμα, η τιμή για έναν καφέ σε πλαστικό και ένα νερό είναι 2 ευρώ. Η αξία τους όμως μπορεί να είναι ανεκτίμητη και να μην μπορεί να υπολογιστεί με ψυχρούς αριθμούς. Η αξία τους μπορεί να παραπέμπει σε στίχους μεγάλων ποιητών, σε μυθιστορηματικές πλοκές ή σε διηγήματα. Ή μήπως όχι; Μήπως η αξία τους είναι η καθημερινότητα;

Την τιμή την ορίζουν οι νόμοι της αγοράς βάσει της προσφοράς και της ζήτησης. Αυτό όμως που ορίζει την αξία σε όλα γύρω μας είναι ο άνθρωπος. Εκείνος ο μοναδικός άνθρωπος που θα έρθει αμέσως μετά από μια άτυχη στιγμή και θα σου προσφέρει ένα χαμόγελο, την συντροφιά του, μια κουβέντα που θα σε επαναφέρει στην αλήθεια και το μόνο που θα σου ζητήσει είναι να είσαι καλά και να σκεφτείς ότι όλα θα γίνουν αν είσαι καλά.

Άρα, αυτός ο καφές και το νερό αξίζουν πολύ περισσότερο απ’ όσο κοστίζουν γιατί φέρουν την αξία του ανθρώπου που τα πρόσφερε.

Υ.Γ. Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις έχει απόλυτη σχέση με την πραγματικότητα.

Γράφει ο Γιώργος Πλασσαράς.

Pic Of the Day: Μια παρένθεση χειμώνα στην καρδιά του καλοκαιριού..

Ο χειμώνας στα μέρη μας ήταν πολύ light και αφού έπιασε το καλοκαίρι, έχουμε άλλωστε φθάσει στα τέλη Ιουνίου, είπε να γυρίσει πίσω και να μας επιστρέψει τις ζακέτες μας στα μούτρα για δύο – τρεις ημέρες. Να πούμε και την αλήθεια, αυτή η βροχή (στις περιπτώσεις που δεν έκανε ζημιές φυσικά) ήταν το λιγότερο απαραίτητη. Επειδή δεν μας χαλάει καθόλου λοιπόν αυτή η μικρή παρένθεση χειμώνα μέσα στον Ιούνιο, φροντίσαμε να την εκμεταλλευτούμε.

  • Καλό θα είναι να προνοούμε πριν τα καιρικά φαινόμενα. Καλό είναι να προετοιμαζόμαστε, γιατί αλλιώς οι “λίμνες” και τα “ποτάμια” θα παραμονεύουν ολοένα και περισσότερο μελλοντικά.

Θέληση, Συναίσθημα, Λογική, Μνήμη: Φιλοσοφικά κείμενα του Μπρους Λι

Για πρώτη φορά δόθηκαν στη δημοσιότητα επιστολές προς τον εαυτό του για την αυθεντικότητα, την προσωπική ανάπτυξη, αλλά και το μέτρο της επιτυχίας.

Παρότι ο Μπρους Λι (27 Νοεμβρίου 1940 – 20 Ιουλίου 1973) είναι ευρύτερα γνωστός για τη θρυλική κληρονομιά του στις πολεμικές τέχνες και στον κινηματογράφο, ήταν επίσης και ένας από τους πλέον υποεκτιμημένους φιλόσοφους του 20ου αιώνα. Έπαιξε κομβικό ρόλο στην εισαγωγή των παραδόσεων της Ανατολής στο Δυτικό κοινό.

Έχοντας πτυχίο φιλοσοφίας από το κολέγιο, συγκέρασε αρχαίες ιδέες με το δικό του μοναδικό ήθος, που διαμορφώθηκε μέσα από σωματική και ψυχική πειθαρχία, διασημότερη έκφραση της οποίας είναι η παρομοίωση που ο Λι έκανε με το νερό, σε ό,τι αφορά την αντοχή και την ικανότητα αυτοανόρθωσης.

