Ο Σ.Ν. "Chinaski" επιθυμεί να διατηρήσει το τετράδιο του γεμάτο με διάφορες ιστορίες. Λογοτεχνία, προσπάθεια έκφρασης, φωτογραφίες, μουσική και διάφορα άλλα που κάνουν τη ζωή να κυλάει πιο ανάλαφρα. Στείλτε κι εσείς τις δικές σας ιδέες, με χαρά του να τις φιλοξενήσει.
Ρε παιδί μου σε αυτή την Ελλάδα μας όλα τα κάνουμε ανάποδα. Όλα όμως. Δεν γκρινιάζω τώρα, άλλωστε έχω από καιρό αποδεχθεί ότι καθένας πορεύεται μόνος του στη ζωή, σε ετούτη τη χώρα, και ότι καμιά φορά συναντά δίπλα του μερικά μυαλά της προκοπής.
Στερούμαστε νοημοσύνης δυστυχώς φίλες και φίλοι. Αυτό είναι το βασικότερο πρόβλημα, όχι η κατακρεουργημένη οικονομία και τα δικαιώματα.
Ένα απλό παράδειγμα για να μην μπούμε σε κάτι σύνθετο. Φάκελος ποδόσφαιρο. Ο Έλληνας δεν έχει μάθει να βλέπει ούτε ποδόσφαιρο, ακόμη και οι παίκτες δεν ξέρουν να βλέπουν. Έχουν μάθει και αντιλαμβάνονται το ποδόσφαιρο παρασκηνιακά. Ναι όλα αυτά έχουν προέλθει από την κεντρική σκηνή της χώρας και τη σαπίλα της. Έχουν συμβεί τεράστιες αδικίες και εγκλήματα. Στα σίγουρα και αυτό δεν είναι παρασκήνιο.
Όμως εδώ βρε αδερφέ έχουμε περάσει στο άλλο άκρο. Χάσαμε το δέντρο με το δάσος να απλώνεται διάπλατα από πίσω. Τον ασθενή (εν προκειμένω το ελληνικό ποδόσφαιρο) τον αποτελειώσαμε.
Σας παρακαλώ, όμορφοι άνθρωποι του αθλητισμού γενικότερα, πάρτε στα χέρια σας τα αθλήματα και κρατήστε τα μακριά από την ανυποληψία. Δεν εννοώ διοικητικά. Εννοώ πραγματικά κι έξω από τα αξιώματα. Αναδείξτε το μεγαλείο των σπορ, επιτέλους.
Βαρέθηκα να διαβάζω μαλακίες μονίμως. Βαρέθηκα να βλέπω όσους διψούν για άθληση στο τέλος να μη χαίρονται τίποτα. Επιτέλους “φωτογραφίστε” τους αληθινούς πρωταγωνιστές γιατί μόνο έτσι τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα.
Η πράξη και η δράση είναι πάντα καλύτερη από την καταγγελία και την ατελείωτη γκρίνια. Αντε γιατί καήκαμε στους καναπέδες και κάψαμε και τα μυαλά μας μπροστά από άψυχα pc.
Τέλος, λίγη μετριοπάθεια δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Ίσα – ίσα, μερικές φορές, μπορεί να πάει τον κόσμο μπροστά και να κάνει τη γη να γυρίζει ξανά.
Πρέπει να οργανωθούμε σαν κοινωνία πάλι παιδιά, αρκετά με την κατρακύλα.
*Το ποδόσφαιρο και ο αθλητισμός, ως λαοφιλής συνήθεια, είναι ένα από τα καλύτερα παραδείγματα κατανόησης του προβλήματος .
