30 μεγάλες κουβέντες που έχουν βγει από το στόμα του Τζακ Νίκολσον

Ξεκίνησε την καριέρα του το 1958 παίζοντας ένα μικρό ρόλο στην ταινία του Ρότζερ Κόρμαν «The City Baby Killer». Με μισό αιώνα καριέρας και πλέον στις πλάτες του, προτάθηκε για Όσκαρ 12 φορές και το κέρδισε 3. Ο Τζακ Τζόζεφ Νίκολσον γεννήθηκε σαν σήμερα το 1937 στο Νιου Τζέρσεϊ κι έφερε τους πιο απαιτητικούς ρόλους στα μέτρα του.

Ξέγνοιαστος καβαλάρης στο «Easy Rider», μυθικός ντετέκτιβ στην «Chinatown», ψυχοπαθής εγκληματίας στο «One Flew Over the Cuckoo’s Nest», συγγραφέας τρόμου στο «The Shining», Τζόκερ στο «Batman», κυνικός μισάνθρωπος στο «As Good As It Gets» είναι μερικές μόνο πασίγνωστες περιπτώσεις από τη σπουδαία φιλμογραφία του.

Πολυβραβευμένος, καυστικός, χορτασμένος και αντισυμβατικός, ο Τζακ Νίκολσον είναι ένα από εκείνα τα άγρια παιδιά της γενιάς τoυ B’ Παγκοσμίου Πολέμου που μεγάλωσαν νωρίς και αποφάσισαν να ζήσουν όσα περισσότερα μπορούσαν. Οι ατάκες που κατά καιρούς εκστόμισε είναι ένα μάθημα ζωής από ένα τύπο που τη γνωρίζει από την καλή και από την ανάποδη. Αυτές είναι 30 από τις πλέον χαρακτηριστικές που πέταξε και έγιναν μότο που θα μνημονεύονται ή μια καλή αφορμή για συζήτηση.

«Θα μου άρεσε πολύ ένα τελευταίο ρομάντσο, αλλά δεν είμαι πολύ σίγουρος πως θα συμβεί. Το μόνο που δεν μπορώ να αρνηθώ είναι ότι γερνάω. Φοβάμαι πως θα πεθάνω μόνος»

«Σε δύο ανθρώπους μόνο στη ζωή σου μπορείς να πεις ψέματα: στην αστυνομία και στην γυναίκα σου»

«Σχεδόν όλοι θέλουν να γίνουν χαζοχαρούμενοι για χάρη του έρωτα»

«Η υποκριτική είναι η δεύτερη αγαπημένη δουλειά όλων»

«Με τα γυαλιά ηλίου είμαι ο Τζακ Νίκολσον. Χωρίς αυτά είμαι χοντρός και εξηντάρης»

«Παίρνω βιάγκρα μόνο όταν είμαι με περισσότερες από μια γυναίκες»

«Είναι πραγματικά δύσκολο να είσαι ελεύθερος όταν πουλιέσαι και αγοράζεσαι στην αγορά»

«Όταν εμείς κάνουμε λάθη, το αποκαλούμε Κακό. Όταν ο Θεός κάνει λάθη, το αποκαλούμε Φύση»

«Δεν μπορώ να ‘την πέσω σε γυναίκες’ δημόσια πια. Δεν το αποφάσισα εγώ. Απλά δεν μοιάζει σωστό στην ηλικία μου»

«Το πρόβλημα ήταν ότι στην πορεία χάσαμε πολλές φορές τον εαυτό μας… Τον διασκορπίσαμε στα νάιτ κλαμπ, στους δρόμους της πόλης, στις τυχαίες παρέες. Πόσες οικογένειες βγαίνουν σήμερα έξω για να δειπνήσουν; Τα μόνα που απέμειναν είναι τα φαστ φουντ. Με ανησυχεί αυτή η μαζικοποίηση των πάντων… αυτή η ομοιομορφία… Τη θεωρώ βαθιά αντι-ουμανιστική. Το δυστύχημα είναι ότι πλήττει όχι μόνο την κινηματογραφική βιομηχανία μας αλλά και την κουλτούρα μας…»

«Πάμε όσο πιο γρήγορα μπορούμε, όσο πιο σύντομα μπορούμε. Είμαστε σε έναν αγώνα δρόμου με το χρόνο, μέχρι που να μείνουμε από λεφτά»

«Είναι κρίμα που κανείς δεν καταλαβαίνει πόσο σημαντικό είναι να έχει ελεύθερο χρόνο για να έχει μια καλή ζωή»

«Mη δίνεις σε κανέναν την καλύτερη σου συμβουλή, γιατί πολύ απλά δεν πρόκειται να την ακολουθήσει»

«Μια φίλη μου είπε κάποτε ότι δεν πρέπει να μαλώνω ποτέ με κάποιον που δεν αγαπώ»

«Τρία πράγματα να ξέρεις για τα γηρατειά παιδί μου: πρώτον, ποτέ μην προσπερνάς μια τουαλέτα, δεύτερον ποτέ μην αφήνεις μια στύση να πάει χαμένη και, τρίτον, ποτέ μην εμπιστεύεσαι μια πορδή»

«Η μπίρα είναι το καλύτερο αναθεματισμένο ποτό στον κόσμο»

«Ζούμε, πεθαίνουμε και οι ρόδες στα λεωφορεία συνεχίζουν να γυρίζουν»

«Είμαι ένας άνθρωπος εκπαιδευμένος να κοιτά τους άλλους στα μάτια»

«Εκείνο το λεπτό που συνειδητοποιείς ότι δεν έχεις μάθει τίποτα, πιστεύω ότι είσαι νεκρός»

«Δεν θέλω οι άνθρωποι να ξέρουν ποιος είμαι. Δεν είναι καλό για έναν ηθοποιό»

«Κουβαλώ πολλή ματαιοδοξία πάνω μου»

«Πάντα γνώριζα πως δεν επρόκειτο να υπάρξει κανένας που να με βοηθήσει και να με υποστηρίξει συναισθηματικά, οπότε ό,τι έκανα έπρεπε να το κάνω μόνος μου»

«Έμαθα πολύ καιρό πριν στο Χόλιγουντ πως το μόνο πρόσωπο που πρέπει να ψηφίζω είναι ο εαυτός μου»

«Αν οι άνδρες είναι ειλικρινείς, ό,τι κάνουν και όπου πηγαίνουν είναι για την πιθανότητα να συναντήσουν γυναίκες»

«Αυτό που μετρά στη ζωή εν τέλει είναι τα όμορφα πράγματα»

«Ο μέσος σελέμπριτι γνωρίζει δέκα φορές το χρόνο τους ανθρώπους που θα συναντήσει ο μέσος άνθρωπος σε ολόκληρη τη ζωή του»

«Συνήθιζα να σκέφτομαι πως ένα από τα μεγαλύτερα σημάδια της ασφάλειας είναι η δυνατότητα να φεύγεις»

«Δεν είχα ποτέ κάποια πολιτική για το  γάμο. Παντρεύτηκα πολύ μικρός στη ζωή μου και πάντα σκέφτομαι σε όλες τις σχέσεις, πάντα σκεφτόμουν, πως είναι πολύ αντιπαραγωγικό να έχεις μια θεωρία πάνω σε αυτό»

«Πολύ παλιά, αν έμενα μόνος 2-3 νύχτες στη σειρά, άρχιζα να γράφω ποιήματα περί αυτοκτονίας»

«Το μότο μου είναι, περισσότερες καλές στιγμές»

 

Πηγή: athensvoice.gr

Η “Μπάρτσα” πρωταθλήτρια Κορινθίας 2017-18 @ Δύο λόγια για το φετινό πρωτάθλημα

Το πρωτάθλημα της Α’ ΕΠΣ Κορινθίας έλαβε τέλος με την χθεσινή αγωνιστική στα γήπεδα του Νομού. Περίεργη χρονιά, με εντάσεις. Το ποδόσφαιρο ήρθε μάλλον σε δεύτερη μοίρα και αυτό είναι το λυπηρό της όλης υπόθεσης. Αν προσπαθήσουμε να συγκρίνουμε τις δύο τελευταίες σεζόν στην κατηγορία, θα συμφωνήσουμε πως πρόκειται για διαφορετικές εικόνες και για μεγάλη διαφορά σε αυτήν. Το ποδόσφαιρο όμως έτσι είναι στην Ελλάδα, όπως και πολλές ακόμη καταστάσεις, και μέχρι να φτιάξει (αν φτιάξει ποτέ) αυτό θα έχουμε, γι’αυτό καλούμαστε να μιλήσουμε, γι’ αυτό να παλέψουμε.