Στην αρχή της σταδιοδρομίας του, ο Λι παραγκωνιζόταν συστηματικά από το κατεστημένο των στούντιο του Χόλιγουντ, το οποίο λειτουργούσε τότε με ακραία φυλετικά κριτήρια και εξακολουθούσε να χρησιμοποιεί λευκούς ηθοποιούς με κίτρινο μακιγιάζ για να υποδυθούν Ασιάτες χαρακτήρες, βασισμένους σε επίπεδα στερεότυπα.

Ξανά και ξανά, έλεγαν στο Λι ότι το λευκό κοινό απλώς δεν θα αποδεχόταν έναν Ασιάτη ως πρωταγωνιστή σε ταινία.

Ακόμα κι όταν αυτός τα κατάφερε και του δόθηκε πρωταγωνιστικός ρόλος, τα στούντιο συνέχισαν να του συμπεριφέρονται σαν να ήταν ένα ανεγκέφαλο ρομπότ που δουλειά του ήταν να ψυχαγωγεί τον κόσμο με τις ικανότητές του στο κουνγκ φου. Όταν προσπάθησαν να κόψουν όλη τη φιλοσοφία από το Enter the Dragon επειδή ήθελαν μια κενής περιεχομένου ψυχαγωγική ταινία, ο Λι αρνήθηκε να πατήσει στο πλατό επί δυο βδομάδες, επιμένοντας πως κουνγκ φου και φιλοσοφία ήταν άρρηκτα συνδεδεμένα και ότι το καθένα ήταν όχημα για το άλλο. Τελικά το Χόλιγουντ αναγκάστηκε να υποχωρήσει και αυτή ακριβώς η φιλοσοφική διάσταση ήταν που κατέστησε την ταινία –λίγο πριν την πρεμιέρα της οποίας ο Λι πέθανε άκαιρα- ως πολιτιστικό icon και ορόσημο στη μάχη κατά των φυλετικών διακρίσεων, συνδεδεμένης με το κίνημα των Μαύρων Πανθήρων. Αργότερα χαρακτηρίστηκε από τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως «πολιτιστικά, ιστορικά, ή αισθητικά σημαντικό», τεχνούργημα.

Ο Λι έβλεπε τη φιλοσοφία ως κάτι αδιαχώριστο από την καθημερινή ζωή, όπως θεωρούσε και ότι ο νους είναι αδιαχώριστος από το σώμα, και ότι το κάθε μέρος είναι η μπαταρία που φορτίζει διαρκώς το άλλο. Κατέγραφε το σκληρό πρόγραμμα προπόνησής του μαζί με φιλοσοφικούς στοχασμούς, που του έρχονταν κατά τη διάρκεια της ημέρας. Σαν τον Βρετανό νευρολόγο και συγγραφέα Όλιβερ Σακς, που είχε μαζί του ένα σημειωματάριο όπου κι αν πήγαινε, ο Λι είχε πάντα μαζί του ένα μπλοκάκι που κατέγραφε τα πάντα, από προγράμματα ασκήσεων και νούμερα τηλεφώνου των μαθητών του (στους οποίους συμπεριλαμβάνονταν άτομα όπως ο Τσακ Νόρις και ο Στιβ ΜακΚουίν), μέχρι ποιήματα, σημειώσεις και φιλοσοφικές σκέψεις. Ακόμα κι ο γραφικός του χαρακτήρας, επιμελής, κομψός και μετρημένος ώστε να χωρά στην μικροσκοπική σελίδα, αντικατοπτρίζει την τρομερή αυτοπειθαρχία και τάξη του Λι.

Όμως ίσως το πιο αξιοσημείωτο μέρος των σημειωματάριών του –ή ημερολογίων, όπως ονομάζονταν- ήταν οι σκέψεις που θυμίζουν τους κανόνες συμπεριφοράς που έγραφε ο Νομπελίστας Αντρέ Ζιντ στο νεανικό του ημερολόγιο και τις «ημερολογιακές αυτό-συμβουλές» του καλλιτέχνη Ευγένιου Ντελακρουά. Στις σημειώσεις αυτές, ο Λι διατύπωνε την προσωπική του φιλοσοφία με σαφή στόχο την ανάπτυξή του, η οποία όμως είναι οικουμενικά εφαρμόσιμη σε ό,τι αφορά την κοινή μας ψυχολογία, συμπεριφορά και ανθρώπινη φύση.