Οι Τρύπες είναι ίσως το συγκρότημα που καθόρισε τη μορφή και την πορεία του ελληνικού ροκ πιο πολύ από κάθε άλλο συγκρότημα…
Με πολύ καλές συνθέσεις και ποιητικό στίχο κατέκτησαν κάθε φαν της ελληνικής ροκ σκηνής.Οι Τρύπες δημιουργήθηκαν το 1983 όταν ο Γιώργος Καρράς και ο Γιάννης Αγγελάκας γράφουν τα πρώτα τραγούδια τους με ελληνικούς στίχους, τραγούδια φορτισμένα και επηρεασμένα από την μετά-punk ατμόσφαιρα της τότε εποχής.Μαζί τους στις πρώτες εμφανίσεις, ο Μιχάλης Κανατίδης στις κιθάρες και ο Κώστας Φλωροσκούφης στα τύμπανα. Το 1984, μετά το θάνατο του Μιχάλη Κανατίδη, ο Μπάμπης Παπαδόπουλος παίρνει τη θέση του στην κιθάρα και ηχογραφούν το 1985 τον πρώτο τους ομώνυμο δίσκο για λογαριασμό της εταιρείας Ano-Kato Records.
Ο Γιώργος Τόλιος παίρνει την θέση του Κώστα Φλωροσκούφη στα τύμπανα και οι ζωντανές τους εμφανίσεις στην Αθήνα, στο club Rodeo, στο Κύτταρο και στο θέατρο του Λυκαβηττού, όπου παίζουν πριν από τον Δημήτρη Πουλικάκο, τους καθιερώνουν στην συνείδηση του κοινού σαν μία δυναμικά ανερχόμενη ροκ μπάντα στην Ελλάδα. Το τραγούδι τους Ταξιδιάρα Ψυχή γίνεται το αγαπημένο των ακολουθητών της εναλλακτικής τότε ροκ σκηνής.
Εν τω μεταξύ η σχέση τους με την Ano-Kato Records δεν πηγαίνει καθόλου καλά. Παραιτούνται το 1987 και με δανεικά χρήματα ηχογραφούν μόνοι τους το δεύτερο δίσκο “Πάρτυ στο 13ο Όροφο” και κατόπιν αναζητούν εταιρεία. Υπογράφουν με την Virgin και κυκλοφορούν τον δίσκο την άνοιξη της ίδιας χρονιάς. Ο δίσκος αυτός συγκαταλέγεται σήμερα στους πέντε καλύτερους ροκ δίσκους όλων των εποχών στην Ελλάδα. Οι εμφανίσεις τους γίνονται όλο και πιο πυκνές, με τον Παύλο Σιδηρόπουλο στο Άλσος, στο Αν στα Εξάρχεια. Το 1990 ηχογραφούν τον δίσκο “Τρύπες στο Παράδεισο” και παίζουν για πρώτη φορά εκτός Ελλάδας στο Φεστιβάλ του Belfort στη Γαλλία. Το 1991, στην πρώτη τους συναυλία στον Λυκαβηττό, συγκεντρώνουν 3.500 άτομα. Ο Ασκληπιός Ζαμπέτας, στις κιθάρες, γίνεται το πέμπτο μέλος του γκρουπ.Το 1993, κυκλοφορεί ο τέταρτος δίσκος, “Εννιά Πληρωμένα Τραγούδια”. Mε το δίσκο αυτό το συγκρότημα γίνεται γνωστό στο ευρύ κοινό. Στο συγκρότημα εμφανίζεται για πρώτη φορά ο Ασκληπειός Ζαμπέττας (κιθάρα). Ακολουθεί η συναυλία τους στον Λυκαβηττό την οποία παρακολούθησαν 10.000 άτομα. Την ίδια χρονιά, ο Γιάννης Αγγελάκας και ο Γιώργος Καρράς, γράφουν τη μουσική της ταινίας “Η εποχή των δολοφόνων” του Νίκου Γραμματικού και σε συνεργασία με τον Γιώργο Χριστιανάκη κυκλοφορούν το άλμπουμ “Υπέροχο Τίποτα” (1994) που περιέχει και τέσσερα τραγούδια από την ταινία.Το 1994 οι Τρύπες εμφανίζονται πρώτη φωρά στο Marquee στο Λονδίνο καθώς και στον Λυκαβηττό για δύο βραδιές. Την πρώτη βραδιά επίθεση χούλιγκαν με πέτρες εναντίον του κόσμου και του συγκροτήματος. Τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων οργιάζουν περί “βανδάλων”, “αναρχικών”, “γνωστών-αγνώστων”, καθώς και το διάσημο “Ροκ αίμα”, χωρίς καμμία διάκριση… Χιλιάδες κόσμου βαπτίζονται χούλιγκαν. Λίγα χρόνια μετά θα αντιληφθούν ότι έχουν να κάνουν με μία μεγάλη, πραγματικά, μπάντα.