Η σεζόν τελείωσε και η Μπάρτσα βρίσκεται ύστερα από 4 χρόνια σε Εθνική κατηγορία. Πήρε το πρωτάθλημα και πλέον ετοιμάζεται για άλλες πολιτείες. Η άνοδος της Κορίνθου συνδυάζεται με την πτώση από την Γ’ Εθνική όλων των εκπροσώπων που βρέθηκαν εκεί φέτος από την Κορινθία. Ίσως και να είναι σημαδιακό, ποιος ξέρει. Το μόνο σίγουρο είναι ότι κάποια στιγμή, η ιστορική ομάδα της Κορινθίας θα επέστρεφε εκεί όπου την έχουμε συνηθίσει και ακόμη ψηλότερα. Ανεξάρτητα από την συμπάθεια ή την αντιπάθεια που μπορεί να νοιώθει κάποιος για ένα σύλλογο ή για πρόσωπα, η Κόρινθος δεν είναι για να παίζει σε τοπικό πρωτάθλημα. Ευχόμαστε πλέον η πορεία να είναι πάντα ανοδική, για τον κόσμο της, για την ιστορία της, για την ανάγκη να υπάρχει μια ποδοσφαιρομάνα στο Νομό και το ποδόσφαιρό μας.

Στο φετινό πρωτάθλημα το revista δεν κατάφερε να έχει μεγάλη παρουσία. Πολλές οι υποχρεώσεις και ο αγώνας για την καθημερινή επιβίωση. Δεν έχουμε άποψη για την αγωνιστική κατάσταση στην οποία βρέθηκαν οι σύλλογοι. Αυτό που είναι κοινώς αποδεκτό πάντως είναι ότι η Κόρινθος ’06 έπαιξε ένα καταπληκτικό ποδόσφαιρο, κατάφερε να σημειώσει πολλά τέρματα και να έχει ισοπεδωτικές νίκες. Η “Μπάρτσα” από κόντα δεν έδωσε διακαιώματα και επίσης ήταν σαφώς πολύ καλύτερη από την περσινή σεζόν. Η επικαιρότητα εστίασε στην μεταξύ τους κόντρα και έπειτα όσα συνέβησαν, έκαναν το πρωτάθλημα να μοιάζει ότι παίζεται περισσότερο σε “δικαστικές αίθουσες” παρά στο γήπεδο. Ας ελπίσουμε ότι ήταν η τελευταία σεζόν που συνέβη κάτι τέτοιο και δεν θα επαναληφθεί. Το Κορινθιακό ποδόσφαιρο είναι διχασμένο και δεν έχει τέτοια πολυτέλεια. Απλά.

Πέντε οι ομάδες που θα βρεθούν του χρόνου στην Β’ ΕΠΣ Κορινθίας. Ολυμπιακός Άσσου, Πανσολυγειακός, Δάφνη Εξαμιλίων, Ηρακλής Λεχαίου, Ισθμιακός, θα έχουν την δυνατότητα να τεθούν ξανά αντιμέτωποι από το φθινώπορο και ύστερα, σε μια Β’ Κορινθίας που αναμένεται φωτιά. Το ίδιο θα συμβεί όμως και στην πρώτη κατηγορία με τους Πέλοπα Κιάτου, ΑΟ Ζευγολατιού και ΑΟ Λουτράκι να επιστρέφουν από την Γ’ Εθνική.

Δυνατή σεζόν πραγματοποίησαν ο Παννεμεατικός που όλο δυναμώνει, ο Πανκαμαριακός που σταθεροποιείται στην ελιτ, ο Ηρακλής Ξυλοκάστρου που έκανε πολύ καλό 2ο γύρο, ο Αγιος Γεώργιος που απέδειξε την δουλειά που γίνεται χρόνια τώρα σε όλα τα τμήματά του. Στο τέλος σώθηκε το Σπαθοβούνι, ενώ εκπληκτικό 2ο γύρο έκανε ο Αστέρας Δερβενίου που κατάφερε να πάρει το “ροζ φύλλο” της παραμονής. Η Ελλάς Βέλου δυσκολεύτηκε αλλά είναι ιστορική ομάδα και τα κατάφερε. Η Θύελλα Πετρίου έφθασε ψηλά και ο Τενεάτης Αθικίων έκανε ότι χρειάζονταν για να αποφύγει τα δυσάρεστα.

Αυτά. Δεν χρειάζεται να γράψουμε κάτι περισσότερο. Μακάρι στο εξής να δούμε άλλα πράγματα καλύτερα. Όχι τα φετινά. Είναι κρίμα. Πάμε να δούμε την τελική βαθμολογία.

 

Βαθμολογία – τελική

  1. ΠΑΣ Κόρινθος             90
  2. Κόρινθος’ 06                75
  3. Παννεμεατικός            47
  4. Ηρακλής Ξυλ.              43
  5. Πανκαμαριακός          41
  6. Θύελλα Πετρίου          40
  7. Αγ. Γεώργιος                40
  8. Αστέρας Δερβ.             39
  9. Τενέατης Αθ.                37
  10. Ελλάς Βέλου                 36
  11. ΑΟ Σπαθοβουνίου       35
  12. Ηρακλής Λεχαίου        35
  13. Ισθμιακός                      33
  14. Ολυμπιακός Α.              29
  15. Δάφνη Εξαμιλίων         19
  16. Πανσολυγειακός           16

Μας Απωθούν Συμπεριφορές, που Θυμίζουν τα Ελαττώματά μας

Η ευκολία να κρίνουμε και να αναγνωρίζουμε λάθη, ελαττώματα και “χαλασμένες πτυχές” στους άλλους είναι ίσως η πιο τρανταχτή ένδειξη της αδυναμίας μας να τα αποτινάξουμε εμείς οι ίδιοι από μέσα μας.

Το να κριτικάρουμε και να βάζουμε στον τοίχο ανθρώπους, συμπεριφορές και γεγονότα που κατά τα λεγόμενά μας μας ενοχλούν, είναι μια κάθαρση που επιτελείται εκ του ασφαλούς, αφού ουσιαστικά κάνουμε καθρέφτισμα των σφαλμάτων ή των χαρακτηριστικών που έχουμε και εμείς οι ίδιοι, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό.

Δεν ανεχόμαστε και δε συγχωρούμε προσωπικότητες ίδιας εμβέλειας της δικής μας, γιατί ασυνείδητα εντοπίζουμε τις άσχημες ομοιότητες μεταξύ τους και τις μεταφράζουμε ως διαφορές, για να είμαστε ηθικά καλυμμένοι την ώρα της κρίσης μας προς εκείνους και φυσικά για να μη περάσουμε ποτέ στο άχαρο στάδιο της κρίσης του ίδιου μας του εαυτού, αφού στη πραγματικότητα εκείνον πρέπει να διορθώσουμε.