Έχοντας πάρει ειδική άδεια από τους κληρονόμους του Μπρους Λι, παρουσιάζουμε μια αποκλειστική ματιά σε κάμποσες σελίδες από το σημειωματάριο του 1968, γραμμένες λίγο πριν τα 28α γενέθλια του Λι, αρχίζοντας με το «Πιστεύω της Καθημερινής Επιτυχίας» του Ναπολέοντα Χιλ, το οποίο ο Λι αντέγραψε στο σημειωματάριό του.

  • ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΘΕΛΗΣΗΣ: Αναγνωρίζοντας πως η δύναμη της θέλησης είναι ο ανώτερος κριτής όλων των τμημάτων του νου, θα την εξασκώ καθημερινά, όταν χρειάζομαι την ώθηση για δράση για οποιοδήποτε σκοπό. Και θα αποκτήσω ΣΥΝΗΘΕΙΑ να κάνω τη δύναμη της θέλησής μου πράξη, τουλάχιστον μια φορά την ημέρα.
  • ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ: Συνειδητοποιώντας ότι τα συναισθήματά μου είναι και ΘΕΤΙΚΑ και αρνητικά, θα φτιάξω καθημερινές ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ που θα υποβοηθήσουν την ανάπτυξη των ΘΕΤΙΚΩΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ και θα με βοηθήσουν να μετατρέψω τα αρνητικά συναισθήματα σε κάποια μορφή ωφέλιμης δράσης.
  • ΛΟΓΙΚΗ: Αναγνωρίζοντας πως και τα θετικά και τα αρνητικά μου συναισθήματα μπορεί να γίνουν επικίνδυνα αν δεν ελέγχονται και καθοδηγούνται προς επιθυμητούς στόχους, θα υποβάλλω όλες μου τις επιθυμίες, όλους τους στόχους και σκοπούς μου στην πειθαρχία της λογικής η οποία θα με καθοδηγεί στον να τα εκφράζω.
  • ΦΑΝΤΑΣΙΑ: Αναγνωρίζοντας την ανάγκη για εύρωστα ΠΛΑΝΑ και ΙΔΕΕΣ για την πραγμάτωση των επιθυμιών μου, θα αναπτύξω τη φαντασία μου επικαλούμενός την κάθε μέρα να με βοηθήσει να σχηματοποιήσω τα πλάνα μου.
  • ΜΝΗΜΗ: Αναγνωρίζοντας την αξία της μνήμης σε εγρήγορση, θα ενθαρρύνω τη δική μου να κινητοποιείται, φροντίζοντας να της αποτυπώνω ξεκάθαρα όλες τις σκέψεις που επιθυμώ να ανακαλώ και συσχετίζοντας αυτές τις σκέψεις με ανάλογα αντικείμενα τα οποία μπορώ να φέρνω στο νου μου συχνά.
  • ΥΠΟΣΥΝΕΙΔΗΤΟΣ ΝΟΥΣ: Αναγνωρίζοντας την επιρροή του υποσυνείδητου νου μου πάνω στη δύναμη της θέλησης, θα φροντίσω να του υποβάλλω μια σαφή και ξεκάθαρη εικόνα του ΣΑΦΟΥΣ ΣΚΟΠΟΥ μου στη ζωή και όλους τους ελάσσονες σκοπούς που οδηγούν στον βασικό. Και θα έχω αυτή την εικόνα ΔΙΑΡΚΩΣ ΜΠΡΟΣΤΑ στον υποσυνείδητο νου μου ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ.
  • ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ: Αναγνωρίζοντας πως τα συναισθήματά μου συχνά σφάλλουν πάνω στον υπερ-ενθουσιασμό τους και συχνά η λογική μου δεν διαθέτει τη θερμότητα του αισθήματος που είναι απαραίτητη να με κάνει να συνδυάσω δικαιοσύνη με έλεος στην κρίση μου, θα ενθαρρύνω τη συνείδησή μου να με καθοδηγήσει στο τι είναι σωστό και τι λάθος, αλλά ποτέ δεν θα παραβλέψω τις ετυμηγορίες της, ανεξάρτητα από το κόστος.

