Από την 1η Ιανουαρίου 2018 θα εφαρμοστεί περιβαλλοντικό τέλος 4 λεπτών στις πλαστικές σακούλες με σκοπό να περιοριστεί η χρήση τους. Ας προσπαθήσουμε όλοι μαζί για ένα καλύτερο και βιώσιμο μέλλον, χρησιμοποιώντας τσάντες πολλαπλών χρήσεων για τις αγορές μας.
Τα χριστούγεννα είναι μια παιδική γιορτή. Πέρα από όσα συζητάμε ή αισθανόμαστε εμεις οι μεγάλοι, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε τα παιδιά και την μαγεία που τους προκαλεί όλη αυτή η ιστορία. Όλα τα παιδιά έχουν δικαίωμα στα Χριστούγεννα. Μερικές όμορφες καρτούλες για δημιουργική απασχόληση αυτές τις ημέρες θα βρείτε με ένα κλικ εδώ: Κάρτες για τον Άγιο Βασίλη
Παρακάτω, θα βρείτε 18 επιλεγμένες φράσεις για τη δική σας διανοητική και συναισθηματική αυτοφροντίδα. >>
1. Δεν είναι αυτό που λες στους άλλους που καθορίζει τη ζωή σου. Αυτό που ψιθυρίζεις στον εαυτό σου κάθε μέρα, είναι εκείνο που έχει τη μεγαλύτερη δύναμη.
2. Μην ψάχνεις την έγκριση των άλλων για να είσαι ο εαυτός σου. Δεν χρειάζεσαι την έγκριση των άλλων για να είσαι «αρκετά καλός» ή για να έχεις μια υπέροχη μέρα.
3. Η καλύτερη στιγμή για να είσαι επιπλέον ευγενικός με τον εαυτό σου είναι όταν δεν νιώθεις έτσι. Επειδή πράττοντας αυτό, θα κάνεις την μεγαλύτερη διαφορά.
4. Γίνε το δικό σου πείραμα. Γίνε το δικό σου έργο τέχνης. Γίνε μια εργασία σε εξέλιξη. Και να είσαι καλά με αυτό.
5. Άφησε τους ανθρώπους γύρω σου να δουν πόσο πραγματικός, ατελής, ιδιαίτερος, περίεργος, όμορφος, μαγικός είσαι. Αυτό αρκεί.
6. Δεν μπορείς να βασίζεις τις ιδέες σου για την επιτυχία και την ευτυχία στις γνώμες και τις προσδοκίες των άλλων.
7. Πέρνα πολύ περισσότερο χρόνο με εκείνους που σε κάνουν να χαμογελάς, και πολύ λιγότερο χρόνο με εκείνους που πιέζεσαι να εντυπωσιάσεις. ( Και να θυμάσαι, μπορείς να είσαι καλός με τους ανθρώπους χωρίς να χρειάζεσαι να είσαι κοντά τους όλη την ώρα).
8. Η μεγαλύτερη άμυνά μας ενάντια στο στρες είναι η ικανότητα να διαλέγουμε μια ιδέα, έναντι μιας άλλης.
9. Να θυμάσαι αυτό. Αν ψάχνεις λόγους για να είσαι θυμωμένος και αναστατωμένος, θα βρεις πολλούς από αυτούς. Αντί για αυτό ψάξε λόγους για να είσαι θετικός.
10. Μία από τις πιο γαλήνιες νοοτροπίες ποτέ, ξεκινάει την στιγμή που επιτέλους βρίσκεις το θάρρος να σταματήσεις να ασχολείσαι με εκείνα που δεν μπορούν να αλλάξουν.
11. Δεν έχει νόημα να πηγαίνεις πίσω στο παρελθόν και να σκέφτεσαι τι έκανες και τι όχι, επειδή ήσουν διαφορετικό άτομο τότε. Εάν δεν σταματήσεις να τα σκέφτεσαι, εάν δεν συγχωρέσεις τον εαυτό σου, εάν δεν συγχωρήσεις την κατάσταση, εάν δε δεχτείς ότι πέρασε και τελείωσε, δεν μπορείς να προχωρήσεις μπροστά.
12. Οι περισσότεροι άνθρωποι κάνουν τον εαυτό τους δυστυχισμένο με το να το βρίσκουν αδύνατο να δεχτούν τη ζωή έτσι όπως είναι αυτή τη στιγμή. Μην είσαι ένας από αυτούς.
Δεν ξέρεις τι θα φέρει το μέλλον. Επομένως, η καλύτερη στρατηγική σου στη ζωή, είναι να ζήσεις όσο καλύτερα και θετικότερα μπορείς αυτή τη στιγμή.
13. Όταν ανακαλύπτεις κάτι που τρέφει την ψυχή και φέρνει χαρά, κάτι που πραγματικά έχει σημασία για εσένα, να φροντίσεις ώστε να κάνεις χώρο για αυτό στη ζωή σου. Και αν δεις ότι δεν έχεις αρκετό χρόνο για αυτό που μετράει, σταμάτα να κάνεις πράγματα που δεν μετράνε.
14. Η ποιότητα της ζωής σου μακροπρόθεσμα εξαρτάται άμεσα από το πώς θέτεις και σέβεσαι τις προτεραιότητές σου σήμερα. Και δεν είναι εγωιστικό να αγαπάς τον εαυτό σου, να τον φροντίζεις και να κάνεις της ευτυχία προτεραιότητα.
15. Όποτε το γρασίδι είναι πιο πράσινο στην άλλη πλευρά (όταν ζηλεύεις πράγματα ή καταστάσεις που δεν είναι δικά σου), σταμάτα να κοιτάς, σταμάτα να συγκρίνεις, σταμάτα να παραπονιέσαι και ξεκίνα να ποτίζεις το γρασίδι πάνω στο οποίο στέκεσαι.
