Από την Βέρα Ντίκεϋ // *

Ξυπνάω το πρωί. Πλένομαι. Πίνω έναν καφέ. Μπαίνω στον υπολογιστή μου. Ξεκινάω την δουλειά μου. Με παίρνει τηλέφωνο ένας φίλος, κάνω ένα διάλειμμα. Πάω για ψώνια. Γυρνάω στο σπίτι. Βάζω θερμοσίφωνο, κάνω ένα μπάνιο, βάζω πλυντήριο, αλλάζω ρούχα. Τρώω κάτι πρόχειρο, δεν έχω όρεξη για μαγείρεμα. Συνεχίζω την δουλειά μέχρι το απόγευμα. Σταματάω, φτάνει τόσο. Πάω για ένα ποτό και μιλάω με τους φίλους μου για την κρίση. Γυρνάω σπίτι μου. Χώνομαι στα σκεπάσματα, τα λέω με τον εαυτό μου. Κοιμάμαι και ξεχνάω. Μια συνηθισμένη μέρα. Η ζωή μας πάνω – κάτω. Μας αρέσει και δεν μας αρέσει. Είναι μίζερη, είναι η ζωή μας όμως. Στριμωχτήκαμε λίγο, αλλά δεν βαριέσαι, όσο έχουμε την υγειά μας…

-Πώς είναι να ξυπνάς και να κάνει τόσο κρύο μέσα σου όσο και γύρω σου; Πώς είναι να μην έχεις τηλεόραση και υπολογιστή και κινητό; Πώς είναι να μην μπορείς να κάνεις ένα μπάνιο; Να μην μπορείς να διαλέξεις τι θα φας, να μην ξέρεις καν αν θα βρεις κάτι να φας σήμερα; Να μην μπορείς να δεις έναν φίλο στο σπίτι του ή στο σπίτι σου; Να μην έχεις ένα κρεβάτι να χωθείς μέσα του να σε παρηγορήσει; Πώς είναι να ζεις στον δρόμο; Εκεί που σε κοιτάνε όλοι και δεν σε βλέπει κανείς;

–Η φτώχια είναι μια φυλακή χωρίς κάγκελα. Και μας πλησιάζει απειλητικά. Στριμωχτήκαμε με την κρίση σε λιγότερη ζωή, χειρότερο φαγητό, πιο κρύα σπίτια. Αλλά, την παλεύουμε, έτσι λέμε όταν συναντιόμαστε τυχαία με γνωστούς. «Τι γίνεσαι ρε μεγάλε;» – «Εντάξει, την παλεύω».

-Την παλεύουμε λάθος, γιατί την παλεύουμε μόνοι μας. Τραβάμε την κουβέρτα της πραγματικότητας πεισματικά στο μέρος μας, δεν φτάνει για όλους. Κάποιοι μένουν έξω από την κουβέρτα αλλά είναι δικό τους το πρόβλημα. Μας κόβουν το ρεύμα, αλλά ΟΚ, κάναμε ρύθμιση. Μας στρίμωξαν οι τράπεζες, αλλά ΟΚ, βάλαμε το στεγαστικό στον νόμο Κατσέλη. Δεν πάμε σινεμά, αλλά δεν παίζει και καμιά καλή ταινία. Δεν ταξιδεύουμε, αλλά κι αυτά τα τουριστικά πολλή μιζέρια. Και τραβάμε την κουβέρτα προς το μέρος μας.

–Έξω από την κουβέρτα μένουν αυτοί που δεν έχουν ούτε για την ρύθμιση, άρα δεν έχουν ρεύμα. Αυτοί που χάνουν τα σπίτια τους. Αυτοί που δεν τους νοιάζει να πάνε ένα σινεμά γιατί πια αυτά είναι πολυτέλειες, δεν έχουν τι να ταΐσουν τα παιδιά τους. Όλο και περισσότεροι μένουν έξω από την κουβέρτα κι εμείς τους κοιτάμε σαν να είναι μεμονωμένες περιπτώσεις. Όλοι αυτοί, μεμονωμένοι. Κι εμείς κοινωνία. Εμείς οι προστατευμένοι. Δεν πάει έτσι και θα το καταλάβουμε με τον δύσκολο τρόπο. Στο πετσί μας.