Όταν ο Λι ένιωθε ότι είχε μια ιδιαίτερα σημαντική ιδέα, την έγραφε στο πίσω μέρος μιας απλής κίτρινης κάρτας, και την υπέγραφε –κάνοντας κάτι σαν διαθήκη, ή ίσως συμβόλαιο με τον εαυτό του. Συχνά ραφινάριζε, ή αντέγραφε στις κάρτες σκέψεις που σημείωνε αρχικά στο σημειωματάριο, έχοντας τις κάρτες μόνο για τις πλέον ισχυρές του πεποιθήσεις και τις βαθύτερες σκέψεις.

Αυτό που καθιστά τις σκέψεις ιδιαίτερα αξιοσημείωτες, είναι ότι συγκεράζουν αρχαίες φιλοσοφικές και πνευματικές παραδόσεις (ειδικά ιδέες του Ζεν Βουδισμού περί χαρακτήρα, εαυτού και εγώ), αμφιλεγόμενη «μαγική σκέψη» σε στυλ Νιου Έιτζ και νοητικές συνήθειες που η σύγχρονη Ψυχολογία απέδειξε αργότερα ότι καρποφορούν –υπενθύμιση ότι η προσωπικότητά μας είναι ένα μίγμα της εποχής και της κουλτούρας μας, με κάθε ενυπάρχουσα γνώση ή άγνοια και ότι είναι ο τρόπος με τον οποίο συνδυάζουμε τα στοιχεία που έχουμε στη διάθεσή μας και τα οποία μας καθιστούν ό,τι είμαστε.

~ Δεν θα πάρεις ποτέ τίποτα περισσότερο από τη ζωή, απ’ όσο περιμένεις.

~ Έχε το νου σου συγκεντρωμένο στα πράγματα που θέλεις και μακριά απ’ αυτά που δεν θέλεις.

~ Τα πλάσματα ζουν κινούμενα και συγκεντρώνοντας δύναμη ενόσω το πράττουν.

~ Γίνε ήρεμος παρατηρητής όσων συμβαίνουν γύρω σου.

~ Υπάρχει διαφορά ανάμεσα, α) στον κόσμο και β) στην αντίδρασή μας σε αυτόν.

~ Πρόσεχε αυτά που μας ποδηγετούν τη σκέψη! Διάλυσε το εσωτερικό σου μπλοκάρισμα.

~ Από μέσα προς τα έξω ~~~ ξεκινάμε αποδομώντας τη στάση μας, όχι αλλάζοντας την εξωτερική ποδηγέτηση.

~ Δες ότι δεν υπάρχει κανείς να πολεμήσεις, μόνο μια διάφανη παραίσθηση.

~ Κανείς δεν μπορεί να σε βλάψει εκτός αν του το επιτρέψεις.

~ Εσωτερικά, ψυχολογικά, να είσαι ο κανένας.

Γνωρίζω πως έχω την ικανότητα να ΠΕΤΥΧΩ το αντικείμενο του ΒΑΣΙΚΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΣΚΟΠΟΥ ΜΟΥ στη ζωή, συνεπώς ΑΠΑΙΤΩ από τον εαυτό μου επίμονη και συνεχή δράση προς την επίτευξη αυτή και υπόσχομαι εδώ και τώρα να προβώ σε αυτή τη δράση.

Συνειδητοποιώ πως οι ΚΥΡΙΑΡΧΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ του νου μου θα εκδηλωθούν τελικά σε εξωτερική, υλική δράση και βαθμιαία θα μετασχηματιστούν σε υλική πραγματικότητα. Συνεπώς θα ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΝΩ τις σκέψεις μου για 30 λεπτά καθημερινά σκεπτόμενος το άτομο που έχω πρόθεση να γίνω, δημιουργώντας έτσι στο νου μου μια ξεκάθαρη ΝΟΗΤΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ.

Γνωρίζω πως μέσω της αρχής της αυθυποβολής, κάθε επιθυμία που έχω ΕΠΙΜΟΝΑ, θα γυρέψει τελικά να εκδηλωθεί μέσω κάποιου πρακτικού τρόπου. Συνεπώς θα αφιερώνω 10 λεπτά καθημερινά ΑΠΑΙΤΩΝΤΑΣ από τον εαυτό μου να αναπτύξει ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ.