Επειδή η φράση “μη κάνεις όσα δε θες να σου κάνουν”, τείνει να χάσει τη παιδευτική της ισχύ -εφόσον οι περισσότεροι από εμάς, έχουμε διαχειριστεί κάποιον ή κάτι με τρόπο του οποίου δε θα θέλαμε να είμαστε αποδέκτες-, πρέπει να δούμε και τη συνέχεια ή μάλλον τη συνέπεια που έχει το δεύτερο σκέλος που θα είχε η φράση αυτή.

Το δεύτερο σκέλος, λοιπόν, αφορά στη περίπτωση που παθαίνεις -ή βρίσκεσαι μπροστά ως έμμεσος αποδέκτης-, μιας κατάστασης που είχες και εσύ στο παρελθόν δημιουργήσει και δεν είχες σκεφτεί και υπολογίσει τα κατάλοιπα που είχε αφήσει.

Marco_De_NaroΜη θέλοντας να παραφράσω το παρακάτω γνωμικό, το παραθέτω αυτούσιο, χωρίς να είμαι σύμφωνη, βέβαια, με την απόλυτη έννοια που φέρει η λέξη μίσος:

«Όταν μισούμε έναν άνθρωπο, τον μισούμε για κάτι που μας θυμίζει τον εαυτό μας. Κάτι που δεν έχουμε εμείς μέσα μας, δεν μπορεί ποτέ να μας συγκινήσει…» – Herman Hesse

Ο λόγος που το παρέθεσα, ήταν για να καταστήσω σαφή τη δύναμη που έχει ο εγκέφαλος μας να αναγνωρίζει και ταυτόχρονα να αμύνεται ψευδώς, έναντι γνώριμων εδαφών που του προκαλούν δυσφορία, όταν αντιληφθεί το μερίδιο ευθύνης που του αντιστοιχεί.

Μπορεί να μη μισούμε, ακριβώς, αλλά εκνευριζόμαστε και ψάχνουμε αιώνια ένα ¨γιατί” εκεί που δεν υπάρχει “επειδή”, χάριν της απέλπιδης προσπάθειάς μας να βάλουμε σε τάξη την αδικία που νιώθουμε πως έχουμε υποστεί.

Για παράδειγμα, αν δεν έχεις πει ποτέ στη ζωή σου ψέμα σε κάποιον, δε θα νιώσεις ριγμένος όταν τύχεις αποδέκτης, ούτε θα τον κατηγορήσεις, απλά θα τον αφαιρέσεις από τη ζωή σου με συνοπτικές διαδικασίες. Όταν, όμως, η συμπεριφορά αυτή θυμίζει τη δική σου –χωρίς να το καταλαβαίνεις άμεσα-, επιμένεις να κινείσαι γύρω από την τροχιά του και να προσπαθείς να βρεις την αιτία, σε ένα κλίμα απόλυτης σύγχυσης και αναπάντητων ρητορικών ερωτημάτων, αφού στη πραγματικότητα τα ερωτήματα πρέπει να διαβαστούν σε ένα εσωτερικό επίπεδο.

Η ανοσογνωσία που διακατέχει τον κόσμο σε τέτοιες περιπτώσεις, υπερκαλύπτει και θολώνει τοπία στους εγκεφαλικούς του υποθαλάμους και οδηγεί σε αναγνώριση σφαλμάτων, μονάχα όταν τα εντοπίσει σε τρίτους. Οι πάσχοντες αυτού του συνδρόμου, νιώθουν βαθιά αδικία και αισθάνονται έκπληκτοι, που κάποιος μπόρεσε να τους φερθεί κατ’ αυτόν τον τρόπο.

Στην ουσία δεν είναι τα ίδια τα γεγονότα, συμπεριφορές ή χαρακτηριστικά που μας επηρεάζουν και μας απωθούν ή έλκουν στους άλλους, αλλά ο τρόπος με τον οποίο τα αναγνωρίζουμε και τα αντιμετωπίζουμε με ωμή ειλικρίνεια ως οικεία ή ξένα στοιχεία της δικής μας ψυχομετρίας.

*******

Ελευθερία Καρακατσίνα – freedomsays

Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Η υπέροχη ορνιθοπανίδα της Ζήρειας με τα ιδιαίτερα ονόματα

Πριν λίγο καιρό η ιστοσελίδα μας «ανέβασε» ένα ενδιαφέρον (όπως αποδείχτηκε από την ανταπόκριση) άρθρο, σχετικά με το πανέμορφο βουνό της γειτονιάς μας την περήφανη Ζήρια (ή Ζήρεια ή ΤΖήρεια).

Τότε ασχοληθήκαμε με τον παράδεισο του φυσικού βοτανικού κήπου της Ζήριας, τα όμορφα και σπάνια φυτά & αγριολούλουδα που χρειάζονται τη φροντίδα και την προστασία μας.

Σήμερα θα αποπειραθούμε να καταγράψουμε κάποια είδη από την εξίσου ενδιαφέρουσα ορνιθοπανίδα της Ζήριας, την οποία αποτελούν περισσότερα από 100 είδη.

Ο λεγόμενος «ψαλμός του Εσπερινού» του Δαυΐδ (103) αποτυπώνει σε δυό σημεία νομίζουμε γλαφυρά τη Θεϊκή προνόηση για τον εμπλουτισμό της φύσης με τα «πετεινά του ουρανού» τα «στρουθία» και την έμμεση εντολή διαχρονικά ο άνθρωπος να τα προστατεύει :

«…ἐπ᾿ αὐτὰ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ κατασκηνώσει, ἐκ μέσου τῶν πετρῶν δώσουσι φωνήν»

 «…ἐκεῖ στρουθία ἐννοσσεύσουσι, τοῦ ἐρωδιοῦ ἡ οἰκία ἡγεῖται αὐτῶν»

Αρπακτικά, νυχτόβια αρπαχτικά, δρυοκολάπτες, πετροπέρδικες τσίχλες, φάσσες, κούκκοι, τρυγόνια, καστανολαίμηδες, κίσσες και πολλά άλλα μικρότερα πουλάκια συνθέτουν με την παρουσία τους στο βουνό και με τις λαλιές τους την ομορφιά που συμπληρώνει το αγέρωχο τοπίο με τα εξαιρετικά φυτά & αγριολούλουδα που εκεί ευδοκιμούν.

Με μια αναζήτηση στο διαδίκτυο σε εξειδικευμένες σελίδες που εμπλούτισαν άνθρωποι με μεράκι και πραγματική αγάπη για τη φύση, μπορέσαμε να συγκεντρώσουμε κάποια από τα πιο ενδιαφέροντα είδη της ορνιθοπανίδας της Ζήριας (περίπου τα μισά).
Εκείνο που προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση πέραν της ομορφιάς όλων αυτών των πουλιών, είναι οι πολύ ιδιαίτερες ονομασίες κάποιων εξ αυτών.