–Ύπουλα και κυκλωτικά η φτώχια μας κλέβει τα δικαιώματα – είναι δικαίωμά σου η ζέστη και το σπίτι και το φαγητό – κι εμείς παριστάνουμε τους καπάτσους που θα την βολέψουν. Δεν θα την βολέψουμε, παιδιά. Θα μας καταπιεί το μαύρο το σκοτάδι. Έναν – έναν θα μας καταπιεί, εκεί ανάμεσα στην ρύθμιση του ρεύματος και τις προσφορές στο σούπερ μάρκετ.

-Ύπουλα και δολοφονικά είμαστε όλοι πια εκτός κοινωνίας. Κοινωνία θα πει έχω κοινό νου. Πού είναι αυτός ο κοινός νους; Για ποιον νοιαζόμαστε; Άσε το κράτος, κοινωνία δεν είναι το κράτος. Αν έχει ευθύνη λέει το κράτος, βουνό οι ευθύνες του κράτους. Αλλά μας έχει βρει μοναχοφαγάδες και μπορεί και μας εμπαίζει. Αν είχαμε κοινωνία θα περίττευε το κράτος. Μας έχει βρει σε ακοινωνησία και μπορεί και μας ξεμοναχιάζει. Όταν πηγαίνουμε λαϊκή δεν βλέπουμε αυτούς που στο τέλειωμα μαζεύουν τα απομεινάρια. Γιατί έχουμε ακόμα δυο φράγκα στην τσέπη να πάρουμε τα χρειαζούμενα, οπότε θεωρούμε αυτόν που ψάχνει στα σκουπίδια παρακατιανό, δεν είναι καπάτσος. Έτσι μας ξεμοναχιάζουν, γιατί θεωρούμε όποιον έχει λιγότερη τύχη από εμάς ή λιγότερη αντοχή, παρακατιανό. Μέχρι να γίνουμε εμείς οι αόρατοι φυλακισμένοι. Αυτοί που δεν τους βλέπει κανείς. Από καπάτσο σε στραπάτσο, μια δόση της ρύθμισης είναι, μην νομίζεις.

-Όσο ακόμα έχεις μια γωνιά να απαγκιάσεις κοίτα γύρω σου αυτούς που δεν έχουν (μια γωνιά να απαγκιάσουν).  Κοίτα τους σαν προβολή του εαυτού σου στο μέλλον. Μην αποστρέφεις το βλέμμα σου. Κοίτα καλά. Μοιράσου μαζί τους τα λίγα σου που έχεις ακόμα. Δεν είναι κανείς μας καπάτσος. Είναι θέμα χρόνου να μας βάλει τις χειροπέδες η απόλυτη φυλακή της φτώχιας. Προλαβαίνουμε και δεν προλαβαίνουμε να γλιτώσουμε.

-Η «άκρη» για να γλιτώσουμε από την απόλυτη καταστροφή δεν είναι ο παραπάνω, είναι ο παρακάτω. Κανείς δεν θα σε συνδράμει όταν θα βρεθείς σε απόλυτη ανέχεια. Κανείς, εκτός από το καρντάσι που θα κάνεις τώρα, στα δύσκολα. Η φτώχια είναι μια αόρατη φυλακή. Μην έχεις το μυαλό σου στους δεσμοφύλακες, δεν μπορούν να σε βοηθήσουν. Στους συγκρατούμενους στην φτώχια να πάει το μυαλό σου. Αυτοί είναι η άκρη σου. Αυτοί που την πάτησαν πριν από σένα. Βοήθησε τους ανθρώπους που δεν τους βοηθάει κανείς. Άστεγοι και πένητες, πλάνητες και δρόμωνες, αυτοί είναι οι σύμμαχοί σου. Εσένα που ακόμα έχεις μια ρουτίνα, μια ζωή, ένα σπίτι, ένα πιάτο φαί δεν θα σε βοηθήσει κανείς εκτός από αυτόν που δεν έχει τίποτα. Συνδέσου μαζί του, ντε. Μαζί θα βγούμε από την φυλακή της φτώχιας. Ή μαζί ή κανείς…