Κατέγραψα με σαφήνεια την περιγραφή του ΒΑΣΙΚΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΣΚΟΠΟΥ ΜΟΥ στη ζωή και ποτέ δεν θα πάψω να προσπαθώ, μέχρις ότου αναπτύξω επαρκή αυτοπεποίθηση για την επίτευξή του.

***

Πηγή: Μετάφραση: Θανάσης Βέμπος στο thelawofsuccesspublishing από Maria Popova & BrainPickings

Όταν πάψει να σε νοιάζει η γνώμη των άλλων θα είσαι ελεύθερος

Οι περισσότεροι από μας τείνουμε να δίνουμε ιδιαίτερη έμφαση στην άποψη των άλλων για το άτομό μας. Επιδιώκουμε να είμαστε αρεστοί και να μας αποδέχονται, αν όχι όλοι, οι περισσότεροι. Ωστόσο, στο βωμό του κοινωνικού στάτους συχνά θυσιάζονται η ευτυχία κι η ψυχική μας ηρεμία. Τροφοδοτούμε οι ίδιοι τα δεσμά που το κοινωνικό περιβάλλον δημιούργησε για μας αντί να προσπαθούμε να τα σπάσουμε και να αποδεσμευτούμε μια για πάντα από αυτά.

Είτε λειτουργείς με βάση τις δικές σου επιθυμίες είτε με βάση τις επιθυμίες των άλλων, ο κόσμος πάντα θα έχει κάτι να πει. Θα σχολιάσουν εύκολα την κάθε σου κίνηση χωρίς να μπουν στη διαδικασία να αναλύσουν τα κίνητρα και τους λόγους που σε ανάγκασαν να ενεργήσεις με τον οποιονδήποτε τρόπο. Σταδιακά λοιπόν, θα πρέπει να βρεις έναν τρόπο για να αρχίσεις βαθμιαία να αδιαφορείς για τη γνώμη των άλλων. Σίγουρα αυτό δε θα είναι εύκολο αρχικά και θα σε πονάει πολύ. Θα βρίσκεσαι σε διαρκή μάχη μέσα σου. Εσύ απέναντι σε όλους τους άλλους. Όλα όσα επιθυμείς απέναντι σε όλα όσα σου επιβάλλουν. Αργά ή γρήγορα όμως, θα διαπιστώσεις ότι όσο θα περνάει ο καιρός θα γίνεται ευκολότερο να ακολουθείς τις επιθυμίες σου κι η ζυγαριά θα γέρνει προς τα οφέλη που θα αποκομίζεις. Το εύκολο κομμάτι είναι το να ασκείς κριτική στους άλλους.

Το δύσκολο είναι να ασκήσεις κριτική στον εαυτό σου αλλά και να μάθεις να την αποδεχέσαι όταν στην ασκούν αυτοί που σε σέβονται και σε εκτιμούν. Γιατί μόνο τότε είναι ειλικρινής η κριτική. Κανένας δεν έχει το αλάθητο. Όλοι κάνουμε λάθη και σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να κρίνουμε τους άλλους για τη συμπεριφορά τους και τον τρόπο σκέψης τους. Δε χρειάζεσαι την έγκριση κανενός για τις πράξεις σου. Δεν πρόκειται για τη δική τους ζωή αλλά για τη δική σου. Καιρός λοιπόν να κλείσεις τα αυτιά σου σε οτιδήποτε αρνητικό σε απομακρύνει απ’ τα όνειρα και τις επιδιώξεις σου, γιατί σε τελική ανάλυση εσύ θα είσαι αυτός που θα λουστείς όλα τα επακόλουθα. Θετικά ή αρνητικά.