Την ίδια χρονιά το 5ο άλμπουμ των Τρυπών, ο διπλός δίσκος “Κράτα το Σόου Μαϊμού”, με ζωντανή ηχογράφηση της συναυλίας στο Ρόδον,στις 25,26,27 και 28 Φεβρουαρίου του 1994, 5 κομμάτια unplugged, και το soundtrackτης ταινίας “Η εποχή των δολοφόνων”, σαρώνει τις πωλήσεις. Το 1995 εμφανίσεις sold-outσε όλη την Ελλάδα, στο Μύλο, το Ρόδον αλλά και στην Αγγλία, στο Μάντσεστερ και στο Marquee του Λονδίνου. Έπεται η συναυλία τους στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας που παρακολούθησαν 8.000 άτομα.
Το 1996 κυκλοφορεί ο δίσκος “Κεφάλι Γεμάτο Χρυσάφι”, ο οποίος γίνεται χρυσός μέσα σε δύο εβδομάδες! Οι συναυλίες τους σε Ελλάδα και εξωτερικό συνεχίστηκαν. Από το 1998 ο Γιώργος Χριστιανάκης που συμμετείχε σε όλες τις ηχογραφήσεις του συγκροτήματος παίζει και στις ζωντανές εμφανίσεις τους (πλήκτρα, κρουστά) σαν έκτο μέλος του συγκροτήματος. Το 1998 οι Τρύπες εμφανίζονται στο Rockwave Festival. Ακουλουθούν live στο Θέατρο Δάσους της Θεσσαλονίκης και στον Λυκαβηττό.Το Μάρτιο του 1999 πραγματοποιούν κοινές συναυλίες με το Φιλανδικό συγκρότημα CMX, στο Μύλο στη Θεσσαλονίκη, στο ΡΟΔΟΝ, στο Τavastia στο Helsinki και στο Τulli-klubi στο Tampere. Κυκλοφορεί ο δίσκος “Μέσα στη νύχτα των άλλων”, ενώ ακολουθεί μια περιοδεία για την προώθησή του. Τον Οκτώβριο κάνουν δύο μεγάλες συναυλίες στη Σφεντόνα. To 1999 κυκλοφορεί το βιβλίο του Αγγελάκα “Πως τολμάς και νοσταλγείς, Τσόγλανε;” από τις εκδόσεις Λιβάνη. Ο Γιώργος Χριστιανάκης με τον Ασκληπιό Ζαμπέτα και τον Γιάννη Αγγελάκα υπογράφουν τη μουσική της ταινίας “Χώμα και νερό” του Παναγιώτη Καρκανεβάτου. Ο Γιάννης Αγγελάκας παίζει και ένα ρόλο στην ταινία και έχει γράψει και τους στίχους στο κομμάτι του τέλους. Τον Μαϊο του 2000 κυκλοφορεί το soundtrack της ταινίας “Χώμα Και Νερό” από τη ΧΑ!!! Μουσικές Παραγωγές (εταιρία που διευθύνει ο Γιάννης Αγγελάκας) και την Virgin.Kάπου στο 2000 κυκλοφορεί και ο δίσκος του Θανάση Παπακωνσταντίνου “Βραχνός Προφήτης” που συμμετέχουν ο Γιάννης Αγγελάκας και ο Μπάμπης Παπαδόπουλος.