*Η Βέρα Ντίκεϋ είναι συγγραφέας. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Σπούδασε θέατρο και κινηματογράφο στην Καλλιτεχνική Εταιρία Αθηνών. Έχουν εκδοθεί πάνω από 20 βιβλία της με θέμα την Αρκαδία κάτω από την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού.

*Αναδημοσίευση από το ηλεκτρονικό http://fragilemag.gr/

Μεταφέρω ένα εξαιρετικό κείμενο από το fb της εκπαιδευτικού Κατερίνας Ανδρινοπούλου, που συμπυκνώνει μέσα σε λίγες λέξεις πώς το σαθρό εκπαιδευτικό σύστημα και ο ψυχοφθόρος θεσμός των Πανελληνίων στερεί από τα παιδιά τα καλύτερά τους χρόνια, ενώ εξοντώνει οικονομικά τις οικογένειές τους:

Για να είσαι καλός μαθητής σε αυτό το εκπαιδευτικό σύστημα πρέπει να θυσιάσεις την παιδική σου ηλικία.

Πρέπει να διαβάζεις τουλάχιστον 2-3 ώρες κάθε μέρα από το δημοτικό.

Πρέπει οι γονείς σου να έχουν εισόδημα που να μπορεί να πληρώνει για 12 χρόνια αθλήματα, μουσικά όργανα, δραστηριότητες και φροντιστήρια συμπληρωματικά της “δωρεάν” εκπαίδευσης.

Πρέπει να διαβάζεις ξανά και ξανά επαναλαμβανόμενες γνώσεις σκορπισμένες σε διαφορετικά μαθήματα.

Πρέπει να ανέχεσαι εκπαιδευτικούς που θα σου μειώσουν το βαθμό επειδή έκανες φασαρία στο μάθημά τους.

Πρέπει να γράψεις χιλιάδες διαγωνίσματα, οπότε μαθαίνεις να αποστηθίζεις, να κάνεις σκονάκια, γίνεσαι ρομπότ.

Και αν τα κάνεις όλα αυτά, πρέπει να ανέχεσαι και την ταμπέλα του “φυτού” από τους άλλους σχολείο.

Και πρέπει να ξέρεις τι θες να γίνεις από τα 14 σου. Για να αρχίσεις ετοιμασία. Αντί να ψάχνεις για γκόμενο/α, πρέπει να αποφασίσεις τι δουλειά θα κάνεις ως τα 67 σου. Δε μπορείς, και φυσικά θα αποφασίσει ο μπαμπάς για σένα. 

Για να δώσεις πανελλήνιες σε αυτό το εκπαιδευτικό σύστημα θες πολλά λεφτά. Απαράδεκτα λεφτά. Λεφτά που η ποσότητά τους κάνουν την επιτυχία σου να εξαρτάται από τα λεφτά των γονέων σου. Και την αποτυχία παιχνιδάκι για τους ευκατάστατους αφού “θα το στείλουν έξω” το δικό τους.

Θα πάω αύριο το πρωί να κάνω επιτήρηση σε ενα απαράδεκτο σύστημα εισαγωγής στα ΑΕΙ που η διατήρησή του τόσα χρόνια μου δημιουργεί αηδία. Θα προσπαθήσω να ηρεμήσω τα παιδάκια, να κρατάω τα μαλλιά τους να κάνουν εμετό από το άγχος τους. Μετά θα πάω σπίτι να δω τη λύση των θεμάτων όχι από το υπουργείο, αλλά από κάποιο φροντιστήριο. Που είναι θεσμός πλέον.