16. Όλοι μπορούν να κρυφτούν από τα προβλήματα και να πονέσουν. Το να αντιμετωπίζεις τα προβλήματα και να τα καταφέρνεις σταδιακά- αυτό είναι που σε κάνει δυνατότερο και πιο ευτυχισμένο στο τέλος.
17. Μην υπερβάλλεις στις προσπάθειές σου και στις αντοχές σου. Δεν μπορείς να σηκώσεις πολλά κιλά μεμιάς. Όμως μπορείς να σηκώσεις λίγα πολλές φορές. Οι μικρές, επαναλαμβανόμενες προσπάθειες θα σε πάνε εκεί που θέλεις.
18. Μερικές φορές πρέπει να αποστασιοποιηθούμε για να δούμε τα πράγματα καθαρά. Και μερικές φορές το πιο σημαντικό πράγμα που πρέπει να κάνουμε σε μια ολόκληρη ημέρα, είναι η σύντομη παύση που κάνουμε μεταξύ δυο βαθιών αναπνοών.
Πηγή:healingeffect
Με τον Δημήτρη Μανωλάκη είμαστε χρόνια φίλοι και δεν χρειάζονται περισσότερα λόγια. Πριν λίγες ημέρες στην εκπομπή του στον Ηλέκτρα fm, είπαμε όμορφα πράγματα για τον αθλητισμό, για την Κορινθία αλλά και γενικότερα.
Πάντα επιτυχίες να ευχηθώ στον φίλο μου λοιπόν, πάντα υγεία και χαμόγελο, να συνεχίζει την όμορφη δουλειά..
Ακούστε εδώ ολόκληρη την εκπομπή..
Στις ανεπτυγμένες κοινωνίες ο κόσμος έχει μια ιδιαίτερη ευαισθησία απέναντι στα παιδιά και ο νόμος τα προστατεύει από τις αυθαιρεσίες των μεγάλων, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η πολιτεία προλαβαίνει πάντα, πριν συμβεί το κακό.
Στις φτωχές όμως κοινωνίες ο νόμος δεν είναι τόσο προστατευτικός απέναντι στο παιδί, επειδή η φτώχεια βάζει στην άκρη τις υπερβολικές ευαισθησίες. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι γονείς εκεί δεν αγαπούν τα παιδιά τους. Απλώς η ανάγκη τούς έχει υποχρεώσει να έχουν μια λίγο διαφορετική κλίμακα αξιών από αυτή που επικρατεί στις πλούσιες χώρες.
Το παιδί εκεί πρέπει να δουλέψει, να φέρει ψωμί στο σπίτι, γιατί τα χρήματα δεν είναι ποτέ αρκετά. Τα γράμματα είναι πολυτέλεια και στο κάτω-κάτω δεν είναι σίγουρο πως, όταν τελειώσει το σχολείο το παιδί, θα βρει μια δουλειά της προκοπής. Και όλα αυτά τα πέντε-δέκα- δεκαπέντε χρόνια που το παιδί θα μαθαίνει γράμματα, τι θα τρώει η οικογένεια; Τα χρήματα που φέρνει ο πατέρας στο σπίτι – αν φέρνει δηλαδή – δεν φτάνουν για να θρέψουν τόσα στόματα. Κι αν πρέπει να πάνε στο σχολείο όλα τα παιδιά της οικογένειας -και είναι συνήθως πολλά – τότε είναι βέβαιο ότι η οικογένεια θα βρεθεί στο δρόμο.
Όσο λοιπόν πιο φτωχή είναι μια χώρα, τόσο το χειρότερο για τα παιδιά της. Κάποιες ωστόσο χώρες φαίνεται ότι εκμεταλλεύονται τα παιδιά πιο σκληρά από τις υπόλοιπες. Οι δέκα χειρότερες χώρες στον τομέα της παιδικής εκμετάλλευσης είναι:
10.
Αιθιοπία
Σχεδόν το 60% των παιδιών της χώρας δουλεύουν για να συμπληρώσουν το οικογενειακό εισόδημα. Δουλεύουν ως υπηρέτες ή ως εργάτες σε αγροκτήματα και στα υποτυπώδη ορυχεία χρυσού της χώρας. Ο μισθός τους είναι 1 δολάριο τον μήνα.
9.
Πακιστάν
Τα παιδιά εδώ απάγονται, νοικιάζονται, πωλούνται και αγοράζονται. Οι μεγαλύτερες αυθαιρεσίες γίνονται στην επαρχία Παντζάμπ.
8.
Μπουρούντι
Περίπου το ¼ των παιδιών ηλικίας 4-15 ετών δουλεύουν και κάποια από αυτά είναι κανονικοί σκλάβοι. Τα περισσότερα κάνουν βαριές χειρωνακτικές εργασίες στους αγρούς, στην κατασκευή τούβλων και στα ορυχεία. Παρατηρείται αύξηση της παιδικής πορνείας.
7.
Αφγανιστάν
Τα παιδιά εδώ αποτελούν τον μισό πληθυσμό της χώρας. Πάνω από το 30% όσων είναι κάτω των δέκα ετών δουλεύουν σε βιομηχανίες τσιμέντου, υφαντουργίας, επεξεργασίας τροφίμων ή στις καλλιέργειες της οπιούχου παπαρούνας. Ανήλικα κορίτσια δίνονται για να κλείσουν χρέη οι γονείς τους.
6.