Ας ελπίσουμε η θέασή τους -ίσως και τα μοναδικά ονόματά τους- να μας κάνουν όλους περισσότερο οικολόγους, περισσότερο προστατευτικούς απέναντι σ’ αυτήν την ομορφιά που κινδυνεύει από το συνεχώς διογκούμενο παράνομο κυνήγι και τον κάθε λογής τυχοδιώκτη-  «συλλέκτη» που αιχμαλωτίζει τα πουλιά για εμπορικούς βέβαια λόγους…

Πηγή: http://www.psarikorinthias.gr

Πηγές:
http://www.naturagraeca.com/ws/

http://www.naturephoto-cz.com/

http://www.ppetrou.gr/

https://thomnik.blogspot.gr/

https://el.wikipedia.org/

http://dkaliakoudas.blogspot.gr/

 

-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-


Φιδαετός

 


Χρυσαετός

 


Γερακίνα

 


Ξεφτέρι

 


Διπλοσαϊνο

 


Πετρίτης

 


Σφηκιάρης

 


Βραχοκιρκίνεζο

 


Μπούφος

 


Χουχουριστής

 


Κουκουβάγια

 


Πετροπέρδικα

 


Κίσσα

 


Βραχοχελίδονο

 


Τσίχλα

 


Γερακότσιχλα

 


Βουνοτσίχλονο

 


Βλαχοτσίχλονο

 


Τρυγόνι

 


Φάσα

 


Πράσινος Δρυοκολάπτης

 


Μεσαίος Δρυοκολάπτης

 


Λευκονώτης Δρυοκολάπτης

 


Κούκος

 


Γαλαζοκότσυφας

 


Πυρροκότσυφας

 


Σιρλοτσίχλονο

 


Καστανολαίμης

 


Δεντροσταρήθρα

 


Βραχοτσοπανάκος

 


Τρυποφράχτης

 


Κοκκινοκεφαλάς

 


Θαμνοψάλτης

 


Γαλαζοπαπαδίτσα

 


Χιονάδα

 


Κεφαλόσπινος

 


Σταυρομύτης (Ντουνιάς)

 


Μαυροσκούφης

 


Κλειδωνάς

 


Αετομάχος

 


Σταρήθρα

 


Χρυσοβασιλίσκος

 


Πυρροβασιλίσκος

 


Τσιφτάς

 


Κοκκινοτσιροβάκος

 


Φανέτα

 


Φλώρος

 


Καρδερίνα

 


Σταχτοπετροκλής

 


Αιγίθαλος

Smallville: Η παράσταση, με τίτλο: Ποιος είναι ο δράκος σου; @ Ξυλόκαστρο 19 Μαϊου

SMALLVILLE: Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ, ΜΕ ΤΙΤΛΟ:
ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΔΡΑΚΟΣ ΣΟΥ;

Ιστορίες για δράκους, πριγκίπισσες κ.α.
θέατρο | κοινότητα | Ξυλόκαστρο

Στη σκηνή του ανοιχτού θεάτρου, οι πολίτες θα αφηγηθούν τις ιστορίες τους
και θα δημιουργήσουν μία νέα ἀγορά, έναν τόπο συνάθροισης και διαλόγου.
Η ουτοπία θα είναι η κινητήριος δύναμη, όμως κάθε ουτοπία αντιμετωπίζει το
ίδιο πρόβλημα: τί γίνεται με τους ανθρώπους που δεν ταιριάζουν μέσα σε
αυτήν;

ΣAΒΒΑΤΟ 19 ΜAΪΟΥ ΣΤΙΣ 20:30 ΣΤΟ ΑΝΟΙΧΤO ΘEΑΤΡΟ
“ΒΑΣIΛΗΣ ΓΕΩΡΓΙAΔΗΣ” | ΕIΣΟΔΟΣ ΕΛΕYΘΕΡΗ

“Σε μία πολύμορφη κοινότητα όπως του Ξυλοκάστρου, ο καθένας μπορεί να είναι
δράκος για κάποιον άλλον.”

Συμμετέχουν: Μουράτ Αλιάγκ, Κωσταντής Βαρβατσούλης, Κωνσταντίνα Βασιλάκη, Γέα
Δαλμυρά, Λουκία Δρακιά, Γεωργία Δρελιώζη, Μαρία Ζαχαράτου, Λευτέρης Ηλίας, Λίλιαν
Καλοειδά, Αλέκα Κόρκα, Νίκος Κορκάρης, Γιώργος Κοροβήλος, Γιώργος Κουλαμάς,
Κατερίνα Κουρούμαλη, Μαρία Κουσουρή, Νάνσυ Παύλου, Γωγώ Σοφογιάννη, Άντα
Τζουβάρα, Ντίνα Τσάιμα, Γιώργος Φίλης, Ελένη Φράγκου, Ελιάνα Χασούρα, Μάρα
Χατζηαποστόλου, Πόλα

Σκηνικά, κοστούμια: Κατερίνα Κουρούμαλη | Υπεύθυνοι Παραγωγής: Σοφία Πανοπούλου,
Ηλίας Αδάμ

Σκηνοθεσία: Δημήτρης Μπαμπίλης | Δραματουργία: Ηλίας Αδάμ, Sebastian Brohn

Η πρωτοβουλία υποστηρίζεται από το START – Create Cultural Change, ένα πρόγραμμα το
ιδρύματος Robert Bosch, σε συνεργασία με το Goethe Institut Θεσσαλονίκης και τη
Γερμανική Ένωση Κοινωνικοπολιτιστικών Κέντρων, υποστηρίζεται από το Κοινωφελές
Ίδρυμα Ιωάννη Σ. Λάτση και από το Ίδρυμα Μποδοσάκη

Η παράσταση “Ποιός είναι ο δράκος σου;” υποστηρίζεται επίσης από τον Δήμο
Ξυλοκάστρου και από το Α’ Γυμνάσιο Ξυλοκάστρου.

BRUTALSTORIES.EU

Μπουκόβσκι: Η Ιδιοφυΐα του πλήθους

«Οι καλύτεροι στο μίσος είναι αυτοί που κηρύττουν αγάπη».

ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΡΚΕΤΗ ΠΑΝΟΥΡΓΙΑ, ΜΙΣΟΣ, ΒΙΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΣΤΟ ΜΕΣΟ ΑΝΘΡΩΠΟ που αρκεί για να προμηθεύσει οποιονδήποτε στρατό μια οποιαδήποτε μέρα, και οι καλύτεροι στο φόνο είναι αυτοί που κηρύττουν εναντίον του, και οι καλύτεροι στο μίσος είναι αυτοί που κηρύττουν αγάπη, και οι καλύτεροι στον πόλεμο είναι τελικά αυτοί που κηρύττουν ειρήνη…

EΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΚΥΡΥΤΤΟΥΝ ΘΕΟ, ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΘΕΟ.
Εκείνοι που κηρύττουν ειρήνη, δεν έχουν ειρήνη.
Εκείνοι που κηρύττουν αγάπη, δεν έχουν αγάπη.
Προσοχή στους κήρυκες. Προσοχή στους γνώστες.
Προσοχή σ’ εκείνους που όλο διαβάζουν βιβλία.
Προσοχή σ’ εκείνους που είτε απεχθάνονται τη φτώχεια,
είτε είναι περήφανοι γι’ αυτήν.

ΠΡΟΣΟΧΗ Σ’ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΒΙΑΖΟΝΤΑΙ ΝΑ ΕΠΑΙΝΕΣΟΥΝ ΓΙΑΤΙ ΘΕΛΟΥΝ ΕΠΑΙΝΟΥΣ ΓΙΑ ΑΝΤΑΛΛΑΓΜΑ. Προσοχή σ’ εκείνους που βιάζονται να κρίνουν, φοβούνται αυτά που δεν ξέρουν. Προσοχή σ’ εκείνους που αναζητούν τα πλήθη, γιατί είναι ένα τίποτα μόνοι τους.
Προσοχή στο μέσο άντρα. Τη μέση γυναίκα.
Προσοχή στην αγάπη τους, η αγάπη τους είναι μέτρια αναζητά το μέτριο.

ΑΛΛΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΙΔΙΟΦΥΪΑ ΣΤΟ ΜΙΣΟΣ ΤΟΥΣ, ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΡΚΕΤΗ ΙΔΙΟΦΥΪΑ ΣΤΟ ΜΙΣΟΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΑΣ ΣΚΟΤΩΣΕΙ, να σκοτώσει τον καθένα. Δεν αντέχουν τη μοναξιά, δεν καταλαβαίνουν τη μοναξιά. Θα προσπαθήσουν να καταστρέψουν οτιδήποτε… Οτιδήποτε διαφοροποιείται απ’ τα δικά τους μέτρα.

ΑΝΙΚΑΝΟΙ ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΝ ΤΕΧΝΗ, ΑΝΙΚΑΝΟΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΝθα εκλάβουν την αποτυχία τουςως δημιουργών μόνο ως αποτυχία του κόσμου συνολικά. Ανίκανοι όπως είναι να αγαπήσουν πλήρως
θα θεωρήσουν και τη δική σας αγάπη ελλειπή
και θα σας μισήσουν γι’ αυτό
και το μίσος τους θα είναι τέλειο.
Όπως ένα αστραφτερό διαμάντι
όπως ένα μαχαίρι, όπως ένα βουνό,
όπως μια τίγρη, όπως το δηλητήριο…

 Η πιο τελειοποιημένη Τέχνη τους.

Σπουδαία επιτυχία της SBMT Racing Team του ΓΕΛ Ξυλοκάστρου

*Το κείμενο όπως δημοσιεύθηκε στον προσωπικό λογαρισμό facebook της κυρίας Σοφίας Σμυρνή, διευθύντριας του ΓΕΛ Ξυλοκάστρου.

ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΕΠΙΤΥΧΙΑ σημείωσε ο ομάδα SBMT Racing Team του ΓΕΛ Ξυλοκάστρου! Η ομάδα έχει ιστορία 4 χρόνων με πολλές διακρίσεις στον διαγωνισμό “Η Φόρμουλα 1 στα σχολεία”. Στην 5μελή φετινή βραβευμένη ομάδα συμμετέχουν, όπως είναι στην πρώτη φωτογραφία από αριστερά προς τα δεξιά:Αθανασούλης Γιώργος, Β΄τάξη, Καψής Νικόλας, Β΄τάξη, Μέλλιος Νίκος, Β’ τάξη, Αϊδινόπουλος Περικλής, Β’ τάξη, Κατσώνης Ανδρέας, Α’ τάξη.
Στους Εθνικούς τελικούς 2018 που έγιναν στο Mall στην Αθήνα από Παρασκευή 4 έως Κυριακή 6 / 5/ 2018 η ομάδα μας ήλθε ΠΡΩΤΗ βαθμολογικά από όλες τις αγωνιζόμενες ομάδες! Απέσπασε το ΑΣΗΜΕΝΙΟ Μετάλλιο και το βραβείο ” ΚΑΛΥΤΕΡΟ Δημόσιο σχολείο”! και εισιτήριο για τον παγκόσμιο τελικό, που θα γίνει στην Σιγκαπούρη το Σεπτέμβριο!

Ύστερα από ένα τριήμερο που τα είχε όλα, έντονα συναισθήματα (αγωνία, χαρά, άγχος, ρεκόρ, συγκίνηση, αμφιβολία, απογοήτευση, αισιοδοξία), ήρθε η δικαίωση!!!!!!!!!! Σε έναν διεθνή διαγωνισμό που, κατά τη γνώμη μου είναι ένας διαγωνισμός που αγγίζει το τέλειο και που εκπαιδεύει τα παιδιά ολιστικά!!! ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ!!!!!!!!! Συγχαρητήρια, για τη συνεργασία, για την ομαδικότητα, για το ήθος, για τον αδιάκοπο αγώνα, για την υπομονή, την επιμονή σας! Θερμά συγχαρητήρια επίσης, στους γονείς που είναι πάντα δίπλα, συγχαρητήρια και ευχαριστώ στους φοιτητές, σήμερα, τα μέλη της αρχικής ομάδας SBMT που είναι πάντα και παντού, όπου βρίσκεται η φετινή ομάδα και σε όλα τα παλιά μέλη!! ΠΑΝΤΑ ΜΠΡΟΣΤΑ με όραμα και αγώνα!

Β’ ΕΠΣ Κορινθίας – 27η αγωνιστική: Ο σχεδόν σίγουρος πρωταθλητής ΠΑΣ Κλένια και από κάτω αγωνία..

Η 27η αγωνιστική για το πρωτάθλημα της Β’ ΕΠΣ Κορινθίας έρχεται αύριο Κυριακή στα γήπεδα του Νομού μας. Ένα πρωτάθλημα που θα μας κρατήσει σε αγωνία μέχρι το τέλος για τις θέσεις ανόδου αλλά και τις θέσεις του υποβιβασμού. Μόνο ο ΠΑΣ Κλένια που πραγματοποίησε εξαιρετική σεζόν αισθάνεται σίγουρος και την ερχόμενη αγωνιστική χρονιά και θα βρίσκεται στην 1η κατηγορία. Του αρκούν 3 βαθμοί για να είναι και μαθηματικά σίγουρος. Άξιος πρωταθλητής και ομάδα οικογένεια από τις λίγες, εδώ και χρόνια. Πάμε να δούμε αναλυτικά το πρόγραμμα.

 

Β’ ΕΠΣ Κορινθίας – 27η αγωνιστική:

Αστέρας Κορίνθου – Ποσειδών Κυρά Βρύσης

Ολυμπιακός Λουτρακίου – Αρης Βοχαϊκού

Ταρσινά ’97 – Πανευρωστινιακός

Φωκάς Αρχαίων Κλεωνών – ΑΟ Λυκοποριάς

Σαρωνικός Γαλατακίου – ΠΑΣ Κλένια

ΑΟ Περαχώρας – Αγιοι Θεόδωροι

Ατρόμητος Χιλιομοδίου – ΠΑΣ Κύψελος

Θύελλα Κάτω Διμηνιού – Πρόοδος Αγίου Βασιλείου

 

Η Αρπαγή του Νερού στην Ελλάδα

Ο όρος του τίτλου (στα αγγλικά water grabbing) χρησιμοποιείται διεθνώς για να ορίσει την κατάσταση, στην οποία ισχυροί παράγοντες, δημόσιοι ή ιδιωτικοί, αποκτούν τον έλεγχο ή ανακατανέμουν τη χρήση υδάτινων πόρων για τους δικούς τους σκοπούς σε βάρος των τοπικών κοινοτήτων και των οικοσυστημάτων, στα οποία έχει βασιστεί η ζωή τους. Πρόκειται για έναν πλανητικό πόλεμο με αποκορυφώματα την εκδίωξη πληθυσμών λόγω της κατασκευής μεγάλων φραγμάτων, την ιδιωτικοποίηση των αποθεμάτων του νερού και των δικτύων ύδρευσης, την υποβάθμιση και μόλυνση του νερού εξαιτίας βιομηχανικών, μεταλλευτικών και βιομηχανικής κλίμακας αγροτικών δραστηριοτήτων και τον έλεγχο των πηγών και των διασυνοριακών υδάτων για στρατιωτικούς και οικονομικούς λόγους.

Δεν είναι τυχαίο που η παγκόσμια κλιματική αλλαγή βιώνεται κατά κύριο λόγο είτε ως πλημμύρα είτε ως ξηρασία, συνδέεται δηλαδή άμεσα με τη διαταραχή του θαυμαστού υδρολογικού κύκλου της φύσης. Στη χώρα μας λίγο-πολύ όλα αυτά τα μέτωπα είναι ανοιχτά. Θα περιοριστώ σε μια, εκ των πραγμάτων άνιση λόγω του περιορισμένου χώρου, αναφορά με έμφαση στα λιγότερο συζητημένα.