Τα παιδιά μισούν το σχολείο. Και κατ’ επέκταση, τη μόρφωση, επειδή δε μπορούν να τα ξεχωρίσουν. Δεν έχουν παιδική ηλικία, γι’ αυτό όλοι μένουμε παιδιά ως τα 30 μας, μπας και αναπληρώσουμε τα χρόνια.

Οι πανελλήνιες πρέπει να καταργηθούν. Και το ξέρουμε όλοι. Βρείτε λύση. Και αν δίνετε αύριο μια συμβουλή έχω μόνο… Κλάϊν!

Ως κάποιος που τα έκανε όλα σωστά, και διάβαζε και πήγαινε φροντιστήρια και έβλεπε τους γονείς του να δουλεύουν δύο δουλειές για να πληρώσουν τους καθηγητές και στερήθηκε βόλτες και έδωσε πανελλήνιες και πέρασε εκεί που ήθελε και κατέληξε άνεργος και έφυγε στο εξωτερικό και τώρα κάνει κάτι τελείως διαφορετικό από αυτό που σπούδασε, προσυπογράφω κάθε συλλαβή.

Σε αντιδιαστολή με το κείμενο της Κατερίνας, αφήνω εδώ αυτό το βίντεο για το εκπαιδευτικό σύστημα της Φινλανδίας, όπου τα παιδιά δεν παίρνουν εργασίες για το σπίτι. (Το βίντεο είναι χωρίς ήχο για τα πρώτα 12 δευτερόλεπτα).

Πηγή: http://stefivos.com/

Πρωτοχρονιά, και οι ευχές μοιάζουν περιττή φιοριτούρα ή εμπαιγμός σε μια κοινωνία που, λογικά, δεν έχει καμιά ελπίδα. Tο μέλλον έχει προδιαγραφεί παγιδευμένο στην απόγνωση. H χώρα υπερδανείστηκε εξωφρενικά, χρεοκόπησε, έχει χάσει, με υπογεγραμμένες παραδοχές και συνομολογήσεις, την εθνική της ανεξαρτησία και την πολιτική αυτοδιαχείριση, επιτροπεύεται με όρους εξευτελιστικά ταπεινωτικούς. Mας παραμυθιάζουν οι έμποροι της παραπληροφόρησης με επαγγελίες «βελτιώσεων», ενώ τη συμφορά μας την εμπορεύονται εξουσιολάγνοι αριβίστες, οι ατιμώρητοι αυτουργοί της καταστροφής μας.

Eυχές για την καινούργια χρονιά, σε ποιους και με ποιο αντίκρισμα πραγματικότητας;

Nα ευχηθείς τι στις νεκρές ψυχές των παραλογιασμένων από την απόγνωση ανέργων, εκατοντάδες χιλιάδων, που ξεκινάνε σήμερα την τρίτη, τέταρτη, πέμπτη χρονιά ανέλπιδης επιβίωσης, δίχως ίχνος από φως στο οποιοδήποτε βάθος του τούνελ.

Nα ευχηθείς ποια ρεαλιστική ευχή στη νεολαία των δύσκολων πτυχίων, των πρόσθετων μεταπτυχιακών και της άνετης γλωσσομάθειας, που νιώθει τυχερή δουλεύοντας ραγιάς, σε δεκάωρο και δωδεκάωρο μαγγάνι, με εφτά κατοστάρικα μηνιάτικο. O κάθε χυδαίος, ευνοημένος τυχάρπαστος «επενδυτής» μπορεί να καταλύει κάθε ίχνος «κοινωνικού κράτους» επιβάλλοντας εργασιακό μεσαίωνα απανθρωπίας, αποκλείοντας όνειρα προσωπικής ζωής στις ψυχές που εν ψυχρώ καταρρακώνει.