Ζιμπάμπουε
Μεγάλος αριθμός παιδιών δουλεύουν ανεπίσημα στα αδαμαντωρυχεία, τα χρυσωρυχεία και τα ορυχεία χρωμίου της χώρας. Έχει εφαρμοστεί μάλιστα και ένα δημοφιλές πρόγραμμα που ενθαρρύνει τα παιδιά να δουλέψουν στον δασικό και γεωργικό τομέα ως «μια εμπειρία της επίσημης σχολικής εκπαίδευσης».
5.
Δημοκρατία του Κονγκό
Το 30% των εργαζόμενων στα ορυχεία είναι παιδιά.
4.
Σουδάν
Κατά τη διάρκεια του πολέμου παιδιά στρατολογούνταν ως κανονικοί στρατιώτες ή για να χρησιμοποιηθούν σε καταναγκαστική γεωργική εργασία. Μικρά κορίτσια συλλαμβάνονται και χρησιμοποιούνται ως ανήλικες πόρνες ή ακόμα και ως σκλάβες.
3.
Σομαλία
Σχεδόν το 40% όλων των παιδιών κάτω των 15 ετών δουλεύουν υπό τις χειρότερες συνθήκες παιδικής εργασίας. Υποχρεώνονται να χειρίζονται επικίνδυνα μηχανήματα στις γεωργικές εργασίες ή τα λατομεία. Χρησιμοποιούνται επίσης στις ένοπλες συγκρούσεις ή ως σκλάβοι του σεξ από τις παραστρατιωτικές ομάδες.
2.
Βόρεια Κορέα
Υπάρχουν αμέτρητες αναφορές παιδικής «αναμόρφωσης δια της εργασίας», όπου παιδιά τοποθετούνται σε στρατόπεδα εργασίας ως τιμωρία για πολιτικά παραπτώματα. Αν και η μυστικοπαθής κυβέρνηση της χώρας έχει επίσημα απαγορεύσει την εργασία ανηλίκων, βλέπουμε παιδιά σχολικής ηλικίας να δουλεύουν σε εργοστάσια και σε αγρούς.
1.
Μιανμάρ
Το 40% των παιδιών δεν πάει σχολείο. Ο στρατός στρατολογεί νεαρά παιδιά μέχρι και 12 ετών. Όσα δεν υπηρετούν στον στρατό, υποχρεώνονται να δουλέψουν σε αγροκτήματα, σε υπαίθριες αγορές ή στην αποκομιδή των σκουπιδιών από τους δρόμους. Η αυτοκτονία είναι συχνό φαινόμενο σε παιδιά που έχουν υποστεί σκληρή μεταχείριση.
http://www.businessinsider.com/countries-worst-child-labor-risks-2012-1#10-ethiopia-1
Αν και η έρευνα έχει γίνει το 2012, δεν νομίζω ότι άλλαξαν και πολλά πράγματα από τότε.
Το παιδί λοιπόν, όπως βλέπουμε εδώ, αντιμετωπίζεται ψυχρά ως ένα είδος κεφαλαίου που μπορεί να αξιοποιηθεί και να αποφέρει χρήμα. Μπορεί να πουληθεί, να αγοραστεί, να νοικιαστεί, να γίνει σκλάβος, να δουλέψει αντί πινακίου φακής σε χωράφια, ορυχεία, εργοστάσια, να χρησιμοποιηθεί ως στρατιώτης, να εκπορνευτεί, να δοθεί για να κλείσουν χρέη και οφειλές των γονέων.
Και όπως συμβαίνει παντού στον κόσμο, άλλοι γονείς αγαπούν τα παιδιά τους και θλίβονται να τα βλέπουν να ζουν στην αθλιότητα και άλλοι τα χρησιμοποιούν για τις ανάγκες τους αδιαφορώντας για τα πάθη τους.
Η αντίθεση πάντως με τις ανεπτυγμένες χώρες είναι τρομερή. Εμείς εδώ αγωνιούμε μην τυχόν και προκαλέσουμε ανήκεστο παιδικό τραύμα, αν μιλήσουμε λίγο απότομα στο παιδί μας. Και το περίεργο είναι ότι όντως μπορεί να το προκαλέσουμε. Διότι, όσο πιο ευαίσθητοι γινόμαστε οι άνθρωποι, τόσο πιο εύκολα τραυματιζόμαστε.
Έτσι, είναι θέμα τύχης πού θα γεννηθεί κανείς και από ποιους. Άλλα παιδιά μεγαλώνουν στα πούπουλα και κλαίνε, επειδή η μαμά τα μάλωσε, και άλλα ρίχνονται στα ορυχεία κι αν ζήσουν, έζησαν.
Μελέτες της κατάστασης της παγκόσμιας ευτυχίας των τελευταίων ετών, δείχνουν τη Δανία, την Σουηδία και τη Νορβηγία τις πιο ευτυχισμένες χώρες του πλανήτη. Οι Σκανδιναβοί ακολουθούν ένα σύνολο κανόνων, χάρη στους οποίους απολαμβάνουν τη ζωή κάθε μέρα.
Δείτε παρακάτω τους 4 κανόνες που ακολουθούν οι Σκανδιναβοί και θα έπρεπε να ακολουθήσουν και άλλες χώρες, για να έχουν ευτυχισμένους πολίτες.