To 2001 ο Γιάννης Αγγελάκας συμμετείχε ως στιχουργός και τραγουδιστής στο δίσκο “Ο Θυρωρός” του Γιώργου Χριστιανάκη ενώ Ο Μπάμπης Παπαδόπουλος συμμετείχε παίζοντας κιθάρες. Το 2002 κυκλοφόρησε το τετραπλό CD box-set Τρύπες 1985-2000, “Ένα Ταξίδι Που Ποτέ Δεν Τελειώνει”, με το υλικό των προηγούμενων ετών. Την ίδια χρονιά ο Γιάννης Αγγελάκας συμμετείχε ως συνθέτης,με συντελεστή και τον Μπάμπη Παπαδόπουλο.αλλά και ως ηθοποιός στην δραματική ταινία του Νίκου Νικολαΐδη “Ο χαμένος τα παίρνει όλα” Το 2003 οι Γιώργος Τόλιος και Ασκληπειός Ζαμπέτας σχημάτισαν το συγκρότημα Γκέτο, με το οποίο είναι δραστήριοι δισκογραφικά αλλά και συναυλιακά.Το 2004 ο Γιάννης Αγγελάκας συμμετέχει στην παραγωγή του διπλού live δίσκου του Θανάση Παπακωνσταντίνου “Τα Ζωντανά” και στο studio του γίνονται οι μίξεις. Ο Μπάμπης Παπαδόπουλος συμμετέχει σταθερά σαν κιθαρίστας και σαν ενορχηστρωτής στις ηχογραφήσεις και στις συναυλίες του Θανάση Παπακωνσταντίνου.
Το 2005 ο Γιάννης Αγγελάκας συνεργάζεται με τον τσελίστα Νίκο Βελιώτη και κυκλοφορεί τον δίσκο Οι “Ανάσες των Λύκων”. Ακολουθεί ο δίσκος “Γιάννης Αγγελάκας και οι Επισκέπτες – Από δω και πάνω”, στον οποίο συμμετέχουν πολλοί παλιοί και νέοι γνώριμοι….
Δεν μένεις εκεί που δεν έχουν μάθει να εκτιμούν τον αγώνα σου.
Δεν μένεις εκεί που ενώ στου χτυπούν φιλικά την πλάτη, μόλις στρίψεις στη γωνία σε βρίζουν με τα χειρότερα λόγια.
Δεν μένεις εκεί που έδωσες την ψυχή σου και δεν άκουσες ούτε έναν λόγο συμπονετικό, ανθρώπινο.
Δεν μένεις εκεί που θίγουν την αξιοπρέπειά σου.
Δεν μένεις εκεί που λασπώνουν εδώ κι εκεί το όνομά σου, αναίτια από ζήλια και φθόνο.
Δεν μένεις εκεί που το ψέμα είναι βασιλιάς.
Δεν μένεις εκεί που έκανες όλη τη δουλειά και στο τέλος σε έβγαλαν άχρηστο.
Δεν μένεις εκεί που το κομπλεξ είνα απύθμενο, ιδιαίτερα όταν η αξία σου είναι μεγάλη.
Δεν μένεις εκεί που έγινε προσπάθεια να αποτραβήξουν ανθρώπους από κοντά σου, με τα επαχθέστερα ψέματα.
Δεν μένεις εκεί που υπερτερεί η γνώμη των κομπλεξικών και γίνεται νόμος.
Δεν μένεις εκεί που συνεχίζουν να βασιλεύουν όσοι σου έκαναν τα παραπάνω, ακόμη κι αν είναι ένα μόνο πρόσωπο.
Δεν μένεις εκεί που παλιοί σου φίλοι που βοήθησες, μπροστά στο προσωπικό τους συμφέρον, το βούλωσαν ενώ ήξεραν πως έχεις δίκιο.
Δεν μένεις εκεί που δεν υπάρχει ψυχή καθαρή.
Δεν μένεις εκεί που αισθάνεσαι προδομένος.
Το παραπάνω είναι ένας μίνι οδηγός απομάκρυνσης κάθε ελεύθερου ανθρώπου, από οτιδήποτε υποτιμά τη νοημοσύνη και θίγει την αξιοπρέπειά του. Ένας οδηγός για τους λίγους ρομαντικούς που απέμειναν ελεύθεροι και μακριά από την ψυχική και νοητική αποσύνθεση των εποχών. Ένας μίνι τέτοιος οδηγός για εκείνους που όταν μιλάνε για οικογένεια, αλήθεια, ιδέες, στόχους, αγάπη, έρωτα… το εννοούν.
Οι κοινωνίες των ανθρώπων και εκείνες των ζώων είναι δύο μεγάλοι κόσμοι που ακόμη δεν έχουν μάθει να συνυπάρχουν. Αυτή μου η διαπίστωση είναι κάτι που επιβεβαιώνεται τακτικά. Εδώ δεν έχουν μάθει να συνυπάρχουν οι άνθρωποι θα μους πεις ειρηνικά, περιμένουμε να συμβεί αυτό και απέναντι σε άλλες μορφές ύπαρξης; Σωστή η σημείωση.