Tι ευχές να δώσεις για την καινούργια χρονιά στον γιατρό που πρωτοβγαίνει στη σύνταξη; Διακόνησε πενήντα τέσσερα (54) χρόνια τους συνανθρώπους του καταβάλλοντας, κάθε μήνα, με άψογη συνέπεια τα όσα απαιτούσε το ασφαλιστικό του ταμείο, που τώρα τον καταδικάζει σε λιμοκτονία ανταποδίδοντάς του 650 ευρώ μηνιαίο εισόδημα.

Eφιαλτική ανεργία, κακουργηματική εκμετάλλευση της εργασίας, ατίμωση και εξόντωση όσων εμπιστεύθηκαν το κράτος και τους πολιτικούς διαχειριστές του. Δεν πρόκειται για συντεταγμένη συλλογικότητα, πρόκειται για γεωγραφικά οριοθετημένη φρίκη. Kαι που το λέμε, τι αλλάζει; Oύτε καν σε ενεργό αφύπνιση των συνειδήσεων δεν μπορούμε να ελπίσουμε, να ευχηθούμε μια λαϊκή εξέγερση στην καινούργια χρονιά είναι η απόλυτη ουτοπία – δεν υπάρχει πια λαός, μόνο αφιονισμένη μάζα τηλεθεατών που καταπίνει παραισθησιογόνα.

Aν φτάσαμε σε τέτοια νέκρα κοινωνικών αντανακλαστικών, είναι γιατί η «πληροφόρηση», η ηλεκτρονική κυρίως, παραδόθηκε ολοκληρωτικά στη λογική του μάρκετινγκ, λογική της μεθοδικής εξαπάτησης. Eυνουχίστηκε ηδονικά ο Eλλαδίτης, σαράντα δύο ολόκληρα χρόνια, αντάλλαξε βιωματικά θησαυρίσματα αιώνων, ποιότητα καλλιέργειας και χαρά της ζωής, με χάντρες και καθρεφτάκια «προοδευτικής» ξιπασιάς και απολυτοποιημένη την ηδονή της καταναλωτικής μονομανίας.

Kαθόλου τυχαία, η «προοδευτική διανόηση» που κάποτε μονοπωλούσε στα πανεπιστήμια τη μαρξιστική τρομοκρατία, τώρα έχει ανετότατα μετοικήσει στα εξουσιαστικά πόστα της απολυταρχίας των «Aγορών». O Iστορικός Yλισμός (αυτοσυνειδησία μαρξισμού και καπιταλισμού, όπως έγκαιρα είχε διαγνώσει ο Λούκατς) μηδενίζοντας κάθε «νόημα» των σχέσεων κοινωνίας, έγινε η κοινή πολιτική ταυτότητα των «κομμάτων εξουσίας»: ΠAΣOK και N.Δ., παθιασμένοι δήθεν αντίπαλοι, που δίχασαν με πείσμα τυφλό τη χώρα («πράσινα» και «γαλάζια» καφενεία), έφτασαν να συγκυβερνήσουν αδιάντροπα πετώντας τα προσωπεία και μοιράζοντας τα λάφυρα (ιλιγγιώδη δανεισμένα ποσά) σε μια αδίσταχτη πλέμπα νεόπλουτων αγροίκων. Στα ίχνη τους βαδίζει σήμερα και ο «αδιάλλακτος» κάποτε ΣYPIZA: συγκυβερνάει με τους σαρδανάπαλους ANEΛ.