1.Σεμνότητα και σεβασμός στους άλλους. Στις σκανδιναβικές χώρες υπάρχει ο νόμος της Jante, ένα σύνολο κανόνων που υπογραμμίζουν τη συμπεριφορά προς τους συμπολίτες: Δεν πρέπει να πιστεύετε ότι είστε κάτι ιδιαίτερο. Δεν χρειάζεται να πιστεύετε ότι είστε τόσο καλοί, όσο εμείς. Δεν πρέπει να πιστεύετε ότι είστε πιο έξυπνοι από εμάς. Δεν πρέπει να πείσετε τον εαυτό σας ότι είστε πιο καλοί από εμάς. Δεν χρειάζεται να πιστεύετε ότι ξέρετε περισσότερα από εμάς. Δεν πρέπει να πιστεύετε ότι είστε πιο σημαντικοί. Δεν πρέπει να πιστεύετε ότι μας μαθαίνετε κάτι. Δεν πρέπει να πιστεύετε ότι κάποιος νοιάζεται για εσάς. Παρόλο που οι ίδιοι οι Σκανδιναβοί κοροϊδεύουν μερικές φορές αυτόν τον κανόνα, βοηθά στη διατήρηση μιας φιλικής και συνεργατικής κοινωνίας. Η σεμνότητα και ο σεβασμός προς τους άλλους, έχουν μεγάλη σημασία. Επιπλέον, αυτός ο κανόνας αποθαρρύνεις τις αλαζονικές συμπεριφορές.
2.Ισορροπία δουλειάς και οικογένειας. Οι Σκανδιναβοί ξέρουν πόσο σημαντικό είναι να αφιερώνουν χρόνο στην οικογένειά τους. Τα περισσότερα γραφεία στη Δανία κλείνουν στις 5 το απόγευμα. Επίσης, οι Δανοί ποτέ δεν κάνουν υπερωρίες. Στη Σουηδία, ορισμένες εταιρίες έχουν προχωρήσει ακόμα περισσότερο, υιοθετώντας 6ωρο εργασίας την ημέρα, σε μια προσπάθεια να αυξήσουν την παραγωγικότητα και την ευτυχία. Οι οικογένειες πηγαίνουν συχνά βόλτες στα πάρκα, αθλούνται και ταξιδεύουν με τους συγγενείς τους.
3.Οικογενειακές συγκεντρώσεις γύρω από το τζάκι. Στη Δανία υπάρχει μια σπουδαία λέξη, που σημαίνει δημιουργία ζεστής ατμόσφαιρας και απόλαυση των ωραίων πραγμάτων της ζωής, μαζί με φίλους και συγγενείς: «hygge». Το να κάθεστε γύρω από την φωτιά σε μια κρύα νύχτα, φορώντας ένα ζεστό πουλόβερ, πίνοντας κρασί και τρώγοντας νόστιμο φαγητό, κατά πάσα πιθανότητα με την συντροφιά κεριών. Στην ουσία πρόκειται για αλληλεγγύη, άνεση, υποστήριξη και προσοχή από τους αγαπημένους μας ανθρώπους.
4.Ρεαλιστικές προσδοκίες. Στο βιβλίο της Happy as a Dane η Malene Rydahl συζητά τα κλειδιά της ευτυχίας των Σκανδιναβών. Ένα από τα πιο σημαντικά μυστικά ευτυχίας, είναι η δημιουργία ρεαλιστικών προσδοκιών, αλλά χωρίς να σταματήσετε να ονειρεύεστε και να θέτετε φιλόδοξους στόχους! Το να συγκρίνετε τον εαυτό σας με άλλους, δε θα σας κάνει πιο ευτυχισμένους. Έχουμε την τάση να συγκρίνουμε τη ζωή μας με τις ζωές εκείνων που βλέπουμε στα κοινωνικά δίκτυα. Ωστόσο, αυτές οι συγκρίσεις συμβάλλουν στη δυστυχία μας. Απλά, πρέπει να σταματήσουμε να συγκρίνουμε τα επιτεύγματά μας με αυτά των άλλων.
[bloomberg.com] [en.wikipedia.org]Το τσουβάλι της φιλίας είναι γεμάτο στην αρχή
μα στην πορεία αδειάζει
Γράφει η Τάμι Γκεκτσιάν
Ξεκινάς με ένα τσουβάλι γεμάτο ανθρώπους. Άνθρωποι που αποκαλείς γνωστούς, φίλους, συμφοιτητές, συνάδελφους, κολλητούς, γείτονες, συμμαθητές. Πόσο γεμάτη ζωή με τόσους ανθρώπους, σκέφτεσαι και χαμογελάς αθώα.
Προχωράς δυο βήματα και νιώθεις πως το τσουβάλι σα να έχει ελαφρύνει. Ανοίγεις και βλέπεις πως κάποιοι λείπουν, πως κάποιοι έχουν φύγει ή τους έχεις διώξει και εσύ. Όχι μην ανησυχείς δε σε κακολογούν, ούτε τους κακολογείς, απλά έτσι είναι οι άνθρωποι, απλά χάνονται, απλά δε συνεχίζουν, απλά δεν ταιριάζουν. Κλείνεις το τσουβάλι ανέκφραστα, έχεις τόσους πολλούς που δε σε νοιάζει.
Προχωράς άλλα τρία βήματα. Κοντοστέκεσαι ξάφνου. Σα να έχει ελαφρύνει και άλλο το άτιμο. Το ανοίγεις και τι να δεις… Ούτε οι μισοί. Μα σαν να προστέθηκαν και κάποιοι άλλοι, λίγοι, όχι πολλοί. Μα τι στην ευχή; Εσύ θα έπαιρνες όρκο ότι κάποιοι θα ήταν μέσα και κάποιοι άλλοι δε θα έμπαιναν ποτέ. Κλείνεις συλλογισμένος το τσουβάλι και προχωράς άλλα τέσσερα βήματα.