Η ζωή είναι ένα υπέροχο μακελειό επιβίωσης. Θαυμάσιο το να αναπνέει κανεις και να μπορεί να σκέφτεται. Να λέει μέσα του “τι ωραία λιακάδα που έχει σήμερα;”.Όσο θαυμάσιο είναι όμως, αλλό τόσο υποχρεωτικό γίνεται. Και με την υποχρέωση το είδος μας δεν τα πηγαίνει καλά.
Έχω αρθογραφήσει μερικές δεκάδες φορές για το τραγικό φαινόμενο της φόλας. Η αγάπη μου για τους σκύλους είναι μεγάλη. Θεωρώ ότι οι τετράποδοι φίλοι είναι ότι πλησιέστερο στην ανθρώπινη ψυχολογία και αυτό πρέπει να το βιώσεις για να το καταλάβεις. Να έρθεις σε επαφή μαζί τους, να μάθεις αρκετά για το είδος τους.
Πριν ένας σκύλος γίνει ακόμη ένας “αδέσποτος” που έφαγε φόλα από κάποιον με κτηνώδη -αν και επιεικής ο χαρακτηρισμός- ένστικτα ανθρώπου, που δεν έχει συνείδηση και ελαφρά την καρδία εκτοξεύει θάνατο, υπήρξε κάτι άλλο. Ή γεννήθηκε ως παιδί ζώου που βρέθηκε στο δρόμο επειδή κάποιος το πέταξε εκεί, ή έζησε πρώτα την σπιτική θαλπωρή και πετάχτηκε αργότερα να αλωνίζει αλητάκος.
Σε κάθε περίπτωση η ευθύνη που βαραίνει κάποιον που πετάει μια φόλα στα σκουπίδια, είναι εξίσου η ίδια με εκείνου που πέταξε ένα ζώο ανυπεράσπιστο στον δρόμο. Και ξέρουμε πολύ καλά τι σημαίνει ο δρόμος σε μια σύγχρονη ζούγκλα όπως η κοινωνία μας σήμερα.
Δεν έχω ζήσει στο εξωτερικό και δεν μπορώ να αφήσω κάποιο σχόλιο για την συμπεριφορά της εκάστοτε πολιτείας απέναντι σε όλες τις μορφές ύπαρξης και εν προκειμένω στα ζώα. Εδώ στη χώρα μας πάντως, η πολιτεία απουσιάζει και για τους ανθρώπους και για τα ζώα, με μοναδικό της μέλημα να κρύβει τα προβλήματα κάτω από ένα πελώριο χαλί, εκείνο του φαίνεσθαι.
Με όλα τα παραπάνω θέλω να αναδείξω την ανάγκη του να γίνουμε πιο υπεύθυνοι σαν μονάδες απέναντι στο σύνολο. Γιατί η παρουσία μας εδώ είναι μαζί και μια υποχρέωση απέναντι πρώτα στον εαυτό μας και ύστερα σε ότι αναπνέει γύρω μας. Μπορεί να έχουμε μάθει να χρησιμοποιούμε συνήθως τα ζώα για να επιβιώσουμε, δεν σημαίνει όμως ότι δεν μπορούμε να τα σεβαστούμε κιόλας. Λίγη συνείδηση δεν έβλαψε ποτέ κανέναν.
Γεννημένος στου Ζωγράφου με Νιγηριανή καταγωγή, χωρίς να έχει την Νιγηριανή ιθαγένεια αλλά ούτε και την Ελληνική μέχρι το 2013 που διάσημος πλέον στο NBA οι πολιτικάντηδες έτρεξαν να τον “καπαρώσουν”, ο Γιάννης Αντετοκούνμπο είναι εδώ και μερικά χρόνια ο νέος απόλυτος ήρωάς στη συνείδησή μου. Γιατί χρειαζόμαστε στα σίγουρα “ήρωες” και πρωταγωνιστές τέτοιου είδους ως πρότυπα για να συνεχίζουμε σε αυτό το μακελειό που λέγεται ζωή στις ημέρες μας. Από την ανυποληψία και τις δυσκολιές επιβίωσης ως μέλος μια μεγάλης οικογένειας μικροπωλητών στα Σεπόλια, όπως τόσοι και τόσοι ακόμη άνθρωποι στη χώρα μας, ξένοι ή γηγενείς, στην καθολική αναγνώριση σε ολόκληρο τον κόσμο μέσω του Αμερικανικού πρωταθλήματος μπάσκετ. Της λίγκας των αστεριών με τα τεράστια συμβόλαια και τα αμύθητα κέρδη, που δεν τον ζαλίζουν, δεν του αλλάζουν τον χαρακτήρα, που τον κρατούν στη γη.