Α. Ιδιωτικοποίηση πόσιμου νερού (εταιριών ύδρευσης & υπόγειων υδάτων)

Κλιμακώνεται η στρατηγική της ιδιωτικοποίησης, με τη μέθοδο ΣΔΙΤ, των δύο μεγάλων κρατικών εταιριών ύδρευσης, της ΕΥΔΑΠ της Αθήνας και της ΕΥΑΘ της Θεσσαλονίκης, χωρίς προς το παρόν να γνωρίζουμε, σε ποιο βαθμό το «επενδυτικό ενδιαφέρον» θα επεκταθεί στα δημοτικά δίκτυα ύδρευσης των υπολοίπων μεγάλων πόλεων. Ένα σημαντικό ποσοστό των μετοχών της ΕΥΔΑΠ και η πλειοψηφία της ΕΥΑΘ έχουν μεταβιβαστεί στο Υπερταμείο Ιδιωτικοποιήσεων (ΤΑΙΠΕΔ), το οποίο άνοιξε πρόσφατα τη διαδικασία αναζήτησης «στρατηγικού επενδυτή» για την πώλησή τους. Το θέμα προφανώς δεν έχει να κάνει με τα ποσοστά του ιδιώτη, ίσως ούτε καν κυρίως με τον έλεγχο του μάνατζμεντ, όσο κυρίως με το μοίρασμα των πολλών παράπλευρων εργολαβιών. Πρόκειται ασφαλώς για το πιο κρίσιμο μέτωπο της περιόδου, που δεν αφορά μόνο τους Αθηναίους και τους Θεσσαλονικείς, οι οποίοι, ας μην το ξεχνάμε, έδωσαν και έναν μεγάλο αγώνα πριν από 3 χρόνια με το δημοψήφισμα εναντίον της ιδιωτικοποίησης.

Ενώ όμως γι’ αυτές τις εξελίξεις μαθαίνουμε αναλυτικά, μια άλλη ιδιωτικοποίηση προχωράει «στα μουλωχτά». Είναι αυτή των φυσικών αποθεμάτων πόσιμου νερού, δηλ. των υπόγειων υδάτων, που παραχωρούνται αφειδώς στη βιομηχανία εμφιάλωσης.

Τις τελευταίες δεκαετίες, το εμφιαλωμένο νερό, από είδος πολυτελείας και καταναλωτική συνήθεια των εύπορων στρωμάτων, έχει μετατραπεί σε τρόπο ζωής για μεγάλες μερίδες του πληθυσμού. Δεν είναι μόνο οι ακριβές διαφημιστικές καμπάνιες ή ο ρόλος του τουρισμού, δεν είναι ούτε καν μόνο η κακή διαχείριση και η απαξίωση των δημόσιων δικτύων. Η βασική αιτία της εξάπλωσης είναι το νομοθετικό καθεστώς για τη συγκεκριμένη επιχειρηματική δραστηριότητα και το κόστος της πρώτης ύλης, που χρησιμοποιεί.

Μέχρι σήμερα, η μόνη ανταποδοτική υποχρέωση των βιομηχανιών εμφιάλωσης είναι η καταβολή ενός τέλους προς τον αντίστοιχο Δήμο, στα διοικητικά όρια του οποίου γίνεται η γεώτρηση. Το ύψος αυτού του τέλους έχει παραμείνει επί δεκαετίες σταθερά ελάχιστο ενώ το 2014 η κυβέρνηση Σαμαρά έκανε ακόμα ένα «δωράκι» προς το ενδιαφερόμενο κεφάλαιο, θεσμοθετώντας τον υπολογισμό του τέλους όχι επί των αντλούμενων αλλά επί των πωλούμενων ποσοτήτων (ν. 4255/2014). Δηλαδή η άντληση για χορηγίες, δηλ. για διαφημιστική πολιτική, ή για «μαύρες πωλήσεις» είναι εντελώς δωρεάν ενώ το τέλος για τις «κανονικές» πωλήσεις παραμένει ασήμαντο. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που οι ντόπιοι «βαρόνοι του νερού»:

– αποσπούν ένα μεγάλο μερίδιο της ελληνικής αγοράς, έχουν έντονη εξαγωγική δραστηριότητα και παρουσιάζουν διαρκώς και νέα προϊόντα, μπύρες, κόλες κ.λπ.

– ακολουθούν μια επιθετική πολιτική αύξησης των αντλούμενων ποσοτήτων, με αποτέλεσμα να εμφανίζονται κίνδυνοι για την επάρκεια του φυσικού πόρου για τα δημόσια δίκτυα και την κατοχύρωσή του για τις επόμενες γενιές.

– μέσω των χορηγιών εξασφαλίζουν ευρεία κοινωνική συναίνεση ενώ διατηρούν σχέσεις στοργής με το πολιτικό σύστημα, το κεντρικό και το εκάστοτε τοπικό.

Είναι προφανές ότι απαιτείται η αντιστροφή αυτής της πορείας. Και εκτός από την αλλαγή του ν. 4255/2014, που μέχρι στιγμής δεν τον έχει «πειράξει» η κυβέρνηση Τσίπρα, παρά τις προγραμματικές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, χρειάζεται να διεκδικήσουμε μια πολιτική «επιστροφής» στο νερό της βρύσης με δωρεάν πρόσβαση στο πόσιμο νερό για τους πολίτες τόσο με καταψύκτες στις δημόσιες υπηρεσίες όσο και με βρύσες στους κοινόχρηστους χώρους (πλατείες, παιδικές χαρές κ.λπ.), σε συνδυασμό βεβαίως με στρατηγικές εξοικονόμησης του νερού, περιορισμού της σπατάλης και διαμόρφωσης «υδατικής» συνείδησης στους πολίτες».

Β. Επίθεση στα ποτάμια

Η υποβάθμισή τους από τη χρήση τους ως αποδεκτών αποβλήτων κάθε είδους περιλαμβάνει πολλά παραδείγματα. Το κλασικό για τα βιομηχανικά απόβλητα είναι ασφαλώς η ρύπανση του Ασωπού, που, εκτός από περιβαλλοντικά προβλήματα, έχει προκαλέσει και ασθένειες και θανάτους, δηλ. σοβαρές παραβιάσεις του δικαιώματος στην υγεία. Ο Ασωπός έχει την ατυχία να διαρρέει τη βιομηχανική περιοχή της Θήβας και, ούτε λίγο ούτε πολύ, 15 εταιρίες, βρέθηκαν να τον επιβαρύνουν με εξασθενές χρώμιο και μόλυβδο. Η εντατική αγροτική εκμετάλλευση έχει καταστρέψει τον Πηνειό ενώ οι εξορύξεις της Χαλκιδικής επιφυλάσσουν την ίδια μοίρα στα νερά της περιοχής.

Ωστόσο, θα αφιερώσω το πιο μεγάλο μέρος του κειμένου στα σχέδια εντατικής εκμετάλλευσης, κυρίως υδροηλεκτρικής, με την κατασκευή φραγμάτων και τις εκτροπές, που διακόπτουν τον φυσικό κύκλο του νερού και προκαλούν σοβαρές και ανεπίστρεπτες αρνητικές συνέπειες. Ο βασικός μύθος της τεχνοκρατικής ιδεολογίας είναι ο αφορισμός ότι το νερό των ποταμών χύνεται «αναξιοποίητο» στη θάλασσα και επομένως πρέπει να «αξιοποιηθεί».

Όμως η επιστήμη μάς λέει ότι ένα ποτάμι δεν είναι μόνο το νερό αλλά και η ζωή που κουβαλάει μαζί του, το απόθεμα της βιοποικιλότητας, οικοσυστήματα και οργανισμοί, χλωρίδα και πανίδα, τοπία και ανθρώπινες συνήθειες αιώνων.