Μα το τσουβάλι το νιώθεις πιο ελαφρύ από ποτέ, επικίνδυνα ελαφρύ θα έλεγε κανείς. Σταματάς να δεις μήπως τρύπησε το τσουβάλι και άδειασε μονομιάς, αλλά μια χαρά το βλέπεις. Ξεμπλέκεις τα δεμένα κορδόνια του και κοιτάς μέσα. Μα τους εκατό κλέφτες σκέφτεσαι, τι έχει γίνει; Που εξαφανίστηκαν όλοι; Ψάχνεις εδώ, ψάχνεις εκεί, λίγους νοματαίους βλέπεις.
Προχωράς άλλο ένα βήμα μικρό, όχι μεγάλο και πλέον είσαι σίγουρος ότι το τσουβάλι έχει τρυπήσει. Το κοιτάς από κάτω και όντως είναι τρύπιο. Αναθεματίζεις για ώρα από εδώ και εκεί, μέχρι που προσέχεις πως κάποιοι λίγοι έχουν γαντζωθεί τριγύρω και με κόπο κρατιούνται, αλλά δεν παραιτούνται. Δεν είναι πολλοί. Μια χούφτα άνθρωποι, οι δικοί σου άνθρωποι.
Τους κοιτάς και τους αναγνωρίζεις. Είναι αυτοί που και η απουσία τους καμιά φορά ήταν ορατή μόνο στο μάτι, γιατί ήξερες πως είναι κάπου στο εκεί. Είναι αυτοί που και στο δικό τους τρύπιο τσουβάλι της φιλίας, είσαι αυτός που γαντζώθηκε, που δεν παραιτήθηκε. Μπαλώνεις χαρούμενος το τσουβάλι, το ρίχνεις στις πλάτες και το προσέχεις σαν τα μάτια σου. Δε φοβάσαι πια μήπως αδειάσει, αλλά μήπως και γεμίσει, γιατί επιτέλους νιώθεις πιο γεμάτος από ποτέ.
Και αν σου πουν πως φταις εσύ που τους έβαλες όλους στο ίδιο τσουβάλι, να τους πεις πως το τσουβάλι της φιλίας χωράει πολλούς μα στο τέλος κρατάει λίγους.
Πηγή: enallaktikidrasi.com
Ο Μάρκος Μίνδλερ είναι ο ιδρυτής της 3ης ΟΑΝ. Γεννήθηκε στις 28-3-1860 στην Αθήνα και σπούδασε Νομικά. Το 1880 ονομάστηκε Διδάκτωρ της Νομικής. Το 1885 διορίστηκε στο Πρωτοδικείο και αργότερα στο Εφετείο σαν άμισθος Πάρεδρος. Απόφοιτος του Ωδείου Αθηνών, μετείχε σαν τακτικό μέλος στις πρώτες του συναυλίες. Μανιώδης φίλαθλος, ιστιοπλόος, κωπηλάτης, ακούραστος χειμερινός κολυμβητής. Διετέλεσε γιά πολλά χρόνια μέλος και Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του ΣΕΓΑΣ, του Ναυτικού Ομίλου Νέου Φαλήρου, του Πανελληνίου Γυμναστικού Συλλόγου, του Ποδηλατικού Συλλόγου και άλλων σωματείων.
Γιός του Ιωσήφ Μίνδλερ, ο οποίος εισήγαγε την στενογραφία στην Ελλάδα, υπηρέτησε ως Διευθυντής στο στενογραφικό τμήμα της Βουλής από το 1886 γιά … 51 χρόνια. Αποχώρησε το 1937 με τον βαθμό του Γενικού Διευθυντού. Εκεί γνώρισε τον Βουλευτή Αττικοβοιωτίας και Πρόεδρο του Δ.Σ. του Σ.Ε.Π. Νεγρεπόντη και έγινε μέλος της προσκοπικής οικογένειας. Ανέλαβε σαν Αρχηγός της 3ης Ομάδος Αθηνών Ναυτοπροσκόπων, η οποία απετελέσθη κατά τον χωρισμό του Σώματος σε Ομάδες, από προσκόπους και βαθμοφόρους του Αθ. Λευκαδίτη. Την Ομάδα δε αυτή οδήγησε με τον τίτλο του Ιδρυτού Αρχηγού επί 36 συνεχή έτη. Το 1914 ανέλαβε την Εφορεία Αθηνών και λίγο αργότερα έγινε μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής. Το 1915 έγινε μέλος του Δ.Σ. και Γενικός Γραμματεύς του Σ.Ε.Π. (έως το 1920 και ξανά 1926-1934 και 1938-1939) Ποτέ όμως δεν εγκατέλειψε την Ομάδα του, 3η Ο.Α.Ν, στην οποία το 1918 προσέθεσε την 3η Ομάδα Μαθητευομένων (Λυκοπούλων) και την 3η Ομάδα Προσκόπων και την ονόμασε Αον Σύστημα Ναυτοπροσκόπων Αθηνών.
Στις 24-3-1948, επινεύσει της Α.Μ. του Βασιλέως, ανεκηρύχθη Επίτιμος Αντιπρόεδρος του Συμβουλίου του Σώματος Ελλήνων Προσκόπων, έως τον θάνατό του. Ο γιός του Γεώργιος, που υπήρξε κι αυτός υπαρχηγός της 3ης Ναυτοπροσκόπων, κατά την Κατοχή ήταν Γενικός Γραμματέας του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού. Ο Μ.Μ. τιμήθηκε με πολλά παράσημα εκ μέρους της Ελληνικής Κυβερνήσεως, ξένων κρατών και του Σ.Ε.Π, όπως : Ανώτερος Ταξιάρχης Γεωργίου Α’, Ταξιάρχης Φοίνικος, Χρυσούς Σταυρός Σωτήρος, Μετάλλιο Πόλης Αθηνών, κ.α.