Τα ξημερώματα ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα για το All Star Game της Νέας Ορλεάνης και ο Γιάννης θα είναι εκεί βασικός με συμπαίκτες κάτι τύπους όπως ο Λεμπρόν Τζεϊμς, Ντεμαρ Ντεροζάν, Καϊρι Άϊρβιν και άλλους. Όσο κι αν ένα μεγάλο κομμάτι αυτών των διοργανώσεων είναι μια ολόκληρη ιστορία μάρκετινγκ και διαφήμισης, δεν μπορείς να μείνεις ασυγκίνητος μπροστά στην επιτυχία αυτού του 22χρονου παιδιού. Μια επιτυχία που κάνει την χώρα σου να ακούγεται και να διαφημίζεται σε όλα τα μήκη και πλάτη του γνωστού κόσμου. Μια χώρα που μέχρι χθες μόλις είχε τα αζήτητα έναν τέτοιο θησαυρό και πιθανώς να έχει πολλούς ακόμη τέτοιους την ώρα που γράφουμε αυτές τις γραμμές. Μια χώρα που λατρεύει να μισεί σε μεγάλο ποσοστό τη διαφορετικότητα. Μια χώρα που στρουθοκαμηλίζει ανηλεώς και καταστρέφει τα παιδιά της, ελληνάκια και μη ελληνάκια.
Είμαι πολύ χαρούμενος για τον Γιάννη και όσα εκείνος πρεσβεύει. Το έχω δηλώσει με αρθογραφίες μου μερικά χρόνια τώρα. Είμαι χαρούμενος και περήφανος. Έτσι τους θέλω τους Έλληνες εγώ, να αρπάζουν τη ζωή από τα μαλλιά και να την πατάνε κάτω μέχρι να την ξεζουμίσουν. Να μην τα παρατάνε μέχρι να τα καταφέρουν.
Συγχαρητήρια Γιάννη και εύχομαι υγεία σε εσένα και την οικογένειά σου. Και σε κάθε Γιάννη από κάθε γωνιά αυτής της χώρας, εύχομαι, να μην το βάζουν κάτω ποτέ. Ο αγώνας όταν κουβαλάει ήθος και αξίες πάντα δικαιώνεται.
Τη στιγμή που αποφασίζουμε να αλλάξουμε κάτι στη ζωή μας που μας ενοχλεί ή που μας δυσκολεύει, ξεκινάμε με ενθουσιασμό και με χαρά. Στην αρχή νιώθουμε σα να ανοίγεται ένας νέος, όμορφος δρόμος μπροστά μας, που εδώ και καιρό θέλαμε να τον περπατήσουμε μα διστάζαμε, τώρα όμως ήρθε η ώρα. Σκεφτόμαστε πως τώρα είμαστε έτοιμοι να κινήσουμε και βουνά ακόμα! Η αποφασιστικότητα μας γεμίζει με δύναμη και ζωντάνια, με όρεξη να δοκιμάσουμε νέα πράγματα, νέους τρόπους συμπεριφοράς, νέους τρόπους σκέψης! Νιώθουμε έμπνευση, αφοσίωση στο νέο μας στόχο, σίγουροι για την επιλογή μας και κινητοποιημένοι. Μία αίσθηση παντοδυναμίας. Έτοιμοι να υπερπηδήσουμε όλα τα εμπόδια.