«Τα ποτάμια είναι οι ταχυδρόμοι των βουνών», όπως λέει ο ποιητής Γιάννης Δάλλας.

Συνεπώς ένα πρώτο κρίσιμο ζήτημα είναι να ξεπεράσουμε την αντίληψη του «ποταμιού – καναλιού» και να προσανατολίσουμε την άσκηση των όποιων οικονομικών δραστηριοτήτων στον σεβασμό της φυσικής ροής του ως τμήμα του υδατικού κύκλου.

Στην Ελλάδα υπάρχουν σήμερα περίπου 170 φράγματα με ύψος μεγαλύτερο από 15 μέτρα, που αποτελεί το όριο μεταξύ μικρών και μεγάλων φραγμάτων, σύμφωνα με το οικολογικό κίνημα. Σύμφωνα με τη νομοθεσία, το κριτήριο αυτής της διάκρισης δεν είναι το ύψος του φράγματος αλλά η ισχύς της παραγόμενης ηλεκτρικής ενέργειας, που στην Ελλάδα είναι 15 MW, αν και πριν από 20 χρόνια ήταν 5, ενώ στις περισσότερες χώρες της Ε.Ε. είναι 8 MW. Από αυτά, τα 15 έχουν ύψος πάνω από 70 μέτρα και, αν εξαιρέσουμε τα φράγματα του Μόρνου και του Εύηνου, που έχουν θυσιαστεί για την υδροδότηση της Αθήνας, είναι υδροηλεκτρικά. Τα 2 είναι στον Νέστο (του Θησαυρού με 172μ. είναι το ψηλότερο στην Ελλάδα), 3 στον Αλιάκμονα, 4 στον Αχελώο και τους παραποτάμους του (των Κρεμαστών είναι το μεγαλύτερο σε έκταση με 80 χιλιάδες στρέμματα), και 5ο το ημιτελές της Μεσοχώρας, 1 στον Άραχθο, 1 στις πηγές του Αώου και 1 στο Σμόκοβο, σε παραπόταμο του Πηνειού.

Οι αρνητικές συνέπειες των μεγάλων φραγμάτων έχουν τεκμηριωθεί από τη διεθνή επιστημονική έρευνα:

– καταστρέφουν τη βιοποικιλότητα και τα οικοσυστήματα

– κατακρατούν τη λάσπη με τα οργανικά συστατικά (διότι ένα ποτάμι δεν είναι μόνο νερό αλλά και οργανικό φορτίο), υποβαθμίζουν την ποιότητα του νερού για τη γεωργία, χαμηλώνουν τους υδροφόρους ορίζοντες και αλατώνουν τα εδάφη στις εκβολές

– αλλάζουν το κλίμα, αυξάνουν την υγρασία και εκλύουν μεθάνιο από την παγιδευμένη βλάστηση, που συμβάλλει στο φαινόμενο του θερμοκηπίου (το 1,3% της παγκόσμιας συμβολής)

– καταστρέφουν ποτάμια, τοπία, ανθρώπινους οικισμούς και μνήμες

– εγκυμονούν διαρκείς κινδύνους κατολισθήσεων και πλημμυρών

– απαιτούν ένα μεγάλο κόστος μετεγκατάστασης πληθυσμών και κυρίως διαχείρισης των κινδύνων, το οποίο βέβαια δεν πληρώνουν οι κατασκευαστές αλλά το κοινωνικό σύνολο.

Παρά το γεγονός ότι οι παραπάνω συνέπειες ισχύουν ανεξάρτητα από τη μορφή της ιδιοκτησίας τους, ένα βασικό επιχείρημα των υποστηρικτών τους είναι ότι τα υδροηλεκτρικά φράγματα της ΔΕΗ βρίσκονται υπό δημόσιο έλεγχο. Το πραγματικό ερώτημα είναι βεβαίως «μέχρι πότε», καθώς η πώληση μονάδων της ΔΕΗ αναμένεται, αργά ή γρήγορα, να επεκταθεί και σ’ αυτά, κάτι που ήδη επιχείρησε το 2014 η κυβέρνηση Σαμαρά με το σχέδιο της «μικρής ΔΕΗ». Συνεπώς, ο πολιτικός στόχος ενάντια σε νέα φράγματα συνδέεται με την αποτροπή της ιδιωτικοποίησης των παλιών, που θα είναι σ’ αυτή την περίπτωση τριπλή (νερού, ενέργειας και δημόσιας γης γύρω από τους ταμιευτήρες).

Το κύριο μέτωπο της περιόδου βρίσκεται ασφαλώς στον Αχελώο και στον αγώνα ενάντια στην ολοκλήρωση του φράγματος της Μεσοχώρας, το οποίο, παρά το γεγονός ότι προβάλλεται από κυβερνητικά στελέχη και τεχνικά λόμπυ ως «αυτόνομο» ΥΗ, στην πραγματικότητα αποτελεί, κατ’ εφαρμογή της πάντα αποτελεσματικής μεθόδου της «σαλαμοποίησης», το πρώτο βήμα για την εκτροπή μεγάλου μέρους του υδάτινου δυναμικού του ποταμού στη Θεσσαλία. Η έκβαση της μάχης θα κριθεί από την ικανότητα πανελλαδικής κινητοποίησης αλλά και διάψευσης του μύθου του «ολοκληρωμένου» έργου (στην πραγματικότητα απαιτεί ακόμη 140 εκ. ευρώ).

Δεν στερούνται πάντως σημασίας οι εξελίξεις που αφορούν τον Αώο, τον μοναδικό ποταμό που «εξάγει» η Ελλάδα και ταυτόχρονα τον τελευταίο μεγάλο ποταμό της Ευρώπης που ρέει ανεμπόδιστα προς τη θάλασσα (αν εξαιρέσουμε βεβαίως το φράγμα της ΔΕΗ στις πηγές του). Τα ελληνικά σχέδια προβλέπουν τη μερική εκτροπή του προς την Παμβώτιδα λίμνη των Ιωαννίνων ενώ τα χειρότερα αλβανικά, ούτε λίγο ούτε πολύ 8, υδροηλεκτρικά φράγματα κατά μήκος του. Στην έκκληση εκατοντάδων επιστημόνων να αποτραπεί η καταστροφή, η κυβέρνηση Ράμα απάντησε ότι «μια αναπτυσσόμενη χώρα δεν μπορεί να μείνει μουσείο». Η αναπτυξιολαγνική χυδαιότητα είναι η ίδια παντού!

Το αντι-φραγματικό κίνημα πάντως έχει πλούσιο παρελθόν στην Ελλάδα. Εκτός από τον Αχελώο, μνημονεύω και τον 10χρονο νικηφόρο αγώνα στον Άραχθο, που απέτρεψε την κατασκευή του φράγματος του Αγίου Νικολάου, έδωσε αυτοπεποίθηση στους κατοίκους και ενέπνευσε πολλές μικρότερες κινήσεις στην περιοχή.