Ο Μάρκος Μίνδλερ, ο στυλοβάτης του Ελληνικού Προσκοπισμού, ο Ιδρυτής Αρχηγός της Ομάδος μας, πέθανε στις 7 Ιανουαρίου 1957, σχεδόν 100 χρονών. Επειδή η οικογένειά του Ιδρυτή είχε βαυαρική καταγωγή, όταν ο Τάσος Αντωνόπουλος σχεδίασε τον θυρεό της 3ης, χρησιμοποίησε τα χρώματα κόκκινο και μαύρο. Κάθε χρόνο στις 28 Μαρτίου τα παιδιά προσέφεραν στον Ιδρυτή ένα μπουκέτο με κόκκινες και μαύρες τουλίπες. Μετά τον θάνατό του, κάθε χρόνο στις 28 Μαρτίου γίνεται τρισάγιο στο Α΄ νεκροταφείο στην μνήμη όλων των μελών της 3ης Ομάδας που δεν ζούν πιά. Πάνω στην πλάκα αφήνουμε ένα μπουκέτο κόκκινες και μαύρες τουλίπες. Το 2006 έγινε το πεντηκοστό μνημόσυνο.
Πηγή: wiki.3oan.gr
Μέσα από ένα μικρό βίντεο του National Geographic, διάρκειας μόλις ενός λεπτού, ο φωτογράφος Πολ Νίκλεν και η ομάδα του καταφέρνουν να αποτυπώσουν στην πράξη το κόστος και τον πραγματικό αντίκτυπο της κλιματικής αλλαγής. Μία αρκούδα πεθαίνει της πείνας σε έναν κόσμο που κουρσεύει τους πόρους του πλανήτη αλόγιστα και χωρίς καμία συναίσθηση της ζημιάς που συντελείται.
«Όταν οι επιστήμονες λένε πως οι αρκούδες εξαφανίζονται, θέλω οι άνθρωποι να συνειδητοποιήσουν το πώς μοιάζει όλο αυτό. Οι αρκούδες θα πεινάσουν μέχρι θανάτου» δήλωσε ο φωτογράφος στο National Geographic, συμπληρώνοντας ότι «έτσι ακριβώς μοιάζει μία αρκούδα που λιμοκτονεί».
Όπως αναφέρει το διεθνές έντυπο, ο Νίκλεν έχει μεγαλώσει στο βόρειο τμήμα του Καναδά. Βιολόγος αρχικά στο επάγγελμα, μεταπήδησε γρήγορα στη φωτογραφία, έχοντας φωτογραφήσει περισσότερες από 3.000 αρκούδες στην άγρια φύση. Όμως αυτή η αρκούδα που φωτογράφησε έμελλε να αποτελέσει μία από τις σημαντικότερες εικόνες τής ζωής του.
Στο βίντεο, μία αποστεωμένη πολική αρκούδα με εμφανή τα σημάδια της πείνας και της κακουχίας αναζητεί τροφή σε ένα μέρος που κάποτε καλυπτόταν από πάγους, στα νησιά Μπάφιν του Καναδά, φτάνοντας στο σημείο να ψάξει ακόμα και στα σκουπίδια των ψαράδων που βρίσκονται κοντά της. Δεν βρίσκει ούτε εκεί τίποτα και συνεχίζει την αναζήτησή της. «Το να δίνεις φαγητό σε πολικές αρκούδες είναι παράνομο» εξηγείται στο βίντεο. «Αν η αρκούδα δε βρει τροφή, δεν τις απομένουν πάρα μόνο λίγες ώρες ζωής ακόμα»…
Δείτε το βίντεο του National Geographic:
Πηγή: thepressproject.gr
Αναδημοσίευση από το sombrero.gr
Υπάρχουν πολλές χώρες στις οποίες το ποδόσφαιρο λατρεύεται υπερβολικά αλλά ελάχιστες πλησιάζουν το επίπεδο της λατρείας που απολαμβάνει το παιχνίδι στη Βραζιλία. Κι αυτό είναι ένα δεδομένο που το γνωρίζουν σχεδόν όλοι, ακόμα κι αν δεν έχουν ταξιδέψει ποτέ στη Λατινική Αμερική, ακόμα κι αν οι γνώσεις τους για το ποδόσφαιρο περιορίζονται στα πολύ βασικά.
Οι ομάδες του Μουντιάλ 2014: Βραζιλία
Μιλάμε για μια χώρα στην οποία οι άνθρωποι παίζουν ποδόσφαιρο σε γήπεδα φτιαγμένα σε εκτάσεις που γεωμετρικά (!) δεν δικαιολογούν την ύπαρξη γηπέδου, σε φαβέλες που κυριαρχεί η φτώχεια και η εξαθλίωση και σε γήπεδα που πλέουν πάνω σε ποτάμια. Μια χώρα που όλα ερημώνουν όταν παίζει η εθνική ομάδα και που ένα ματς μπορεί να φτιάξει ή να καταστρέψει τη ζωή ενός ανθρώπου. Μια χώρα στην οποία υπάρχει τερματοφύλακας με ένα μόνο πόδι και προπονητής που είναι τυφλός! Μια χώρα στην οποία δυο οπλισμένοι τύποι σταμάτησαν μια μέρα του 1999 ένα αμάξι για να το κλέψουν και μόλις αντιλήφθηκαν πως στο πίσω κάθισμα καθόταν ο Πελέ, χαμογέλασαν, του έκαναν την χαρακτηριστική κίνηση με τον αντίχειρα ψηλά που μεταφράζεται παγκοσμίως ως «όλα καλά», ζήτησαν ευγενικά συγγνώμη, έκαναν μεταβολή και έφυγαν.