Κι έπειτα έρχεται μια στιγμή μετά από 3-4 εβδομάδες συνεχούς και σταθερής προσπάθειας, που συναντάμε τα δύσκολα και τα παρατάμε… Είτε παρατάμε το νέο πρόγραμμα διατροφής που ξεκινήσαμε, είτε το πρόγραμμα άσκησης μας ή παρατάμε το νέο χόμπυ μέσα από το οποίο εκφράζαμε τη δημιουργικότητα μας ή σταματάμε να προσπαθούμε να δημιουργήσουμε την υγιή σχέση που θέλαμε με τον αγαπημένο μας ή την αγαπημένη μας.
Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί παρότι θέλαμε τόσο απελπισμένα να αλλάξουμε, τελικά, τα παρατάμε; Γιατί κάθε φορά που μπαίνουμε σε ένα πρόγραμμα, κάτι γίνεται και στο τέλος τα παρατάμε;
Η απάντηση είναι απλή. Η διαδικασία της αλλαγής δεν είναι εύκολη υπόθεση. Υπάρχουν δυσλειτουργικοί και περιοριστικοί τρόποι σκέψης που έχουν δημιουργήσει δυσλειτουργικούς τρόπους συμπεριφοράς, νευρικά κυκλώματα στον εγκέφαλο και συγκεκριμένη εγκεφαλική βιοχημεία που κάνουν την αλλαγή πιο δύσκολη από ότι φανταζόμαστε. Οι περιοριστικές αντιλήψεις που έχουμε μέσα μας, έχουν χτιστεί κατά τη διάρκεια της παιδικής μας ηλικία από τους γονείς μας και το τότε περιβάλλον μας. Έχουν βγάλει ρίζες μέσα μας και στέκουν αγέρωχες και περήφανες μπροστά μας.
Αυτή τη δυσκολία (αυτές τις δυσλειτουργικές αντιλήψεις δηλαδή) θα την ονομάσουμε αντίσταση.
Κάθε φορά που ερχόμαστε αντιμέτωποι με την αντίσταση στην αλλαγή, στην πραγματικότητα ερχόμαστε αντιμέτωποι με όσες δυσλειτουργικές αντιλήψεις έχουμε μέσα μας και που περιορίζουν τη ζωή μας. Κάθε φορά που ερχόμαστε αντιμέτωποι με την αντίσταση όμως, σκεφτείτε πως αυτό συμβαίνει γιατί κάνουμε την προσπάθεια να αλλάξουμε. Αν δεν κάναμε καμία προσπάθεια να αλλάξουμε, αυτή η αντίσταση δε θα ερχόταν καθόλου. Αν δεν κάναμε προσπάθεια για αλλαγή, δε θα ερχόμασταν αντιμέτωποι με την αντίσταση. Οπότε η εμφάνιση της αντίστασης είναι θετικό σημάδι. Σημαίνει ότι χτυπήσαμε διάνα! Σημαίνει ότι είμαστε σε καλό δρόμο.
Ας το γιορτάσουμε λοιπόν!
Ναι, ας το γιορτάσουμε! Αντί να απογοητευόμαστε και να τα παρατάμε, ας το γιορτάσουμε. Ας γιορτάσουμε το ότι τώρα ξέρουμε πως είμαστε στο σωστό δρόμο. Και η επίγνωση των αδυναμιών μας είναι κομμάτι του δρόμου για την αλλαγή. Άρα η επίγνωση των αδυναμιών μας και των δυσκολιών μας είναι θεραπευτική. Είναι απαραίτητο να έρθουν και αυτές οι δύσκολες στιγμές για να μπορέσουμε να έρθουμε σε επαφή με τα εσωτερικά μας εμπόδια και να βρούμε τρόπο να τα υπερπηδήσουμε. Αυτά τα εσωτερικά εμπόδια, αυτές οι περιοριστικές αντιλήψεις είναι που μας εμποδίζουν από το να αναπτυχθούμε και να προχωρήσουμε.
Θέλω να δούμε την αντίσταση σαν απόδειξη ότι εξελισσόμαστε, σαν απόδειξη ότι ωριμάζουμε. Η αλλαγή μπορεί να μην είναι εύκολη, σας εγγυώμαι όμως πως είναι εφικτή.