Να είσαι ο εαυτός σου κι όχι αυτός που θέλουν οι άλλοι να είσαι. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να πρέπει να προσαρμοστείς σε νόρμες που δε σου ταιριάζουν ή να μπεις σε καλούπια ξενικά για σένα. Όσο λιγότερο νοιάζεσαι για τη γνώμη των άλλων, τόσο καλύτερη θα γίνεται η ζωή σου. Είναι μικρή η ζωή για να ασχολείσαι με ανθρώπους που δε θα έπρεπε καν να αποτελούν ζήτημα σε αυτήν. Όσα άσχημα σχόλια και να ακούσεις, απλά αποτίναξέ τα από πάνω σου. Χαμογέλα και συνέχισε την πορεία σου. Φτάνεις κάποτε σε ένα σημείο στη ζωή σου όπου δε βρίσκεις νόημα στο να προσπαθείς συνεχώς να εντυπωσιάσεις τον οποιονδήποτε. Αν μπορούν να σε αποδεχτούν γι’ αυτό που είσαι, τότε τους δίνεις να καταλάβουν ότι είναι ευπρόσδεκτοι να παραμείνουν στη ζωή σου και να αποτελέσουν ένα σημαντικό τμήμα της. Αν αντίθετα θεωρούν ότι θα έπρεπε να είσαι διαφορετικός για να ταιριάζεις στις προσωπικές τους προτιμήσεις, τότε ξεκαθάρισε τους ότι θα ήταν καλύτερο οι δρόμοι σας να χωρίσουν από νωρίς.

Ο καλύτερος τρόπος για να είσαι ευτυχισμένος με τους άλλους είναι να γνωρίζεις πώς μπορείς να κάνεις ευτυχισμένο τον εαυτό σου. Να είσαι εσύ υπεύθυνος για την ευτυχία και την προσωπική σου συναισθηματική ευημερία κι όχι αιχμάλωτος των προσδοκιών των άλλων. Μόνο έτσι θα μπορέσεις να κάνεις κι αυτούς που αγαπάς ευτυχισμένους. Δε χρειάζεται να προσπαθείς συνεχώς να αποδείξεις τι αξίζεις γιατί στο τέλος θα κουραστείς και θα αρχίσεις να αμφιβάλλεις για τις δυνάμεις σου. Οι άνθρωποι που πραγματικά ενδιαφέρονται για σένα και το καλό σου θα μπορέσουν να διακρίνουν την αξία σου μόνοι τους.

Όμως, πρέπει να είσαι προσεκτικός. Μην πας στο άλλο άκρο. Το να κάνεις επιτέλους όλα όσα σε κάνουν ευτυχισμένο δε σημαίνει ότι πρέπει να μετατραπείς σε κάφρο που θυσιάζει τους πάντες και τα πάντα στο πέρασμά του. Μην υποτιμάς και μην ξεχνάς ποτέ τους στόχους που θέτεις. Στην πορεία όμως μην παίζεις με ψυχές. Οι επιλογές σου πρέπει να είναι ζυγισμένες. Να είσαι ξεκάθαρος στις συναναστροφές σου κι έτοιμος να δεχτείς τις συνέπειες των πράξεών σου σε κάθε περίπτωση.

Οι ανοιχτόμυαλοι άνθρωποι δε νοιάζονται για όσα λέγονται πίσω απ’ την πλάτη τους. Έχουν την τάση να αμφισβητούν πολλά, ακόμα κι όταν πρόκειται για τον ίδιο τους τον εαυτό. Γνωρίζουν καλά ότι τα λάθη είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης φύσης και γι’ αυτό το λόγο βρίσκουν τη δύναμη να τα ομολογήσουν και να ζητήσουν συγγνώμη όταν χρειαστεί, όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό. Η ειλικρίνεια έχει τόση δύναμη που λίγοι είναι εκείνοι που μπορούν πραγματικά να τη διαχειριστούν. Η ελευθερία του ενός σταματάει εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου. Σε όλα τα πράγματα υπάρχουν όρια. Πέρα από ψυχική αποδέσμευση και καθαρότητα πνεύματος, η ελευθερία φέρει και μεγάλη ευθύνη. Είσαι έτοιμος να τη δεχτείς ολοκληρωτικά και να την υποστηρίξεις όπως πρέπει; Στο κάτω-κάτω δεν είναι κακό να ξεχωρίζεις και λίγο απ’ τους υπόλοιπους. Ίσα-ίσα που έχει και πιο πολλή πλάκα. Το μεγαλύτερο επίτευγμα είναι να είσαι αυθεντικός.

Μαρία Τσιρίγου