Σε αυτή τη χώρα λοιπόν, που μπορεί να ανακαλέσει ανά πάσα στιγμή άπειρες τέτοιες ιστορίες, αυτό που έγινε το 1976 μοιάζει σαν απόλυτα φυσιολογική διέξοδος του υπέρμετρου πάθους χιλιάδων ανθρώπων. Κι ας φαίνεται τόσο εντυπωσιακό ως προς το μέγεθος του.
Τον Δεκέμβρη εκείνης της χρονιάς το πρωτάθλημα Βραζιλίας έφτανε στο τέλος του. Τέσσερις ομάδες διεκδικούσαν τον τίτλο και βάσει του περίεργου συστήματος διεξαγωγής (μην με κοιτάς με αυτό το απορημένος ύφος, για τη Βραζιλία μιλάμε) ύστερα από μια σειρά φάσεων με ομίλους, ο πρωταθλητής θα έβγαινε μετά από μονό τελικό, του οποίου το ζευγάρι επίσης θα κρινόταν μετά από μονούς ημιτελικούς. Το ένα ζευγάρι ήταν Ιντερνασιονάλ-Ατλέτικο Μινέιρο. Το άλλο, το οποίο έμεινε και στην ιστορία τελικά, ήταν το Φλουμινένσε-Κορίνθιανς που θα διεξαγόταν στην έδρα των γηπεδούχων, το περιβόητο Μαρακανά.
Λίγες ημέρες πριν το παιχνίδι οι πρόεδροι των δυο ομάδων συναντήθηκαν για τα διαδικαστικά και τότε ακούστηκε από τον πρόεδρο της Κορίνθιανς η κουλή ατάκα «Θέλω 80.000 εισιτήρια». Η πρώτη απάντηση του προέδρου της Φλουμινένσε ήταν φυσικά του στυλ «Είσαι τρελός; Δεν γίνεται να σου δώσω τόσα» για να ακολουθήσει το αποστομωτικό επιχείρημα «πληρώνω προκαταβολικά». Και κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα.
Οι δυο πρόεδροι αποφάσισαν να κάνουν κοινές εμφανίσεις σε τηλεόραση και ράδιο και σε μια από αυτές ο πρόεδρος της Φλουμινένσε (που είχε φτιάξει μια υπερομάδα αστέρων, η οποία είχε κερδίσει το παρατσούκλι «οδοστρωτήρας», για ευνόητους λόγους) δήλωσε ειρωνευόμενος πως «ακόμα και τους νεκρούς από τους τάφους τους να φέρουν στο Μαρακανά για να τους υποστηρίξουν, η Φλουμινένσε θα κερδίσει» ενώ σε κάποια άλλη αμφισβήτησε έντονα ότι μπορεί η Κορίνθιανς να πουλήσει όλα αυτά τα εισιτήρια, άποψη στην οποία βασιζόταν και η απόφαση του να δεχτεί την απίστευτη πρόταση του αντίπαλου προέδρου. Το φυτίλι είχε ήδη ανάψει. Η συνέχεια περιγράφεται μόνο με μια λέξη: τρέλα.
Το παιχνίδι είχε οριστεί για την Κυριακή 5 Δεκέμβρη. Την Παρασκευή 52.000 εισιτήρια ταξίδεψαν στο Σάο Πάουλο για να διατεθούν από διάφορα σημεία πώλησης στους οπαδούς της Κορίνθιανς. Τα εισιτήρια εξαφανίστηκαν σε 3 (ΤΡΕΙΣ) ώρες! Τα υπόλοιπα διατέθηκαν σε κάποιες άλλες πόλεις αλλά και στο ίδιο το Ρίο, σε ειδικά εκδοτήρια. Λίγο τα 22 χρόνια υπομονής από τον τελευταίο τίτλο της ομάδας, λίγο οι προκλητικές δηλώσεις του προέδρου της Φλου ξεσήκωσαν τους οπαδούς της Κορίνθιανς που σαν αφηνιασμένοι έψαχναν κάθε πιθανό τρόπο για να φτάσουν στο Ριο, που απέχει κοντά στα 450 χιλιόμετρα από το Σάο Πάουλο.
Όπως είναι φυσικό, μιας και μιλάμε για μια μετακίνηση που έλαβε χώρα 40 χρόνια πριν, τα ακριβή νούμερα των οχημάτων που έκαναν τις τρεις εκείνες ημέρες τη διαδρομή Σάο Πάουλο-Ρίο δεν υπάρχουν. Υπάρχουν φυσικά αμέτρητες εκτιμήσεις που μιλάνε για περισσότερα από 500 ναυλωμένα λεωφορεία αλλά το μόνο σίγουρο είναι πως οι οπαδοί ταξίδεψαν με όλους τους πιθανούς τρόπους. Κι όταν λέμε όλους, εννοούμε όλους! Με πτήσεις της γραμμής, με πτήσεις τσάρτερ, με πλοία, με τρένα, με λεωφορεία της γραμμής, με εταιρικά λεωφορεία που τις καθημερινές μετέφεραν τους εργάτες στα εργοστάσια (τα οποία δάνεισαν στους εργάτες οι ίδιες οι εταιρείες της πόλης), με νοικιασμένα βανάκια, με αυτοκίνητα, με μοτοσυκλέτες, με ωτοστόπ, με ποδήλατα (!), ακόμα και με τα πόδια για κάποια κομμάτια της διαδρομής! Κι όλα αυτά παρά το γεγονός ότι το παιχνίδι θα μεταδιδόταν κανονικά από την τηλεόραση.