Γ. Υποβάθμιση των υγροτόπων

Το τρίτο μεγάλο μέτωπο αφορά στους υγροτόπους και κυρίως τις ελληνικές λίμνες, οι οποίες, αφού επιβίωσαν για χιλιάδες χρόνια, όχι μόνο διατηρώντας τη βιοποικιλότητα και δημιουργώντας μοναδικά τοπία αλλά και διατρέφοντάς τους ανθρώπους όποτε χρειάστηκε (λ.χ. στην πείνα της Γερμανικής Κατοχής), θυσιάζονται με ραγδαίους ρυθμούς τα τελευταία 60 στις εκάστοτε ανάγκες του κυρίαρχου παραγωγικού και καταναλωτικού μοντέλου και κυρίως:

– για την αύξηση της αγροτικής γης (π.χ. η αποξήρανση της Κάρλας, της Αγουλινίτσας, της μισής Αμβρακίας, της Λαψίστας κ.λπ.) και την επέκταση των αρδευτικών δικτύων

– για την αποχέτευση αστικών λυμάτων και πάσης φύσεως αγροτικών αποβλήτων (το κλασικό παράδειγμα είναι ο τοξικός βάλτος της Κορώνειας, αλλά και οι περισσότερες από τις υπόλοιπες αργοπεθαίνουν)

– και τα τελευταία χρόνια, που χρειάζεται γη για οικοπεδοποίηση, δηλαδή για παραγωγή υπεραξίας, για τουριστική ανάπτυξη (ο μεγάλος κίνδυνος αφορά στα υγρολίβαδα γύρω από τις λίμνες, τις πιο κρίσιμες δηλ. εκτάσεις για την οικολογική τους ισορροπία, που συρρικνώνονται με διοικητικές πράξεις και καταπατήσεις).

Σταθερά υποβαθμισμένη είναι και η κατάσταση των 10 παράκτιων υγροτόπων διεθνούς σημασίας, οι οποίοι υποτίθεται ότι προστατεύονται από τη Διεθνή Σύμβαση Ραμσάρ.

Όπως μας υπενθυμίζει η Βαντάνα Σίβα, το νερό, που αποτελεί το 70% του πλανήτη αλλά και του σώματός μας, έχει τα δικά του δικαιώματα – να ρέει ελεύθερα και χωρίς ρύπανση και να ανανεώνεται μέσω του υδρολογικού κύκλου. Υπό αυτή την έννοια, το ανθρώπινο δικαίωμα στο νερό είναι τμήμα των δικαιωμάτων της φύσης και ο αγώνας για την προστασία του υδρολογικού κύκλου είναι ταυτόχρονα και αγώνας για το ανθρώπινο δικαίωμα στο νερό.

————————————————————–

Πρωτοδημοσιεύτηκε στο Περιοδικό Βαβυλωνία #Τεύχος 19

Γιάννης Παπαδημητρίου – babylonia.gr

Avengers: Infinity War ~ Κριτική Ταινίας

Έτος: 2018

Σκηνοθεσία: Anthony Russo, Joe Russo

Πρωταγωνιστούν: Robert Downey Jr., Chris Hemsworth, Chris Evans, Benedict Cumberbatch, Tom Holland, Zoe Saldana, Mark Ruffalo, Paul Bettany, Elizabeth Olsen, Josh Brolin

Διάρκεια: 2ω 29λ

 

Το 2008 το MCU (κινηματογραφικό σύμπαν της Marvel) έκανε το ξεκίνημά του με την ταινία Iron Man. Ακολούθησαν ακόμα 17 ταινίες, όπου μεταξύ τους συνδέονταν και εκτός του ότι η μια προετοίμαζε το έδαφος για την άλλη, εξ αρχής υπήρχαν μικρές και αργότερα πιο άμεσες αναφορές σε κάτι μεγαλύτερο και ενιαίο, το Infinity War, που αποτελεί την 19η ταινία του MCU.

Οι προσδοκίες για την ταινία ήταν τεράστιες και το ενδεχόμενο αποτυχίας δεν έπρεπε να υπάρξει ούτε σαν σκέψη, καθώς μιλάμε για μια ταινία που ετοιμαζόταν και χτιζόταν μέσα από άλλες 18 για 10 χρόνια. Σχεδόν όλοι οι ήρωες έκαναν την εμφάνισή τους και το καστ που χρησιμοποιήθηκε αποτελείται από πάρα πολλούς γνωστούς και διάσημους ηθοποιούς, κυρίως των 00ς και έπειτα, ενώ το budget της φτάνει τα 400 εκατομμύρια. Ευτυχώς για όλους καταφέρνει και ανταποκρίνεται στις προσδοκίες.

Ο Θάνος αναζητεί τα 6 πετράδια της αιωνιότητας προκειμένου να τα συγκεντρώσει και να φέρει ισορροπία στο σύμπαν αφανίζοντας το μισό. Δύο από τα πετράδια βρίσκονται στη γη και μαθαίνοντας το σχέδιο του, οι ήρωες τις γης και εκτός αυτής θα προσπαθήσουν να τον σταματήσουν. Το MCU χαρακτηρίζεται από καταπληκτική οργάνωση των συντελεστών του όπου δεν αφήνουν τίποτα στην τύχη, οπότε απαραίτητη προϋπόθεση για να καταλάβει κάποιος την πλοκή είναι η παρακολούθηση των προηγούμενων ταινιών.

Το σενάριο δεν χρονοτριβεί προκειμένου να δώσει περαιτέρω εξηγήσεις πέρα των απολύτως απαραίτητων και εκτυλίσσεται σε κανονικούς ρυθμούς χωρίς βιασύνη, αφήνοντας την υπόθεση να φτάσει στο αποκορύφωμά της σταδιακά. Ισορροπεί πολύ καλά μεταξύ κωμωδίας και δράματος χωρίς το ένα να επισκιάζει το άλλο, δημιουργώντας κατά αυτό τον τρόπο συναισθηματικό βάθος. Παραμένει όμως στα πλαίσια μιας super hero movie, απλά είναι πιο πληθωρική από οποιαδήποτε έχουμε δει μέχρι τώρα. Δεν κάνει κάποια σεναριακή υπέρβαση προκειμένου να ξεφύγει από το είδος της, αλλά η υπέρβαση γίνεται στα δικά της στάνταρ, που η ίδια τόσα χρόνια έκτιζε, ώστε αυτό που παρουσιάζει να είναι ταυτόχρονα καινούριο αλλά οικείο, κάτι που έχουμε ξαναδεί αλλά όχι με αυτόν τον τρόπο.

Οι αδερφοί Russo, που έδειξαν τις ικανότητες τους στα Captain America: The Winter Soldier (2014) και Captain America: Civil War (2016), καταφέρνουν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις και να παραδώσουν ένα εντυπωσιακό και επικό υπερθέαμα, ακριβώς όπως θα έπρεπε να είναι σε μια τέτοια ταινία.

Η σκηνοθεσία τους είναι βελτιωμένη αν και συνεχίζουν να χρησιμοποιούν πολύ μοντάζ στις σκηνές δράσης, που είναι κάπως περιττό, αλλά όχι στον βαθμό του Civil War, που σε κάποια σημεία ήταν έως και κουραστικό. Για τις ερμηνείες δεν μπορούμε να πούμε και πολλά. Οι ηθοποιοί έχουν ταυτιστεί με τους χαρακτήρες τους, οι οποίοι εξελίσσονται μέσα από κάθε ταινία και ανταποκρίνονται τέλεια στους συναισθηματικούς τόνους και τη βαρύτητα του Infinity War.

Τα εφέ χρησιμοποιούνται σε υπερβολικό βαθμό προκειμένου να ζωντανέψουν το όραμα του MCU και είναι αψεγάδιαστα, κάτι που δεν προκαλεί έκπληξη καθώς μιλάμε για τα Marvel Studios. Η μουσική είναι διακριτική και χρωματίζει την ταινία αναλόγως.

Εν ολίγοις έχουμε κάτι διαφορετικό αλλά ίδιο, μια ταινία πληθωρική, με την καλή έννοια, όχι μόνο σε εφέ και δράση αλλά και σε συναίσθημα. Μια ταινία που περιμέναμε με αγωνία και πιστεύαμε πως ήμασταν έτοιμοι να δούμε, αλλά που κανείς δεν μας είχε προϊδεάσει για αυτό που ακολούθησε.

Κριτική: 8,5/10

Γράφει ο Δημήτρης Αδαλάκης