Το παραπάνω το είδα που το είχε ποστάρει μια φίλη στον τοίχο της με τη μορφή ερώτησης. Και δεν αναρωτήθηκα καθόλου όταν το διάβασα. Γιατί συμφωνώ απόλυτα με το φωτογραφιάκι. Τα καλά παιδιά, για πολλούς λόγους που δεν είναι της παρούσης να αναλύσουμε δεν έχουν πέραση. Ο βασικότερος είναι ότι λένε αλήθεια σχεδόν πάντα. Ε και οι αλήθειες δεν αρέσουν στους ανθρώπους, προτιμούν το ψέμα και το δήθεν.
Το σήμα κατατεθέν των “pinchas¨της Αργεντινής, ο πρόεδρος – σύμβολο επέστρεψε στα γήπεδα στα 41 του χρόνια.
Ο λόγος για τον Χουάν Σεμπαστιάν Βερόν “La Brujita”, που είχε βάλει στοίχημα με τους οπαδούς της ομάδας του, την Εστουδιάντες, πως αν αγόραζαν έναν μεγάλο αριθμό μετοχών του συλλόγου που είχαν βγει προς πώληση, θα επέστρεφε στην ενεργό δράση. Όπερ και εγένετο.
Στα 41 του λοιπόν ο θρυλικός καράφλας που όλοι αγαπήσαμε, επέστρεψε και συμμετείχε για ένα ημίχρονο στο φιλικό με την Μπαϊα. Ηγετικός ξανά στον χώρο του κέντρου, με τις ίδιες πάσες, τα κλασικά κολπάκια του και το ίδιο στυλ.
Χουάν σε ευχαριστούμε που είσαι τόσο διαφορετικός και για όλες τις στιγμές μαγείας που μας έχεις χαρίσει. Ένας φανατικός οπαδός σου!
Δυνατό παρουσιαστικό, μποέμ αλλά και κάπως αυστηρό, γόνος καλλιτεχνικής οικογένειας στην παλιά αξεπέραστη προπολεμική Αθήνα, ο Δημήτρης Χορν παραμένει ακόμη και τόσα χρόνια μετά τον θάνατό του, ένας από τους κορυφαίους ηθοποιούς του θεάτρου και του σινεμά.
Από μικρή ηλικία καταπιάστηκε με το θέατρο (4 χρόνων) κι έφτασε να αφήσει ανεξίτηλο το στίγμα του μέσα σε αυτό με όλη την πορεία του. Αν οι Αμερικανοί είχαν τον Τζεϊμς Ντιν που έφυγε νωρίς, με το μοναδικό “παίξιμό” του που δεν έμοιαζε με κανενός άλλου, εμείς είχαμε τον Δημήτρη Χορν και ευτυχώς για μια ολόκληρη εποχή.
Ο έρωτάς του με την Έλλη Λαμπέτη μνημειώδης. Άφησε πίσω του τεράστιες ταινίες αυτή η συνύπαρξη αλλά και στο θέατρο εξίσου παραστάσεις πρότυπα. Απόδειξη ότι από ετούτα τα χώματα πέρασαν κάποτε άνθρωποι του πολιτισμού που άφησαν έργο για τις επόμενες γενιές. Σπουδαίο έργο, σε δύσκολες εποχές, που μάλλον αν επιχειρήσουμε να τις συγκρίνουμε με τις σημερινές θα μας πιάσουν τα κλάματα.
Δεν θα ανεφερθώ σε τίποτε άλλο στο παρον κειμενάκι -μικρό αφιέρωμα. Απλά θα κλείσω με τη σημείωση ότι η παραγωγή πολιτισμού στην χώρα μας είναι δύσκολο πράγμα. Και είναι υποχρέωσή μας να θυμόμαστε του πραγματικά μεγάλους σε αυτό το κομμάτι. Ο Δημήτρης Χόρν έφυγε μια ημέρα σαν τη σημερινή που το ημερολόγιο έγραφε 16 Ιανουαρίου 1998.
Δείτε τι σημαίνει ηθοποιία στο παρακάτω βίντεο και καλή μας εβδομάδα.
Χρησιμοποιούμε cookies για να διασφαλίσουμε ότι σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στον ιστότοπό μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτόν τον ιστότοπο, θα υποθέσουμε ότι είστε ικανοποιημένοι με αυτόν.