Το μεγαλύτερο μέρος των εκδρομέων έφτασε στο Ρίο το Σάββατο και κατασκήνωσε κυριολεκτικά όπου βρήκε, σε παραλίες και αλάνες. Κάποιοι από αυτούς έκαναν τόσα χιλιόμετρα χωρίς να έχουν καν εισιτήριο κι έτσι κατέληξαν να ψάχνουν όλη την πόλη για απούλητα «μαγικά χαρτάκια». Ορισμένοι εξ αυτών των τρελών που έκαναν ολόκληρο ταξίδι χωρίς σίγουρη θέση στο γήπεδο ήταν τόσο απελπισμένοι που πήγαν να ζητήσουν εισιτήρια από τα γραφεία της Φλουμινένσε! Παραδόξως όλες εκείνες τις ημέρες σημειώθηκαν ελάχιστες συμπλοκές οπαδών και φασαρίες.
Η προσπάθεια της αστυνομίας να ελέγξει όλο αυτό το χαμό ονομάστηκε «Επιχείρηση Κορίνθιανς» και δεν στέφθηκε, όπως είναι λογικό, με απόλυτα επιτυχία καθώς το μποτιλιάρισμα που προκλήθηκε εκείνο το σαββατοκύριακο στην περιοχή του Ρίο έφτανε σε κάποια σημεία τα δέκα χιλιόμετρα. Η συνοικία γύρω από το Μαρακανά βάφτηκε κανονικά στα χρώματα της Κορίνθιανς και ενδεικτικό του κλίματος που επικρατούσε είναι ότι μια μέρα πριν το ματς όλα τα μαγαζιά της περιοχής είχαν ξεμείνει από αλκοόλ και τσιγάρα. Εκατοντάδες οπαδοί πήγαν στο ξενοδοχείο που διέμενε η ομάδα και την συνόδεψαν μέχρι το γήπεδο. «Ένιωθα σαν ξένος στην ίδια μου την πατρίδα» έγραψε σοκαρισμένος την άλλη μέρα στο άρθρο του στην εφημερίδα O Globo ο Νέλσον Ροντρίγκεζ, ένας από τους πιο διάσημους Βραζιλιάνους συγγραφείς και φανατικός οπαδός της Φλου.
Οι τελευταίοι εκδρομείς κατέφτασαν στο Ρίο την Κυριακή το πρωί. Οι πόρτες του Μαρακανά άνοιξαν τέσσερις ώρες πριν τη σέντρα και το γήπεδο γέμισε ασφυκτικά μέσα σε λιγότερο από δυο ώρες. Επίσημα στο γήπεδο βρισκόταν 146.043 άνθρωποι. Ανεπίσημα ο αριθμός ξεπερνούσε τις 160.000, αφού μόνο 12-13.000 υπολογίζεται πως ήταν τα παιδιά κάτω των 14 ετών που μπήκαν τζάμπα. Και αν το συνολικό νούμερο δεν είναι και τόσο τρομερό για τα δεδομένα του Μαρακανά, η εικόνα της πλευράς των φιλοξενούμενων ήταν μοναδική. Ο αριθμός φυσικά δεν μπορεί να υπολογιστεί με ακρίβεια, ειδικά όταν μιλάμε για κερκίδες με στριμωγμένους όρθιους, αλλά σχεδόν κανένας δεν μιλάει για κάτω από 70.000 κόσμο που υποστήριζε την Κορίνθιανς! (Ενημερωτική άσχετη-σχετική σημείωση: Στην Ελλάδα υπάρχουν όλες κι όλες εφτά πόλεις με περισσότερους από 70.000 κατοίκους.) Κάποιοι τους ανεβάζουν στους 80.000 αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία. Η ιστορία είχε γραφτεί ακόμα και με την πιο συντηρητική εκτίμηση. Αυτή ήταν – και είναι ακόμα – η μεγαλύτερη μετακίνηση οπαδών στον πλανήτη. Σύμφωνα με τα αμέτρητα αφιερώματα (ανάμεσα τους κάποια ντοκιμαντέρ και τουλάχιστον ένα βιβλίο) που ακολούθησαν η εκδρομή αυτή, γνωστή πλέον ως «Invasão Corinthiana» δηλαδή η «εισβολή των Κορίνθιανς», κέρδισε και μια θέση στα ρεκόρ Γκίνες ως η μεγαλύτερη μετατόπιση ανθρώπων σε καιρό ειρήνης.
Φυσικά στο επίκεντρο όλης αυτής της τρελής ιστορίας υπήρχε και ένας αγώνας. Παρά το γεγονός ότι η Φλου είχε πολύ ανώτερη ομάδα, γεμάτη με διεθνείς παίκτες, η Κορίνθιανς κατάφερε να πάρει την πρόκριση για τον τελικό στα πέναλτι, αφού το ματς έληξε 1-1. (Για την ιστορία η Κορίνθιανς έχασε στον τελικό από την Ιντερνασιονάλ με 2-0 και οι οπαδοί της περίμεναν έναν ακόμα χρόνο μέχρι να πανηγυρίσουν επιτέλους έναν τίτλο, το Πρωτάθλημα Παουλίστα του 1977.) Κανένας δεν μπορεί να υπολογίσει πόσο βοηθάει μια ομάδα η παρουσία των φιλάθλων της αλλά δεν χρειάζεται να είσαι και υπερβολικά ρομαντικός για να σκεφτείς ότι κάποιο ρόλο θα έπαιξε στην αγωνιστική αυτή υπέρβαση το γεγονός ότι οι παίκτες της Κορίνθιανς βγήκαν να παίξουν σε μια από τις πιο επιβλητικές έδρες του κόσμου, 450 χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι τους και είδαν το μισό γήπεδο να τους αποθεώνει και να τους παροτρύνει.