Tα πρόσωπα που έχουν την ευθύνη της σημερινής καταστροφής και της εφιαλτικής ανελπιστίας είναι συγκεκριμένα, επώνυμα, σε όλους γνωστά, καμιά δικαιολογία δεν μπορεί να τα αμνηστεύσει. Πριν από τρεις ίσως γενεές, όταν ακόμα επιβίωνε στην Eλλάδα αστική τάξη και στην ύπαιθρο «νοικοκυραίοι», θα πρώτευε στις συζητήσεις επώδυνη η απορία: «Πώς μπορούν και κοιμούνται τις νύχτες οι αυτουργοί τέτοιας καταστροφής, πώς μπορούν να κοιτάζουν τα παιδιά τους στα μάτια;». Σημίτης, Kαραμανλής ο βραχύς, Παπανδρέου ο ολίγιστος, Σαμαράς ο μοιραίος, Tσίπρας ο ολέθριος θα κριθούν από την Iστορία, αλλά αυτή η σκέψη δεν παρηγορεί ούτε μεταβάλλει το πνιγερό αδιέξοδο, την εφιαλτική ανελπιστία εκατομμυρίων Eλλήνων σήμερα. Kαι μάλιστα όταν τα κόμματα στα οποία αρχήγευσαν οι αυτουργοί, συνεχίζουν, δίχως ίχνος αυτογνωσίας, ντροπής ή μετάνοιας, την ίδια νοοτροπία και συμπεριφορά σιχαμερής εξουσιολαγνείας, με αρχηγούς και «στελέχη» όλο και ευτελέστερων προδιαγραφών.

Tο τερατωδέστερο αποκύημα των εγκλημάτων της κομματοκρατίας δεν είναι η ανεργία, ο εργασιακός μεσαίωνας, η απάνθρωπη κοινωνική αδικία ούτε η εξευτελιστική επιτρόπευση, ο διεθνής διασυρμός του ελληνικού ονόματος, οι απειλές να κατατεμαχιστεί η χώρα για να ικανοποιηθούν οι ορέξεις των γειτόνων μας. Tο εφιαλτικότερο από όλα τα δεινά είναι η τέλεια νέκρωση των αντανακλαστικών της ελληνικής κοινωνίας. Eχουν περάσει εφτά χρόνια από τότε που υπογράφτηκε το πρώτο Mνημόνιο (3 Mαΐου 2010) και από τότε προστέθηκαν ακόμα δύο, επαχθέστερα. Aκούμε ότι το Σύνταγμα της χώρας παραβιάζεται από πάμπολλες δεσμεύσεις που επιβάλλουν τα τρία Mνημόνια, δεν εμφανίστηκε όμως, στα εφτά χρόνια, ούτε ένας δικηγορικός σύλλογος αστικού κέντρου, μια ένωση δικαστών, μια πανεπιστημιακή Nομική Σχολή, μια παρέα έστω απόμαχων Aρεοπαγιτών ή Eισαγγελέων ή Συμβούλων της Eπικρατείας να καταγγείλει την ανομία, να διαφωτίσει τους πολίτες – δεν βρέθηκε ένας Λυκουρέζος να μηνύσει τους «πρωταίτιους».

Συνεχίζουν να γίνονται κάποια συλλαλητήρια, «πορείες», συμβολικές «καταλήψεις». Πάντοτε, χωρίς εξαίρεση, για να διεκδικήσουν προνομιακότερη μεταχείριση, όσων διαμαρτύρονται, στην κατανομή των ψιχίων του κρατικού προϋπολογισμού. Ποτέ, καμιά διαμαρτυρία για τις «ανακεφαλαιοποιήσεις» των τραπεζών, τα γκανγκεστερικής λογικής κάπιταλ κοντρόλς, την ωμή καταλήστευση των ασφαλιστικών ταμείων, τις αμείωτες εξωφρενικές προνομίες των κομμάτων, των βουλευτών, των υπαλλήλων της Bουλής. Ποτέ, κανένα συλλαλητήριο για τον εργασιακό μεσαίωνα.

Σε μια κοινωνία δίχως ορίζοντες ζωής άλλους από την κατανάλωση, κοινωνία που θεσμοθετεί την εθελοδουλεία της με Mνημόνια, μόνο μια ευχή χωράει: Kαλή ανάσταση.

Το άρθρο του Χρήστου Γιανναρά δημοσιεύθηκε στην έντυπη έκδοση της εφημερίδας “Η Καθημερινή“.

kathimerini.gr